VII SA/WA 632/19

VII SA/Wa 632/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-09-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-03-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Antas /przewodniczący/
Mirosław Montowski
Tomasz Janeczko /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 619/20 - Wyrok NSA z 2023-03-07
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 23
art. 105 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), sędzia WSA Mirosław Montowski, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2019 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z [...] grudnia 2018 r. nr [...] M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "MWINB") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2069, dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, dalej: "Pr. bud.") po rozpatrzeniu odwołania S. R.-Z. (dalej: "skarżąca") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "organ pierwszej instancji", "PINB [...]", "PINB") Nr [...] z [...] września 2018 r., znak: [...], umarzającej postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej placu zabaw usytuowanego na działce ewid. nr [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W., utrzymał w mocy wyżej wymienioną decyzję PINB [...].
Powyższa decyzja, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu 22 marca 2018 r. do PINB [...] wpłynął wniosek skarżącej o interwencję w sprawie placu zabaw usytuowanego na działce ewid. nr [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W. W związku z powyższym przedstawiciel organu I instancji przeprowadził w dniu 18 kwietnia 2018 r. czynności kontrolne w przedmiotowej sprawie, podczas których stwierdzono, że na części działki o nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W., wykonano plac zabaw na potrzeby powstającego przedszkola. Na placu zainstalowano dwie bujawki na sprężynach, ważkę, tablicę edukacyjną, dwa urządzenia do wspinania i zjeżdżalnię, huśtawkę oraz bieżnię obrotową. Według oświadczenia inwestorów – M. i A. J. ( dalej " inwestorzy ", "uczestnicy" ), plac zabaw wykonano wiosną 2018 r. zgodnie ze zgłoszeniem nr [...] z [...] października 2017 r. wniesionym do Urzędu Dzielnicy W.. W czasie kontroli potwierdzono wykonanie placu zabaw w tym jego urządzeń zgodnie z dokonanym zgłoszeniem.
Zgodnie z planem zagospodarowania, będącym załącznikiem do zgłoszenia "zmiany sposobu użytkowania budynku warsztatowo-mieszkalnego na budynek biurowo-handlowo-usługowy w zakresie oświaty (szkoła, przedszkole)", przedmiotowy plac zabaw zaprojektowano w celu wykonywania działalności prowadzonej w budynku przy ul. [...] w W. Inwestor okazał ponadto zaświadczenie Prezydenta [...] nr [...] z [...] listopada 2017 r. o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia z [...] października 2017 r., dotyczącego zmiany sposobu użytkowania budynku warsztatowo-mieszkalnego na budynek biurowo-handlowo-usługowy w zakresie oświaty (szkoła, przedszkole) na działkach przy ul. [...] w W. Podczas oględzin nie stwierdzono stanu zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Wobec powyższego PINB uznał, iż brak jest podstaw materialno-prawnych do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego w sprawie placu zabaw usytuowanego na wyżej wymienionej działce i decyzją Nr [...] z [...] września 2018 r. umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego w przedmiotowej sprawie.
Skarżąca, złożyła w ustawowym terminie odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia.
Przywołaną wyżej, kontrolowaną w niniejszym postępowaniu decyzją, MWINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu powiatowego.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy ocenił, iż PINB podjął prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie, a w szczególności nie naruszył przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązujących organ m.in. do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Na wstępie swoich rozważań organ odwoławczy zaznaczył, że przedmiotem postępowania administracyjnego jest wyłącznie sprawa placu zabaw usytuowanego na działce ewid. nr [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W., a tym samym poruszane w odwołaniu kwestie dotyczące budynków usytuowanych na terenie w/w nieruchomości - legalności budowy i użytkowania - nie mogły być przedmiotem oceny organu odwoławczego.
Dalej organ odwoławczy wskazał, inwestorzy w dniu 24 października 2017 r., zgłosili do Prezydenta [...] za pośrednictwem Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy W. zamiar zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalno-użytkowego przy ul. [...] w W. na budynek o funkcji biurowo-handlowo-usługowej, tj. szkoła, przedszkole (zgłoszenie nr [...]) W planie zagospodarowania, będącym załącznikiem do powołanego zgłoszenia został przewidziany sporny plac zabaw. Prezydent [...] zaświadczeniem nr [...] z [...] listopada 2017 r. stwierdził brak podstaw do wniesienia sprzeciwu do w/w zgłoszenia. Biorąc powyższe pod uwagę – zdaniem organu odwoławczego – nie ulegało wątpliwości, że przedmiotowy plac zabaw został zrealizowany na podstawie skutecznie przyjętego zgłoszenia, tj. legalnie. Ponadto w czasie oględzin przeprowadzonych przez przedstawiciela organu powiatowego 18 kwietnia 2018 r. na terenie nieruchomości przy ul. [...] w W., stwierdzono wykonanie placu zabaw zgodnie z dokonanym zgłoszeniem i w sposób niestwarzający zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo, wyjaśnił, iż każda inwestycja - w tym nawet plac zabaw, choćby zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia, winna być realizowana z poszanowaniem norm odległościowych, o czym traktują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 lipca 2015 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2867/14), a następnie wyjaśnił, iż zgodnie z § 40 ust. 3 powołanego Rozporządzenia, w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę, odległość placów zabaw dla dzieci od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m. Organ odwoławczy wskazał także, że w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie obowiązującego w dacie realizacji spornego placu zabaw, brak zapisów dotyczących wymogów, odległościowych, jakie winny spełniać place zabaw w zabudowie jednorodzinnej, a w takiej zabudowie znajduje się sporny plac zabaw.
MWINB zaznaczył, że data budowy placu zabaw usytuowanego na działce ewid. nr [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W. jest to o tyle istotna, gdyż § 40 ust. 3 otrzymał nowe brzmienie zgodnie z § 1 ust. 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 14 listopada 2017 r. zmieniającego Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i obecnie odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m niezależnie od tego, czy znajdują się w zabudowie wielorodzinnej czy nie. Nowe brzmienie § 40 ust. 3 weszło w życie 1 stycznia 2018 r. i w myśl § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 14 listopada 2017 r. zmieniającego Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę - stosuje się przepisy dotychczasowe. Mając na względzie powołane przepisy przejściowe organ odwoławczy zaznaczył, iż w sytuacji, w której plac zabaw, został objęty zgłoszeniem nr [...] z [...] października 2017 r., tj. dokonanym przed wejściem w życie nowego brzmienia § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zastosowanie w sprawie ma powołany przepis w brzmieniu obowiązującym sprzed wspomnianej nowelizacji. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, iż przedmiotowy plac zabaw został wykonany zgodnie ze skutecznie dokonanym zgłoszeniem i w sposób nienaruszający Prawa budowlanego, w tym przepisów budowlanych. Organ odwoławczy za chybiony uznał zarzut strony skarżącej, dotyczący naruszenia przez PINB przepisów art. 8, art. 11 i art. 107 § 1 k.p.a. PINB w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazał bowiem i wyjaśnił, na jakich okolicznościach oparł rozstrzygnięcie decyzji, a decyzja PINB zawiera wszystkie elementy przewidziane w art. 107 § 1 k.p.a., a w szczególności uzasadnienie faktyczne i prawne.
Organ odwoławczy nie zgodził się również z zarzutem, że skarżącej nie został w myśl art. 10 k.p.a., umożliwiony czynny udział w postępowaniu oraz zapewniona możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zdaniem organu odwoławczego świadczy o tym m.in. wielość pism składanych przez stronę skarżącą w przedmiotowym postępowaniu. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnej wskazanej czynności procesowej, najczęściej w sferze postępowania dowodowego, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawę do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a., a tego – zdaniem organu odwoławczego - w omawianej sprawie skarżąca nie wykazała. Zdaniem MWINB w sytuacji legalnej i nienaruszającej przepisów Prawa budowlanego realizacji placu zabaw, brak jest postaw prawnych do nałożenia przez organy nadzoru budowlanego jakichkolwiek obowiązków na inwestorów. Powyższe – zdaniem organu odwoławczego - wypełnia dyspozycję art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się w całości lub w części bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zdaniem organu przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie ma podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed rozstrzygającym w sprawie organem I instancji.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się skarżąca, składając w piśmie z dnia 15 stycznia 2019 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o jej uchylenie, a także o wydanie decyzji nakazującej właścicielom prawidłowej nieruchomości, której dotyczyć powinno postępowanie i sprawa, przywrócenie stanu poprzedniego nieruchomości poprzez usunięcie kolejnej już nielegalnej i niebezpiecznej zabudowy i rzetelne przeprowadzenie postępowania w ramach nadzoru budowlanego, co do całej istniejącej, prawidłowo ustalonej i zweryfikowanej zabudowy.
W uzasadnieniu skargi, skarżąca wskazała na brak właściwego określenia przedmiotu nadzoru, który powinien obejmować kontrolę zmiany sposobu użytkowania budynku.
Wskazała, że dokumentacja w tym zakresie, nie odnosi się do placu zabaw dla dzieci.
Ponadto podniosła, że dokonane przez inwestorów zgłoszenie, które dotyczyło zmiany sposobu użytkowania budynku będącego ich własnością w momencie jego zgłoszenia odnosiło się do działki, której de facto nie było, ponieważ działka [...] i [...] (której dotyczyło zgłoszenie) nie odpowiada działce po podziale, której uprzednio była częścią, już po dokonaniu zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania budynku.
Zgłoszenie dotyczyło działek ew. nr [...] oraz [...] (a nie działki nr [...]). Dokumentacja techniczna załączona do w/w zgłoszenia, w ogóle nie odnosi się do zabudowy placu zabaw, i dotyczy wyłącznie budynku.
Skarżąca podniosła także, że nie dopuszczono jej do udziału w czynnościach kontrolnych i nie wpuszczono na nieruchomość, mimo iż zabudowa oddziałuje bezpośrednio na jej nieruchomość.
Skarżąca powołała się także na regulację przewidzianą w § 40 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wskazując, że organ nieprawidłowo wskazał, że przepis ten dotyczy zabudowy wielorodzinnej, zaś sporny plac zabaw, usytuowany jest w zabudowie jednorodzinnej. W tym zakresie skarżąca przytoczyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 lutego 2011 r., syg. akt II SA/GI 1076/10. Ponadto skarżąca wskazała, że w przedmiotowej sprawie odległość placu zabaw od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi nie spełnia wymagań wskazanych w warunkach technicznych, zgodnie z którymi powinna onA wynosić co najmniej 10 metrów.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2018 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja MWINB nie narusza prawa w stopniu nakazującym jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności.
Organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy oraz uzasadniły swoje rozstrzygnięcia, zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.
Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu błędnego określenia przedmiotu nadzoru, należy stwierdzić, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Organ słusznie podkreślił, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, jest wyłącznie sprawa placu zabaw usytuowanego na działce inwestorów.
Wynika to wyraźnie z treści wniosku skarżącej skierowanego do PINB znajdującego się na K. 6 akt administracyjnych, oraz z jej kolejnych pism (K. 76, 115 – 116 akt administracyjnych), w których domaga się rozbiórki placu zabaw, ewentualnie wstrzymania dalszej budowy i przywrócenia stanu poprzedniego. Nie było zatem potrzeby odnoszenia się przez organy do podniesionych dopiero w odwołaniu kwestii, dotyczących budynków usytuowanych na terenie w/w nieruchomości oraz legalności ich budowy i sposobu użytkowania.
Wskazać w tym miejscu należy, że inwestorzy, w dniu 24 października 2017 r. zgłosili do Prezydenta [...] za pośrednictwem Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy W., zamiar zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalno-użytkowego przy ul. [...] w W. na budynek o funkcji biurowo - handlowo - usługowej, tj. szkoła, przedszkole (zgłoszenie nr [...]). Wbrew stanowisku skarżącej, w dołączonej do zgłoszenia dokumentacji technicznej i planie zagospodarowania, został przewidziany sporny plac zabaw ( str. 6 dokumentacji technicznej dotyczącej zmiany sposobu użytkowania budynku warsztatowo – mieszkalnego na biurowo – handlowo – usługowy w zakresie oświaty ( szkoła i przedszkole ).
Prezydent [...] zaświadczeniem nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. stwierdził brak podstaw do wniesienia sprzeciwu do w/w zgłoszenia.
W stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania skarżonej decyzji, dokonanie takiego zgłoszenia, nie było konieczne.
Dwie bujawki na sprężynach, ważkę, tablicę edukacyjną, dwa urządzenia do wspinania, zjeżdżalnię, huśtawkę oraz bieżnię obrotową tworzące sporny plac zabaw, należy zdaniem Sądu zakwalifikować jako obiekt małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 lit. c Pr. bud. Zgodnie zaś z art. 29 ust 1 pkt 22 Pr. bud., budowa obiektów małej architektury nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia właściwemu organowi na podstawie art. 30 Pr. bud. jeśli nie chodzi o miejsce publiczne.
Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie ( por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2015 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2867/14, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2471/11, wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA"). Podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie niespornym jest, że przedmiotowy plac zabaw, nie znajduje się w miejscu publicznym, lecz jest wydzielony z przestrzeni publicznej i znajduje się na ogrodzonym terenie prywatnym.
Wspomniany brak wymogu pozwolenia i zgłoszenia, nie zmienia oczywiście faktu, że plac zabaw, jako obiekt małej architektury, jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. c w zw. z pkt 4 lit. c i stosownie do treści art. 5 ust. 1 Pr. bud. należy go projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania.
Jak wynika z ustaleń organu I instancji, dokonanych w wyniku oględzin w dniu 18 kwietnia 2018 r., plac zabaw, został wykonany w sposób niestwarzający zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia.
Należy jednak również mieć na uwadze, że usytuowanie takiego obiektu regulowane jest normami techniczno-budowlanymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ma to znaczenie w kontekście podniesionych w skardze zarzutów dotyczących odległości placu zabaw od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.
Istotne w rozpoznawanej sprawie, jest wskazanie, że sporny plac usytuowany został w zabudowie jednorodzinnej.
Zgodnie bowiem z definicją legalną zawartą w § 3 pkt 2 ww. rozporządzenia, zabudowa jednorodzinna to jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi.
W przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, obowiązującego w dacie realizacji spornej inwestycji, brak było zapisów dotyczących wymogów, odległościowych, jakie winny spełniać place zabaw w zabudowie jednorodzinnej.
Wymogi takie przewidziane były w § 40 ust. 3, ale jedynie w odniesieniu do zespołu budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę. Przepis ten przewidywał, że w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę, odległość placów zabaw dla dzieci od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów, powinna wynosić co najmniej 10 m.
Nie miał on jednak zastosowania do przedmiotowej inwestycji, która nie znajduje się w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę.
Ponadto wskazać należy, że § 40 ust. 3, otrzymał nowe brzmienie zgodnie z § 1 ust. 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającego Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Obecnie odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m niezależnie od tego, czy znajdują się w zabudowie wielorodzinnej czy nie.
Jednakże nowe brzmienie § 40 ust. 3 weszło w życie w dniu 1 stycznia 2018 r. i w myśl § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającego Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę - stosuje się przepisy dotychczasowe.
Organ zatem zasadnie uznał, że w sytuacji, w której przedmiotowy plac zabaw, został objęty zgłoszeniem z dnia 24 października 2017 r., tj. dokonanym przed wejściem w życie nowego brzmienia § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zastosowanie w sprawie ma powołany przepis w brzmieniu obowiązującym sprzed wspomnianej nowelizacji, a zatem nie przewidujący ograniczeń odległościowych dla placów zabaw zrealizowanych w zabudowie jednorodzinnej.
Wskazać w tym miejscu także należy, że wspomniana w skardze odległość placu zabaw od okien budynku przeznaczonego na pobyt ludzi ( stanowiącego własność skarżącej), jest niejako pochodną stanu prawnego tej nieruchomości. Jak wskazał bowiem w uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji, "fakt istnienia w granicy działki sąsiedniej samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego, w którego ścianie zamontowane zostało okno, stanowi przedmiot oddzielnego postępowania naprawczego przed organami nadzoru budowlanego, a lokalizacja okna w ścianie granicznej, jest sprzeczna z przepisami obowiązującego prawa i przepisów poprzednio obowiązujących. Postepowanie w tej sprawie, znajduje się obecnie na etapie skargi kasacyjnej w Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Podnoszone w skardze zarzuty dotyczące numeracji działek, nie mają w sprawie znaczenia, bowiem nie ma wątpliwości gdzie zlokalizowany jest sporny plac zabaw którego dotyczyła kontrola organów.
Niezasadny jest także podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Skarżąca była zawiadomiona o przeprowadzonej kontroli, zaś jej zarzuty dotyczące uniemożliwiania jej udziału w czynnościach kontrolnych, nie znajdują pokrycia w materiale dowodowym, tym bardziej, że podniesione zostały dopiero w skardze. O aktywnym udziale skarżącej, świadczy zarówno ilość składanych przez nią pism, jak też korzystanie z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, który zapoznawał się z aktami sprawy. Skarżąca miała zatem zapewniony czynny udział w postępowaniu oraz zapewnioną możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Zasadnie organ zaaprobował również orzeczenie organu I instancji wydane w oparciu przepis art. 105 § 1 k.p.a. nakazujący organowi administracji publicznej umorzyć postępowanie ilekroć stanie się ono bezprzedmiotowe. Wskazana w tym przepisie bezprzedmiotowość postępowania ma między innymi miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (por. B. Adamiak i J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. C. H. Beck Warszawa 2006, s. 489). Tak więc sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wobec braku w postępowaniu wszczętym na wniosek skarżącej elementu materialnoprawnej podstawy do władczej ingerencji ze strony organów nadzoru budowlanego w postaci realizacji przedmiotowego placu zabaw, rozstrzygnięcie organu I instancji i utrzymująca je w mocy decyzja MWINB, odpowiadają prawu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302.).
-----------------------
Strona1