VII SA/WA 779/04

VII SA/Wa 779/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Żak /przewodniczący sprawozdawca/
Izabela Ostrowska
Krystyna Tomaszewska
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Sylwia Mackiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi [...] sp.z.o.o w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 004 r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru montażu urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego [...] Sp.z.o.o w [...] kwotę 760 zł( siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
VII SA/Wa 779/04
Uzasadnienie
Prezydent [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. nr [...], na podstawie art.30 ust.5 i ust.7 pkt.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, wniósł sprzeciw do zgłoszenia z dnia [...] grudnia 2003r. dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych związanych z montażem urządzenia reklamowego o wymiarach 4x12 m na dachu budynku przy ul. [...] w W. i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podał, że [...] Sp. z o.o. zgłosiła w dniu [...].12.2003r. zamiar wykonania w/w robót budowlanych. Według ustaleń planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m.st. [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady W. z dnia [...] września 1992r. budynek przy ul. [...] znajduje się w obszarze [...] o funkcjach mieszkaniowo-usługowych oraz w strefie pośredniej ochrony konserwatorskiej wybranych elementów rozplanowania i zabudowy oraz skali i sposobu kształtowania zabudowy nowej. Zgodnie z art.30 ust.7 Prawa budowlanego właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonych robót budowlanych, jeżeli ich realizacja może spowodować pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków. W związku z tym zdaniem organu inwestor winien wystąpić o uzyskanie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych załączając do wniosku dokumenty określone w art.33 Prawa budowlanego.
W odwołaniu od tej decyzji [...] Sp. z o. o w [...] zarzuciła naruszenie art.30 ust.1 pkt.2 ustawy Prawo budowlane oraz art.107 par.3 kpa, art.7 kpa, art.77 kpa. obszernie uzasadniając swoje stanowisko.
Wojewoda [...] po rozpatrzeniu tego odwołania decyzją z dnia [...] marca 2004r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2003r. nr [...].
Organ odwoławczy uznał odwołanie za niezasadne .W uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że ze względu na duże rozmiary tablicy reklamowej - ok.50 m2, charakter planowanych prac budowlano-montażowych oraz lokalizację na krawędzi stwarzającą możliwość oderwania się, a tym samym spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, właściwy organ zgodnie z art.30 ust.7 pkt.2 Prawa budowlanego w drodze decyzji może nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. Dodatkowo teren planowanej inwestycji znajduje się w strefie pośredniej ochrony konserwatorskiej wybranych elementów rozplanowania i zabudowy tak, więc zgodnie z art.30 ust.7 ustawy Prawo budowlane przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę a przed jej wydaniem zgodnie z art.39 ust.3 w/w ustawy również uzyskania pozytywnej opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków. Organ odwoławczy wskazał, iż w projekcie budowlanym tablicy reklamowej mimo dokładnych obliczeń konstrukcji samej inwestycji brak jest opinii dotyczącej stanu technicznego budynku, na którym ma być ona zainstalowana. Budynek został wy budowany w latach 60 a jego stan jest dobry. Istnieje zagrożenie, że konstrukcja budynku może nie wytrzymać tak dużego ciężaru. Ponadto, przedmiotowe urządzenie wymaga wykonania skomplikowanej konstrukcji o znacznych rozmiarach, przenoszącej duże siły, dlatego nie może korzystać ze zwolnienia zapisanego w art.29 ust.2, pkt.6 ustawy Prawo budowlane w związku, z czym wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.
Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...].
Skarżąca zarzuciła:
– - naruszenie art.29 ust.2 pkt.6 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że instalacja urządzenia reklamowego na dachu budynku nie podlega wyłączeniu od wymogu uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę,
– - błędne przyjęcie, iż stopień skomplikowania oraz rozmiar konstrukcji urządzeń reklamowych instalowanych na budynkach stanowi decydujące kryterium w przedmiocie odebrania inwestorowi uprawnienia do dokonania zgłoszenia robót budowlanych przedmiotowej tablicy reklamowej w trybie art.30 ust.2 Prawa budowlanego,
– - naruszenie art.30 ust.2 ustawy Prawo budowlane przez zaniechanie wezwania skarżącej do uzupełnienia zgłoszenia w zakresie brakujących dokumentów,
– - naruszenie art.30 ust.7 pkt.1 i 2 ustawy Prawo budowlane przez bezpodstawne przyjęcie, iż istnieje zagrożenie, że konstrukcja budynku "może nie wytrzymać tak dużego ciężaru" i że przedmiotowa inwestycja zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia, pogorszy stan środowiska,
– - naruszenie art.107 par.3 kpa poprzez brak uzasadnienia faktycznego w decyzji organu II instancji w zakresie wskazania dowodów, z których wynika, że inwestycja zagraża konstrukcji budynku,
– - naruszenie art.77 par.1 kpa i art.7 kpa w postaci wydania decyzji na podstawie faktów, które nie zostały udowodnione lub na podstawie niekompletnego materiału dowodowego.
Swoje zarzuty skarżący szeroko uzasadnił w skardze twierdząc m.in., iż z projektu budowlanego przedmiotowej tablicy reklamowej dostarczonej organom przez inwestora wynika, że tablica nie stanowi zagrożenia, gdyż jej konstrukcja została opracowana zgodnie ze sztuką projektową i Polskimi Normami. Organ nie wskazał, na jakiej podstawie przyjął, że tablica reklamowa może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz pogorszyć stan środowiska lub stan zachowania zabytków. Ustalenia w tym zakresie są dowolne, nie poparte dowodami. Inwestor nie był wzywany przez organ do przedłożenia dodatkowych dokumentów na okoliczność czy występują przesłanki z art.30 ust.7 Prawa budowlanego, a organ w tym kierunku nie przeprowadził z urzędu żadnych czynności sprawdzających. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona.
Przede wszystkim zgodnie z art.29 ust.2 pkt.6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane /Dz.U. z 2003r. nr 207 poz.2016/ pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.
Tak, więc zainstalowanie tablicy reklamowej przez skarżącego na budynku w mieście wymagało zgłoszenia w trybie art.30 ust.1 pkt.2 ustawy prawo budowlane a nie uzyskania pozwolenia na budowę jak błędnie to przyjął w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy. Treść powołanego wyżej przepisu art.29 ust.2 pkt.6 jest jasna i wyłącza ze zgłoszenia tylko reklamy świetlne i podświetlane usytuowane poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.
Niezrozumiałe jest wobec tego stanowisko organu II instancji, który wymóg uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablicy reklamowej urządzenia reklamowego upatruje w stopniu skomplikowania konstrukcji nośnika reklamy i jego rozmiarach. Przepis art.29 ust.2 pkt.6 takiego kryterium nie ustanawia.
Skarżący, co wynika z akt sprawy, dokonał zgłoszenia montażu przedmiotowego urządzenia reklamowego określając rodzaj, zakres robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia, załączając projekt budowlany wykonany przez projektanta posiadającego uprawnienia budowlane, projekt zagospodarowania terenu oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ I instancji wydając w oparciu o art.30 ust.5 i 7 pkt.2 Prawa budowlanego z 1994r. decyzję o sprzeciwie i nakładającą obowiązek uzyskania przez skarżącego pozwolenia na budowę uzasadnił to tym, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych może spowodować pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków. Z uzasadnienia tego nie wynika jednak w oparciu, o jakie dowody organ poczynił te ustalenia. Skoro zgłoszenie robót budowlanych jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego to mają tu zastosowanie przepisy art.7 i 77 kpa zobowiązujące organ do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Z projektu budowlanego złożonego przez inwestora przy zgłoszeniu wynika natomiast, że stan techniczny budynku we fragmencie planowanego ustawienia tablicy reklamowej jest dobry i istnieje możliwość ustawienia tej tablicy na dachu tego budynku / zgodnie z obliczeniami i rozwiązaniami wskazanymi w projekcie budowlanym/. Stwierdzić wobec tego należy, iż ustalenia organu I instancji są dowolne, ponieważ nie zostały poparte żadnymi dowodami.
Organ II instancji w postępowaniu odwoławczym powołując się na treść art.30 ust.7 pkt.2 ustawy Prawo budowlane z 1994r./dalej zwanej ustawą/ podniósł, iż duże rozmiary tablicy reklamowej i jej lokalizacja stwarza możliwość oderwania się, a tym samym spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Poza tym konstrukcja budynku może nie wytrzymać dużego ciężaru. Ponadto zdaniem organu odwoławczego skoro teren planowanej inwestycji znajduje się w strefie pośredniej ochrony konserwatorskiej to wymaga ona uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z treścią art.30 ust.7 ustawy.
Stanowisko to nie znajduje uzasadnienia w dotychczasowym przebiegu postępowania.
Przepis art.30 ust.7 ustawy stanowi, iż właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować:
1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia;
2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków;
Ani organ I instancji jak to wyżej wskazano, ani organ odwoławczy nie dokonał żadnych ustaleń, co do tego czy zamontowanie przedmiotowej tablicy reklamowej z uwagi na przesłanki wskazane w/w przepisie będzie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. W szczególności w sprawie brak jakichkolwiek dowodów na to, że obiekt ten spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszy stan środowiska lub stan zabytków lub, że jego realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego / o ile plan zagospodarowania przestrzennego istniał w dacie wydania zaskarżonej decyzji/. Ze złożonego projektu budowlanego nie można wysnuć takich wniosków. Dokonanie oceny możliwości wystąpienia w konkretnym przypadku jednej z tych przesłanek należy oczywiście do właściwego organu, co nie oznacza samo przez się dopuszczenia dowolności w podjęciu takiego rozstrzygnięcia. Organ musi wykazać, z jakimi konkretnie zagrożeniami może wiązać się podjęcie realizacji zgłoszonych robót budowlanych oraz powołać konkretne przepisy lub ustalenia planu dające podstawę do przyjęcia prawdopodobieństwa ich wystąpienia.
Jeśli orzekające organy miały wątpliwości, co do sposobu i zakresu zgłoszonych robót budowlanych zobowiązane były w trybie art.30 ust.2 ustawy wezwać inwestora do uzupełnienia zgłoszenia o brakujące dokumenty, by ustalić czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymogom prawa i mogą być realizowane.
Skoro organy rozpatrujące sprawę nie dokonały niezbędnych ustaleń, co do tego czy zostały spełnione przesłanki z art.30 ust.7 ustawy Prawo budowlane z 1994r. to w ocenie Sądu zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art.7 kpa, art.77 kpa i art.107 par.3 kpa. Wskazane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć, w ocenie Sądu istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art.145 par.1 pkt.1lit.c, art.135,art.152 i art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ orzekł jak w wyroku.