VII SA/Wa 624/23

VII SA/Wa 624/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-05-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-03-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla
Justyna Wtulich-Gruszczyńska /sprawozdawca/
Włodzimierz Kowalczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 152 par 1 w zw. z art. 145 par 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 503
art. 59 ust 1 i art. 60 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Justyna Wtulich – Gruszczyńska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 maja 2023 r. sprawy ze skargi E. K., J. K. i P.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2022 r. znak: KOA 4154/Ar/22 w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (zwane dalej SKO) z 10 stycznia 2022 r. (błędnie podany rok) znak: KOA 4154/Ar/22 utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] nr [...] z [...] sierpnia 2022 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji
nr [...] Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2022 r. (znak: [...]) w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie istniejącej hali wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek szkoły i z zapleczem sportowo-widowiskowo-rekreacyjnym na części działki nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym P. przy ulicy [...] w gminie [...].
Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.
Decyzją ostateczną nr [...] z [...] lipca 2022 r. Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie istniejącej hali wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek szkoły i z zapleczem sportowo-widowiskowo - rekreacyjnym na części działki nr ewid. [...] i na działce nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym [...] przy ulicy [...] w gminie [...].
W dniu 22 sierpnia 2022 r. do tut. organu wpłynął wniosek [...] reprezentowanych przez radcę prawnego [...] (zwani dalej skarżącymi, wnioskodawcami) o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją nr [...] Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2022 r. i wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Pełnomocnik wnioskodawców uzasadnił wniosek tym, że wnioskodawcy nie zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania, a także nie zapewniono im czynnego w nim udziału. Nie zostali również uznani za stronę postępowania.
Postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2022 r. Wójt Gminy [...] wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją
nr [...] Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2022 r.
Następnie, postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2022 r. Wójt Gminy [...] odmówił wstrzymania wykonania decyzji własnej nr [...] z [...] lipca 2022 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Mając na uwadze okoliczności sprawy, organ nie powziął uzasadnionego przekonania, że we wznowionym postępowaniu może dojść do wydania decyzji uchylającej.
Organ I instancji podniósł, że pełnomocnik wnioskodawców, jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten wskazuje, że jedną z podstaw wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną jest fakt, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W toku postępowania uznano, że [...] nie są stroną postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący.
Zaskarżonym do Sądu postanowieniem SKO w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2022 r. SKO podniosło, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przypadku gdy podstawą wznowienia jest przesłana określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, odmowa wznowienia postępowania może nastąpić jedynie gdy brak przymiotu strony jest oczywisty. Tymczasem w powyższej sprawie kwestia legitymacji skarżących nie jest bezsporna i zachodzi potrzeba jej badania, co powoduje konieczność ustalenia czy w powyższej sprawie doszło do niezawinionego braku udziału strony w postępowaniu z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Organ wyjaśnił, iż we wznowionym postępowaniu organ I instancji rozstrzygnie kwestię czy wniosek o wznowienie pochodzi on od strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., a także czy wada ta wpłynęła na treść ostatecznej decyzji administracyjnej, objętej postępowaniem wznowieniowym. Podniósł, że w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 k.p.a. organ nie może zatem rozstrzygać sprawy w powołanym powyżej zakresie, ale ustalić jedynie, na podstawie akt sprawy oraz złożonego wniosku
o wznowienie czy zachodzi prawdopodobieństwo jej uchylenia.
W niniejszej sprawie SKO nie dopatrzyło się okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej Wójta Gminy [...] nr [...] z [...] lipca 2022 r. Wyjaśniło, że zgodnie z brzmieniem art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) powoływanej dalej jako "u.p.z.p." ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji następuje w przypadku braku planu miejscowego, w oparciu o przepisy powołanej ustawy oraz wydanych na jej podstawie rozporządzeń wykonawczych. Podkreśliło, iż w odniesieniu do tego samego terenu, decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości (art. 63 ust. 1 u.p.z.p.). Wskazało, iż decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, co wynika wprost z art. 63 ust. 1 i 2 u.p.z.p. SKO przytoczyło treść wyroku WSA sygn. akt IV SA/Po 1065/16 w którym Sąd wskazał, iż interesy prywatne lub względy ekonomiczne nie mogą stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnej ustalającej warunki zabudowy i nie mogą modernizować, ani modyfikować przepisów materialnego prawa administracyjnego oraz nie mogą stanowić dyrektywy wykładni przepisów prawa materialnego stosowanych w trybie postępowania administracyjnego.
SKO wyjaśniło, że podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy jest art. 61 u.p.z.p., który nie uzależnia wydania decyzji o warunkach zabudowy od uwzględnienia interesów prywatnych lub względów ekonomicznych. Podniosło, iż decyzja stanowiąca o możliwości zagospodarowania terenu, na którym nie obowiązuje plan miejscowy, nie stanowi aktu naruszającego prawa do korzystania z rzeczy podmiotów uprawnionych wobec nieruchomości, znajdujących się w kręgu oddziaływań inwestycji. Nie jest ona rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości. Ograniczenie to nastąpić może dopiero w fazie realizacyjnej, w związku z wydaniem pozwolenia na budowę.
Organ zauważył, że w złożonym wniosku o wznowienie skarżący powołują się na uciążliwości (hałas) związane z możliwością realizacji planowanej inwestycji, zaś w uzasadnieniu zażalenia odwołują się do zarzutów pominięcia sąsiedztwa zabudowy działki uznanej za samowolę budowlaną, nieuwzględnienia wyroków sądów administracyjnych, które zapadły w odniesieniu do uprzednio wydanych decyzji o warunkach zabudowy dla innej inwestycji realizowanej na tym samym terenie, a także okoliczność, iż prawomocna decyzja stanowi podstawę do wydania pozwolenia na budowę.
SKO stwierdziło, iż na etapie badania przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, o których mowa w art. 152 § 1 k.p.a. podnoszone okoliczności nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej Wójta Gminy [...] nr [...] z [...] lipca 2022 r. Podkreśliło, iż kwestia istnienia po stronie skarżących interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. nie jest kwestią oczywistą i wymaga przeprowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego, co może być dokonane wyłączenie we wznowionym postępowaniu.
Odnosząc się do zarzutów nie uwzględnienia wyroków Sądów Administracyjnych organ wskazał, iż dotyczą one innej niż wskazana w decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] z [...] lipca 2022 r., inwestycji. Wyjaśnił, że WSA wyrokiem z 10 stycznia 2020 r. IV SA/Wa 2306/19 uchylił decyzję nr [...] z
[...] czerwca 2018 r. wydaną przez Wójta Gminy [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zadaszonych kortów tenisowych, które mają powstać na użytek planowanej inwestycji tj. budynku przedszkola ze świetlicą edukacyjną oraz częścią mieszkalną i niezbędną infrastrukturą techniczną na dz. ew. nr [...] na terenie Gminy [...] w obrębie geodezyjnym [...] oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Kolegium z 3 czerwca 2019 r., znak: KOA 2502/Ar/18. Jednakże przywołany powyżej wyrok WSA jest orzeczeniem nieprawomocnym albowiem od powyższego wyroku została wniesiona skarga kasacyjna do NSA. Skarga kasacyjna nie została rozpoznana, co oznacza, iż sprawa ustalenia warunków zabudowy dla powyższej inwestycji nie została prawomocnie przesadzona.
SKO podniosło, iż związanie wyrokiem sądu odnosi się wyłącznie sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozpoznania przez sąd. Ponieważ ww. inwestycja nie jest tożsama z inwestycją objętej wznowieniem postępowania, a także z innych przywołanych w zażaleniu wyroków brak jest podstaw, by wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroków sądów można było uwzględnić w postępowaniu o wstrzymanie wykonania decyzji.
Skargę do na decyzję SKO w Warszawie z 10 stycznia 2022 r. (błędnie podany rok) znak: KOA 4154/Ar/22 wnieśli [...]
W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucili :
1. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 124 § 2 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez zaniechanie merytorycznej oceny istotnych elementów materiału dowodowego i jego błędną ocenę w pozostałej części, a jednocześnie zaniechanie odniesienia się w uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia do okoliczności, które Skarżący powoływali w celu uprawdopodobnienia uchylenia decyzji o warunkach zabudowy w wyniku wznowienia postępowania;
2. naruszenie art. 152 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że Skarżący nie uprawdopodobnili możliwości uchylenia decyzji nr [...] Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2022 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy w wyniku wznowienia postępowania, podczas gdy wskazywali oni wielokrotnie szereg okoliczności faktycznych i prawnych uprawdopodobniających powyższe;
3. naruszenie art. 152 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że okoliczności sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji nr [...] Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2022 r., z uwagi na to, iż Skarżący nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym ww. decyzją, pomimo iż ww. postępowanie dotyczyło interesu prawnego Skarżących, a Wójt Gminy [...] wielokrotnie odmawiał uznania ich za stronę w ww. postępowaniu mimo wielokrotnego przedstawiania przez Skarżących szeregu okoliczności świadczących o takiej potrzebie;
4. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie postanowienia Wójta Gminy [...] nr [...] z [...] sierpnia
2022 r., podczas gdy zachodziły okoliczności w sprawie, które jasno wskazywały na konieczność uchylenia przedmiotowego postanowienia i wstrzymania wykonania decyzji nr [...] Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2022 r., m.in. z uwagi na fakt, iż ww. postanowienie łamało szereg norm prawa formalnego;
5. naruszenie art. 8 § 2 k.p.a. poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym m.in. w zakresie okoliczności, które obligują organ administracji publicznej do wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej w toku postępowania wznowieniowego, a także uznania jednostki za stronę postępowania administracyjnego.
W związku z powyższym skarżący wnieśli o:
1. uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości;
2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 152 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Stosując ten przepis należy wziąć pod uwagę, że wyraża on wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, a także stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego lub ustawach szczególnych. W związku zatem z treścią art. 16 § 1 k.p.a., a także z ogólną zasadą rozumowania prawniczego, że przepisów ustanawiających wyjątek od reguły nie wolno interpretować rozszerzająco, obowiązkiem organów administracji było ścisłe zastosowanie art. 152 § 1 k.p.a.
Z treści art. 152 k.p.a. wynika, że jedyną okolicznością upoważniającą organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania do wstrzymania wykonania decyzji jest prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, której dotyczy wznowione postępowanie. W tym stanie prawnym należy zwrócić uwagę na to, że organowi administracji rozstrzygającemu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji przysługuje istotny zakres swobodnego uznania. Organ nie musi bowiem prowadzić wznowionego postępowania aż do jego zakończenia, ale już w trakcie tego postępowania może, a z mocy art. 152 § 1 k.p.a. jest zobowiązany do oceny prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Ocena takiego prawdopodobieństwa nie jest przy tym zadaniem wymagającym szczególnych czynności poznawczych, ponieważ postępowanie prowadzi ten sam organ, który wydał decyzję ostateczną objętą wnioskiem o wznowienie postępowania. Co więcej, przepis mówi wyraźnie o ustaleniu prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, a nie o pewności takiego rezultatu prowadzonego postępowania. Przedstawioną zasadę podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zaistnienie stanu prawdopodobieństwa uchylenia ostatecznej decyzji nie wymaga bowiem udowodnienia, że dotychczasowa decyzja na pewno zostanie uchylona. Kwestia zaistnienia przesłanek dla uchylenia decyzji nie podlega udowodnieniu, lecz konieczne jest jedynie uzyskanie przez organ przekonania, że prawdopodobnie dojdzie do wydania decyzji uchylającej decyzję, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania (por. wyroki NSA z dnia 6 lutego 2019 r. II OSK 630/17; z dnia 14 października 2021 r., II GSK 1052/21). Jednocześnie podkreślić należy, iż w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Należy to bowiem do rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie (zob. wyrok NSA z 23 lutego 2012 r., II OSK 2353/10).
Należy dodać również, iż kwestia badania zaistnienia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji (art. 152 § 1 k.p.a.) musi być dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia zgłoszonej we wniosku podstawy wznowienia postępowania w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego oraz możliwości uchylenia badanej decyzji. Niewątpliwie określenie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji powinno polegać na poddaniu badaniu tej przesłanki wznowieniowej, która w ocenie wnioskodawcy ma w danej sprawie zastosowanie oraz uzasadnieniu, dlaczego możliwe jest uchylenie konkretnej decyzji. Interpretacja tych przesłanek z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznych powinna mieć jednak charakter ścieśniający.
Wstrzymanie wykonania decyzji na żądanie strony jest uwarunkowane wykazaniem przez tą stronę okoliczności wskazujących na występowanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania (por. wyroki NSA z 21 października 2020 r. II OSK 1520/20, oraz z 20 października 2017 r., II OSK 308/16). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 maja 2019 r., II OSK 1588/17 o prawdopodobieństwie uchylenia decyzji w rozumieniu art. 152 § 1 k.p.a. można mówić dopiero wówczas, gdy bez konieczności przeprowadzania szczegółowej analizy materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy oraz dowodów i argumentów przedstawionych przez stronę postępowania jak również bez konieczności dokonywania szczegółowej analizy przepisów prawa, mających zastosowanie w sprawie, możliwe jest stwierdzenie, że decyzja zostanie uchylona.
W niniejszej sprawie SKO w Warszawie w zaskarżonym do Sądu postanowieniu z 10 stycznia 2022 r. podało, że wstępna analiza akt sprawy nie wskazywała na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2022 r. nr [...].
Należy raz jeszcze podkreślić, iż postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, której dotyczy postępowanie wznowieniowe, organ wydaje w wyniku analizy dostępnych na tym etapie postępowania okoliczności (przede wszystkim w oparciu o materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją) i na tej podstawie wstępnie jedynie ocenia, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona. Co za tym idzie nie sposób nakładać na niego obowiązku przeprowadzania w tym zakresie dodatkowego postępowania dowodowego.
Analizę dokumentacji posiadanej na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji SKO w Warszawie przeprowadziło zaś w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z 10 stycznia 2022 r. utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu tym organ wskazał przede wszystkim, że w świetle zgromadzonego do tej pory materiału dowodowego zasadnicza kwestia posiadania przez skarżących statusu strony zakończonego postępowania nie jest oczywista, a sami Skarżący nie wskazali przepisów prawa, które jednoznacznie wskazywałyby na objęcie ich nieruchomości obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Ponadto wskazano, że Skarżący nie wykazali bezpośredniości wpływu prowadzonych prac budowlanych na ich sferę prawną.
Ponadto, w niniejszej sprawie wniosek o wznowienie postępowania został oparty o podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że ewentualnie ustalenie, że skarżącym w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Gminy [...] z [...] lipca 2019 r., powinien był przysługiwać status strony, nie oznacza jeszcze prawdopodobieństwa uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu. Zgodnie bowiem z art. 151 § pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Pamiętać jednak trzeba, że zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Dlatego też w niniejszej sprawie wykazania wymagało, że gdyby skarżący brali udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, wynik sprawy byłby inny (por. wyrok NSA z 11 października 2022 r. sygn. akt II OSK 1430/21)
W ocenie Sądu, prawdopodobieństwa takich okoliczności nie wykazali skarżący, co jak wyżej zaznaczono zasadnie podkreśliło w swym rozstrzygnięciu SKO w Warszawie. Akcentowane przez Skarżących okoliczności związane z oddziaływaniem inwestycji na nieruchomość będącą w ich władaniu, mogą być brane pod uwagę przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji, zatem badaniu czy powinni oni być stroną postępowania. Nie świadczą jeszcze jednak o tego typu wadliwości decyzji, że w wyniku wznowienia postępowania organ administracji publicznej uchyli decyzję dotychczasową i wyda decyzję o odmiennej treści.
Także podnoszony przez Skarżących fakt uchylenia poprzednich decyzji nr [...] wydanych przez Wójta Gminy [...], a dotyczących zabudowy nieruchomości na której jest realizowana przedmiotowa inwestycja nie ma wpływu na niniejsze orzeczenie.
Wykazać należy, że ww. decyzje dotyczyły innej inwestycji. Natomiast wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 stycznia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2306/19 uchylający decyzję nr 16/2018/W z 29 czerwca 2018 r. wydaną przez Wójta Gminy [...] a ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zadaszonych kortów tenisowych, które mają powstać na użytek planowanej inwestycji tj. budynku przedszkola ze świetlicą edukacyjną oraz częścią mieszkalną i niezbędną infrastrukturą techniczną na dz. ew. nr [...] przy ul. [...] w obrębie geodezyjnym [...] oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Kolegium z 3 czerwca 2019 r. znak: [...]dotyczył inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Ww. wyrok WSA jest orzeczeniem nieprawomocnym albowiem od powyższego wyroku została wniesiona skarga kasacyjna do NSA. Skarga kasacyjna nie została rozpoznana, co oznacza, iż sprawa ustalenia warunków zabudowy dla powyższej inwestycji nie została prawomocnie przesadzona.
Wyjaśnić należy, iż związanie wyrokiem sądu odnosi się wyłącznie do sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozpoznania przez sąd. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
W związku z powyższym organ w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej będzie związany ww. rozstrzygnięciem dotyczącym inwestycji objętej decyzją nr [...]z [...] czerwca 2018 r. Natomiast nie można mówić o tożsamości inwestycji objętej wznowieniem postępowania tj. decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] z [...] lipca 2022 r. z inwestycją o której mowa w decyzji nr [...] z
[...] czerwca 2018 r. Także inne wskazywane w skardze rozstrzygnięcia sądów, nie wiążą organu ponieważ nie dotyczą inwestycji objętej postępowaniem wznowieniowym. W związku z powyższymi rozważaniami nie można również mówić o naruszeniu art. 8 § 2 k.p.a.
Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 124 § 2 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. bowiem organ prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy i odniósł się do okoliczności wskazywanych przez skarżących mając na względzie specyfikę postępowania przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w oparciu art. 152 § 1 k.p.a.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.