VII SA/WA 615/20

VII SA/Wa 615/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-11-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-03-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Małgorzata Jarecka /przewodniczący/
Monika Kramek
Tomasz Janeczko /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 841/21 - Wyrok NSA z 2022-10-20
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), sędzia WSA Monika Kramek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2020 r. sprawy ze skarg S. S. i A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargi
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], Wojewoda [...] (dalej: "organ II instancji", "organ odwoławczy", "Wojewoda"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186), po rozpatrzeniu odwołania M. i S. S. oraz A. S. (dalej: "skarżący", "skarżąca") od decyzji Prezydenta [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej C. sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną oraz zagospodarowaniem terenu na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] (róg al. [...]) w W., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Decyzja organu II instancji zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu 18 maja 2018 r., C.sp. z o.o. (dalej: "inwestor"), złożył u Prezydenta [...] wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną oraz zagospodarowaniem terenu na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] (róg al. [...]) w W.. Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia przedłożonego projektu budowlanego inwestycji do stanu zgodności z przepisami. W dniu 12 października 2018 r. inwestor uzupełnił wniosek o brakującą dokumentację projektową. Organ I instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę.
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. i S.S. oraz A. S. ( odpowiednio 15 i 16 stycznia 2019 r. )
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienie dokumentacji projektowej.
Następnie organ I instancji z pismem z dnia 8 maja 2019 r. przekazał wyjaśnienia inwestora oraz 4 egzemplarze poprawionego i uzupełnionego projektu budowlanego.
W związku z uzupełnieniem dokumentacji, Wojewoda pismem z dnia 21 maja 2019 r. zawiadomił strony o zebranym materiale dowodowym. Następnie pismem z dnia 10 lipca 2019 r., Wojewoda wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości występujących w dokumentacji projektowej. Pismem z dnia 3 października 2019 r., inwestor nadesłał poprawiony projekt budowlany (4 egzemplarze), a także wymienił dokonane korekty oraz uzupełnił wniosek o aktualne zaświadczenia projektanta i sprawdzającego wraz z oświadczeniem o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W dniu 28 października 2019 r. Wojewoda zawiadomił strony postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się w sprawie.
Organ odwoławczy, skarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu decyzji, organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:
1. złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
1a. złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane,
2. złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Wojewoda przypomniał, że w myśl art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor powinien dołączyć: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu (nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000) oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jednocześnie Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,
3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6,
4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 - a także sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7,
5. spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. z 2018 r. poz. 2363 z późn. zm.) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 ustawy zwanej dalej "inwestycją KZN"
Wojewoda podkreślił, że w przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich wskazanych powyżej wymagań, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast w sytuacji stwierdzenia niezgodności planowanej inwestycji z wymogami określonymi we wskazanych przepisach, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada w drodze postanowienia, na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie tego terminu wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Organ odwoławczy stwierdził na etapie postępowania odwoławczego niewielkie braki w dokumentacji projektowej i na podstawie art. 136 k.p.a., zlecił organowi I instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania mającego na celu:
1. doprowadzenie do zgodności projektu budowlanego z wnioskiem o pozwolenie na budowę pod kątem określenia zakresu opracowania - zgodnie z korektą wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] października 2018 r.,
2. wskazanie na projekcie zagospodarowania terenu granic obszaru, który był przedmiotem aktualizacji, stosownie do § 81 pkt 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 263, poz. 1572),
3. doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...] (uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2009 r.), w kwestii ilości miejsc postojowych w garażu podziemnym,
4. uwzględnienie w legendzie wszystkich elementów i oznaczeń znajdujących się na rysunku projektu zagospodarowania terenu. Ponadto, organ podniósł, że na projekcie zagospodarowania terenu brak jest wszystkich projektowanych elementów (zieleni na stropie garażu i dachach zielonych),
5. doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z zapisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), poprzez:
- sporządzenie właściwych rysunków dot. analizy nasłonecznienia i przesłaniania tzw. "linijki słońca" zawarte w § 13 i § 57 ww. rozporządzenia,
- wyjaśnienia czy tarasy zapewniają naturalną wegetację, gdyż tylko wtedy mogą być wliczone w bilans powierzchni biologicznie czynnej.
- wyjaśnienia, czy projektowana skarpa wpłynie na zmianę stosunków wodnych, bowiem zgodnie z § 29 ww. rozporządzenia, dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione.
Następnie Wojewoda działając na podstawie art. 50 k.p.a., wezwał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego w następującym zakresie:
1. Projektowany budynek, zgodnie z projektem geotechnicznym znajduje się w drugiej kategorii geotechnicznej w warunkach złożonych. Zgodnie z Rozporządzenie Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz U z 2012 r poz. 463) określiło szczegółowo zasady ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. Dla obiektów budowlanych zaliczonych do trzeciej kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach gruntowych dla drugiej kategorii co zostało wskazane w § 7 ust 3 ww. rozporządzenia poza dokumentacją geotechniczną należy wykonać dokumentację geologiczno-inżynierską zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. 2019 poz. 868). Dokumentacja geologiczno-inżynierską wraz z niezbędnymi badaniami podlega następnie zatwierdzeniu w drodze decyzji administracyjnej Tym samym Inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentację geologiczno-inżynierskiej, opracowanej zgodnie z przepisami ustawy Prawo geologiczne i górnicze oraz decyzję właściwego organu o zatwierdzeniu dokumentach geologiczno-inżynierskiej.
2. Wykazanie zgodności projektu budowlanego z § 11 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] (uchwalonego uchwalą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2009 r) w zakresie maksymalnej dopuszczalnej wysokości zabudowy na obszarze objętym planem wynoszącej 150m nad poziom morza. Powyższe ograniczenia wysokości obejmują również wszystkie urządzenia i obiekty lokalizowane na dachach budynków.
3. Wykazanie zgodności projektu budowlanego z § 36 ust. 1 pkt 2 lit a ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej poprzez wykazanie, że zieleń zaprojektowana na stropodachach i tarasach zielonych będzie miała zapewnioną naturalną wegetację, gdyż tylko wtedy mogą
być wliczone w bilans powierzchni biologicznie czynnej. W omawianym przypadku w projekcie budowlanym znajduje się jedynie informacja, że zieleń zaprojektowana w opisany powyżej sposób będzie miała zapewnioną naturalną wegetację, bez przedstawienia sposobu zagospodarowania podłoża.
4. Zgodnie z ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U.2018 poz 2268) przez urządzenia wodne rozumie się urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów
wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym mury oporowe (art. 16 pkt 65 ustawy Prawo wodne). Zgonie z art. 122 ust. 1 ww. ustawy na wykonanie urządzeń wodnych wymagane jest pozwolenie wodnoprawne. Inwestor w przedmiotowej sprawie winien wyjaśnić, czy opisany w części opisowej projektu zagospodarowania terenu murek oporowy (str. 12 Projekt budowlany - Tom 1) jest urządzeniem wodnym w rozumieniu ustawy Prawo wodne. Jeśli zamiarem Inwestora jest realizacja urządzenia wodnego, winien on przedłożyć odpowiednie pozwolenie wodnoprawne zgodnie z art. 122 ust. 1 ustawy Prawo wodne.
5. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia kwietnia 2012 r. Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018, poz. 1935), projekt budowlany należy sporządzić w czytelnej technice graficznej oraz oprawić w okładkę przystosowaną do formatu A4 w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu. Wszystkie zmiany w projekcie budowlanym należy odpowiednio autoryzować poprzez naniesienie daty oraz podpisu osoby dokonującej zmian w sposób umożliwiający identyfikację osoby, która dokonywała stosownych zmian. Autoryzacja poprawek powinna umożliwiać stwierdzenie, kto i kiedy ich dokonał. W omawianym przypadku tom I uległ dekompletacji.
6. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony niezgodnie z § 8 ust. 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Część rysunkowa, nie zawiera czytelnego oznaczenia granic działki budowlanej, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich.
7. Zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego opis techniczny projektu architektoniczno-budowlanego powinien określać rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji telekomunikacyjnych.
8. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 5 lit. b część rysunkowa projektu architektoniczno-budowlanego powinna przedstawiać zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, ogólnobudowlanego, umożliwiającego użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym instalacje i urządzenia budowlane: elektryczne i telekomunikacyjne oraz instalację piorunochronną wraz ze sposobem powiązania instalacji obiektu budowlanego bezpośrednio z sieciami (urządzeniami) zewnętrznymi albo z instalacjami zewnętrznymi na zagospodarowywanym terenie oraz związanymi z nimi urządzeniami technicznymi, uwidocznione na rzutach i przekrojach pionowych obiektu budowlanego, co najmniej w formie odpowiednio opisanych schematów lub przedstawione na odrębnych rysunkach.
9. Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2019, poz, 1186), projekt budowlany stanowi załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę. Jeżeli treść projektu budowlanego, pozostaje w sprzeczności z treścią wniosku o pozwolenie na budowę, organ jest uprawniony traktować tę rozbieżność jako nieprawidłowość w rozumieniu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W omawianym przypadku, w opisie do części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu znajdują się wlot wody, wylot kanalizacji sanitarnej, wylot kanalizacji deszczowej, wlot sieci ciepłowniczej i wyłaz ze zbiornika, których funkcja nie jest znana organowi. Jednocześnie na części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, nie zostały wykazane elementy infrastruktury technicznej objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę.
10. Doprowadzenie projektu budowanego do zgodności z § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych z dnia 24 lipca 2009 r. (Dz.U. 2009, Nr 124, poz. 1030), poprzez wskazanie przebiegu trasy dróg przeciwpożarowych opracowanej zgodnie z przywołanym paragrafem.
11. Wykazanie zgodności projektu budowlanego z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane, poprzez poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.
W ocenie Wojewody, analiza skorygowanej dokumentacji, prowadzi do wniosku, że obowiązki nałożone w toku postępowania odwoławczego na inwestora, zostały przez niego wypełnione. Ponadto Wojewoda wskazał, że inwestor przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda wskazał też, że na obszarze przedmiotowej inwestycji obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]. Teren, na którym znajduje się nieruchomość przeznaczona pod inwestycję, oznaczony jest symbolem [...] tj. przeznaczenie podstawowe: zachowanie i rozwój zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz zachowanie i rozwój mieszkalnictwa jednorodzinnego w formie domów wolnostojących, bliźniaczych i szeregowych. Zdaniem Wojewody, przedmiotowa inwestycja jest zgodna z wymaganiami planu dotyczącymi funkcji zabudowy. Organ odwoławczy wskazał, że analiza dokumentacji projektowej wykazała, że projekt budowlany spełnia wymagania planu, min. w zakresie wysokości planowanej zabudowy - minimalna wysokość 9,0 m (w projekcie 13,06 m), maksymalna wysokość 23,Om, 7 kondygnacji (w projekcie 22,36 m, 7 kondygnacji), minimalnej powierzchni biologicznie czynnej - 25% (w projekcie 42%), czy maksymalnej intensywności zabudowy - 2,9 (w projekcie 2,9). Parkowanie pojazdów odbywa się w garażu podziemnym. Ponadto organ zaznaczył, że miejsca parkingowe zostały zaprojektowane zgodnie ze wskaźnikiem wskazanym w § 36 pkt. 5 ww. planu miejscowego, tj. dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - 1 miejsce parkingowe na 1 mieszkanie, nie mniej jednak niż 1 miejsce na 60m2 powierzchni użytkowej. Dla przedmiotowej inwestycji zostało zapewnionych 38 miejsc postojowych, co spełnia wymogi wskazane w ww. planie miejscowym. Organ wskazał również, że teren inwestycji położony jest poza zasięgiem obszarów chronionych na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Teren objęty inwestycją nie jest położony na obszarze eksploatacji górniczych. Zdaniem Wojewody weryfikacja dokumentacji sprawy wykazała, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę, dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 Prawa budowlanego, a więc projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia, w szczególności został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i do spraw sanitarnohigienicznych. Projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W ocenie organu odwoławczego, projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi wart. 34 Prawa budowlanego spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) i jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422).
Wojewoda podkreślił także, że za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa, odpowiada projektant, co potwierdza w swoim oświadczeniu, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego: projektant, a także sprawdzający, o którym mowa w ust. 2, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ powołując się na orzecznictwo, wyjaśnił że odpowiedzialność projektanta stanowi gwarancję dla inwestora, ale i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno - budowlanej ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Organ wskazał, że w obecnym stanie prawnym, organ nie bada już zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego. Obecnie obowiązuje zasada wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno - budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej projekt (art. 20 ustawy). Organ ponownie przywołując orzecznictwo stwierdził, że w obecnym stanie prawnym uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno - budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 - Prawa budowlanego. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 omawianej ustawy oznaczałoby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.).
Powyższe przepisy korespondują z szeroką odpowiedzialnością projektanta za sporządzony przez niego projekt architektoniczno - budowlany - art. 20, art. 93 pkt 1 i art. 95 oraz nast. Prawa budowlanego). Podsumowując, organ odwoławczy uznał, że inwestor spełnił wszystkie wymogi zawarte w przepisie art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, natomiast zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ww. ustawy, nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli są spełnione wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 ustawy.
Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniach, Wojewoda uznał, że organ I instancji nie naruszył art. 10 k.p.a. w związku z zaniechaniem możliwości zapoznania się z kompletną dokumentacją, ponieważ strony nie wykazały, że brak wglądu w akta niniejszej sprawy uniemożliwił im wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego, a jedynie przywołały orzeczenia świadczące, że uchybienie temu przepisowi stanowi naruszenie procedury administracyjnej. Organ podkreślił, że sama chęć zajęcia przez stronę stanowiska w sprawie, nie jest równoznaczna z czynnością procesową, której dokonanie ma wpływ na wynik sprawy.
Następnie Wojewoda stwierdził, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę przedłożył analizę przesłaniania i nasłonecznienia, z której wynika, że wzajemne odległości pomiędzy budynkami istniejącymi i projektowanymi, spełniają wymagania zawarte w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaś budynki projektowane oraz istniejące będą miały zapewniony czas nasłonecznienia zgodny z § 57 i 60 ww. rozporządzenia. Ponadto przed udzieleniem pozwolenia na budowę zbadana została możliwość zagospodarowania działki nr ew. [...] z obrębu [...] (daw. nr ew. [...]). Analiza ta potwierdza, że na działce nr ew. [...] z obrębu [...] możliwa jest realizacja zarówno budynku w zabudowie jednorodzinnej jak i wielorodzinnej. Budynek ten będzie miał wymagany czas nasłonecznienia dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie będzie przesłaniany. Możliwa będzie również realizacja miejsc postojowych pojazdów i innych elementów zagospodarowania terenu, wymaganych planem miejscowym. Zdaniem Wojewody, na na tle przedmiotowej sprawy należy rozróżnić sytuacje, w której działka sąsiednia, z uwagi na realizację danej inwestycji, nie będzie mogła zostać zabudowana od sytuacji, w której zabudowa jest jak najbardziej możliwa, a uciążliwości dla sąsiadów wynikają z indywidualnej wrażliwości i niechęci do przyszłej inwestycji. Zdaniem organu, który w tym zakresie przywołał orzecznictwo sądowoadministracyjne, nie sposób też zaaprobować stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami ustawy Prawo budowlane. Ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Organ odwoławczy za bezzasadny uznał zarzut konieczności wykazania się przez inwestora prawem do dysponowania na cele budowlane nieruchomościami pozostającymi w obszarze oddziaływania obiektu, ponieważ wymóg przedłożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane odnosi się wyłącznie do działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu, który stanowi integralną cześć projektu budowlanego. Wojewoda podkreślił, że organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jednak jest interes prawny, którego granice zakreślają powołane wyżej przepisy Prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego realizowanych inwestycji. Organ wskazał, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Argumenty podnoszone przez stronę skarżącą należy zatem rozpatrywać w kontekście przedstawionego wyżej interesu faktycznego, który nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 k.p.a., jak i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego". Wojewoda ponownie podkreślił, że odpowiedzialność za zgodność projektu budowlanego z przepisami ponosi przede wszystkim projektant. Organ administracji nie może natomiast ingerować w zawartość merytoryczną projektu, a jego ocenie podlega jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem. Organ stwierdził zgodność projektu zagospodarowania terenu z prawem oraz projektu budowlanego z planem miejscowym - dalsza ingerencja stanowiłaby przekroczenie zakresu oceny dokonywanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej i niejako przejęcie ustawowych obowiązków projektanta. Organ podsumował, że złożony projekt budowlany jest zgodny z wymogami
określonymi w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym technicznobudowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zaświadczenia o wpisie projektantów na listę właściwej izby samorządu zawodowego z określonym w nim terminem ważności. Projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i
legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestor przedłożył także oświadczenie projektanta, złożone na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z powyższych względów, Wojewoda uznał rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe.
Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. S..
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1. naruszenie przepisów prawa dotyczących postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez:
a) istotne naruszenie art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a poprzez:
- wydanie decyzji przed zapoznaniem się stron postępowania z całością materiału
dowodowego;
- pominięcie wniosku o umożliwienie zapoznania się z kompletnymi aktami;
- uniemożliwienie stronom czynnego udziału w postępowaniu na wszystkich jego etapach;
- w konsekwencji powyższego pozbawienie stron możliwości obrony ich praw;
b) orzekanie z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 77 § 1-3 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie niedokładnej i pobieżnej analizy i oceny materiału dowodowego, co skutkowało
uznaniem przez Organ, że Projekt inwestora będący przedmiotem postępowania jest kompletny i prawidłowy, pomimo, że wykonane analizy - Analiza Przesłaniania i Nasłonecznienia z maja 2018 oraz Analiza Możliwości Zabudowy z października 2019 zawierają niespójne dane (różne dane dla tych samych parametrów w różnych miejscach Projektu), nie zawierają podstawowych parametrów koniecznych do ich wykonania, nie odnoszą się do budynku faktycznie zaprojektowanego dla strony Skarżącej
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., poprzez orzekanie z naruszeniem:
a) art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo budowlane w związku z § 13, § 57 i § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w związku z § 8 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez zatwierdzenie Projektu 1) zawierającego niespójne dane w różnych jego częściach w stosunku do budynku istniejącego; 2) w stosunku do budynku zaprojektowanego nie odnoszącego się do bryły budynku faktycznie zaprojektowanej, nie zawierającego w ogóle części opisowej, pozbawionego istotnych parametrów jak rzędne, odległości między budynkami, nie zawierającego analizy godzinowej dla nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi,
b) art. 35 ust. 1 pkt 2; art. 5 § 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane w związku z § 13, § 57, § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że:
1) inwestycja Spółki C.objęta Projektem Budowlanym nie narusza interesów prawnych właścicieli działki sąsiedniej, których budynek istniejący i budynek zaprojektowany nie będą przesłaniane i będą prawidłowo nasłonecznione; 2) organ nie jest uprawniony do badania projektu w tym zakresie, mimo, że obowiązek badania przesłaniania i nasłonecznienia należy do ustawowych zadań organu,
c) art. 35 § 4 ustawy prawo budowlane poprzez wydanie pozwolenia na budowę mimo, iż projekt zawiera istotne braki i nieprawidłowości.
d) art. 35 § 3 ustawy prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie mimo, że w świetle powyższego organ powinien odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.
Powyższe zarzuty skarżący rozwinął w obszernym uzasadnieniu skargi. W uzasadnieniu skargi wskazał, że ,,zaprojektowany przez Inwestora budynek wielorodzinny jest dwukrotnie wyższy i ponad dwukrotnie dłuższy od zaprojektowanego przez nas domu jednorodzinnego, a jego gabaryty czynią niemożliwym realizację naszego projektu, ze względu na niemożność spełnienia warunków przewidzianych m.in. w § 13, 57 i 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych. Uniemożliwi to otrzymanie pozwolenia na budowę, o które wystąpiliśmy jako pierwsi w dniu 13 lutego 2018 r.’’ Ponadto skarżący przytoczył obszerne orzecznictwo sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę S. S., Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. wniosła do tutejszego Sądu także A. S. (dalej: "skarżąca") reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej, zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy- art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w postaci orzekania z obrazą:
a) art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. nr 99 poz. 414 z późn. zm) oraz art. 5 § 1 pkt 9 tegoż prawa w zw. z § 13, 57 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, - poprzez przyjęcie, że z przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego wynika, że projektowana inwestycja nie naruszy interesów prawnych skarżącej, gdyż budynki państwa S., istniejący jak i projektowany będą miały należyte doświetlenie i nasłonecznienie, zaś organ nie jest uprawniony do kontroli ustaleń projektu w tym zakresie,
b) art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo budowlane w zw. § 8 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz w zw. z § 13, 57 oraz 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – poprzez zatwierdzenie projektu wadliwego i niekompletnego, bowiem stanowiąca integralną część projektu inwestora linijka słońca nie posiadała części opisowej, brak było w niej istotnych parametrów koniecznych do weryfikacji, w tym także wskazania przedziału czasowego, w jakim dokonano pomiarów, ponadto zawierało pomiary czynione do budynku innego niż projektowany dla państwa S..
c) art. 35 § 4 prawa budowlanego poprzez wydanie pozwolenia na budowę pomimo przedstawienia projektu z istotnymi wadami,
d) art. 35 § 3 prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, w istniejącej sytuacji organ winien odmówić zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na budowę.
2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., wskutek:
a) orzekania z naruszeniem art. 7, 77 § 1-3 i 80 k.p.a. poprzez pobieżną i niestaranną ocenę materiału dowodowego, błędne przyjęcie organu, że przedstawiony projekt jest całościowy i kompletny, b) art. 9, 10, 80 i 81 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przed zapoznaniem się przez skarżącą z całością materiału dowodowego i pominięcie jej wniosków i umożliwienie zapoznania się z tym materiałem oraz uniemożliwienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu.
Stanowisko skarżącej znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. Podniesiono w nim przede wszystkim, że realizacja spornej inwestycji, uniemożliwi skarżącym realizację ich planów inwestycyjnych związanych z budową na działce drugiego domu, który wskutek gabarytów planowanej inwestycji, nie będzie spełniał norm technicznych związanych z doświetleniem i nasłonecznieniem i skarżący nie uzyskają na ten budynek pozwolenia na budowę, o które wystąpili jako pierwsi. Skarżąca podkreśliła bowiem, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę tego drugiego budynku, został złożony w dniu 13 lutego 2018 r., zaś inwestor z takim wnioskiem wystąpił dopiero w maju 2018 r. Skarżąca powołała się również na złożoną przez nią do akt analizę nasłonecznienia i przesłaniania z dnia 30 czerwca 2019 r., z której wynika, że projektowany budynek, przesłoni zarówno już istniejący budynek na działce skarżących, jak też budynek projektowany. Jednocześnie projektowany przez skarżących budynek, aby spełniać warunki techniczne w zakresie doświetlenia i nasłonecznienia, musiałby być cofnięty w kierunku północnym od ściany budynku projektowanego dla inwestora na odległość większą niż 21,5 m, co jest niemożliwe z uwagi na wielkość działki. Inwestor pozbawia zatem skarżących możliwości zabudowy własnej nieruchomości. Ponadto skarżąca podniosła, że w dacie zapoznawania się przez nią z aktami sprawy, brak w nich było opracowanej przez inwestora analizy nasłonecznienia i przesłaniania działki skarżących, do opracowania której wezwał inwestora Wojewoda. Decyzja Wojewody zapadła w dniu [...] grudnia 2019 r., podczas gdy wspomniana analiza, doręczona została dopiero w dniu 27 lutego 2020 r. ( na skutek wysłania jej wcześniej na nieprawidłowy adres), zatem z analiza tą skarżąca mogła się zapoznać dopiero po wydaniu decyzji przez Wojewodę. Następnie skarżąca podniosła szereg zarzutów pod adresem analizy przedstawionej przez inwestora.
Również w odpowiedzi na skargę A. S., Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia 23 czerwca 2020 r., inwestor działający jako uczestnik postępowania, wniósł o oddalenie skargi A. S..
Do argumentacji przedstawionej w piśmie inwestora ustosunkowała się skarżąca A. S., w odrębnym piśmie z dnia 14 października 2020 r., a także S. S. w piśmie z dnia 16 października 2020 r.
Sprawa ze skargi A. S. została pierwotnie zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 629/20, jednakże na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2020 r. Sąd, na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a., postanowił o połączeniu sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 629/20 ze sprawą ze skargi S. S. o sygn. akt VII SA/Wa 615/20 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzeniu połączonych spraw pod sygn. akt VII SA/Wa 615/20.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria, Sąd uznał, że żadna ze skarg nie zasługuje na uwzględnienie.
Tytułem wstępu należy wskazać, że zarzuty postawione w skargach A. S. i S. S. są tożsame. Odpowiednio zarzut 1a ze skargi S. S. odpowiada zarzutowi 2b ze skargi A. S., zarzut 1b zarzutowi 2a, zarzut 2a zarzutowi 1b, zarzut 2b zarzutowi 1a, zarzut 1c zarzutowi 1c oraz zarzut 1 d zarzutowi 1d ze skargi A. S.. Możliwe było zatem, niezależnie od połączenia spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, łączne ustosunkowanie się do obu skarg, bez dokonywania w tym zakresie rozgraniczeń.
Przed przystąpieniem do rozpoznawania poszczególnych zarzutów skarg, należy poczynić ogólną uwagę, że w istocie wszystkie zarzuty skarg, są ściśle powiązane z faktem ubiegania się skarżących o wydanie pozwolenia na budowę na ich działce drugiego budynku, obok już istniejącego. Zarzuty skarg koncentrują się na wadliwościach projektu inwestora wynikających z faktu, że planowana inwestycja uniemożliwi skarżącym realizację na ich działce drugiego budynku. Podkreślenia zatem w tym miejscu wymaga, o czym nie wspomniano w skargach, że w dacie wydania skarżonej decyzji Wojewody ( [...] grudnia 2019 r. ), była już wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. udzielająca skarżącym pozwolenia na budowę na ich działce drugiego ( obok już istniejącego ) budynku. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. NR [...], utrzymał bowiem w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...]lipca 2019 r. odmawiającą zatwierdzenia A. S., M. S. i S. S. projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę drugiego planowanego na działce budynku, między innymi z uwagi na niezgodność tej inwestycji z planem miejscowym. Powyższe ustalenia, o których Sąd powziął wiadomość z pisma procesowego inwestora i dołączonych do niego decyzji, mają istotny wpływ na ocenę postawionych w skargach zarzutów.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do podniesionych w obu skargach zarzutów naruszenia art. 9, 10, 80 i 81 k.p.a., poprzez wydanie decyzji przed zapoznaniem się przez A. S. z całością materiału dowodowego, co uniemożliwiło jej czynny udział w postępowaniu. W ocenie Sądu zarzut ten, nie ma uzasadnionych podstaw.
Obojgu skarżącym doręczono postanowienie Prezydenta z dnia 22 października 2018 r. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania dla inwestora pozwolenia na budowę. Następnie doręczono im decyzję Prezydenta z [...] grudnia 2018 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Odwołanie od tej decyzji, wnieśli M. i S. S. w dniu 15 stycznia 2019 r. oraz A. S. w dniu 16 stycznia 2019 r. Nie można więc w odniesieniu do postępowania przed organem I instancji, zgodzić się z zarzutem pozbawienia skarżących czynnego udziału w postępowaniu.
Odnośnie do postępowania toczącego się przed Wojewodą i wskazanym w skardze brakiem możliwości zapoznania się skarżącej A.S. z wykonaną przez inwestora analizą zacieniania i przesłaniania, przywołać należy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w dnia 26 września 2019 r. sygn. akt II OSK 2691/17 (LEX nr 2733958), w którym wyrażono pogląd, który w akceptuje także Sąd orzekający w sprawie, zgodnie z którym uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. W ocenie Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy, nie można przyjąć takiego założenia. Podnoszona w skargach okoliczność, że gdyby skarżąca zapoznała się ze sporządzoną przez inwestora analizą, to miałaby możliwość zgłoszenia do niej zastrzeżeń oraz zwrócenia uwagi organu na wady i braki tego opracowania, nie miała znaczenia dla wyniku sprawy. Należy bowiem przypomnieć o niefunkcjonowaniu w obrocie prawnym pozwolenia na budowę drugiego budynku na działce skarżących, którego dotyczyła przedmiotowa analiza w dacie decyzji Wojewody. Wyeliminowanie z obrotu prawnego pozwolenia na budowę drugiego budynku na działce skarżących, czyniło analizę odnoszącą się do tego budynku nieistotną dla wyniku niniejszej sprawy. W sprawie tej istotne pozostały jedynie ustalenia związane wyłącznie z już istniejącym na działce skarżących budynkiem. Nie można także pominąć tego, że skarżący mieli możliwość przedstawienia organowi odwoławczemu swojej oceny przedłożonego przez inwestora projektu wraz z opracowaniem autorstwa A. K., w którym odniesiono się do kwestii zacieniania i przesłaniania przedstawionej w projekcie inwestora. W dniu 4 lipca 2019 r. do Wojewody wpłynęło pismo A. S. z dnia 30 czerwca 2019 r. wraz z załączoną do niego analizą autorstwa A. K.. W piśmie tym skarżąca merytorycznie ustosunkowała się do projektu inwestycji. W tej samej dacie wpłynęło również do Wojewody, pismo S. S. z dnia 28 czerwca 2019 r., także wraz z analizą autorstwa A. K.. Pismo to również zawierało merytoryczne zarzuty pod adresem projektu dotyczące nasłonecznienia i zacieniania.
Jak wynika z powyższego, oboje skarżący brali aktywny udział w postępowaniu, przy czym A. S. reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, który posiadał niezbędną wiedzę na temat procedury realizowanej przez Wojewodę.
Jak już wcześniej wspomniano, w dacie wydawania skarżonej decyzji Wojewody, została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. udzielająca skarżącym pozwolenia na budowę na ich działce drugiego ( obok już istniejącego ) budynku. Zatem bezprzedmiotowe są zawarte w skargach zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez inwestora przepisów § 13, 57 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) w odniesieniu do projektowanego na działce skarżących budynku. Jednocześnie nie można zgodzić się ze skarżącymi, że projekt inwestycji narusza wspomniane przepisy techniczne w odniesieniu do budynku już istniejącego na działce skarżących. Wskazać bowiem należy, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę przedłożył analizę przesłaniania i nasłonecznienia, z której wynika, że wzajemne odległości pomiędzy budynkami nie tylko istniejącymi, ale i projektowanymi, spełniają wymagania zawarte w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaś budynki projektowane oraz istniejące będą miały zapewniony czas nasłonecznienia zgodny z § 57 i 60 ww. rozporządzenia. Ponadto przed udzieleniem pozwolenia na budowę zbadana została możliwość zagospodarowania działki nr ew. [...] z obrębu [...] (daw. nr ew. [...]). Analiza ta potwierdza, że na działce nr ew. [...] z obrębu [...] możliwa jest realizacja zarówno budynku w zabudowie jednorodzinnej jak i wielorodzinnej. Budynek ten będzie miał wymagany czas nasłonecznienia dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie będzie przesłaniany. Możliwa będzie również realizacja miejsc postojowych pojazdów i innych elementów zagospodarowania terenu, wymaganych planem miejscowym. Jednocześnie odnosząc się do argumentu skarżących, że wcześniej niż inwestor, a mianowicie w dniu 13 lutego 2018 r., wystąpili oni z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę drugiego budynku na działce, przywołać należy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 672/05, LEX nr 203713, w którym wyrażono pogląd, że ochrona interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. NSA we wspomnianym wyroku, wskazał również, że nie sposób zaaprobować stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego. Należy też w tym miejscu wskazać, że przytoczony przez skarżącą na str. 4 skargi wyrok NSA o sygn. akt II OSK 1629/17, nie jest wyrokiem z dnia 28 lutego 2018 r. lecz z dnia 7 lutego 2018 r. ( LEX nr 2506831) i nie zawiera wskazanych przez skarżącą tez. Wynika to również z Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych,(http:/orzeczenia.nsa.gov.pl).
Obie strony postępowania, składały analizy dotyczące przesłaniania i nasłonecznienia. Jednak skarżąca w konfrontacji z opracowaniami inwestora, nie wykazała, by przyjęte przez niego rozwiązania projektowe naruszały w tym zakresie odpowiednie przepisy wspomnianego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Podkreślić w tym miejscu należy, ze inwestor w piśmie z dnia 25 lipca 2019 r. odniósł się do opracowania przedłożonego przez skarżących.
Wskazać też należy, że wbrew zarzutom podniesionym w skargach, organy zasadnie wskazały na zakres swojej kontroli w odniesieniu do dokumentacji projektowej wynikający z art. 35 Prawa budowlanego. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania skarżonej decyzji, na co wskazał także Wojewoda, przepisy ustawy Prawo budowlane nie przewidywały ( i nadal nie przewidują ) możliwości oceny przez organ, zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi części projektu architektoniczno-budowlanej projektu budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego ocena ta jest ograniczona do projektu zagospodarowania działki lub terenu. W świetle obowiązujących przepisów pełną odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie projektu, tj. zgodne z zasadami określonymi w art. 5 ustawy Prawo budowlane, ponosi projektant. Projektant jako osoba sporządzająca projekt budowlany odpowiedzialna jest za wykonanie projektu zgodnego z przyszłym zamierzeniem budowlanym. Tak więc kontrola wykonywana przez organ nie jest merytoryczną kontrolą projektu i ma charakter wyłącznie formalny, jej zakres wynika wyraźnie z treści art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, zaś naruszenie przez projektanta w sposób rażący zasad określonych w art. 5 Prawa budowlanego prowadzi do możliwości zastosowania sankcji określonych w art. 93 pkt 1 Prawa budowlanego. Art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego ( obowiązujący w dacie wydania skarżonej decyzji a obecnie uchylony przez art. 1 pkt 7 lit. c ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw Dz.U.2020.471), nakładał na projektanta oraz osobę sprawdzającą wykonany projekt budowlany obowiązek dołączenia do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W projekcie budowlanym zatwierdzonym zaskarżoną decyzją znajdują się powyższe oświadczenia.
Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo budowlane w zw. § 8 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz w zw. z § 13, 57 oraz 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odniesieniu do poprawności i kompletności projektu organy obu instancji przeprowadziły stosowne postępowanie, zaś pomiary wykonane zostały przez uprawnionego geodetę, a następnie przez niego uzupełnione i zweryfikowane, co znalazło potwierdzenie w projekcie budowlanym.
Nie zasługuje tez na uwzględnienie w ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 3 oraz art. 80 k.p.a. Niezależnie od tego, że zarzut ten ponownie odnosi się do budynku projektowanego na działce skarżących, organ zasadnie przyjął, że przedstawiony mu projekt jest kompletny i całościowy. Wojewoda widząc potrzebę uzupełnienia projektu i postępując zgodnie z dyspozycją art. 136 k.p.a., dwukrotnie wzywał inwestora do jego uzupełnienia lub złożenia odpowiednich wyjaśnień i wszystkie polecenia organu odwoławczego zostały przez inwestora wykonane. Podkreślić też należy, że w świetle orzecznictwa ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 611/17, LEX nr 2444372), uzupełnienie projektu budowlanego w postępowaniu odwoławczym, nie może uprawniać do stwierdzenia, że projekt ten nie jest tożsamy z projektem zatwierdzonym przez organ pierwszej instancji. Nie budzi także wątpliwości Sądu dopuszczalność przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego, która wynika z zasady dwuinstancyjności postępowania i konieczności ponownego rozpoznania sprawy przez ten organ. Tylko wyjątkowo w wypadku określonym w art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić decyzję organu I instancji z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego.
Reasumując Zdaniem Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie jest słuszne oraz zostało właściwie umotywowane.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.