VII SA/WA 566/21

VII SA/Wa 566/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-12-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kuś /przewodniczący sprawozdawca/
Bogusław Cieśla
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1379/22 - Wyrok NSA z 2025-03-19
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 35 ust 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Wojciech Sawczuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi I. Sz. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
1. Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2021 r. nr [...] Wojewoda [...](dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.; dalej: "p.b."), po rozpatrzeniu odwołania J. S. i I. S., od decyzji z [...] października 2019 r., nr [...] Starosty [...] (dalej: "Starosta", "organ I instancji") zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
W wyniku wniosku M.W.(dalej: "inwestor"), Starosta decyzją z [...] października 2019 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wg projektu gotowego "[...] oraz budynku usługowego - warsztat samochodowy, na terenie działek nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...] gm. [...].
Odwołanie od ww. decyzji w ustawowym terminie, wnieśli I. S.
i J. S..
W uzasadnieniu ww. decyzji z [...] stycznia 2021 r. Wojewoda odwołał się do art. 28 ust. 1 p.b., art. 3 pkt 12 p.b., art. 32 ust. 4 p.b., art. 35 ust. 1 p.b. i art 35 ust. 3 p.b. Ponadto na etapie postępowania odwoławczego, postanowieniem z [...] marca 2020 r., nr [...] Wojewoda zlecił Staroście przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Pismem z [...] maja 2020 r. organ I instancji przekazał uzupełnioną dokumentację projektową wraz ze stanowiskiem inwestora zawartym w piśmie z [...] kwietnia 2020 r. Dalej organ odwoławczy pismem z [...] lipca 2020 r. znak [...] wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej. Pismem z 10 września 2020 inwestor przedłożył dokumenty. Kolejnym pismem z [...]listopada 2020 r. znak [...] Wojewoda wezwał inwestora do uzupełnienia materiału dowodowego. Pismem z [...]grudnia 2020 r. w odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego z [...]listopada 2020 r. inwestor przedłożył dokumenty.
Wojewoda zaznaczył, że na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części terenu gminy [...] - etap II, przyjęty uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z [...] lipca 2019 r. (publ. Dz. Urz. Woj. [...] 2019 poz. [...]; dalej: "[...]"), zgodnie z którym działki nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...] w, gm. [...], leżą w granicach jednostki planistycznej oznaczonej symbolem [...] - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że dla ww. terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ustala się podstawowe przeznaczenie terenu: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa usługowa w zakresie usług nieuciążliwych (§ 17 pkt 1 MPZP).
Wskazał, że ilekroć w przepisach MPZP jest mowa o usługach "nieuciążliwych" - należy przez to rozumieć usługi niezaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie powodujące przekraczania standardów jakości środowiska oraz uciążliwości poza terenem, do którego prowadzący działalność posiada tytuł prawny - § 3 pkt 10 MPZP. Zaznaczył, że przedmiotem inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wg projektu gotowego "[...]" oraz budowa budynku usługowego - warsztat mechaniki samochodowej, diagnostyka i serwis samochodów osobowych. Podniósł, że oba budynki oddzielnie zostały zaprojektowane w zabudowie wolnostojącej, co jest zgodne z § 17 pkt 1,2 MPZP. Wyjaśnił ponadto, że w zakresie zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: - wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 17,45% przy maksymalnym 30% powierzchni działki budowlanej; - wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy w granicach działki budowlanej równa się 0,1745 przy maksymalnym 0,9 i minimalnym 0,01 (§17 pkt 4 lit. b-d MPZP). Ponadto wysokość budynku mieszkalnego parterowego z poddaszem użytkowym wynosi 6,46 m a budynku usługowego parterowego - 5,12 m przy maksymalnej wysokości 11 m i założeniu maksymalnie 2 kondygnacji nadziemnych oraz poddasza użytkowego (§ 17 pkt 4 lit. e MPZP). Budynki zostały usytuowane zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy, zgodnie z rysunkiem planu (§ 17 pkt 4 lit. f MPZP). Wskazał również, że zaprojektowano dla budynku usługowego dach dwuspadowy o kącie nachylenia 20° i dach kopertowy dla budynku mieszkalnego o kacie 25°, co jest zgodne z § 17 pkt 4 lit. g MPZP. Dalej wyjaśnił, że spełniona została obsługa komunikacyjna działki budowalnej i warunki parkingowe na podstawie § 12 MPZP, tj. zaprojektowano 2 miejsca do parkowania na 1 lokal mieszkalny a dla stacji obsługi samochodów 4 miejsca do parkowania na 1 stanowisko naprawcze, co łącznie wynosi 10 miejsc postojowych (§ 12 ust. 3 MPZP). Podniósł również, że spełniona została obsługa działek budowlanych w zakresie infrastruktury technicznej (§ 13 pkt 2-7 MPZP). Zaprojektowano zaopatrzenie w wodę obiektów budowlanych ze zbiorczej sieci wodociągowej. Zaprojektowano odprowadzenie ścieków bytowych, komunalnych z obiektów budowlanych w systemie rozdzielczym do zbiorowej sieci kanalizacyjnej. Zaprojektowano odprowadzenie wód opadowych i roztopowych do ziemi poprzez infiltrację powierzchniową w granicach własnej nieruchomości. Zaprojektowano zaopatrzenie w gaz z istniejącej sieci gazowej, a w energie elektryczną z sieci elektroenergetycznej. Zaprojektowano zaopatrzenie w ciepło z indywidualnych źródeł ciepła.
Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego Wojewoda stwierdził, że sporna inwestycja obu budynków jest zgodna z ustaleniami obowiązującego MPZP.
Dalej wyjaśnił, że zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 poz. 1065), jeżeli z przepisów § 13, 19 ,23, 36 ,40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Projektowany budynek mieszkalny został zlokalizowany: 4,00 m od granicy działek nr ew. [...] i [...] oraz 14,32 m od granicy działki nr ew. [...]. Natomiast projektowany budynek usługowy został zlokalizowany: ścianą bez okien i drzwi - 3,10 m od granicy działki nr ew. [...] i [...] oraz 14,82 m od granicy działki nr ew. [...].
Wojewoda wskazał ponadto, że warunki ochrony przeciwpożarowej dotyczącej strefy pożarowej w budynku niskim przeznaczonym na warsztat samochodowy - zostały zachowane i szczegółowo opisane w pkt 13 projektu budowlanego (s. 6).
Organu odwoławczego biorąc pod uwagę zarówno warunki techniczne, jak i ustalenia MPZP oraz analizę obszaru oddziaływania projektowanego obiektu, lokalizacja przedmiotowej budowy, nie narusza przepisów § 13, § 57-60 ww. rozporządzenia dotyczących zacienienia i ograniczenia dopływu światła słonecznego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na sąsiednich działkach.
Wojewoda stwierdził, że projektowana inwestycja, spełnia wymogi określone w MPZP oraz określone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w kwestii normatywnych odległości od granicy działki strony skarżącej. W ocenie organu odwoławczego nie można stwierdzić, że usytuowanie projektowanej budowy budynku mieszkalnego jednorodzinny wg. projektu gotowego "[...]" oraz budynku usługowego - warsztat samochodowy, zakłóci ponad przeciętną miarę możliwości zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości strony skarżącej.
Wyjaśnił ponadto, że zgodnie z § 2 ust. 1-2 oraz § 3 ust. 1-3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016 poz. 71), inwestycja: budowa budynku usługowego - warsztat samochodowy, nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego też ww. inwestycja stanowi zabudowę usługową w zakresie usług nieuciążliwych (§ 3 pkt 10 MPZP).
Przypomniał również, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2020 poz. 293 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.").
Zdaniem Wojewody, twierdzenie przez stronę skarżącą, iż "definiowana w uchwale nieuciążliwość prowadzonej działalności usługowej wskazuje na to, iż warsztat samochodowy - w myśl powyższego przepisu prawnego - stanowi działalność uciążliwą, wpływającą na jakość środowiska i komfort mieszkańców" - nie znajduje potwierdzenia w przepisach obowiązujących przepisów prawa.
W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 p.b. Złożony przez niego projekt budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 p.b. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b., o wpisie projektantów na listę właściwej izby samorządu zawodowego z określonymi w nich terminami ważności. Inwestor przedłożył także oświadczenie projektanta, złożone na podstawie art. 20 ust. 4 p.b., o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Podniósł również, że organ I instancji, pismem z 17 września 2019 r. znak: [...], zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, przywołując treść art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto strony mogły zapoznać się z aktami sprawy, uzyskać wyjaśnienia, składać wnioski i zastrzeżenia. Zaznaczył jednocześnie, że pismem z 26 września 2019 r.
W ocenie organu odwoławczego, realizacja każdego obiektu budowlanego wiąże się z określonymi ograniczeniami dla nieruchomości sąsiednich. Jednakże powyższe nie może ograniczać prawa inwestora do zabudowy działki w sposób zgodny z przepisami, wynikającego m.in. z art. 4 p.b. Zdaniem Wojewody, w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm p.b. i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Wyjaśnił również, że nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych innych osób, a nie interesów faktycznych.
2. Pismem z [...]marca 2021 r. I.S. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody z [...] stycznia 2021 r., nr [...], domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie:
a) art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. i ust. 3 p.b. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z MPZP;
b) art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z § 17 pkt 1 w zw. z § 25 ust. 2 pkt - 15 ustaleń MPZP przez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę pomimo tego, że nie dokonano prawidłowego ustalenia, że usługi, jakie mają być świadczone w ramach przedmiotowej inwestycji mają mieć charakter "usług nieuciążliwych" w rozumieniu MPZP, co oznacza, że organ architektoniczno-budowlany nie dokonał w sposób należyty sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami MPZP w zakresie uciążliwości bądź nieuciążliwości usług mających być świadczonych w ramach inwestycji, od czego zależało zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę;
c) art. 6 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji niezgodnie z ustaleniami MPZP;
d) art. 7 i 8 k.p.a., poprzez załatwienie sprawy w sposób naruszający interes społeczny i słuszny interes strony, a także poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób podważający zaufanie do organów władzy publicznej;
e) art. 7 w zw. z art 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokonania prawidłowych ustaleń w przedmiocie rodzaju usług, jakie mają być świadczone w warsztacie samochodowym, w tym brak jakiejkolwiek inicjatywy mającej na celu zgromadzenie materiału dowodowego pozwalającego na przeprowadzenie oceny, czy usługi, które mają być świadczone w warsztacie samochodowym mają charakter "usług uciążliwych" w rozumieniu obowiązującego MPZP;
f) art. 7 w zw. z art. 8, art. 77 § 1, art. 84 § 1, art. 85 § 1, art. 86 art. 89 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie oględzin miejsca planowanej inwestycji pod kątem jej oddziaływania na sąsiednie działki, a także nieprzeprowadzenie rozprawy, na której doszłoby do przesłuchania stron i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, co mogłoby się przyczynić do zgromadzenia odpowiedniego materiału dowodowego stanowiącego należytą podstawę do wydania decyzji, w tym poczynienia ustaleń w zakresie tego, czy świadczone usługi mogą być uznane za "usługi nieuciążliwe" w rozumieniu obowiązującego MPZP;
g) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji polegające na błędnym przywołaniu orzecznictwa sądów administracyjnych, które nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, a przez to niewłaściwe ustalenie wniosków wynikających z tego orzecznictwa dla zaskarżonego rozstrzygnięcia;
h) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 104 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sprawie, mimo braku do tego przesłanek.
Stanowisko skarżącej znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.
3. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.
4. Pismem z 16 sierpnia 2021 r. uczestnik postępowania M.W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu pisma uczestnik postępowania przedstawił stanowisko na poparcie oddalenia skargi
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
1. Istota sprawy sprowadza się do oceny, czy usługi w zakresie prowadzenia "warsztatu samochodowego" mające być świadczone w ramach przedmiotowej inwestycji mają charakter "usług nieuciążliwych" w rozumieniu obowiązującego na analizowanym terenie MPZP. Inaczej mówiąc, czy decyzje organów zatwierdzające projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla M. W. obejmujące budynek mieszkalny jednorodzinny (wg. projektu gotowego "[...] oraz budynek usługowy - warsztat samochodowy, na terenie działek nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...] - są zgodne z prawem.
2. Zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (z zastrzeżeniem art. 29-31 p.b.). Pozwolenie na budowę (zgodnie z art. 3 pkt 12 p.b.) stanowi decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego musi poprzedzać rozpoczęcie procesu budowlanego (por. wyrok WSA w Łodzi z 22 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 951/18).
Stosownie do art. 32 ust. 4 p.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. 2018 poz. 2214 oraz 2019 poz. 125 i 730), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego - organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań (por. wyrok WSA w Krakowie z 7 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 260/21).
Art. 35 p.b. wskazuje, jakich niezbędnych czynności i sprawdzeń powinien dokonać organ administracji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia wymaganych przez prawo dokumentów, ale też stwierdzenia przez organ, na ich podstawie, że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 30 września 2021 r., sygn. akt II OSK 212/21).
Zgodnie z art. 35 ust. 3 p.b. w przypadku stwierdzenia braków materialno-prawnych, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Niespełnienie przez inwestora nałożonego przez organ obowiązku wyeliminowania niezgodności z planem, musi skutkować odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Go 576/19).
3. W niniejszej sprawie wskazać należy na kluczowe okoliczności, które miały wpływ na zaskarżone rozstrzygniecie:
- MPZP gminy [...], przyjęty uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...]grudnia 2003 r. utracił moc z dniem [...] września 2019 r. gdyż w tym dniu weszła w życie uchwała Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenu gminy [...] - etap II;
- inwestor złożył do organu I instancji wniosek o pozwolenie na budowę, w dniu [...] września 2019 r. a od dnia[...] września 2019 r. zaczęły obowiązywać ustalenia MPZP z 2019 r.;
- Wojewoda [...]postanowieniem z [...]marca 2020 r. Nr [...] zlecił Staroście [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu między innymi doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami obowiązującego MPZP, zgodnie z którym działki nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...], leżą w granicach jednostki planistycznej oznaczonej symbolem MN-6 - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; dla ww. terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ustala się podstawowe przeznaczenie terenu: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa usługowa w zakresie usług nieuciążliwych (§ 17 pkt 1 MPZP);
- w projekcie budowlanym (s. 62-68) załączona została kopia pisma Wójta Gminy [...] z [...] listopada 2017 r. stanowiącego wypis z aktualnego MPZP;
- działki nr ew.[...] i .[...] leżą w granicach jednostki planistycznej oznaczonej symbolem MR/MN - teren zabudowy zagrodowo-mieszkaniowej;
- dla terenu zabudowy zagrodowo-mieszkaniowej ustala się podstawowe przeznaczenie na zabudowę zagrodową z dopuszczeniem uzupełnień zabudową mieszkaniową jednorodzinną;
- na terenach zabudowy zagrodowo-mieszkaniowej dopuszcza się lokalizację dla zabudowy mieszkaniowej MN - nieuciążliwych: usług i rzemiosła usługowego (§ 26 ust. 1, ust. 2 pkt 1 MPZP);
- dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej-MN-6, należy spełnić warunki szczegółowe określone w § 17 MPZP, tj.: § 17 pkt 3, jako teren położony w granicach otuliny [...] Parku Narodowego i w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu - obowiązują ustalenia zawarte w § 7 ust. 2 pkt 3, § 17 pkt 4 lit. a-g zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, § 17 pkt 7 obsługę komunikacyjną działek budowlanych i warunki parkingowe zgodnie z § 12, przy czym § 12 ust. 2 pkt 1 i 8 i ust. 3 stanowi: "2.Ustala się minimalną liczbę miejsc do parkowania, w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w karetkę parkingową oraz sposób ich realizacji: 1) dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej minimum 2 miejsca do parkowania na 1 lokal mieszkalny; 8) dla stacji obsługi samochodów minimum 4 miejsca do parkowania na 1 stanowisko naprawcze. 3. W przypadku lokalizacji w obrębie jednej działki budowlanej obiektów o różnym przeznaczeniu, miejsca do parkowania dla każdego rodzaju przeznaczenia należy obliczyć osobno, zgodnie z ustaleniami planu";
- Starosta [...], przy piśmie z 5 maja 2020 r. przesłał uzupełnioną dokumentację projektową wraz ze stanowiskiem Inwestora (pismo z 6 kwietnia 2020 r.);
- organ odwoławczy postanowieniem z [...] lipca 2020 r. wezwał Inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej o wskazane nieprawidłowości: doprowadzenie części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu do zgodności z § 10 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2018 poz. 1935), tj. projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien być sporządzony na kopii mapy do celów projektowych, o której mowa w § 8 ust. 1, w skali dostosowanej do rodzaju i wielkości obiektu lub zamierzenia budowlanego i zapewniającej jego czytelność; doprowadzenie części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu do zgodności z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego;
- inwestor przedłożył dokumenty (pismo z 10 września 2020 r.);
- pismem z [...] listopada 2020 r. Wojewoda [...] wezwał Inwestora do uzupełnienia materiału dowodowego o wyszczególnione braki: - doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2018 poz. 1935); przedłożony projekt budowlany zawiera więcej niż jeden dokument zatytułowany "projekt zagospodarowania terenu"; - doprowadzenie projektu zagospodarowania terenu do zgodności z § 8 ust. 2 pkt 4 oraz § 8 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, celem umożliwienia sprawdzenia z ustaleniami MPZP;
- inwestor przedłożył dokumenty (pismo z 15 grudnia 2020 r.) wskazując, iż pozostawiono jeden aktualny projekt zagospodarowania terenu z uzgodnieniami rzeczoznawców (s. 8); w części opisowej projektu zagospodarowania terenu dodano pkt 18 opisujący powierzchnię biologicznie czynną (s. 6a); dodano kartę katalogową kraty ekologicznej zastosowanej na nawierzchni parkingów i podjazdów (s. 86-87); w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu ujednolicono oznaczenia graficzne nawierzchni.
4. Wskazać należy, że na terenie inwestycji obowiązuje MPZP. Zgodnie z postanowieniami MPZP:
- działki nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...], leżą w granicach jednostki planistycznej oznaczonej symbolem MN-6 - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej;
- dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ustala się podstawowe przeznaczenie terenu: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa usługowa w zakresie usług nieuciążliwych (§ 17 pkt 1 MPZP);
- ilekroć w przepisach MPZP jest mowa o "usługach nieuciążliwych" - należy przez to rozumieć usługi niezaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie powodujące przekraczania standardów jakości środowiska oraz uciążliwości poza terenem, do którego prowadzący działalność posiada tytuł prawny - § 3 pkt 10 MPZP.
Wskazać trzeba, że przedmiotem inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowa budynku usługowego - warsztat mechaniki samochodowej, diagnostyka i serwis samochodów osobowych:
- oba budynki oddzielnie zostały zaprojektowane w zabudowie wolnostojącej (zgodnie z § 17 pkt 1,2 MPZP);
- w zakresie zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: - wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 17,45% przy maksymalnym 30% powierzchni działki budowlanej;
- wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy w granicach działki budowlanej równa się 0,1745 przy maksymalnym 0,9 i minimalnym 0,01 (§ 17 pkt 4 lit. b-d MPZP);
- wysokość budynku mieszkalnego parterowego z poddaszem użytkowym wynosi 6,46 m a budynku usługowego parterowego - 5,12 m przy maksymalnej wysokości 11 m i założeniu maksymalnie 2 kondygnacji nadziemnych oraz poddasza użytkowego (§17 pkt 4 lit. MPZP);
- budynki zostały usytuowane zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy, zgodnie z rysunkiem planu (§ 17 pkt 4 lit. f MPZP);
- zaprojektowano dla budynku usługowego dach dwuspadowy o kącie nachylenia 20° i dach kopertowy dla budynku mieszkalnego o kacie 25° (§ 17 pkt 4 lit. g MPZP);
- spełniona została obsługa komunikacyjna działki budowalnej i warunki parkingowe na podstawie § 12 ustaleń planu, tj. zaprojektowano 2 miejsca do parkowania na 1 lokal mieszkalny a dla stacji obsługi samochodów 4 miejsca do parkowania na 1 stanowisko naprawcze, co łącznie wynosi 10 miejsc postojowych (§ 12 ust. 3 MPZP);
- spełniona została obsługa działek budowlanych w zakresie infrastruktury technicznej (§ 13 pkt 2-7 MPZP);
- zaprojektowano: a) zaopatrzenie w wodę obiektów budowlanych ze zbiorczej sieci wodociągowej, b) odprowadzenie ścieków bytowych, komunalnych z obiektów budowlanych w systemie rozdzielczym do zbiorowej sieci kanalizacyjnej, c) odprowadzenie wód opadowych i roztopowych do ziemi poprzez infiltrację powierzchniową w granicach własnej nieruchomości, d) zaopatrzenie w gaz z istniejącej sieci gazowej, a w energie elektryczną z sieci elektroenergetycznej, e) zaopatrzenie w ciepło z indywidualnych źródeł ciepła.
W ocenie Sądu, wskazane przez organy ustalenia nie budzą w tym zakresie wątpliwości i zostały bardzo szczegółowo przedstawione w zaskarżonych decyzjach.
5. Zdaniem Sądu, rację mają również organy twierdząc, że sporna inwestycja obu budynków jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na analizowanym terenie MPZP.
Dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku usługowego, zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 poz. 1065), jeżeli z przepisów § 13,19, 23, 36,40,60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy.
Projektowany budynek mieszkalny został zlokalizowany: 4,00 m od granicy działek nr ew. [...] i [...] oraz 14,32 m od granicy działki nr ew. [...] Natomiast projektowany budynek usługowy został zlokalizowany: ścianą bez okien i drzwi - 3,10 m od granicy działki nr ew. [...] i [...] oraz [...] od granicy działki nr ew. [...]
Warunki ochrony przeciwpożarowej dotyczącej strefy pożarowej w budynku niskim przeznaczonym na warsztat samochodowy - zostały zachowane i szczegółowo opisane w pkt 13 projektu budowlanego (s. 6).
Biorąc pod uwagę zarówno warunki techniczne, jak i ustalenia MPZP oraz analizę obszaru oddziaływania projektowanego obiektu, lokalizacja przedmiotowej budowy, nie narusza § 13, § 57-60 rozporządzenia dotyczących zacienienia i ograniczenia dopływu światła słonecznego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na sąsiednich działkach.
W ocenie Sądu, nie można zatem stwierdzić, że usytuowanie projektowanej budowy budynku mieszkalnego jednorodzinny oraz budynku usługowego - warsztat samochodowy, zakłóci ponad przeciętną miarę możliwości zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości strony skarżącej.
6. Zdaniem Sądu, zasadnie przyjął organ odwoławczy, że Inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone art. 32 ust. 4 p.b., a złożony przez niego projekt budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 p.b.
Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b., o wpisie projektantów na listę właściwej izby samorządu zawodowego z określonymi w nich terminami ważności. Inwestor przedłożył także oświadczenie projektanta, złożone na podstawie art. 20 ust. 4 p.b., o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Realizacja każdego obiektu budowlanego wiąże się z określonymi ograniczeniami dla nieruchomości sąsiednich. Jednakże powyższe nie może ograniczać prawa Inwestora do zabudowy działki w sposób zgodny z przepisami, wynikającego m.in. z art. 4 p.b. W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm p.b. i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych innych osób, a nie interesów faktycznych.
7. Twierdzenie skarżącej, iż definiowana w MPZP "nieuciążliwość" prowadzonej działalności usługowej wskazuje na to, iż warsztat samochodowy - w myśl powyższego przepisu prawnego - stanowi działalność uciążliwą, wpływającą na jakość środowiska i komfort mieszkańców - nie jest zasadne. Zgodnie z § 3 pkt 10 MPZP "usługi nieuciążliwe" to usługi:
- niezaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;
- nie powodujące przekraczania standardów jakości środowiska oraz uciążliwości poza terenem, do którego prowadzący działalność posiada tytuł prawny.
Zgodnie z § 2 ust. 1-2 oraz § 3 ust. 1-3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016 poz. 71), inwestycja: budowa budynku usługowego - warsztat samochodowy, nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego też ww. inwestycja stanowi zabudowę usługową w zakresie "usług nieuciążliwych" niezaliczonych do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 pkt 10 MPZP).
Drugą przesłanką wskazującą na możliwość interpretacji "usługi nieuciążliwej" jest to, aby usługa ta nie powodowała "przekraczania standardów jakości środowiska oraz uciążliwości poza terenem, do którego prowadzący działalność posiada tytuł prawny".
W ocenie Sądu, zaliczenie usług w postaci warsztatu samochodowego do "usług nieuciążliwych" pozostaje kwestią oceny organu, który winien zbadać charakter uciążliwości usług planowych na danej inwestycji, biorąc pod uwagę zwłaszcza wskazówkę interpretacyjną zawartą w samym planie (por. wyrok WSA w Gdańsku z 16 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 63/18). Usługi nieuciążliwe to usługi świadczone dla zaspokajania podstawowych potrzeb ludności. Takie usługi lokalizuje się jako dopełnienie dzielnic mieszkaniowych. Dlatego też dopuszcza się lokalizację takich usług w budynkach mieszkalnych lub jako budynki wolnostojące towarzyszące zabudowie mieszkaniowej. Przyjmuje się, że usługi nieuciążliwe to takie usługi o charakterze podstawowym, które nie przeszkadzają, ani nie utrudniają korzystania z nieruchomości, nie zakłócają ich funkcji mieszkaniowych, a ich zadaniem jest uzupełnienie infrastruktury osiedla mieszkaniowego (por. wyrok NSA z 27 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1265/06).
W niniejszej sprawie można przyjąć, że projektowany sporny warsztat samochodowy będzie mieścił się w zakresie pojęcia "usługa nieuciążliwa", gdyż:
- inwestycja spełnia wszelkie warunki prawne i techniczne wynikające z obowiązujących przepisów prawa;
- z projektu wynika, że warsztat samochodowy nie jest warsztatem dużym, nadmiernie rozbudowanym; ma zapewnione miejsca do parkowania i stanowiska naprawcze; tuż obok planowany jest również budynek mieszkalny jednorodzinny;
- ze względu na usytuowanie w terenie (lokalizacja wjazdów, bram) nie będzie w sposób nadmierny zakłócał nieruchomości sąsiednich;
- inwestor nie planuje w nim usług blacharskich i lakierniczych (por. pismo inwestora, k. 58);
- teren na którym ma powstać inwestycja nie jest nadmiernie zabudowany (zabudowana jest jedynie nieruchomość sąsiednia – skarżącej).
Podkreślić należy, że fakt, iż nie zostały przekroczone administracyjne normy zakłóceń (uciążliwości) inwestycji, nie wyłącza możliwości oceny, dokonywanej na gruncie art. 144 k.c., że zakłócenia mogą w przyszłości przekraczać "przeciętną miarę". Zasada ta działa jednak także w sytuacji odwrotnej, to jest nie zawsze, gdy przekroczone zostaną normy emisyjne, dojdzie do zakłóceń przekraczających przeciętną miarę. O tym, czy tak będzie, decydować będzie społeczno - gospodarcze przeznaczenie nieruchomości, w której korzystanie następuje ingerencja oraz stosunki miejscowe (por. wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt XII C 8/14). Art. 144 w zw. z art. 222 § 2 k.c. pozwala na nałożenie na właściciela nieruchomości, z której pochodzą negatywne oddziaływania, nie tylko obowiązku całkowitego zaprzestania działań stanowiących źródło immisji, ale także nałożenia na niego takich obowiązków, które doprowadzą do "powrotu" zakłóceń w granice przeciętnej miary, a więc dozwolonego negatywnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie (por. wyrok Sądu Najwyższego z 14 maja 2002 r., sygn. akt V CKN 1021/00).
Inaczej mówiąc, podnoszone w skardze argumenty (możliwe emisja hałasu, zbadanie przez biegłego stopnia "uciążliwości") wskazują na zdarzenia przyszłe, niepewne, które mogą być ewentualnie podnoszone w postępowaniu przed sądami powszechnymi w sytuacji występowania rzeczywistych nadmiernych immisji związanych z faktycznym funkcjonowaniem warsztatu samochodowego.
Wskazać należy, że ocena, czy istnieje potrzeba przeprowadzenia oględzin, należy do organu, który jest obowiązany dopuścić ten dowód, jeśli przedmiotem oględzin jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (por. wyrok WSA w Krakowie z 7 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1094/18). Podobnie w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy nie wymaga ekspertyzy, ale jedynie oceny w świetle posiadanej wiedzy w zakresie właściwości organu, zbędne jest przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Jednocześnie wskazać należy, że organ administracji nie jest również związany wnioskiem strony o powołanie biegłego dla ustalenia okoliczności, która w sposób niebudzący wątpliwości może być ustalona przez ten organ (por. wyrok NSA z 14 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 995/16).
W związku z tym, zdaniem Sądu, podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego (w tym postanowień MPZP) są w całości bezzasadne.
8. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.