VII SA/Wa 637/07

VII SA/Wa 637/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-07-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Machlejd
Izabela Ostrowska /sprawozdawca/
Mariola Kowalska. /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2007 r. sprawy ze skargi Starostwa Powiatu W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala
Uzasadnienie
Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, po przeprowadzeniu postępowania z urzędu – stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Miasta Z. nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę pawilonu stacji paliw, wiaty nad dystrybutorami oraz baru szybkiej obsługi w Z. przy
ul. [...] i ul. [...] (w pasie drogowym – droga [...] i [...]).
W uzasadnieniu organ wskazał, iż inwestycja zatwierdzona kontrolowaną decyzją została zaprojektowana na terenie pasa drogowego skrzyżowania dróg wojewódzkich nr [...] i [...], stanowiących części działek: nr ew. [...] (teren gminy Z.) i nr ew. [...] (teren Gminy Z.).
Organ powołał się na brzmienie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r.
o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838) w brzmieniu obowiązującym na datę wydania decyzji, z którego wynikał obowiązek rezerwacji w planach zagospodarowania przestrzennego, pasa terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego pod przyszłą budowę lub modernizację dróg.
W zarezerwowanym pasie terenu mogą być wznoszone tylko tymczasowe budynki lub konstrukcje budowlane. W ocenie organu przedmiotowa inwestycja nie stanowi obiektu tymczasowego w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, o czym świadczy projekt budowlany, a także decyzja Burmistrza Miasta Z. nr [...] z dnia [...] marca 2001 r., ustalająca warunki zabudowy
i zagospodarowania terenu.
Nadto zdaniem organu kontrolowana decyzja narusza art. 82 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, bowiem w projekcie zagospodarowania terenu, usytuowano zjazdy umożliwiające włączenie się do ruchu na drogi wojewódzkie, a pozwolenie na budowę takich zjazdów i dojazdów może być wydane jedynie przez Wojewodę Mazowieckiego.
Dodatkowo organ zauważył, iż projekt zagospodarowania terenu narusza ustalenia art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego oraz § 8 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego – jest bowiem sporządzony na nieodpowiedniej mapie (tj. nie pochodzącej z państwowego zasobu geodezyjnego
i kartograficznego).
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu dotyczącego niezbadania przez organ zgodności projektu budowlanego z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, obowiązującymi wówczas na przedmiotowym terenie. Organ podkreślił, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu determinuje decyzję
o pozwoleniu na budowę i dopóki pozostaje w obiegu wiąże organ architektoniczno-budowlany.
W pozostałym zakresie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił argumentację organu I instancji o wypełnieniu przesłanki art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Skargę na powyższą decyzję złożyło Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o.
Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił własną decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. oraz decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2006 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] marca 2002 r., nr [...].
Organ uwzględniając w całości skargę inwestora, wskazał, iż projekt budowlany zatwierdzony decyzją Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] marca 2002 r. nr [...],
nie obejmował zjazdów i wjazdów na drogę wojewódzką, a co za tym idzie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 82 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.
Nadto organ podkreślił, iż z decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] marca 2001 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji nie wynikał obowiązek uzgodnienia projektu z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym i Wojewodą Mazowieckim w zakresie oddziaływania inwestycji
na środowisko.
W ocenie organu, również okoliczność sporządzenia projektu zagospodarowania terenu na mapie nie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Skargę na powyższą decyzję wniósł Starosta Powiatu W., powołując się na wniosek w tej sprawie R. W., jednak nie przedstawiając
w uzasadnieniu skargi żadnych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi podnosząc,
iż skarżącemu nie przysługuje legitymacja do wniesienia skargi.
Uczestnik postępowania Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. w W. wniosła o odrzucenie skargi, względnie jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem.
Tak ustanowiona kontrola jest ograniczona ramami ustanowionymi precyzyjnie przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). art. 3 cytowanej ustawy określa przedmiotowy zakres kontroli sądowej działalności administracji publicznej, zaś kolejne przepisy formułują inne warunki dopuszczalności przeprowadzenia tej kontroli, wskazując między innymi podmioty uprawnione do jej inicjowania, terminy w jakich jest to dopuszczalne oraz procedury poprzedzające wniesienie skargi do sądu administracyjnego.
Zgodnie z brzmieniem art. 50 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego może wnieść każdy, kto ma w tym interes prawny, przy czym ograniczenie to nie dotyczy prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznych
w zakresie ich statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brały one udział w postępowaniu administracyjnym, a także innych podmiotów, którym ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Oznacza to, że poza wyjątkami wymienionymi wyżej, skarżący musi wykazać,
iż w konkretnym przypadku istnieje związek pomiędzy jego własną prawnie gwarantowaną sytuacją (nie tylko faktyczną), a zaskarżonym przezeń aktem, polegający na tym, iż akt ten narusza (pozbawia lub ogranicza) właśnie jego interes prawny lub uprawnienie (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7.03.2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114).
"Źródłem interesu prawnego" lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna
i abstrakcyjna (akt normatywny) albo też jednostkowa i konkretna. Skarga winna zawierać uzasadnienie, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.02.2005 r. sygn. akt OSK 1563/04).
Skarżący nie wskazuje, z czego wywodzi interes prawny do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r.
W tym miejscu należy podkreślić, iż jedynie przepis prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony.
Skład orzekający całkowicie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie administracyjnym, iż sam fakt doręczenia decyzji określonemu podmiotowi (zwłaszcza "do wiadomości), nie kreuje samoistnie interesu prawnego tegoż podmiotu (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.02.2006 r., sygn. akt II OSK 357/05).
Nie ulega wątpliwości, iż aktualnie Starosta jest organem administracji architektoniczno-budowlanej, w którego kompetencji pozostaje udzielenie pozwolenia na budowę, ale z faktu tego nie wynika interes prawny skarżącego do udziału
w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez Burmistrza Miasta Z. w dniu [...].03.2002 r., w oparciu
o porozumienie pomiędzy Zarządem Powiatu W., a Zarządem Miasta Z. w sprawie przyjęcia prowadzenia spraw i wydawania decyzji administracyjnych
w I instancji z zakresu geodezji, budownictwa i ochrony środowiska (Dz. Urz. Woj. Mazow. Nr 67, poz. 701 ze zm.).
Interesu prawnego do zaskarżenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].02.2007 r. nie wykazał skarżący, nie posiada go także gmina, której organ wydał decyzję kontrolowaną w trybie nadzorczym (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1.02.2006 r. sygn. akt I OSK 386/05, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.02.2006 r. sygn. akt I OSK 460/05).
Brak legitymacji czynnej do wniesienia skargi stanowi przesłankę materialnoprawną skutkującą oddaleniem skargi, bez możliwości merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu.
Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).