VII SA/Wa 630/15

VII SA/Wa 630/15 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2015-12-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-03-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wilczewska-Rzepecka /przewodniczący/
Elżbieta Zielińska-Śpiewak /sprawozdawca/
Ewa Machlejd
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1253/16 - Wyrok NSA z 2018-03-14
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 156 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. K. i H. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania M. K. i H. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dna [...] grudnia 2013 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. M. i R. M. pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na zakład produkcji sprzętu medycznego wraz z budową instalacji wodno-kanalizacyjnej i c.o., na działce nr ewid. [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] – [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego wraz z budową: instalacji zewnętrznych: wod-kan, instalacji wewnętrznych: wod-kan, c.o., przebudowa obejmowała wykucie dwóch otworów okiennych i jednego drzwiowego, zamurowanie jednego otworu drzwiowego, wymurowanie nowych ścianek działowych i nośnych oraz przebudowę i rozbudowę instalacji wewnętrznej elektrycznej na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] – [...], jednostce ewidencyjnej [...].
Pismem z dnia 07 marca 2014 r. M. i H. K. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. wskazując na rażące naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ. U. nr. 75 poz. 690 ze zm.).
Po wszczęciu na wniosek małżonków Koniecznych postępowania nadzwyczajnego Wojewoda [...] decyzja z dnia [...] października 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013.
W uzasadnieniu przedstawił istotę i charakter postępowania nadzwyczajnego prowadzonego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, podkreślając, że głównym jego celem nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy ale ustalenie czy decyzja będąca przedmiotem kontroli nie jest dotknięta kwalifikowaną wadliwością, o której stanowi art. 156 § 1 kpa. Następnie wskazał, że decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r. została poprzedzona decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2013 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. zabudowa produkcyjna – obejmująca: przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego z przeznaczeniem na funkcję produkcyjną (produkcja sprzętu i urządzeń medyczno-rehabilitacyjnych) z zapleczem socjalnym i technicznym oraz realizację przyłączy i niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej, na działce Nr [...] w Czermnie, gm. [...].
Organ podkreślił, że przedmiotem przebudowy jest istniejący budynek gospodarczy, który został wybudowany w latach 70 –tych ubiegłego stulecia na podstawie pozwolenia na budowę: Budynek usytuowany jest ścianą zachodnią w granicy z dz. nr. [...], a ścianą wschodnią w granicy z dz. nr. [...]. Obie działki stanowią własność M. i H. K..
Inwestorzy wraz z wnioskiem o pozwolenie na przebudowę złożyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a przedłożony projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz obowiązującymi przepisami, w tym określającymi warunki techniczne, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności nie narusza on § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., który dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio w granicy, jeżeli wynika to z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Właśnie dla takiego usytuowania obiektu została wydana decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2013 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Nie doszło także do naruszenia § 19 ust. 1 cyt. rozporządzenia, gdyż zaprojektowane trzy miejsca parkingowe, w tym jedno dla osób niepełnosprawnych, usytuowane w odległości 16 metrów od najbliższego okna pomieszczenia przeznaczonego na stały pobyt ludzi. Budynki oznaczone na projekcie zagospodarowania nr 1 i 5 nie są budynkami przeznaczonymi na ten cel.
Na działce inwestora przewidziano także miejsce ustawienia pojemników na odpady stałe znajdujące się w odległości 3.0 metra od ściany budynku przewidzianego do zmiany sposobu użytkowania, ponad 10 metrów od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i 3.0 metra od granicy działki, co spełnia wymogi § 23 ust. 1 rozporządzenia.
Także projekt budowlany przedmiotowej inwestycji został sporządzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym, na dzień wykonywania projektu, zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci oraz sprawdzający dołączyli oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Podsumowując organ uznał, że projekt budowlany inwestycji spełnia warunki określone w art. 35 ust. 1 pkt 2-4 Prawa budowlanego.
Odnosząc się do argumentacji skarżących wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie określa dla działki inwestycyjnej wymogu zachowania określonego procenta powierzchni biologicznie czynnej. Z analizy projektu zagospodarowania działki wynika, że powierzchnia terenu zielonego wynosi 46,9%. Budynek po zmianie sposobu użytkowania będzie pełnił funkcje zakładu produkcji sprzętu i urządzeń medycznych i nie jest w nim przewidziane pomieszczenie lakierni.
Na zakończenie Wojewoda [...] wskazał, że B. M. – żona Inwestora złożyła wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji wraz z mężem – R. M. oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością – działką nr [...] wynikające z tytułu stosunku zobowiązanego podając, iż posiada pisemną zgodę właścicieli działki J. M. i R. M. do dysponowania tą działką na cele budowlane i na tej podstawie uczestniczyła na prawach strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę.
Przedstawiając powyższe Wojewoda [...] uznał, że kontrolowana w postępowaniu nadzwyczajnym decyzja Starosty [...] nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad, określonych w art. 156 §1 kpa, w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa (art. 156 §1 pkt 2 kpa).
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając ponownie sprawę na skutek odwołania M. K. i H. K. nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie organu odwoławczego inwestorzy spełnili wszystkie wymogi wynikające z przepisów Prawa budowlanego, w szczególności złożyli oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt. 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt. 2 i 3 ustawy. Także analiza dokumentacji projektowej wskazuje, że nie doszło do rażącego naruszenia wymogów ustalonych decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2013 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W szczególności nie stwierdzono rażącego naruszenia warunków zabudowy w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy oraz wymogów dotyczących położenia w strefie ochrony sanitarnej cmentarza grzebalnego, a także ilości miejsc postojowych (wymagane – 3 miejsca postojowe dla 87,9 m2 powierzchni użytkowej).
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył jednocześnie, że skarżący wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2013 r., ustalającej B. M. i R. M. warunki zabudowy dla spornej inwestycji. Z akt sprawy wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzja z dnia [...] czerwca 2014 r., utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] września 2013 r.,
Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ przede wszystkim podkreśli, że przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest kontrola decyzji z punktu widzenia przesłanek nieważności, określonych w art. 156 § 1 kpa, natomiast badaniu nie podlega prawidłowość posadowienia budynku, gdyż decyzją o pozwoleniu na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania dotyczy istniejącego budynku.
Z dokumentacji projektowej w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że nie przewiduje się robót związanych ze zmianą odległości spornego budynku od granicy z działkami sąsiednimi, w tym zwłaszcza nie przewiduje się jakichkolwiek zmian w dachu (opis techniczny str. 26), realizacji balkonu lub daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, pochylni lub rampy. Tym samym nie doszło do naruszania w sposób rażący warunków wynikających z § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ewentualna realizacja inwestycji niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego i nie podlega badaniu w postępowaniu nadzwyczajnym.
Organ ustosunkował się także do pozostałych zarzutów odwołania uznając je za całkowicie bezpodstawne. Wskazał w szczególności, iż zarzut braku wykazania w zatwierdzonym projekcie budowlanym pomieszczenia lakierni nie może być skuteczny, gdyż nie jest organem właściwym do oceny czy pomieszczenie "lakierni" jest pomieszczeniem bez, którego niemożliwym jest produkcja sprzętu medycznego. Zgodnie z informacjami zawartymi w zatwierdzonym projekcie budowlanym, w budynku po przeprowadzeniu inwestycji będzie się odbywała produkcja (montaż) urządzeń i sprzętu medycznego polegająca na docinaniu, obrabianiu, skręcaniu oraz częściowo spawaniu profili stalowych (opis techniczny str. 24).
Podobnie organ ocenił zarzut naruszenia § 272 ust. 3 warunków technicznych wskazując, że pozwolenie na przebudowę nie obejmuje swoim zakresem jakichkolwiek prac związanych z robotami budowlanymi na ścianach zewnętrznych budynku zlokalizowanych przy granicy z działkami nr ewid. [...] i [...].
Także zarzut dotyczący braku opinii w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy pomimo, iż w projekcie przewidziano zatrudnienie trzech pracowników uznał za bezzasadny. Wyjaśnił, że od 01 stycznia 2012 r., przestał obowiązywać wymóg dotyczący zapewnienia przez pracodawcę zaopiniowania przez rzeczoznawców ds. bhp projektów budowy lub przebudowy obiektów budowlanych, w których przewiduje się pomieszczenia pracy. Zmiany w tym zakresie wprowadziła ustawa z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców zmieniającą m. in. przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r., Kodeks pracy (Dz. U. z 2011 r., Nr 32, poz. 1378). Zgodnie z art. 213 ust. 1 KP, według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji pracodawca jest obowiązany zapewnić, aby budowa lub przebudowa obiektu budowlanego, w którym przewiduje się pomieszczenia pracy, była wykonywana na podstawie projektów uwzględniających wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy. Z treści powyższego unormowania wynika zatem, iż pracodawca jest wprawdzie nadal obowiązany zapewnić, aby budowa lub przebudowa obiektu budowlanego , w którym przewiduje się pomieszczenia pracy, była wykonywana na podstawie projektów uwzględniających wymagania bhp, ale już bez konieczności uzyskania w tym przedmiocie pozytywnej opinii uprawnionych rzeczoznawców do spraw bhp.
Podsumowując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad, o których stanowi art. 156§ 1 kpa.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli M. i H. K. zarzucając jej naruszenie:
1) art. 7, 8, 10, 11, 15, 77, 80, 107 § 1 i 3 i art. 156 § 1 pkt 2 kpa, polegające na:
a. niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności,
b. niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy w szczególności nie ustosunkowaniu się do wszystkich zastrzeżeń odwołania,
c. braku pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez pominięcie zarzutów i zbyt dowolną ocenę zebranego materiału,
d. błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia,
e. braku wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. tj. faktycznego i prawnego,
f. nie zapewnienia stronom czynnego udziału, co uniemożliwiło wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.
2) naruszenie przepisów prawa materialnego :
a. art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1, art. 32 ust. 4 art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane,
b. art. 20 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, gdyż zatwierdzony projekt budowlany nie posiada wymaganych opinii, uzgodnień, sprawdzeń wynikających z przepisów w zakresie warunków sanitarno – higienicznych,
c. § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z uwagi na to, że okapy przebudowywanego budynku gospodarczego przylegają bezpośrednio do granicy działki,
d. § 14 ust. 1 w/w rozporządzenia, zgodnie z którym do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń nim związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących, ochrony przeciwpożarowej,
e. § 12 oraz § 272 ust. 3 w/w rozporządzenia, z uwagi na brak ściany oddzielenia przeciwpożarowego budynku posadowionego w granicy działki.
W obszernym uzasadnieniu powołując wielokrotnie orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący wywodzili, iż doszło do naruszenia § 12 ust. 5 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. gdyż inwestorzy zmienili konstrukcję i pokrycie dachu. Doszło także do naruszenia § 14 ust 1 cyt. rozporządzenia, gdyż co prawda dojazd do spornego budynku odbywać się będzie po działce inwestycyjnej po pasie szerokości 3 m, ale także przez przejazd bramowy pod przebudowanym budynkiem o szerokości 2,40 m. Podnieśli nadto, że ich zdaniem sporny obiekt, z uwagi na to, że znajduje się w granicy z ich działkami powinien posiadać "ogniomury" co spełniałoby warunek oddzielenia pożarowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
WSA w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega oddaleniu.
Na wstępie należy wyjaśnić, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. wydana została w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania - skutek ex tunc. (por. J. Borkowski, B. Adamiak – Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck Warszawa 1996, s. 699).
Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpatrzenie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA 1987/1/35.
Zgodzić należy się z organem, iż biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy pierwszoplanowe znaczenie ma ocena kontrolowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. z punktu widzenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jako wydanej bez podstawy lub z rażącym naruszeniem prawa.
Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki ekonomiczne lub gospodarcze, które wywołuje decyzja (por. wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r. IIIARN 13/94, OSN 1994/3/36.
Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisami prawa stanowiącym jego podstawę prawną.
Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Zaznaczyć przy tym należy, iż w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który ma być stosowany w bezpośrednim rozumieniu. Sankcja w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie jest zatem możliwa do zastosowania, gdy decyzja wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze (zob. glosa B. Adamiak do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2006 r. I FSK 439/05, OSP 2007/9/100).
Pamiętać też należy, iż o rażącym naruszeniu prawa można mówić w przypadku norm prawnych nie budzących wątpliwości interpretacyjnych. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenia prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 1988 r., II SA 981/88, ONSA 1988/21/96 z dnia 21 października 1992 r. sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993/1/23; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1994 r., sygn. akt IIIARN 15/94, OSNAP 1994/3/36.
Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, nawet mające istotny wpływ na wynik spawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący.
A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie, jaki konkretny przepis został naruszony i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Nadto bezwzględnym obowiązkiem organu jest wykazanie dlaczego konkretne naruszenie prawa ocenił jako rażące.
Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji przede wszystkim podkreślić należy, na co też kilkakrotnie zwracały uwagę organy obu instytucji, iż kontrolowana w postępowaniu nadzwyczajnym decyzja Starosty [...] udzielała zgody na:
- zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na zakład produkcji sprzętu medycznego wraz z budową instalacji zewnętrznych: wod-kan, instalacji wewnętrznych: wod - kan i c.o., oraz przebudowę obejmującą wykucie dwóch otworów okiennych i jednego drzwiowego, zamurowanie jednego otworu drzwiowego, wymurowanie nowych ścianek działowych i nośnych, przebudowę i rozbudowę instalacji wewnętrznej elektrycznej na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] – [...]. Projekt budowlany zatwierdzony decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. obejmował zatem roboty budowlane w istniejącym budynku gospodarczym, zrealizowanym na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę w latach 70- tych XX wieku.
Zakres udzielonego pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania obiektu wyznaczył zatem ramy kontroli tej decyzji.
Oznacza to, że poza zakresem kontroli pozostały zarzuty dotyczące posadowienia budynku względem granicy, okapów, konstrukcji dachu, dojazdu do budynku, gdyż decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r. nie rozstrzyga w tym przedmiocie.
Jak niewadliwie ustalił organ, kontrolowana decyzja nie jest dotknięta, żadną z kwalifikowanych wad, o których stanowi art. 156 § 1 kpa.
Z akt postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2013 roku wynika, że inwestorzy B. M. i R. M. spełnili wszystkie wymogi określone przepisami prawa, w tym złożyli wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Wyjaśnić należy, że wobec treści art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego organ zatwierdzający projekt budowlany i udzielający pozwolenie na budowę nie bada, czy wnioskodawca rzeczywiście posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie sygn. akt. II OSK 507/11 LEX nr 1216735). Wyjaśnienie kwestii posiadania przez wnioskodawcę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust. 4. pkt 2 i art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego obciąża organ w wypadku zaistnienia uzasadnionych wątpliwości (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 marca 2012 r. w sprawie sygn. akt. II OSK 2554.10; LEX nr 1145615 oraz także z dnia 16 marca 2012 r. w sprawie sygn. akt II OSK 8/11; LEX nr 1145642). Istotne w tej mierze jest to, iż wskazane powyżej obowiązki dotyczą organu zatwierdzającego projekt budowlany i udzielającego pozwolenia na budowę, orzekającego w postępowaniu w trybie zwykłym. W postępowaniu toczącym się w trybie nieważnościowym kwestie te nie podlegają badaniu, a jedynie ustalenia wymaga czy organ wydając decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę na podstawie dołączonego do wniosku oświadczenia, powinien powziąć wątpliwości czy wnioskodawca rzeczywiście posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Takim prawem niewątpliwie dysponowali B. M. i R. M., co oznacza brak naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.
Za słuszny należy także uznać pogląd organu, iż zatwierdzony kontrolowaną decyzją projekt budowlany nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie . W szczególności nie doszło do naruszenia § 12 ust 5, § 14 ust. 1 oraz § 272 ust. 3 rozporządzenia. Zarzuty w tej mierze nie zawierają argumentów, które pozwalałyby na uznanie nieprawidłowości oceny dokonanej przez organ w kontekście rażącej wadliwości decyzji.
Wbrew twierdzeniom skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób wyczerpujący i bardzo wnikliwy dokonał analizy zatwierdzonego projektu budowlanego i odniósł się do wszystkich zarzutów przedstawiając stosowną argumentację. Sąd podziela te ustalenia i ich ocenę.
Wskazać nadto należy, że decyzja Starosty [...] wydana została po uprzednim ustaleniu dla inwestycji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2013 r., pozostająca w obrocie prawnym). Także w tym aspekcie organ niewadliwie uznał, iż kontrolowana decyzja z [...] grudnia 2013 r. nie narusza ustaleń ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu
W ocenie Sądu brak jest też podstaw do uznania, że postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 156§ 1 pkt 2, art. 7, art. 77, art. 8 i 10 kpa.
Wbrew twierdzeniom skargi ocena zmierzająca do ustalenia czy decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. została dotknięta nieważnością w zakresie określonym w art. 156 § 1 kpa została dokonana w sposób wyczerpujący z zachowaniem zasad postępowania określonych w k.p.a., co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Z wyżej wskazanych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.