VII SA/Wa 608/23

VII SA/Wa 608/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Ścieszka
Izabela Ostrowska /przewodniczący/
Mirosław Montowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 151
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie: sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), asesor WSA Iwona Ścieszka, , Protokolant: referent Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2023 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 18 stycznia 2023 r. znak DLI-II.7620.26.2021.PMJ.22 w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z 18 stycznia 2023 r., znak: DLI-II.7620.26.2021.PMJ.22, Minister Rozwoju i Technologii (dalej: "Minister", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, z późn. zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 273 z późn. zm., dalej: "specustawa przesyłowa"), po rozpatrzeniu odwołań B. W., B. K., J. J. S., Ł. K., J. K., oraz po zapoznaniu się z odwołaniem P. K. – uchylił w części decyzję Wojewody Dolnośląskiego (dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") z 14 lipca 2021 r., nr l-Pe-47/21 o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn. "Budowa linii 400 kV [...]" oraz orzekł merytorycznie w tym zakresie, w pozostałej części utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy oraz umorzył postępowanie odwoławcze wobec P. K.
Do wydania decyzji Ministra doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez ten organ.
Wnioskiem, który wpłynął do organu I instancji w dniu 4 maja 2021 r., uzupełnionym w trakcie prowadzonego postępowania, P. S.A. z siedzibą w K. (dalej także: "inwestor") wystąpiła do Wojewody Dolnośląskiego o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn.: "Budowa linii 400 kV [...]".
Po przeprowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie, Wojewoda wydał 14 lipca 2021 r. decyzję nr l-Pe-47/21 o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej obejmującej wnioskowane zamierzenie. Postanowieniem z 21 grudnia 2021 r. nr l-P-25/21 organ I instancji sprostował oczywistą omyłkę w ww. własnej decyzji.
Od tej decyzji Wojewody odwołania, z zachowaniem ustawowego terminu, wnieśli: B. W., B. K., J. J. S., Ł. K. i J. K., P. K. i M. K.
Odwołanie M. K. zostało pozostawione bez rozpoznania, z uwagi na nieusunięcie braku formalnego, o czym Minister poinformował w piśmie z 16 marca 2022 r.
Organ odwoławczy wspomnianą na wstępie decyzją z 18 stycznia 2023 r., uchylił w części ww. decyzję Wojewody i orzekł merytorycznie w tym zakresie, w pozostałej części utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy oraz umorzył postępowanie odwoławcze wobec P. K.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Minister przypomniał, że decyzja Wojewody została wydana w oparciu o przepisy specustawy przesyłowej w brzmieniu sprzed jej nowelizacji dokonanej ustawą z dniem 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustaw regulujących przygotowanie i realizację kluczowych inwestycji w zakresie strategicznej infrastruktury energetycznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 922), zwaną dalej "ustawą nowelizującą", która weszła w życie w dniu 27 maja 2021 r. Zgodnie z art. 11 ustawy nowelizującej, do postępowań w sprawach dotyczących strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej pustawy decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z powyższym, w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy specustawy przesyłowej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 26 maja 2021 r.
Następnie Minister wskazał, że projektowana inwestycja mieści się w wykazie strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych określonych w załączniku do specustawy przesyłowej, w którym pod pozycją numer 11 wskazano inwestycję pn.: "Budowa linii 400 kV [...]".
Analizując złożony przez inwestora wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że jest on kompletny i zawiera elementy wskazane w art. 4 ust. 1 i ust. 2 specustawy przesyłowej.
W ocenie Ministra, również postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone przez Wojewodę z zachowaniem obowiązujących zasad.
Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że kontrolowana decyzja organu I instancji czyni zadość wymogom przewidzianym w art. 8 ust. 1 specustawy przesyłowej, zawiera bowiem wszystkie niezbędne w okolicznościach niniejszej sprawy elementy określone w tym przepisie. Projekt powyższej decyzji został sporządzony przez osobę spełniającą warunki, o których mowa w art. 8 ust. 2 specustawy przesyłowej. Stosownie do art. 25 ust. 1 specustawy przesyłowej decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.
Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym Minister stwierdził, że decyzja Wojewody wymaga dokonania korekty merytoryczno-reformacyjnej, gdyż w toku postępowania odwoławczego inwestor złożył wniosek o skorygowanie decyzji organu I instancji w odniesieniu do zakresu ograniczeń w korzystaniu z niektórych nieruchomości, wynikających z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, opisanych w kolumnie nr 6 pn. "Ograniczenie wynikające z art. 22 ust. 1 specustawy - zakres ograniczenia" tabeli znajdującej w pkt IX decyzji. Powyższe wynikało z faktu uzyskania przez inwestora szczegółowych informacji po zakończeniu opracowania projektów budowlanych wraz z projektami technicznymi. Inwestor podkreślił jednak, że zakres wnioskowanych zmian nie wykracza poza obszar lokalizacji przedmiotowej inwestycji wskazany w decyzji Wojewody.
Uzasadniając natomiast umorzenie postępowania odwoławczego w zakresie odwołania P. K., Minister uznał, że osoba ta nie jest stroną postępowania, albowiem nie figuruje jako właściciel ani użytkownik wieczysty nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. W odwołaniu wskazano, że P. K. jest właścicielem nieruchomości obejmującej działkę nr [...], Am-2, z obrębu S., gmina S. Jednakże przedmiotowa działka nie jest objęta decyzją Wojewody.
Odnosząc się do zarzutów pozostałych odwołań, Minister wyjaśnił m.in., że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy, nie są uprawnieni do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Niedopuszczalna jest również ocena przez ww. organy racjonalności, czy aspektów ekonomicznych i społecznych koncepcji przedstawionej przez inwestora. To inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej decyduje o przebiegu inwestycji oraz o wielkości terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych.
Za niezasadny organ odwoławczy uznał także zarzut B. W. dotyczący naruszenia art 8 ust. 1 pkt 8c specustawy przesyłowej, poprzez brak ujęcia w zaskarżonej decyzji ograniczeń polegających na wskazaniu maksymalnej dopuszczalnej wysokości drzew, krzewów czy innej roślinności, oraz brak wskazania zakazu bądź ograniczenia we wznoszenia budynków z określeniem dopuszczalnej wysokości. Minister podkreślił, że wskazany przez odwołującego się art. 8 ust 1 pkt 8c dodany został do specustawy przesyłowej ustawą z dnia 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustaw regulujących przygotowanie i realizację kluczowych inwestycji w zakresie strategicznej infrastruktury energetycznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 922), która weszła w życie 27 maja 2021 r. Natomiast w przedmiotowej sprawie inwestor wystąpił z wnioskiem o ustalenie lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej w dniu 4 maja 2021 r. (data wpływu wniosku do Wojewody Dolnośląskiego). W związku z powyższym, w niniejszej sprawie - jak już to zresztą wyjaśnił wcześniej Minister - zastosowanie znajdą przepisy specustawy przesyłowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 maja 2021 r., stosownie do art. 11 ustawy nowelizującej.
Reasumując, organ odwoławczy uznał zarzut B. W. za bezzasadny, skoro Wojewoda nie był uprawniony do stosowania przepisów specustawy przesyłowej w jej nowym brzmieniu, po nowelizacji z dnia 27 maja 2021 r., w tym wskazania nieruchomości, na których ustanowiony ma zostać zakaz lub nakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 specustawy przesyłowej, wraz z określeniem maksymalnej dopuszczalnej wysokości drzew, krzewów lub innej roślinności.
Za niezasadne Minister uznał także zarzuty pozostałych odwołujących się stron postępowania. Wskazał m.in., że w sprawie wydana została ostateczna decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. (dalej: "RDOŚ w W.") z [...] lutego 2021 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla rzeczonego przedsięwzięcia inwestycyjnego, w której nastąpiła ocena oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji, w tym przyjęcie wariantu jej lokalizacji, jak również w tym postępowaniu zostały przeanalizowane wszelkie kwestie dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko i ludzi.
Organ odwoławczy wyjaśnił poza tym, że zawarty w art. 8 ust. 1 pkt 5 specustawy przesyłowej, obowiązek uwzględnienia interesów osób trzecich, należy interpretować w taki oto sposób, że chodzi tu o interesy obiektywnie uzasadnione. W kontekście tej normy prawnej nie wystarczy uznanie, że strona czuje się nieusatysfakcjonowana proponowanym rozwiązaniem lokalizacyjnym. Konieczne jest wykazanie, iż rozwiązanie takie narusza tak dalece chroniony prawem jej interes, że nie jest możliwe do zaakceptowania w ramach reguł praworządności.
Końcowo Minister stwierdził, że uzasadnienie decyzji organu I instancji w wystarczający sposób wskazuje na tok rozumowania Wojewody przyjęty przy rozpoznawaniu sprawy i pozwala na poznanie argumentów, którymi organ I instancji kierował się wydając zaskarżoną decyzję.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się B. W. (dalej: "skarżący"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który wniósł skargę do tutejszego Sądu.
Zaskarżonej decyzji Ministra pełnomocnik skarżącego zarzuca "obrazę art. 8 ust. 1 pkt 8c ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. i art. 22 ust. 1 ustawy przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie przesyłowych (t.j. Dz. U. z 2021 poz. 428 z późn. zmianami) poprzez brak ujęcia w zaskarżonej decyzji ograniczeń na działce mojego klienta polegających na wskazaniu maksymalnej dopuszczalnej wysokości drzew, krzewów czy innej roślinności oraz brak wskazania zakazu bądź ograniczenia we wznoszeniu budynków z określeniem dopuszczalnej wysokości".
Z uwagi na tak sformułowane zarzuty autor skargi wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie przewidzianym w specustawie przesyłowej, której przepisy determinują określony tryb postępowania i m.in. elementy takiej decyzji. I tak: "w art. 8 ust. 1 pkt 8c ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. i art. 22 ust. 1 ustawy przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie przesyłowych (t.j. Dz. U. Z 2021 poz. 428 z późn. zmianami) wskazano, iż elementem decyzji musi być ograniczeń na działce mojego klienta polegających na wskazaniu maksymalnej dopuszczalnej wysokości drzew, krzewów czy innej roślinności jaka może rosnąć na działce objętej przedmiotem postępowania. Kwestia jest o tyle istotna, iż działka ta ma charakter gruntu rolnego i dopiero precyzyjne ograniczenia wskazują na możliwość lub brak możliwości jej użytkowania. W zaskarżonej decyzji brak tego elementu."
Ponadto pełnomocnik skarżącego wskazał, że "Dodatkowo elementem decyzji zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie przesyłowych (t.j. Dz. U. Z 2021 poz. 428 z późn. zmianami) powinien być zakaz bądź ograniczenie we wznoszeniu budynków z określeniem dopuszczalnej wysokości. Wprawdzie działka mojego klienta ma charakter gruntu rolnego ale nie przesądza to o braku możliwości zabudowy - choćby obiektami rolniczymi czy zabudowy zagrodowej. Wskazane wyżej ograniczenie jest obligatoryjnym elementem decyzji a takiego brak w zaskarżonej decyzji."
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Odpowiedzi na skargę, w piśmie z dnia 15 maja 2023 r. (wpływ do tut. Sądu - 24 maja 2023 r.) udzielił także uczestnik postępowania – P. S.A. z siedzibą w K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o oddalenie skargi. Inwestor wskazał na brak zasadności zarzutów skargi, wynikający m.in. z faktu, że Spółka nie domagała się we wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej określenia zakazów/nakazów, o których mowa w skardze,. a ograniczających zagospodarowanie działki skarżącego, gdyż w tym przypadku nie było takiej potrzeby.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga okazała się całkowicie bezzasadna.
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne.
Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.
Sąd oddalił skargę, gdyż uznał, że kwestionowana przez skarżącego decyzja jest zgodna z prawem. Sąd w pełni podziela bowiem ustalenia i wnioski płynące z wykładni przepisów prawnych przyjętej przez Ministra.
Kontroli Sądu poddana została decyzja Ministra Rozwoju i Technologii z 18 stycznia 2023 r., którą organ odwoławczy uchylił w części decyzję Wojewody Dolnośląskiego z 14 lipca 2021 r., nr l-Pe-47/21 o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn. "Budowa linii 400 kV [...]" oraz orzekł merytorycznie w tym zakresie, w pozostałej części utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy oraz umorzył postępowanie odwoławcze wobec P. K.
Podstawę prawną rozstrzygnięć organów stanowiły przepisy specustawy przesyłowej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 specustawy przesyłowej, z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej wystąpiły do Wojewody Dolnośląskiego P. S.A. z siedzibą w K. Projektowana inwestycja mieści się w wykazie strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, określonych w załączniku do specustawy przesyłowej, w którym pod pozycją numer 11 wskazano inwestycję pn.: "Budowa linii 400 kV [...]".
Odpowiednio do wymagań stawianych w art. 4 ust. 1 specustawy przesyłowej (w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania w sprawie wydania przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej), wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji ww. strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera:
1. określenie linii rozgraniczających teren objęty wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy katastralnej w skali 1:2000,
2 określenie zmian w dotychczasowym sposobie zagospodarowania i uzbrojeniu terenu, a także analizę powiązania inwestycji z uzbrojeniem terenu,
3. charakterystykę planowanej inwestycji obejmującą określenie m.in. charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji,
4. decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z 26 lutego 2021 r., znak: WOOŚ-II.420.33.2020.MS.15, ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa linii 400 kV [...]", zwaną dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowanych",
6. wskazanie nieruchomości lub ich części, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek w postaci ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości,
7. opinie, o których mowa w art. 4 ust. 2 specustawy przesyłowej, w tym pismo Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 7 czerwca 2021 r., znak: WUOZ.02.37.2021.DG.
Mając na uwadze, że w ramach inwestycji objętej ww. wnioskiem nie jest przewidziana budowa stacji elektroenergetycznej, inwestor nie był zobowiązany do przedłożenia map z projektami podziału nieruchomości oraz wskazania nieruchomości, które staną się własnością Skarbu Państwa.
W ocenie tutejszego Sądu, słusznie Minister stwierdził, że złożony przez inwestora wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej jest kompletny i zawiera elementy wskazane w art. 4 ust. 1 i 2 specustawy przesyłowej.
Sąd podziela także stanowisko organu odwoławczego, że decyzja Wojewody czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 8 ust. 1 specustawy przesyłowej (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej), z zastrzeżeniem uchybień, co do których dokonano sanacji w zaskarżonej decyzji, a wynikających z ustaleń faktycznych ujawnionych przez inwestora na etapie postępowania odwoławczego.
Przedmiotowa decyzja organu I instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w ww. przepisie, tj. zatwierdzenie linii rozgraniczających teren strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, warunki techniczne realizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, warunki ochrony przeciwpożarowej dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek w postaci ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.
Prawidłowo w niniejszej sprawie, w związku z brakiem oznaczenia w decyzji nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, na których planowana jest budowa stacji elektroenergetycznej, i tym samym brakiem przejścia z mocy prawa jakichkolwiek nieruchomości na własność Skarbu Państwa, z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stanie się ostateczna, organ I instancji prawidłowo nie ustalił terminu wydania nieruchomości. Zakresem decyzji Wojewody objęte zostały bowiem jedynie działki, w stosunku do których sposób wykonywania prawa własności został ograniczony poprzez zapewnienie inwestorowi prawa do wejścia na ich teren, w celu wykonania niezbędnych robót budowlanych, o których mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej.
Także projekt ww. decyzji został sporządzony przez osobę spełniającą warunki, o których mowa w art. 8 ust. 2 specustawy przesyłowej.
Głównym zarzutem podnoszonym przez skarżącego jest natomiast kwestia braku określenia w zaskarżonej decyzji ograniczeń na działce skarżącego polegających na wskazaniu maksymalnej dopuszczalnej wysokości drzew, krzewów czy innej roślinności oraz brak wskazania zakazu bądź ograniczeń we wznoszeniu budynków z określeniem ich dopuszczalnej wysokości.
W tym względzie rację ma jednak organ odwoławczy wyjaśniając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zamieszczenie powyższych informacji w rozstrzygnięciu Wojewody nie było wymagane.
Po pierwsze należy zauważyć, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku inwestora złożonego do organu w dniu 4 maja 2021 r. Tymczasem, przepis art. 8 ust. 1 pkt 8c specustawy przesyłowej, którego naruszenia dopatruje się w niniejszej sprawie autor skargi, wszedł w życie dopiero z dniem 27 maja 2021 r., w drodze ustawy z 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustaw regulujących przygotowanie i realizację kluczowych inwestycji w zakresie strategicznej infrastruktury energetycznej (Dz. U. z 2021 r., poz. 922). Przepis ten rzeczywiście stanowi, że decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej powinna zawierać wskazanie nieruchomości, o których mowa w pkt 8, na których ustanowiony ma zostać zakaz lub nakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2, wraz z określeniem maksymalnej dopuszczalnej wysokości drzew, krzewów lub innej roślinności - w przypadku zakazu, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 3.
Niemniej, jak słusznie wyjaśnił w uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy, stosownie do dyspozycji art. 11 ustawy nowelizującej specustawę przesyłową, do postępowań w sprawach dotyczących strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Powyższe oznacza, że wspomniany przepis art. 8 ust. 1 pkt 8c specustawy przesyłowej nie znajduje zastosowania w przedmiotowym postępowaniu.
Po drugie, skarżący zdaje się w ogóle nie dostrzegać, że wspomniany przepis odwołuje się do treści art. 22 ust. 2 specustawy przesyłowej, którego brzmienie również uległo zmianie dopiero z dniem 27 maja 2021 r. w rezultacie wejścia w życie regulacji przewidzianych ustawą nowelizującą. Poza tym, przepis art. 22 ust. 2 specustawy przesyłowej przewiduje, że na wniosek inwestora w ramach ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości zgodnie z ust. 1, wojewoda ustanawia również:
1) zakaz wznoszenia i utrzymywania obiektów budowlanych przeznaczonych na pobyt ludzi;
2) nakaz uzgadniania z inwestorem lokalizacji obiektów budowlanych;
3) zakaz wykonywania nasadzeń lub utrzymania drzew, krzewów lub innej roślinności przekraczających określoną wysokość.
Z treści przywołanego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że w decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej wskazane wyżej zakazy, w tym zakaz wznoszenia i utrzymywania budynków mieszkalnych i zakaz nasadzeń bądź utrzymania drzew, krzewów lub innej roślinności przekraczającej określoną wysokość – ustala się wyłącznie na wniosek inwestora. Skoro w niniejszej sprawie inwestor nie wystąpił z tego rodzaju wnioskiem w odniesieniu do nieruchomości skarżącego, to zakaz taki nie mógł być zamieszczony w decyzji Wojewody.
Ponadto, ustosunkowując się do argumentacji skargi, Sąd czuje się w obowiązku zauważyć, że zgodnie z mającym zastosowanie w tej sprawie brzmieniem art. 8 ust. 1 pkt 8 specustawy przesyłowej, decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej musi zawierać oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1. Jak już wyjaśniono, wykaz takich nieruchomości został zamieszczony w decyzji Wojewody, a zatem decyzja organu I instancji spełnia powyższe wymaganie ustawowe.
Zarazem treść art. 8 ust. 1 i art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, w kształcie, w jakim znajdują one zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu, nie przewidywały zaś obowiązku organu do zawarcia w decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej – w każdym przypadku i niejako z urzędu – ograniczeń w wysokości wznoszonych budynków, jak chciałby tego skarżący. Tym samym, zarzut braku takiego elementu w decyzji organów, względem działki skarżącego, należało uznać za nieuprawniony i pozbawiony uzasadnienia.
Sąd w pełni podziela także, znajdujący odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, pogląd organu odwoławczego, że zarówno Wojewoda, orzekający w sprawie jako organ I instancji, jak i Minister, działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Niedopuszczalna jest również ocena przez ww. organy racjonalności, czy aspektów technicznych, ekonomicznych i społecznych koncepcji przedstawionej przez inwestora, w tym ewentualnych ograniczeń związanych ze sposobem kształtowania zabudowy na terenach objętych zamierzonym przedsięwzięciem.
To inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej decyduje o przebiegu inwestycji oraz o wielkości terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji, samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie dokonanej przez organy I i II instancji podlega zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy przesyłowej. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice.
Słusznie podniósł Minister, że orzecznictwo sądowoadministracyjne - zapadłe wprawdzie w odniesieniu do regulacji ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 176, tzw. "ustawy ZRID"), aktualne w pełni w świetle rozwiązań przyjętych w specustawie przesyłowej wzorowanych m.in. na specustawie drogowej - nie pozostawia co do ww. zagadnienia jakichkolwiek wątpliwości (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt II OSK 1705/17, z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 3221/14, i z dnia 28 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 93/14; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2952/16, z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2513/16, i z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2446/15, CBOSA).
Podkreślenia wymaga, że zaproponowany przez inwestora wariant przebiegu linii elektroenergetycznej został zweryfikowany przez odpowiednie organy, które zajęły stanowisko w sprawie oddziaływania inwestycji na środowisko oraz życie i zdrowie ludzi - powyższe kwestie zostały bowiem przeanalizowane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. w toku postępowania zakończonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto w toku postępowania zakończonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, postanowieniem z 20 listopada 2020 r. znak: ZNS.9022.5.19.2020.JŁ, Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zaopiniował pozytywnie przedmiotowe przedsięwzięcie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. To na etapie postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia odbyło się wariantowanie przebiegu przedmiotowej inwestycji i to właśnie w tym postępowaniu strony mogły wnosić uwagi co do trasy projektowanej linii 400 kV i żądać zmiany przebiegu przedmiotowej inwestycji. Z uzasadnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wynika natomiast, aby na etapie postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla omawianej inwestycji skarżący wnosił jakiekolwiek uwagi czy zastrzeżenia. Ponadto, strony niezadowolone z wybranego w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wariantu realizacji przedmiotowej inwestycji miały prawo wniesienia odwołań od tego rozstrzygnięcia do organu odwoławczego (Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska). Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, skarżący nie skorzystał z powyższego uprawnienia.
Natomiast na etapie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zarówno organ I jak i II instancji, nie posiadają kompetencji do badania alternatywnej trasy inwestycji, gdyż - jak wskazano powyżej - analiza potencjalnych wariantów przebiegu planowanej linii elektroenergetycznej przeprowadzona została na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Ma rację także Minister, że przepisy specustawy przesyłowej nie zobowiązują inwestora do poprzedzenia wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej przeprowadzeniem konsultacji społecznych, które miałyby na celu ustalenie przebiegu projektowanej inwestycji z właścicielami bądź użytkownikami wieczystymi nieruchomości.
Sąd podzielił stanowisko Ministra, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa własności skarżącego do należącej do niego działki. Właściciele nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, zachowują prawo własności nieruchomości, które uległy ograniczeniu, jednakże muszą umożliwić inwestorowi realizację inwestycji przesyłowej, a następnie dostęp do niej w celu utrzymania, eksploatacji, konserwacji, remontu bądź usunięcia awarii ciągów, przewodów i urządzeń. Inwestycja objęta decyzją Wojewody ingeruje w prawo własności skarżącego do ww. nieruchomości. Jest to jednak ingerencja w granicach dopuszczonych przez ustawodawcę jako konieczna dla realizacji inwestycji przesyłowej, będącej inwestycją celu publicznego. Stąd też, wszelkie zarzuty skarżącego dotyczące jakiegokolwiek naruszenia przysługującego mu prawa własności są bezzasadne.
Dodatkowo wskazać należy, że przepis art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej stanowi, iż w celu zapewnienia prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia budowy strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, a także prac związanych z rozbiórką, przebudową, zmianą sposobu użytkowania, utrzymaniem, eksploatacją, użytkowaniem, remontami oraz usuwaniem awarii, wojewoda w decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ograniczy, za odszkodowaniem, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia w szczególności na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do założenia, przeprowadzenia oraz korzystania z tych przewodów i urządzeń. Z ww. przepisu wynika, że istotą ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości jest umożliwienie przeprowadzenia budowy strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Niewątpliwie zatem ograniczenia ustanawiane na podstawie art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej powinny uprawniać inwestora do zajęcia nieruchomości w celu wybudowania sieci przesyłowej i związanych z nią obiektów i urządzeń, zobowiązując jednocześnie właściciela lub użytkownika wieczystego do znoszenia takiego czasowego zajęcia.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie dopatrzył się również jakichkolwiek naruszeń prawa w działaniu organów obu instancji, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji z urzędu.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.