VII SA/Wa 574/04

VII SA/Wa 574/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Machlejd /sprawozdawca/
Halina Kuśmirek /przewodniczący/
Krystyna Tomaszewska
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, Sędziowie ( WSA, WSA Ewa Machlejd (spr.), Krystyna Tomaszewska, , Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. S. i L. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu skargę oddala
Uzasadnienie
Burmistrz Miasta [...] decyzją Nr [...]z dnia [...].05.2003 r. na podstawie art. 104 kpa, art. 42 ust 3 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane w związku z art. 103 ust 1 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane, oraz porozumienia zawartego między Kierownikiem Urzędu Rejonowego w [...], a Burmistrzem Miasta [...] z dnia [...].09.1990 r., po ponownym rozpatrzeniu wniosku z dnia 12.12.1997 r., zezwolił na użytkowanie budynku gospodarczego na terenie działki nr [...], obr. [...] w [...], przy ul. [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, iż przedmiotowy budynek gospodarczy został wybudowany w okresie od 1992 r do 1994 r. zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników i otoczenia. Obecnie teren, na którym znajduje się przedmiotowa inwestycja nie jest objęty ustaleniami żadnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - gdyż jedyne dla niego obowiązujące ustalenia planu ogólnego miasta [...]a straciły ważność z mocy ustawy w dniu 1.01.2003 r.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ stwierdził, iż decyzja nakazująca rozbiórkę pomieszczenia gospodarczego dobudowanego do budynku mieszkalnego oraz zadaszonego pomieszczenia do gromadzenia odpadów stałych z dnia 31.10.1996 r. oraz nakazująca rozbiórkę samowolnie wzniesionego zadaszenia została uchylona i przestała obowiązywać w obiegu prawnym.
Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody [...] złożył adwokat J. Z., działający w imieniu mocodawcy B. W.-P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania przed organem I instancji, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Pełnomocnik zarzucił zaskarżonej decyzji obrazę: art. 7, art. 77, art. 107 § 3 kpa.
W uzasadnieniu podniósł następującą argumentację:
-brak wymaganego zasadniczego wyjaśnienia sprawy przez organ I instancji, tj. brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez Burmistrza Miasta [...] i powołanie w uzasadnieniu decyzji nie dotyczących wskazań organu II instancji i Naczelnego Sądu Administracyjnego,
-brak odniesienia się w decyzji Burmistrza Miasta [...]do decyzji z dnia [...].05.1992 r., mimo iż konieczność ustaleń, dotyczących tej decyzji była przedmiotem decyzji organu II instancji i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego,
-brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego dotyczącego tej decyzji, z rażącym naruszeniem art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie administracyjnym, chociaż Naczelny Sąd Administracyjny wyraził opinię prawna, że takie postępowanie jest niezbędne,
-brak ustosunkowania się do problemu wykonania decyzji z [...].05.1992 r.,
- sprawa altany śmietnikowej i kojca dla psa powinna być rozpoznana w tym samym postępowaniu i objęta tą samą decyzją.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...]z dnia [...].02.2004 r., na podstawie art. 138 § 2 kpa oraz art. 83 ust 2 Prawa budowlanego z dnia 7.07.1994 r., po rozpatrzeniu odwołania adwokata J. Z., pełnomocnika B. W.-P. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż kwestie podnoszone w odwołaniu przez pełnomocnika odwołującej się zasługują na uwzględnienie. W aktach sprawy brak jest dowodów, że S. i L. B. wykonali decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...].05.1992 r. nakazującą rozbiórkę wykonanego samowolnie zadaszenia usytuowanego między domem a granicą posesji do dnia 30.06.1992 r. Rozpatrując materiał dowodowy organ ponadto stwierdził, iż w oparciu o akta sprawy nie można ustalić, czy decyzja z dnia [...].05.2003 r. Nr [...]zezwalająca na użytkowanie budynku gospodarczego na terenie działki nr [...]dotyczy tego samego obiektu, którego rozbiórkę orzekł Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...].05.1992 r.
Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika w kwestii altany i kojca dla psa, organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji przyjmując, że obiekty powstały po 1.01.1995 r. słusznie, wyłączył je do odrębnego postępowania, co jest zgodne z art. 103 ust 1 Prawa budowlanego z dnia 7.07.1994 r.
Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli J. S.i L. B., wnosząc o uchylenie decyzji z dnia [...].02.2004 r. i umorzenie postępowania w wyniku samoistnej autokorekty przez organ II instancji. Skarżący w uzasadnieniu wskazali następującą argumentację:
-brak podania przez organ II instancji związku przyczynowego, jaki istnieje pomiędzy decyzją z dnia [...].05.2003 r. a decyzją z dnia [...].05.1992 r.
- argumentacja przedstawiona przez organ II instancji nie jest oparta na podstawie prawnej, brak podania konkretnego przepisu prawa, który mówiłby, iż brak wskazanego dowodu w rozstrzyganej sprawie powoduje to, iż decyzja Burmistrza Miasta [...] była sprzeczna w momencie jej wydawania z prawem,
-nie zgromadzenie w całości materiału dowodowego przez organ II instancji,
-w ocenie skarżących decyzja z [...].05.1992 r. przestała istnieć w obiegu, gdyż upłynęło 12 lat od jej wydania, sprawa uległa więc przedawnieniu. Decyzja została wydana w dniu [...]05.1992 r. i zobowiązywała skarżących do rozbiórki, co zostało przez nich zrealizowane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna.
Decyzja będąca przedmiotem skargi została wydana w trybie art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej ograniczona jest więc tylko do sytuacji wyjątkowych, gdy konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co najmniej w znacznej części, gdy uzupełnienie dowodów i materiału w sprawie przekracza zakres przewidziany w art. 136 kpa. W pozostałych przypadkach organ odwoławczy powinien podjąć decyzję merytoryczną rozstrzygającą sprawę albo decyzję o umorzeniu postępowania.
Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Wyjaśnienia wymaga, że stosownie do art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), obowiązującego w dacie wydania decyzji organu I instancji, ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o jakiej mowa w powołanym przepisie dotyczyć może zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Związanie organu oceną prawną wyrażoną w wyroku może być wyłączone tylko w razie istotnej zmiany (po wydaniu wyroku) stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w prawem przewidzianym trybie.
Należy jednak nadmienić, że jeśli uzupełnione postępowanie wskazuje na zasadność poprzedniej decyzji co do jej treści, nic nie stoi na przeszkodzie wydaniu identycznego - z poprzednim - rozstrzygnięcia, z odpowiednim, pogłębionym uzasadnieniem.
W sprawie będącej przedmiotem kontroli sądu toczyło się postępowanie sądowoadministracyjne zakończone wyrokiem z 3.12.2002 r. sygn. akt IV SA 943/01 oddalając m skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...].02.2001 r. Nr [...]uchylającą decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...].06.2000 r. Nr [...]i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyroku tym, podzielając stanowisko organu odwoławczego, sąd ocenił postępowanie przed organem I instancji jako niepełne. Sąd wskazał, iż konieczne jest ustalenie, czy zostały wykonane obowiązki wynikające z decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...]05.1992 r. Nr [...]w przedmiocie rozbiórki zadaszenia (wiaty) usytuowanego między domem a granicą posesji. Kwestia ta mimo zaleceń zawartych w wyroku nie została nadal przez organ I instancji wyjaśniona. We wskazaniach co do dalszego postępowania sąd zalecił również uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez wyjaśnienie przez organ I instancji sprawy ostateczności decyzji rozbiórkowej. W decyzji z [...].05.2003 r. Nr [...] wydanej po tym wyroku, a uchylonej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, będącą obecnie przedmiotem kontroli sądu Burmistrz Miasta [...] wskazuje, że decyzja z [...].05.1992 r. nakazująca rozbiórkę zadaszenia (wiaty) została uchylona na skutek odwołań i przestała obowiązywać w obiegu prawnym. Jednakże organ ten nie określa
decyzji, która jego zdaniem uchyliła w/w decyzję rozbiórkową. Również z akt sprawy nie wynika, aby decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego. Kwestia ostateczności decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...].05.1992 r. Nr [...]nie została więc także nadal wyjaśniona. Na marginesie należy też wskazać, iż nie nastąpiło "przedawnienie,, w/w decyzji rozbiórkowej, jak wskazują skarżący.
Zaskarżona decyzja [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest zgodna z prawem. Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż istnieje potrzeba uchylenia decyzji Burmistrza Miasta [...]Nr [...] z dnia [...].05.2003 r. i ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego uzupełnienia przez ten organ postępowania wyjaśniającego.
Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).