VII SA/Wa 605/21

VII SA/Wa 605/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-11-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kuś
Izabela Ostrowska /przewodniczący/
Monika Kramek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1009/22 - Wyrok NSA z 2024-05-16
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 126, art. 113 § 1, art. 156 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek (spr.), sędzia WSA Artur Kuś, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2021 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. [...] sp.k. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2021 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi [...] sp. z o. o. [...] sp. k. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy") z dnia [...] stycznia 2021 r, znak [...] wydane w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Wnioskiem z dnia [...] lutego 2020 r. skarżąca zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]– Powiat [...] (dalej: "PINB") o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego pn: Budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami oraz garażem podziemnym, na os. [...] na działce nr [...] w [...] obr. [...] Z danych technicznych budynku, przedstawionych we wniosku, wynikało, że budynek liczy [...] mieszkań.
Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] PINB udzielił skarżącej pozwolenia na użytkowanie objętego wnioskiem budynku. W treści decyzji wskazano, że ilość mieszkań w budynku wynosi 19.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] PINB, na podstawie art. 113 § 1 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256) oraz art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji PINB z dnia [...] lutego 2020 r. w ten sposób, że na stronie [...] w wierszu nr [...]zamiast: - ilość mieszkań [...], winno być: - ilość mieszkań [...]
Uzasadniając powyższe postanowienie PINB wskazał, że oczywista omyłka pisarska powstała na skutek "obróbki komputerowej" dokumentu, co pozwala zastosować art. 113 § 1 k.p.a.
Postanowieniem z dnia[...] listopada 2020 r. nr [...] [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]", organ I instancji"), na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 158 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 104 k.p.a. oraz na podstawie art. 157 § 1 i art. 17 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, po wszczęciu z urzędu postępowania, stwierdził nieważność ostatecznego postanowienia PINB z dnia [...] marca 2020 r.
Na wstępie uzasadnienia postanowienia organ I instancji stwierdził, że postanowienie PINB z dnia [...] marca 2020 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Organ I instancji przedstawił specyfikę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oraz przytoczył treść art. 126 k.p.a.
Dalej [...] wskazał, że rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Istotne znaczenia ma też ocena skutków społeczno-ekonomicznych, jakie to naruszenie prawa za sobą pociąga. Warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa jest stwierdzenie, że w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny.
Weryfikowane postanowienie zostało wydane na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, [...] wskazał, że błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, natomiast za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone, niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu lub wyrazów. Istotną cechą błędu, stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania, jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Wyznacznikiem oczywistości błędu pisarskiego lub rachunkowego oraz innej omyłki jest możliwość natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze prostego zestawienia rozstrzygnięcia z zebranymi w sprawie dokumentami. Tym samym nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem.
W świetle powyższego, organ I instancji stwierdził, że postanowienie PINB, prostujące decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, nie dotyczyło oczywistej omyłki. W ocenie [...], wątpliwości budzi, czy przedmiotem procedowania w sprawie przyjęcia do użytkowania przed organem powiatowym był budynek mieszkalny wielorodzinny z [...] lokalami mieszkalnymi, czy budynek mieszkalny wielorodzinny z[...] lokalami mieszkalnymi.
[...] zwrócił uwagę na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], zmieniającą wcześniejszą decyzję o udzieleniu skarżącej pozwolenia na budowę, m.in. co do zakresu zmiany w projekcie architektoniczno-budowlanym liczby lokali mieszkalnych z [...] do [...] w budynku A. Organ podkreślił, że z protokołu czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzonych przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] wynika, że łączna liczba mieszkań w budynku wynosiła [...] Ponadto w protokole obowiązkowej kontroli przeprowadzonej przez PINB w dniu [...] lutego 2020 r. w pkt 8.7. stwierdzono nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, jednak nie wskazano na zmianę ilości mieszkań z [...] na [...]
Tym samym, w ocenie organu I instancji, wątpliwości budzi, czy zawarcie w decyzji PINB z dnia [...] lutego 2020 r. informacji o[...] lokalach mieszkalnych istotnie jest wynikiem omyłki, czy niewłaściwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego przed wydaniem decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, czy też procedowania w oparciu i przedłożone przez inwestora dokumenty, przy uwzględnieniu treści decyzji Prezydenta z dnia [...] stycznia 2020 r.
Ustalenie ilości faktycznie zrealizowanych mieszkań w budynku wielorodzinnym, dla którego PINB wydał decyzję z dnia [...] lutego 2020 r. wymaga analizy treści decyzji, stanowisk organów nie wnoszących sprzeciwów, projektu budowlanego wraz z rysunkami zamiennymi oraz akt administracyjnych.
[...] stwierdził, że skoro organ powiatowy zastosował instytucję sprostowania w przypadku błędu, co do którego [...] nie ma podstaw do potraktowania go jako oczywistego, to należy stwierdzić rażące naruszenie art. 113 § 1 k.p.a.
Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, opisanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. GINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] listopada 2020 r.
W uzasadnieniu wskazał, że postanowienie [...] z dnia [...] listopada 2020 r. zostało wydane w postępowaniu nadzorczym, prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, które stosownie do art. 126 k.p.a. znajduje zastosowanie także do zaskarżalnych postanowień. Działanie organu w tym trybie ograniczone jest do oceny kwestii ściśle prawnych, czyli do ustalenia czy badane postanowienia dotknięte jest którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
Odnosząc się do przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. GINB wyjasnił, że rażącym naruszeniem prawa jest oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.
Po przytoczeniu treści art. 113 § 1 k.p.a., stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia PINB postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r., GINB wskazał, że sprostowanie decyzji w trybie przewidzianym przez ten przepis, może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Przez oczywiste omyłki należy rozumieć widoczne, niezamierzone błędne użycie wyrazu lub zwrotu, mylną pisownię, opuszczenie jakiegoś wyrazu lub liter w wyrazie, użyte przez organ wbrew jego zamierzeniu. Oczywiste omyłki polegają na tym, że w decyzji wyrażono treść, która jest widocznie niezgodna z myślą organu, a została wpisana przez przeoczenie. Instytucja sprostowania odnosi się do takich wad decyzji, które charakteryzują się cechą oczywistości. Organ odwoławczy podkreślił również, że sprostowanie omyłki nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego.
GINB stwierdził, że sprostowanie dokonane postanowieniem organu powiatowego nie mieściło się w ramach, które zakreśla przepis art. 113 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy podkreślił, że uznana za "oczywiście błędną" liczba 19 mieszkań odpowiada liczbie mieszkań określonej w decyzji Prezydenta z dnia[...] stycznia 2020 r. o pozwoleniu na budowę. Ponadto decyzją tą Prezydent zmienił własną decyzję z dnia [...]lipca 2018 r. o pozwoleniu na budowę, m.in. w zakresie ilości mieszkań, poprzez zmniejszenie z [...] do [...] liczby mieszkań w budynku A, którego dotyczyło pozwolenie na użytkowaniu.
Organ odwoławczy zauważył następnie, że w sporządzonym przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] protokole z dnia [...] lutego 220 r. z czynności kontrolno-rozpoznawczych odnotowano, że w kontrolowanym obiekcie znajduje się [...]mieszkań.
GINB ocenił, że sprostowany przez PINB zapis korespondował z powyższymi dokumentami, w szczególności zaś był zgodny z warunkami zmienionego pozwolenia na budowę. Nie zawierał on elementu obcego i oderwanego od rozstrzyganej sprawy.
Natomiast, jak zaznaczył GINB w treści wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. o wydanie pozwolenia na użytkowanie inwestor wskazał, że budynek mieszkalny posiada [...]mieszkań. Także w oświadczeniu kierownika budowy o zakończeniu budowy z dnia [...] lutego 2020 r. stwierdzono, że w budynku jest [...]mieszkań.
Wobec powyższego GINB stwierdził, że materiał dowodowy sprawy ewidentnie wskazuje na rozbieżności pomiędzy tym, ile lokali mieszkalnych zostało zaprojektowanych i zatwierdzonych w pozwoleniu na budowę a tym, ile takich lokali zostało wykonanych, zgodnie z oświadczeniem inwestora i kierownika budowy. Co istotne, brak jest własnych ustaleń PINB, co do faktycznej liczby zrealizowanych mieszkań. Niemożliwe jest więc stwierdzenie, bez jakichkolwiek wątpliwości, że wskazanie przez PINB liczby [...] mieszkań zamiast [...] w osnowie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nastąpiło w wyniku oczywistej omyłki, a ewentualnie – czy było to wynikiem błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Nie sposób ustalić rzeczywistą intencję organu powiatowego w tym zakresie. Uzasadnienie kwestionowanego postanowienia również nie uwiarygadnia oczywistości omyłki.
GINB zaznaczył, że sprostowanie dotyczy oznaczenia przedmiotu pozwolenia na użytkowanie, który stanowi zasadniczy element decyzji. Na skutek sprostowania doszło natomiast do zmiany ustaleń faktycznych sprawy.
W konsekwencji, przeprowadzona analiza akt postępowania administracyjnego dotyczącego pozwolenia na użytkowanie nie pozwala zakwalifikować sprostowanego błędu jako oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a.
Kontrolowane postanowienie PINB z dnia [...] marca 2020 r., w ocenie organu odwoławczego, należy zatem uznać za wydane z rażącym naruszeniem przepisu art. 113 § 1 k.p.a. Rażące naruszenie ww. przepisu polegało na wprowadzeniu do treści decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. takich zmian, które wykraczały swoim charakterem poza błędy pisarskie i rachunkowe oraz oczywiste omyłki. GINB podniósł, że rażąco naruszono przepis, którego stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, natomiast samo naruszenie jest rażące i bezsprzeczne.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, podniosła wobec zaskarżonego postanowienia zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w całości w mocy zaskarżonego postanowienia [...]z dnia [...] listopada 2020 r., którym organ ten stwierdził nieważność postanowienia PINB z dnia [...] marca 2020 r.;
2) art. 6 k.p.a., albowiem wydany akt w istocie powiela, akceptuje nieprawidłowy sposób procedowania [...], który to organ oparł swoje rozstrzygnięcie wywołujące negatywne skutki dla strony z treści uzasadnienia decyzji Prezydenta, a to na treści zacytowanej na 5 stronie uzasadnienia decyzji administracyjnej tego organu cyt.: "Należy zatem stanowczo podkreślić, iż ewentualny podział większych lokali na mniejsze będzie bezwzględnie wymagał zapewnienia dodatkowych miejsc postojowych w ilości adekwatnej do ilości wyodrębnionych lokali z zachowaniem obecnego wskaźnika tj. [...] lokal mieszkalny", pomimo że zapis ten jest sprzeczny z wyrażonym w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji wyraźnym wskazaniem, że uchwała Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...]sierpnia 2012 r. w sprawie przyjęcia programu parkingowego dla miasta [...] (w której mowa o wskaźniku ilości miejsc parkingowych w odniesieniu do ilości lokali mieszkalnych) nie stanowi aktu prawa powszechnie obowiązującego – aktu prawa miejscowego i nie można na jej podstawie nakładać żadnych ograniczeń prawa zabudowy, a taki zapis nie wywołuje żadnych skutków prawnych, ponieważ w odmiennym przypadku tego rodzaju działanie organu administracji architektoniczno-budowlanej stanowiłoby rażące naruszenie zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji publicznej orzeka na podstawie i w granicach prawa, nie może zatem wypowiadać się wiążąco na temat ewentualnych spraw administracyjnych, jakie mogą toczyć się w przyszłości;
3) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak realizacji przez organ wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, które doprowadziłoby ten organ do wniosku, iż uznana za "oczywiści błędną" liczba 19 mieszkań sprostowana z zastosowaniem instytucji przewidzianej przepisami ustawy procesowej w art. 113 § 1 k.p.a. przez określenie prawidłowej liczby mieszkań, tj. 49 mieści się w hipotezie powołanego przepisu k.p.a. jako błędnie wpisane słowo; zapis cyfrowy, i nie stanowi tym samym omyłki o istotnym; merytorycznych charakterze;
4) art. 113 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że błąd polegający na wpisaniu w treści postanowienia omyłkowo liczby "[...]" zamiast "[...]" na skutek komputerowej obróbki tekstu postanowienia nie może stanowić innej oczywistej omyłki podczas gdy liczba "49" koresponduje z treścią wniosku inwestora oraz zgromadzony w sprawie materiałem dowodowym;
5) art. 124 § 2 k.p.a. poprzez sformułowanie przez organ administracji publicznej uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w zakresie jego podstawy faktycznej w sposób, który nie pozwala na gruncie niniejszej sprawy na zweryfikowanie przez skarżącego poglądu organu odwoławczego odnoszącego się do kwestii błędnego zastosowania przez organ I instancji instytucji sprostowania omyłki pisarskiej w trybie art. 113 § 1 k.p.a., albowiem zgodnie z obowiązującym orzecznictwem błędny zapis cyfrowy odpowiadał szeroko opisywanemu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym "błędnemu wpisaniu jakiegoś słowa lub słów", co stanowiło o prawidłowości zastosowania przez organ I instancji sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w ramach obowiązującej procedury.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosł o uchylenie zaskarżonego postanowienia GINB oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty, przedstawiając argumentację prawną na ich poparcie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Dokonana przez Sąd w oparciu o art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) kontrola zaskarżonego postanowienia pod względem zgodności z prawem – prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, wykazała, że skargę i wskazane w niej zarzuty należało uznać za niezasadne, bowiem zaskarżonego postanowienie odpowiada przepisom prawa.
W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że kontrolowane przez Sąd postanowienie GINB z dnia [...] stycznia 2021 r. oraz utrzymane przez nie w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] listopada 2020 r. zostało wydane w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, znajdującym na mocy art. 126 k.p.a. odpowiednie zastosowanie do postanowień, od których przysługuje zażalenie.
W obu ww. postanowieniach wydanych w niniejszej sprawie zgodnie przyjęto, że badane postanowienie PINB z dnia [...] marca 2020 r. prostujące oczywistą omyłkę
w decyzji tego organu z dnia [...] lutego 2020 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku dotknięte jest wadą rażącego naruszenia przepisu art. 113 § 1 k.p.a.
Postępowanie o stwierdzenie nieważności jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, a przesłanki jego zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji. Organ orzekający w tym trybie posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia w dacie wydania kontrolowanej decyzji, przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Nie rozstrzyga zatem o istocie sprawy, która była przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.
W postępowaniu nieważnościowym (nadzorczym) rozpoznawane są kwestie prawne. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ musi bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. m. in., czy decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).
W orzecznictwie i doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który nie wymaga wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie takiej decyzji jako aktu organu praworządnego państwa.
Przypomnieć należy, że organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji – w trybie art. 156 k.p.a. (dotyczącym stwierdzenia nieważności) w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie jej wydania.
Zgodnie z uznanym przez organy nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie za rażąco naruszony art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przedstawiony w tym przepisie katalog wadliwości decyzji, które mogą podlegać sprostowaniu jest wyczerpujący i charakteryzuje się oczywistością. Powołany przepis nie zawiera wprawdzie definicji legalnej "oczywistej omyłki", jednak zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury, pod pojęciem tym mieści się taki błąd pisarski lub rachunkowy albo inny błąd, który jest zawsze dostrzegalny "na pierwszy rzut oka", ewidentny, łatwo zauważalny i nie wymagający dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń czy ustaleń. W trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie można natomiast dokonywać merytorycznej korekty rozstrzygnięć (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK 770/20; z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 2800/18). Oczywistość omyłki winna wynikać z natury samego błędu lub z porównania treści rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, innymi dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy albo z innymi czynnikami. Podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki pisarskiej w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Uregulowana w art. 113 § 1 k.p.a. instytucja sprostowania zawartych w decyzjach oczywistych omyłek służy zatem przywróceniu rzeczywistej woli organu, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą tego organu, a jej wyrażeniem na piśmie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 397/17; z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2040/14; z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2118/14).
Podzielając i w pełni aprobując powyższe poglądy orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że sprostowanie dokonane przez PINB postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. wykraczało poza dopuszczalny zakres zastosowania instytucji, o której mowa w art. 113 § 1 k.p.a. Dokonana w drodze sprostowania zmiana ilości mieszkań z 19 na 49 w budynku na os. [...] w [...], wobec którego udzielono pozwolenia na użytkowanie, nie stanowi bowiem oczywistej omyłki. Sprostowanie to dotyczy ponadto materii, będącej przedmiotem rozstrzygnięcia. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, z akt administracyjnych sprawy dotyczącej wydania pozwolenia na użytkowanie budynku na os. [...] w [...] bezsprzecznie wynika, że w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia[...] stycznia 2020 r., udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej powyższy budynek, określono liczbę mieszkań w tym budynku na 19 . Ponadto, akta sprawy prowadzonej przez organ powiatowy zawierają protokół z czynności kontrolno-rozpoznawczych tegoż budynku, przeprowadzonych w dniu 14 lutego 2020 r. przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] w którym również określono ilość mieszkań kontrolowanego budynku na 19. W opozycji do tych zapisów pozostaje wniosek skarżącej o wydanie pozwolenia na użytkowanie oraz oświadczenie kierownika budowy o zakończeniu budowy, wskazujące, że w budynku jest 49 mieszkań. Koniecznym jest podkreślenie, że w toku prowadzonego przez PINB postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku, organ powiatowy nie dokonał ustalenia, wskazującego bezspornie na wybudowanie i wydzielenie w przedmiotowym budynku [...] mieszkań. Wniosek taki nie wynika z uzasadnienia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] lutego 2020 r., jak również z protokołu kontroli obowiązkowej zakończonej budowy obiektu z dnia 20 lutego 2020 r., przeprowadzonej przez organ powiatowy.
W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy nie można stwierdzić, że uznana przez PINB za omyłkową liczba mieszkań była oczywista, łatwo zauważalna i niewymagająca analizy akt sprawy. Ponadto skorygowana na 49 ilość mieszkań, nie wynika z treści uzasadnienia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie oraz innych dokumentów, znajdujących się w aktach sprawy stopnia podstawowego. Przebieg sprawy i dokumenty zgromadzone w toku postępowania nie pozwalają stwierdzić, czy przedmiotem procedowania przez PINB w sprawie udzielenia skarżącej pozwolenia na użytkowanie budynku na os. [...] w [...] był budynek z 19 mieszkaniami, czy też budynek z 49 mieszkaniami. W konsekwencji Sąd za niezasadny uznał podstawowy zarzut skargi, dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy art. 113 § 1 k.p.a. Dokonane przez PINB postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. sprostowanie wykraczało poza dopuszczalny zakres zastosowania instytucji, o której mowa w art. 113 § 1 k.p.a.
Sąd podziela ocenę organów, że naruszenie art. 113 § 1 k.p.a. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miało charakter rażący. Rażące naruszenie tego przepisu polegało na tym, że do treści prostowanej decyzji organu powiatowego z dnia [...] lutego 2020 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie, wprowadzono takie zmiany, które wykraczały swoim charakterem poza wymienione w przepisie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Wskazać bowiem należy, że z poszczególnych dokumentów w aktach sprawy wynikają różne dane, co do liczby mieszkań w budynku, a więc "omyłka" w tym zakresie w decyzji organu powiatowego z dnia [...]lutego 2020 r. nie miała waloru oczywistości.
Skutki powyższego uchybienia nie mogą by zatem akceptowane z punktu widzenia zasady praworządnego państwa.
Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu organ odwoławczy, w oparciu o akta administracyjne sprawy prawidłowo ocenił, że uznana przez organ powiatowy za oczywiście omyłkową ilość mieszkań, nie mogła być sprostowana w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Ponadto zaznaczyć należy, co zostało już zaakcentowane przez Sąd we wcześniejszych motywach uzasadnienia, że procedując w trybie stwierdzenia nieważności organ administracji opiera się na – co do zasady – zamkniętym materiale dowodowym.
Sąd nie znalazł również podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 124 § 2 k.p.a. Treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w jasny sposób obrazowała tok rozumowania organu odwoławczego, które doprowadziło do wydania tego konkretnego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wskazywało i wyjaśniało przesłanki faktyczne, jakimi GINB kierował się wydając postanowienie z dnia [...] stycznia 2021 r. Organ odwoławczy odniósł się również w sposób wyczerpujący do zarzutów strony skarżącej, podniesionych w zażaleniu.
Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) skargę oddalił.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 3 ww. ustawy.