VII SA/Wa 570/25

VII SA/Wa 570/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-09-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak /przewodniczący/
Renata Nawrot
Szczepan Borowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 418
art. 20, 32, 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Sędziowie: sędzia WSA Renata Nawrot asesor WSA Szczepan Borowski (spr.) Protokolant ref. staż. Oliwia Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2025 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 stycznia 2025 r. nr 134/OPO/2025 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 27 stycznia 2025 r., nr134/OPO/2025 Wojewoda Mazowiecki (dalej także jako organ lub Wojewoda) utrzymał w mocy decyzję Starosty W. (dalej także jako: organ pierwszej instancji lub Starosta) z [...] kwietnia 2024 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę boiska wielofunkcyjnego (kategoria obiektu budowlanego V), na działce ewidencyjnej nr [...], z obrębu [...], przy ul. Ż. w S., gmina R..
Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy.
Gmina R. (dalej także jako Inwestor) wnioskiem z [...] września 2021 r. wystąpiła do Starosty W. o wydanie pozwolenia na budowę boiska wielofunkcyjnego (kategoria obiektu budowlanego V), na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] przy ul. Ż. w miejscowości S., gmina R..
Postanowieniem z [...] października 2021 r. Starosta nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji.
Starosta decyzją z [...] marca 2022 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. O. (dalej także jako skarżący).
Wojewoda Mazowiecki decyzją z [...] sierpnia 2022 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że szereg istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii nie zostało przez organ pierwszej instancji wyjaśnione. Wśród takich zagadnień Wojewoda wskazał m.in, na emisję hałasu, realizację przez inwestora zobowiązania dotyczącego zmiany stosunków wodnych, kwestię liczby miejsc parkingowych. Jednocześnie Wojewoda uznał, że inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
W toku ponownego rozpatrywania sprawy Starosta postanowieniem z [...] lutego 2023 r. nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia braków w dokumentacji. Inwestor przedłożył skorygowaną dokumentację w dniu [...] marca 2024 r.
Decyzją z [...] kwietnia 2024 r., Starosta ponownie zatwierdził dokumentację projektową i udzielił pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.
Od tej decyzji odwołanie złożył skarżący.
Wspomnianą na wstępie decyzją z [...] stycznia 2025 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ po przytoczeniu znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa stwierdził, że Inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone w art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie: Dz.U. z 2025 r., poz. 418, dalej także jako Prawo budowlane), a złożony przez niego projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 powołanej ustawy.
Wojewoda wskazał, że przedmiotem inwestycji jest budowa wielofunkcyjnego boiska sportowego o wymiarach 12 x 25 m z polem gry do: piłki ręcznej, mini piłki nożnej, koszykówki, siatkówki i tenisa ziemnego oraz piłkochwytów (wysokość 6 m) wraz z oświetleniem, monitoringiem, miejscami postojowymi i systemem rozsączającym wód deszczowych. Projekt nie zakłada budowy obiektów kubaturowych. Na terenie działki inwestycyjnej funkcjonuje miasteczko ruchu drogowego i ogólnodostępny plac zabaw.
Organ uznał, że inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy R., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w R. Nr [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. Inwestycja zlokalizowana jest na terenie [...]- zabudowa jednorodzinna o charakterze wiejskim oraz jako przeznaczenie uzupełniające, dopuszczone lub zamienne funkcji usługowych określonych w § 26 planu jako usługi różne. Zgodnie z § 26 ust. 2, pod pojęciem "usług różnych" należy rozumieć "wszystkie rodzaje obiektów usługowych", a zatem także obiekty i urządzenia sportowe. Fakt wydzielenia w granicach planu miejscowego terenów oznaczonych symbolem US, przeznaczonych już konkretnie pod usługi sportu, nie oznacza wykluczenia ich na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem U, gdzie, dopuszczone są usługi wszelkiego rodzaju (pod warunkiem spełnienia wymogów zawartych w § 26 uchwały).
Wojewoda uznał, że na terenie inwestycji zaprojektowano, zgodnie z wymogami planu, miejsca postojowe dla użytkowników boiska (9 sztuk, w tym jedno przeznaczone dla osób niepełnosprawnych).
Organ wskazał jednocześnie, że inwestycja nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065). Projektowane boisko zlokalizowane zostało w odległości większej niż 10 m od linii rozgraniczających ulicę oraz w odległości większej niż 10 m od okien istniejących budynków mieszkalnych na działkach sąsiednich, a tym samym spełnione zostały przepisy § 40 ust. 3, przy zachowaniu wymogów § 19 ust. 1 rozporządzenia. Organ podał, że na potrzeby inwestycji, w związku z projektowanymi urządzeniami odwadniającymi teren boiska, uzyskano zgodę wodnoprawną. Do projektu dołączono zaświadczenie wydane przez Kierownika Nadzoru Wodnego w W. z dnia [...] lutego 2022 r. o niewniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia wykonania ww. urządzeń. Organ uznał ponadto, że sporna inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym nie było potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu skarżącego Wojewoda stwierdził, że podziela stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji odnośnie oceny projektu w zakresie spełnienia norm hałasu. Przedłożona na etapie ponownie przeprowadzonego postępowania analiza akustyczna została wykonana przez podmiot specjalizujący się w przeprowadzaniu tego typu badań. W załączonym do projektu opracowaniu podano podstawę prawną i wyjaśniono szczegółowo metodykę wykonania analizy, wskazano źródła hałasu z projektowanych urządzeń, analiza uwzględniała też oddziaływanie skumulowane z aktualnym poziomem hałasu na tym terenie. W przeciwieństwie do uprzednio wykonanej analizy z 2021 r., nowe opracowanie (z grudnia 2023 r.) uwzględniało jako punktowe źródła hałasu nie tylko projektowany głośnik zewnętrzny, ale także osoby korzystające z planowanego obiektu. Założenia z analizy odnośnie liczby przyszłych użytkowników boiska pokrywają się z tą deklarowaną przez autora projektu. Skarżący, kwestionując przydatność tego opracowania nie przedstawił natomiast żadnej kontranalizy, wykonanej przez podmiot o odpowiednich kompetencjach.
Wojewoda zwrócił uwagę, że za zgodność z prawem przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań odpowiada projektant podpisujący stosowne oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Organ nie sprawdza czy oświadczenie jest zgodne z prawdą, ma natomiast obowiązek sprawdzenia, czy takie oświadczenie zostało przez projektanta dołączone. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma bowiem kompetencji, aby kwestionować przyjęte założenia.
Organ odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącego dotyczących lokalizacji projektowanych miejsc postojowych, toalet, połączenia komunikacyjnego z drogą publiczną, w tym w zakresie bezpieczeństwa użytkowników obiektu, podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że przewidziane rozwiązania należy uznać za prawidłowe i wystarczające dla wykazania zgodności projektu z przepisami. Ponadto podkreślił, że weryfikacja faktycznego przyszłego sposobu użytkowania obiektu i związanej z nim infrastruktury nie podlega badaniu na etapie postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.
Od opisanej decyzji skargę złożył K. O. wnosząc o jej uchylenie w całości.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
1. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 oraz w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. dalej jako: k.p.a.) przez:
a) pominięcie i przemilczenie bez wskazania uzasadnienia zarzutów skarżącego, dotyczących niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na to, że uciążliwość boiska będzie przekraczać granice działki budowlanej (co stanowi konieczny do spełnienia wymóg lokalizacji obiektów usługowych na tym terenie zgodnie z § 26 ust. 2 pkt 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] czerwca 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy R. oraz z uwagi na brak wyposażenia terenu w urządzenia zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków (co stanowi konieczny do spełnienia warunek lokalizacji usług sportu zgodnie z § 34 ust. 11 powołanej uchwały, a także poprzez niedokonanie i nieprzedstawienie wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzeni, koniecznej do oceny słuszności ww. twierdzeń, podczas gdy Wojewoda Mazowiecki powinien był dokonać wykładni postanowień miejscowego planu oraz ocenić, które z nich znajdują zastosowanie w przedmiotowej sytuacji, a także wskazać, dlaczego powołane przez skarżącego wymogi określone w miejscowym planie nie dotyczą projektowanej inwestycji lub dlaczego zdaniem Wojewody zostały spełnione przez Inwestora;
b) przyjęcie za odpowiadające prawdzie materialnej wyniki przeprowadzonej analizy akustycznej, opartej o badania emisji hałasu wykonane w dniu [...] listopada 2021 r,, podczas gdy w porze roku, w której przeprowadzono badania, z uwagi na warunki pogodowe, na terenie inwestycji znajduje się mniejsza niż zwyczajnie liczba osób korzystających ze zlokalizowanych tam urządzeń, a także w czasie, gdy zagospodarowanie terenu różniło się od stanu faktycznego obowiązującego w chwili wydania decyzji, bowiem na moment wykonywania tych badań na przedmiotowym terenie znajdywało się mniej ławek oraz nieposadowiona była tam jeszcze wiata grillowa, co nie stanowiło warunków pozwalających na miarodajne przeprowadzenie badań emisji hałasu oraz określenie poziomu hałasu emitowanego z terenu inwestycji w okresie od kwietnia do września każdego roku, kiedy to rzeczywiście korzysta się z zewnętrznych terenów rekreacyjno-sportowych, wskutek czego ostateczne wyniki analizy zostały zaniżone;
c) przyjęcie za odpowiadające prawdzie materialnej wyniki przeprowadzonej analizy akustycznej, którą oparto na założeniu, że na terenie inwestycji będzie znajdować się łącznie 20 osób (10 osób na boisku, 5 osób na placu zabaw oraz 5 na miasteczku ruchu drogowego), podczas gdy zgodnie z pkt. 5.6 opisu projektu architektonicznobudowlanego o treści zgodnej z aktualizacją na dzień [...] marca 2024 r., na potrzeby ustalenia koniecznej liczby miejsc parkingowych dla obsługi terenu inwestycji przyjęto już, że jednocześnie z boiska, placu zabaw oraz miasteczka rowerowego będzie korzystać łącznie 35 osób (10 użytkowników na boisku, 15 użytkowników na placu zabaw, 10 użytkowników na miasteczku ruchu drogowego), a rzeczywista ilość użytkowników wszystkich urządzeń znajdujących się na terenie inwestycji, nawet zakładając jedynie korzystanie z tego terenu i zlokalizowanych na nim urządzeń zgodnie z ich przeznaczeniem, w okresie kwiecień - wrzesień jest znacznie wyższa, a ponadto nie uwzględniono osób korzystających ze znajdującej się na terenie inwestycji siłowni plenerowej oraz wiaty grillowej, co poskutkowało zaniżeniem wyników badań, które przełożyło się na ostateczne wyniki analizy akustycznej;
d) przyjęcie za odpowiadające prawdzie materialnej wyniki przeprowadzonej analizy akustycznej, przeprowadzonej przy założeniu, że punktowymi źródłami hałasu będą głośnik zewnętrzny oraz krzyki i głośne rozmowy pochodzące od osób znajdujących się na terenie inwestycji, podczas gdy przy dokonywaniu analizy akustycznej nie uwzględniono hałasu emitowanego wskutek korzystania z urządzeń znajdujących się na terenie inwestycji, w tym przede wszystkim odgłosów związanych z korzystaniem z orczyka, huśtawek, karuzeli, czy wydawanych przez poruszające się rowery oraz hałasu pulsacyjnego emitowanego przez kopanie, rzucanie, uderzanie czy odbijanie piłki, a także głośnych rozmów dorosłych korzystających z wiaty grillowej, co ostatecznie doprowadziło do zaniżenia wyników analizy;
2. naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji poprzez naruszenie zasady równego traktowania i bezstronności polegające na wadliwym przeprowadzeniu postępowania dowodowego, wadliwej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, tj. bezkrytycznym daniu wiary twierdzeniom Inwestora, z jednoczesnym pominięciem zarzutów, zastrzeżeń i twierdzeń podnoszonych przez skarżącego, podczas gdy Wojewoda prowadząc postępowanie, powinien był działać bezstronnie i rozważyć wszystkie argumenty wszystkich stron postępowania;
3. naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego w zw. z § 26 ust. 3 uchwały o miejscowym planie zagospodarowania terenu, poprzez stwierdzenie, że na terenach oznaczonych symbolem "U", dopuszczone są usługi wszelkiego rodzaju, pod warunkiem spełnienia jedynie wymogów zawartych w § 26 uchwały, wskutek czego Wojewoda Mazowiecki przeprowadził badanie zgodności planu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego tylko z postanowieniami § 26, podczas gdy zgodnie z § 26 ust. 3 dla każdego rodzaju funkcji usługowej obowiązują odrębne ustalenia zapisane w uchwale, w związku z czym dla usług sportu zastosowanie znajdują także postanowienia ujęte w § 34 uchwały;
4. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego w zw. z § 34 ust. 11 zw. z § 26 ust. 3 uchwały, poprzez uznanie, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w świetle § 26 ust. 3 dla każdego rodzaju funkcji usługowej obowiązują odrębne ustalenia zapisane w miejscowym planie, przy czym dla usług sportu są to ustalenia określone w § 34, zgodnie z którego ustępem 11 warunkiem lokalizacji usług sportu jest wyposażenie terenu w urządzenia zaopatrzenia w wodę i odprowadzenia ścieków, podczas gdy zgodnie z pkt 5.8 opisu planu zagospodarowania terenu oraz pkt 10.10 opisu architektoniczno-budowlanego w projektowanym miejscu przewiduje się jedynie toaletę przenośną, niepodłączoną do wodociągu ani kanalizacji, a zgodnie z pkt 2 opisu projektu zagospodarowania terenu teren jest uzbrojony jedynie w sieć elektroenergetyczną niskiego napięcia, przy czym w projekcie nie przewidziano uzbrojenia terenu w sieć kanalizacyjną oraz wodociągową, w związku z czym Wojewoda Mazowiecki powinien był w trybie art. 35 ust 3 Prawa budowlanego nałożyć na Inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia albo uchylić decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę z uwagi na zasadniczą sprzeczność planowanych robót z miejscowym planem;
5. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 11 lit. a Prawa budowlanego w zw. z § 26 ust. 2 pkt 11 uchwały poprzez uznanie, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy wedle jego treści na terenach przeznaczonych pod funkcje usługowe różne, oznaczonych symbolem "U", niedozwolona jest lokalizacja obiektów usługowych, których uciążliwość przekroczy granice działki budowlanej, do czego dojdzie w przypadku zlokalizowania na przedmiotowej działce boiska wielofunkcyjnego oraz kamery z głośnikiem, z których użytkowaniem wiążą się uciążliwości w postaci hałasu, które będą w sposób istotny przekraczać granice działki;
6. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego w zw. z ust. 5 Załącznika I do Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. U. UE.L.2011.88J) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie przez Wojewodę Mazowieckiego, że obiekt będzie zapewniać spełnienie podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych, dotyczących ochrony przed hałasem, opierając to na twierdzeniu, że w związku z funkcjonowaniem obiektu nie będzie przekraczany dozwolony poziom hałasu, podczas gdy prawidłowa wykładnia ust. 5 powołanego w niniejszym pkt. (6) Załącznika do Rozporządzenia powinna prowadzić do uznania, że aby obiekt spełniał podstawowe wymagania dotyczące obiektów budowlanych, powinien być on zaprojektowany i wykonany w taki sposób, aby hałas odbierany przez osoby go zajmujące lub znajdujące się w jego pobliżu pozwalał im spać, odpoczywać i pracować w zadowalających warunkach;
7. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 64 ust 2 Konstytucji oraz w zw. z art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie przez Wojewodę Mazowieckiego, że obiekt i planowana inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania obiektu, a ocena, czy do takiego naruszenia doszło powinna być dokonywana jedynie w zakresie naruszenia norm prawa budowlanego lub warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać obiekt, podczas gdy przy wydawaniu decyzji, Wojewoda nie zastosował art. 144 k.c. i art. 64 ust. 2 Konstytucji przy ocenie wpływu planowanej inwestycji na uzasadniony interes skarżącego i sprzyjał wyłącznie interesom Inwestora pomijając godne ochrony interesy skarżącego.
Wojewoda Mazowiecki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że argumenty skarżącego stanowią wyłącznie polemikę z ustaleniami poczynionymi przez organ i pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta dokonywana jest, co do zasady, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a) sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Stosownie zaś do art. 134 p.p.s.a., sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej podniesione są zasadne.
Przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty o zatwierdzeniu na wniosek Gminy R. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę boiska wielofunkcyjnego w S..
Postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę i elementy, które podlegają ocenie przez organ architektoniczno-budowlany zostały określone przede wszystkim w przepisach ustawy Prawo budowlane i aktach wykonawczych do tej ustawy.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie: Dz.U. z 2024 r., poz. 1112).
Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany i w razie spełnienia ustalonych przez ustawodawcę warunków właściwy organ ma obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę.
Wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia wymaganych przez prawo dokumentów, ale też stwierdzenia przez organ, na ich podstawie, że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 16 listopada 2023 r., sygn. akt II OSK 429/21). W przypadku natomiast, stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Niespełnienie wskazanych warunków obliguje organ do wydania decyzji odmownej.
W rozpoznawanej sprawie organ uznał, że Inwestor złożył wszystkie wymagane przepisami prawa dokumenty, a złożony przez niego projekt budowlany odpowiada przepisom prawa oraz że inwestycja jest zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał, że działka inwestycyjna położona jest na obszarze oznaczonym w uchwale Rady Miejskiej w R. Nr [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy R. (Dz. Urz. Woj. W. z 1998 r. Nr [...]poz. [...], dalej także jako uchwała lub miejscowy plan) symbolem [...]/U - zabudowa jednorodzinna o charakterze wiejskim oraz jako przeznaczenie uzupełniające, dopuszczone lub zamienne funkcji usługowych określonych w § 26 planu jako usługi różne. Organ stwierdził, że pod pojęciem "usług różnych" należy rozumieć "wszystkie rodzaje obiektów usługowych" (także obiekty i urządzenia sportowe), a zatem w ocenie organu w tym zakresie zgłoszona inwestycja nie narusza przepisów miejscowego planu, w odniesieniu do funkcji projektowanego obiektu budowlanego.
Sąd to stanowisko organu podziela. Skoro działka Inwestora, zgodnie z planem miejscowym położona jest na obszarze, na którym przewiduje się usługi różne to pod pojęciem usług różnych mieszczą się również usługi sportowe. Należy przyjąć, że budowa przez Gminę obiektu sportowego ma na celu dostarczenie lokalnej społeczności usługi sportowej. Takie wnioski wynikają z § 26 uchwały, który wskazuje, że na terenach oznaczonych literą U dopuszcza się lokalizację wszystkich obiektów usługowych. Za taki obiekt zdaniem sądu uznać należy również boisko wielofunkcyjne. Nie ma racji skarżący twierdząc, że skoro usługi sportowe w miejscowym planie zostały uregulowane w odrębnym rozdziale, a tereny przeznaczone pod tego typu usługi oznaczane są symbolem US to nie jest możliwe zlokalizowanie obiektu sportowego na terenie oznaczonym w planie symbolem Mn/U. Z § 26 uchwały wynika, że na terenach oznaczonych symbolem "U" dopuszczone są usługi wszelkiego rodzaju (w tym usługi sportowe), ale pod warunkiem spełnienia wymogów zawartych w § 26. Zgodnie z § 26 pkt 3 uchwały dla każdego rodzaju funkcji usługowej obowiązują odrębne ustalenia zapisane w uchwale o miejscowym planie. Skoro zatem organ słusznie zakwalifikował funkcję planowanej inwestycji jako usługi sportowe, to oceniając zgodność złożonego projektu budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, do czego jest zobowiązany w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a Prawa budowlanego, powinien był w sposób szczególny dokonać analizy inwestycji w kontekście § 34 uchwały, który określa wymagania dla inwestycji związanych z usługami sportowymi. Zgodnie z § 34 ust. 11 uchwały warunkiem lokalizacji usług sportu jest wyposażenie terenu w urządzenia zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. Tymczasem z projektu budowlanego wynika, że ze względu na przeznaczenie i charakter projektowanego miejsca planuje się ustawienie bezobsługowej toalety publicznej wyposażonej w umywalkę ze zintegrowanym zbiornikiem na wodę oraz bezodpływowy zbiornik. Projektant wskazał, że nie wymaga się podłączenia do instalacji wodnej i do kanalizacji sanitarnej. Mimo, że kwestia ta była przedmiotem zastrzeżeń skarżącego zgłaszanych na etapie postepowania przed Starostą, ale również podniesiona została w odwołaniu to organ pierwszej instancji odnosząc się do tego zagadnienia ograniczył się do przytoczenia zacytowanego fragmentu projektu budowlanego, zaś Wojewoda wyłącznie przyjął stanowisko organu pierwszej instancji za prawidłowe.
Zadaniem organu w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie Gminie R. pozwolenia na budowę obiektu sportowego (boiska wielofunkcyjnego) było ustalenie zgodności zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a zatem m.in. rozstrzygnięcie kwestii, czy montaż przenośnej toalety bez podłączenia do źródła bieżącej wody i bez podłączenia do sieci kanalizacyjnej bądź np. szamba spełnia wymóg określony w planie miejscowym dla usług sportowych tj. zaopatrzenie terenu w urządzenie zaopatrujące w wodę i urządzenie do odprowadzania ścieków. W ocenie Sądu, nie jest oczywiste, czy intencją miejscowego prawodawcy było przyjęcie, że dla obsługi sanitarnej wszelkich obiektów sportowych, które znajdują się albo mają powstać na terenach objętych wspomnianą uchwałą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy R., wystarczającym rozwiązaniem jest zaopatrzenie działki inwestycyjnej w przenośną toaletę z umywalką. Sąd zaznacza, że wbrew temu co twierdzi projektant, a za nim organ, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 34 nie różnicuje obiektów sportowych ze względu na ich charakter i przeznaczenie. Takie same warunki musi spełniać niewielkich rozmiarów boisko wielofunkcyjne, jak w niniejszej sprawie, jak i hala sportowa. Innymi słowy jedynym argumentem przemawiającym za zgodnością planowanej inwestycji z § 34 uchwały nie może być argument o przeznaczeniu i charakterze projektowanego obiektu sportowego, gdyż jak wskazano, § 34 uchwały takich przesłanek warunkujących lokalizację obiektów sportowych nie przewiduje.
Skoro zatem organ uznał, że funkcją spornego zamierzenia inwestycyjnego jest świadczenie usług sportowych to oceniając zgodność projektu z miejscowym planem jego obowiązkiem była szczegółowa ocena projektu budowlanego pod kątem przepisów planu dotyczących umiejscawiania usług sportowych określonych w § 34 w całości, w tym również w części dotyczącej właściwego zaopatrzenia sanitarnego terenu. Temu zadaniu organ w rozpoznawanej sprawie nie sprostał.
Stąd też w ocenie Sądu zasadne są te zarzuty skarżącego, w których wskazuje on na brak dostatecznego wyjaśnienia przez organ kwestii związanych z zabezpieczeniem sanitarnym inwestycji, które byłoby zgodne z miejscowym planem.
Niezasadne są natomiast zarzuty skarżącego, w ramach których wskazuje, że uciążliwość planowanego boiska będzie przekraczać granice działki budowlanej. Sąd podziela stanowisko organu, który uznał, że planowana inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania planowanego obiektu. Stwierdzić należy, że ochrona interesów osób trzecich, o której stanowi, art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowalnego nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o jakiekolwiek utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Takie przepisy w niniejszej sprawie nie zostały naruszone. Należy zgodzić się z organem, że praktycznie każda inwestycja powoduje jakieś uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, jednakże nie jest to równoznaczne z naruszeniem poprzez jej realizację prawa w stopniu uzasadniającym odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Gdyby brać pod uwagę indywidualne odczucia sąsiadów w tym względzie, prawdopodobnie większość inwestycji budowlanych nie mogłaby dojść do skutku.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących sporządzonej na potrzeby niniejszej inwestycji analizy akustycznej Sąd podziela stanowisko organu, który zasadnie stwierdził, że wyniki tej analizy nie wskazują na przekroczenie dopuszczalnych norm. Z analizy wynika, że, poziom skumulowanego hałasu w porze dziennej na granicy działki zabudowy mieszkaniowej przy ul. M. [...] oraz [...] w S. wyniesie odpowiednio 47,0 dB i 41,6 dB, w porze nocnej natomiast odpowiednio 36,4 dB i 35,7 dB. Sąd zgadza się także z organem, że termin (listopad) wykonania pomiaru nie ma znaczenia dla otrzymanych wyników w postaci wartości akustycznych, gdyż do obliczeń została założona ilość przebywających osób na jaką obiekt został zaprojektowany, a nie liczba osób które w przyszłości mogłyby korzystać z boiska. Kwestie dotyczące ewentualnego wykorzystywania obiektu w przyszłości niezgodnie z jego przeznaczeniem określonym w projekcie budowlanym wykracza poza granice postępowania o wydanie pozwolenia na budowę.
Niemniej jednak Sąd podziela stanowisko skarżącego, który wskazał, że organ przyjął inną liczbę osób korzystających z całego kompleksu sportowo-rekreacyjnego na potrzeby ustalenia wymaganej liczby miejsc parkingowych, a inną na potrzeby sporządzenia analizy akustycznej. Co prawda w odniesieniu do boiska, które stanowiło przedmiot wydanych w sprawie decyzji, liczba osób jednocześnie korzystających z projektowanego obiektu (10 osób) jest zbieżna i zgodna z projektem budowlanym to należy zauważyć, że sporządzona analiza akustyczna dotyczy hałasu generowanego nie tylko przez boisko ale również plac zabaw i miasteczko ruchu drogowego. A zatem przyjęcie, że z placu zabaw i miasteczka korzysta jednocześnie nie 10, a 25 osób, może zmienić globalny wynik pomiaru hałasu, który przy łącznej ocenie będzie dotyczył także boiska. Organ w tej części uzasadnienia decyzji, która dotyczyła oceny czy zaprojektowana liczba miejsc parkingowych jest zgodna z zapisami planu miejscowego wskazał, że założeniem jest liczba 35 osób (10 użytkowników na boisku, 15 użytkowników na placu zabaw, 10 użytkowników w miasteczku ruchu drogowego), natomiast na potrzeby przeprowadzenia analizy akustycznej organ przyjął, że z całego kompleksu korzystać będzie łącznie 20 osób. Ta niekonsekwencja organu wymaga także ponownego wyjaśnienia i ustalenia, czy przyjęte przez autora analizy akustycznej założenia (w odniesieniu do liczby osób jednocześnie korzystających z całego kompleksu) była prawidłowa.
Sąd zgadza się z organem, że w świetle art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz osoba sprawdzająca projekt. Organ nie ma zaś uprawnień do merytorycznego badania projektu budowlanego, w tym oceny konkretnych rozwiązań projektowych w zakresie ich zgodności z zasadami wiedzy technicznej (por. wyrok NSA z 13 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 2993/18). Nie oznacza to jednak, że organ jest zwolniony od oceny złożonego projektu z przepisami prawa.
Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu organ naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie rozważył bowiem w sposób kompleksowy, czy sporne zamierzenie inwestycyjne jest zgodne ze wskazanymi wyżej przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy R., nie odniósł się również do prawidłowości przyjętego do analizy akustycznej założenia o liczbie osób korzystających jednocześnie z kompleksu obiektów rekreacyjno-sportowych.
Organ ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod uwagę ocenę prawną sprawy przedstawioną przez Sąd. Przede wszystkim w sposób szczegółowy wypowie się, czy przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązanie dotyczące zaopatrzenia spornego obiektu sportowego w wodę i urządzenie do odprowadzania ścieków zgodne jest z wymogami określonymi w uchwale Rady Miejskiej w R. Nr [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy R.. Oceni ponadto, czy założenia przyjęte przez autora złożonej przez Inwestora analizy akustycznej są prawidłowe, w związku ze wskazanymi wyżej rozbieżnościami. Jednocześnie organ po ponownym rozpoznaniu sprawy sporządzi uzasadnienie decyzji spełniające kryteria określone w art. 107 § 3 k.p.a., a w szczególności odniesie się do zarzutów skarżącego we wskazanym przez Sąd zakresie. Zaznaczyć należy, że zadania organu w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę nie ograniczają się do przytaczania stwierdzeń autora projektu budowlanego, ale obejmują również ocenę prawną tych stwierdzeń i odniesienie tych stwierdzeń do zarzutów innych niż inwestor stron postępowania.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.