VII SA/WA 541/21

VII SA/Wa 541/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-10-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kuś /sprawozdawca/
Marta Kołtun-Kulik
Tomasz Stawecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 346/22 - Wyrok NSA z 2023-10-19
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 39 ust 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze skargi A. P. i A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
1. Prezydent [...] (dalej: "organ I instancji", "Prezydent") decyzją z [...] lipca 2019 r., Nr [...]znak: [...]) na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186; dalej: "p.b."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 511), w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. z 2018 r., poz. 1817), w zw. z decyzją Wojewody [...] (dalej "organ odwoławczy", "Wojewoda") Nr [...]z [...] maja 2017 r., uchylającą zaskarżoną decyzję Nr [...]z [...] kwietnia 2016 r. wydaną przez Prezydenta [...] i przekazującą do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji - zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla J O, obejmujący rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ewid. [...], obręb [...], przy ul. [...] w [...] (kategoria obiektu budowlanego - I).
2. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A P oraz A P.
Wojewoda postanowieniem Nr [...] z [...]października 2019 r. zlecił Prezydentowi przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu uzupełnienie dokumentacji projektowej.
Prezydent w dniu [...]czerwca 2020 r. przekazał do organu 4 egzemplarze uzupełnionego projektu budowlanego.
Wojewoda, pismem z [...] września 2020 r. wezwał inwestora (na podstawie art. 50 k.p.a.) do uzupełnienia dokumentacji projektowej. W odpowiedzi na pismo z 9 września 2020 r., inwestor, złożył 4 uzupełnione i poprawione egzemplarze projektu budowlanego.
W dniu [...] września 2020 r. oraz [...]października 2020 r., organ odwoławczy wystąpił z pytaniem do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] (dalej: "[...]WKZ"): "czy decyzja [...]Konserwatora Zabytków [...] Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2010 r., pozostaje w obiegu prawnym oraz czy ustalenia tej decyzji nadal obowiązują". W dniu [...]listopada 2020 r. [...]WKZ odpowiedział na pisma Wojewody [...].
Wojewoda [...] pismem z [...] listopada 2020 r. zawiadomił strony o zakończeniu dodatkowego postępowania oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.
3. Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2021 r. Nr [...] znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 p.b. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Nr [...] z [...] lipca 2019 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził braki w dokumentacji projektowej i korzystając z art. 136 k.p.a. postanowieniem Nr [...]z [...]października 2019 r., zlecił Prezydentowi przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu uzupełnienia dokumentacji projektowej poprzez: "1. sporządzenie projektu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa dnia 21 lutego 1995 r., w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. Nr 25, poz. 133); 2. sporządzenie projektu zagospodarowania terenu zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935), na aktualnej kopii mapy zasadniczej lub na mapie jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu kartograficznego zgodnie z brzmieniem § 4 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno- kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 25, poz. 133); 3. dołączenie do projektu budowlanego zaświadczeń projektantów WM, A B, P B oraz J C, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b.; 4. przedłożenia oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii wskazanych dokumentów znajdującym się w projekcie budowlanym oraz przedłożenie decyzji WKZ Nr [...]z [...] lutego 2019 r.; 5. doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwaloną przez Radę Miasta [...] Nr [...]z [...]stycznia 2010 r. w kwestii wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy według rysunku planu; 6. doprowadzenie projektu do zgodności z § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935) w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w którym część rysunkowa projektu architektoniczno-budowlanego powinna przedstawiać zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, ogólnobudowlanego, umożliwiającego użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem; 7. doprowadzenie do zgodności projektu budowlanego z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uzupełnienie projektu budowlanego o czytelną analizę nasłonecznienia, przesłaniania i zacieniania z jednoznacznymi wnioskami, w zakresie spełnienia warunków § 13, § 57, § 60 ww. rozporządzenia; 8. dołączenie do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, opracowanej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2015 r. poz. 196 ze zm.) oraz decyzję właściwego organu o zatwierdzeniu dokumentacji geologiczno-inżynierskiej".
Wojewoda wskazał, że z analizy materiału dowodowego, przeprowadzonej przez organ odwoławczy wynika, że inwestor nie usunął prawidłowo wszystkich nieprawidłowości wskazanych przez Wojewodę w postanowieniu Nr [...] z [...] października 2019 r., lecz nie stanowiło to podstawy do wydania odmownej decyzji. W związku z tym, Wojewoda postanowił (na podstawie art. 50 k.p.a.) wezwać inwestora do poprawienia prawidłowo wskazanych punktów: "1) poprawienie na stronie 1 w egz. 4 projektu budowlanego nazwy obiektu budowlanego, aby była spójna z pozostałymi egzemplarzami projektu budowlanego; 2) sporządzenie strony tytułowej (okładki projektów budowlanych), w sposób uniemożliwiający dekompletację; 3) dołączenie do projektu budowlanego aktualnych zaświadczeń projektantów oraz oświadczenia na dzień ostatnich poprawek naniesionych w projekcie budowlanym; 4) dołączenie oryginalnej bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii wskazanych pism znajdujących się w projektach budowlanych, zgodnie z art. 76a § 2 k.p.a.; zmiany w projekcie budowlanym należy wykonać w 4 egzemplarzach projektu budowlanego; 5) dołączenie do projektu budowlanego czytelnej analizy nasłonecznienia, przesłaniania i zacieniania z jednoznacznymi wnioskami, w zakresie spełnienia warunków § 13, § 57, § 60 zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przedstawiona analiza znajdująca się w projekcie budowlanym nie została przedstawiona w sposób czytelny i zrozumiały dla organu odwoławczego; 6) wskazanie, które projekty budowlane stanowią załącznik do decyzji wydanej przez organ konserwatorski, a które do przedmiotowego wniosku o pozwolenie na budowę. Inwestor przedłożył do tut. organu piąty egzemplarz projektu budowlanego, który nie jest spójny z resztą egzemplarzy projektu budowlanego".
Inwestor poprawił 4 egzemplarze projektu budowlanego, zgodnie z wezwaniem Wojewody z [...] września 2020 r. i przy piśmie z 7 października 2020 r. zwrócił dokumentację.
Po ponownej analizie akt sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 p.b. Złożony przez niego projekt budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 p.b.
Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień dokonania ostatnich poprawek zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego (o których mowa o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b.). Dołączone zostało oświadczenie projektanta, o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (zgodnie z art. 20 ust. 4 p.b.). Inwestor przedłożył wymagane przepisami, poprawnie wypełnione, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Projekt budowlany jest również zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...]stycznia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] (dalej: "MPZP"). Projektowana inwestycja znajduje się na terenie oznaczony symbolem C5 MW/MN - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i/lub zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Jednocześnie projektowana inwestycja jest zgodna z MPZP, między innymi w zakresie: maksymalnej wysokości zabudowy, minimalnym wskaźniku powierzchni biologicznie czynnej, zachowania zwartej pierzei zabudowy według rysunku planu.
Wojewoda stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, min. z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935, ze zm.; dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych").
Do akt sprawy dołączono decyzję [...] Konserwatora Zabytków Miasta [...] Nr [...] z [...] sierpnia 2010 r., pozwalającą J O na prowadzenie prac budowlanych polegających na rozbudowie budynku przy ul. [...] , wpisanym do rejestru zabytków pod nr [...], decyzją z [...] sierpnia 2006 r. wg projektu budowlanego "Projekt budowlany tom I, II, III podstawa opracowania, projekt zagospodarowania terenu, bioz, architektura, konstrukcja, instalacje sanitarne, instalacje elektryczne" autorstwa [...] sp. z o.o. z czerwca 2010 r.
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Prezydenta [...] Nr [...] z [...] lipca 2019 r., jest zgodna z prawem.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b., uprawnienia kontrolne organu architektoniczno-budowlanego, który prowadzi postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę i o zatwierdzenie projektu budowlanego zostały ograniczone do sprawdzenia zgodności projektu budowanego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska. Sprawdzenie zgodności z przepisami w tym techniczno-budowlanymi zostało ograniczone tylko do warunków zabudowy.
Za nieuzasadniony organ uznał również podniesiony przez skarżącą we wniesionym odwołaniu zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji Nr [...] o zakończeniu postępowania w wyniku czego uniemożliwiono jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Zarzut taki może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa więc ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Strona skarżąca nie wykazała jednak, aby przez brak zawiadomienia przez organ I instancji o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym istniał związek przyczynowy między tym naruszeniem, a wynikiem zapadłego rozstrzygnięcia.
Organ nie naruszył zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej zgodnie z zapisem art. 8 § 1 k.p.a. Tym samym, organ I instancji, sprawdzając załączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany, poprawnie przeprowadził analizę całości zebranego materiału dowodowego.
Inwestycja położona na terenie działki ew. nr [...], obręb [...] , a część elewacji wpisana jest do rejestrów zabytku. Przed przystąpieniem robót budowlanych inwestor wystąpił o pozwolenie na budowę do [...] Konserwatora Zabytków [...] , który decyzją Nr [...] z [...]sierpnia 2010 r. wyraził zgodę na przeprowadzenie przedmiotowej inwestycji. W ww. decyzji zostały wyjaśnione bardzo ważne kwestie, takie jak: "Projekt rozbudowy budynku przy ul. [...] nie obejmuje elewacji wpisanych do rejestru zabytków, nie ingeruje w ich strukturę" oraz "Planowane prace polegające na rozbudowie budynku przy ul. [...] nie wpłyną negatywnie na walory zabytkowe obiektu wpisanego do rejestru zabytków". W trakcie analizy projektu budowlanego Wojewoda zwrócił szczególną uwagę, czy inwestor przy planowanej inwestycji naruszy ustalenia decyzji Nr [...]. Warto podkreślić, że wpisana do rejestru zabytków elewacja, nie zostanie uszkodzona, przekształcona oraz nie zmieni swojego pierwotnego wyglądu.
Skarżący podniósł w odwołaniu, że decyzja [...] Konserwatora Zabytków w pkt 3 wygasła, a inwestor nie zrealizował inwestycji i w związku z powyższym nie ma możliwości przystąpienia do realizacji przedmiotowej inwestycji. Wojewoda wyjaśnił, że zwrócił się z prośbą do [...]WZK o udzielenie informacji czy decyzja Nr [...] z [...] sierpnia 2010 r. pozostaje w obiegu prawnym oraz czy ustalenia tej decyzji nadal obowiązują.
Na powyższe pismo Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w [...] poinformował, że decyzja [...]Konserwatora Zabytków [...] Nr [...] z [...] sierpnia 2010 r., pozostaje w obiegu prawnym, a jej ustalenia nadal obowiązują oraz decyzja Nr [...] z [...] sierpnia 2010 r. jest ważna bezterminowo, nie zastrzeżono w niej terminu ważności, w pkt. 3, zgodnie zobowiązującymi w dacie jej wydania przepisami, określono jedynie przewidywany termin rozpoczęcia i zakończenia prac (rozporządzenie Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2004 r. - Dz.U. nr 150, poz. 1779, § 5 ust. 1 pkt 5). W związku powyższym Wojewoda [...] nie ma podstaw do uchylenia decyzji Prezydenta Nr [...] z [...] lipca 2019 r. Organ I instancji nie naruszył również art. 36 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2020 r., poz. 282; dalej: "u.o.z.").
Wojewoda wskazał, że organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jest jednak naruszenie określonych przepisów prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia sąsiadów dotyczące prowadzenia polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z uniemożliwieniem inwestorowi realizacji planowanego zamierzenia.
Na końcu Wojewoda wskazał, że art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. również nie zostały naruszone poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia oraz brak w uzasadnieniu analizy, czy możliwa jest inna lokalizacja planowanego budynku. W ocenie Wojewody, Prezydent podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Reasumując, Wojewoda wskazał, że w jego ocenie rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe, tym samym zasadnym jest utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta [...] Nr [...]z [...] lipca 2019 r.
4. Skargę do sądu administracyjnego na ww. decyzję złożyli A P oraz A P.
Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na:
- nie podjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego sprawy, co skutkowało błędnym przyjęciem, że złożony przez inwestora projekt budowlany posiada wymagane pozwolenia, w tym pozwolenie na prowadzenie robót, o którym mowa w art. 39 ust. 1 p.b. w brzmieniu sprzed 19 września 2020 r. i art. 36 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.z., podczas gdy złożona przez inwestora decyzja Prezydenta [...] Konserwatora Zabytków nr [...] z [...] sierpnia 2010 r. nie stanowi takiego pozwolenia, gdyż upłynął przewidziany w niej termin zakończenia robót, oraz decyzja ta wskazuje jako nadzorującego roboty osobę, która nie żyje w czasie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku, przez co organ nie wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 p.b;
- pominięciu dowodów w postaci opinii przedstawionych przez skarżących, dotyczących braku zgodności projektu budowlanego z MPZP, co skutkowało błędną oceną zgodności projektu budowlanego z ustaleniami MPZP w zakresie obowiązku zachowania cech architektonicznych obiektów wpisanych do rejestru zabytków i chronionych planem, a także obowiązku zachowania obecnego układu zabudowy;
- pominięciu dowodu w postaci "Ekspertyzy dendrologicznej - Oceny ryzyka w otoczeniu drzewa oraz wpływu inwestycji na drzewo" autorstwa mgr inż. MK, która w zestawieniu z treścią projektu budowlanego wskazuje, że planowane roboty budowlane będą prowadzone w strefie ochronnej systemu korzeniowego drzewa rosnącego na działce skarżących, które objęte jest ochroną na mocy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako okaz cennej zieleni do zachowania, oraz w kolizji z systemem korzeniowym tego drzewa, co doprowadzi do jego uszkodzenia grożącego obumarciem i utratą stabilności, a także stworzy zagrożenie dla mienia i życia skarżących;
- nienależyte sprawdzenie projektu zagospodarowania terenu i nie ustalenie, że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy dla celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez osobę, która nie pełni funkcji projektanta w czasie, w którym projekt budowlany ma być zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę, a więc nie spełnia wymogu z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 poz. 1935; obecnie § 15 rozporządzenia Ministra Rozwoju; Dz.U. z 2020 r. poz. 1609);
- nienależyte sprawdzenie kompletności projektu budowlanego i nie ustalenie, że znajdują się w nim dokumenty nie będące oryginałami, które zostały poświadczone za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego, bądź przez osobę, która nie jest już projektantem, co nie jest zgodne z wymogami formy projektu budowlanego.
Wskazane naruszenia miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż prawidłowo oceniając materiał sprawy organ II instancji powinien dojść do wniosku, że projekt budowlany nie spełnia wymogów formalnych, nie jest kompletny i nie zawiera wymaganych prawem pozwoleń, a także jest niezgodny z MPZP, co powinno prowadzić do uchylenia decyzji organu I instancji oraz odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.
Skarżący wskazali także na naruszenie MPZP, tj.: § 3 ust. 1 pkt 12 MPZP w związku z rysunkiem MPZP, zawierającym wiążące ustalenie ochrony "szpalerów i skupisk cennej zieleni do zachowania"; § 7 pkt 3 ppkt 3 a MPZP wyrażającego zasadę realizacji współczesnej zabudowy wyłącznie o jednolitej kompozycji przestrzennej, nie kolidującej z gabarytami zabudowy zabytkowej i jej wartościowym układem; § 34 pkt 8.3 ppkt 1 MPZP nakazującego zachowanie cech architektonicznych obiektów wpisanych do rejestru zabytków i chronionych planem, w związku z § 2 pkt 2 ppkt 33 MPZP definiującym pojęcie "architektonicznych cech obiektu" w rozumieniu MPZP; § 34 pkt 8.3 ppkt 3 MPZP nakazującego zachowanie obecnego układu zabudowy; § 34 pkt 8.3 ppkt 5 MPZP dopuszczającego wymianę istniejącej zabudowy przy ograniczeniu jej gabarytów oraz nawiązaniu architekturą do charakteru istniejącej zabytkowej zabudowy.
Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz o przekazanie sprawy właściwemu organowi do ponownego rozpatrzenia.
5. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
6. Pismem z 15 października 2021 r. uczestnik postepowania przedłożył odpowiedź na skargę i wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
1. Istota sprawy sprowadza się do oceny decyzji organów, w których zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia dla inwestora na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ewid. [...] , obręb [...], przy ul. [...].
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a złożona skarga jest w całości bezzasadna.
2. Zdaniem Sądu, w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu wskazanego w skardze i wskazującego na "wygaśnięcia pozwolenia konserwatorskiego". Jest to kluczowy zarzut w sprawie, gdyż każde prace ingerujące w substancję zabytkową obiektu, z momentem dokonania jego wpisu do rejestru zabytków, wymagają uzyskania pozwolenia organu konserwatorskiego. Regulacja zawarta w art. 39 ust. 1 p.b. jest o tyle istotna, że uzyskanie przez inwestora wymaganych przepisami szczególnymi pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów - a więc także pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, o którym mowa w powyższym przepisie - stanowi jeden z niezbędnych warunków udzielenia pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 2 p.b.
Zdaniem Skarżących w niniejszej sprawie:
- nie zostało przedstawione ważne (aktualne) pozwolenie na prowadzenie prac budowlanych przy zabytku, o którym mowa w art. 39 ust. 1 p.b.;
- inwestor nie może powoływać się na decyzję [...]KZ Nr [...]z [...] sierpnia 2010 r. ze względu na upływ czasu powodujący jej nieważność;
- stanowisko w sprawie wskazanej wyżej decyzji przedłożone w niniejszej sprawie przez [...]WKZ zostało przedstawione bez ustawowego trybu i było nie było merytorycznie wartościowe dla organu II instancji;
- decyzja ta nie jest możliwa do zrealizowania, ponieważ wskazana w niej osoba, która ma kierować robotami budowlanymi nie żyje;
- decyzja [...]KZ nie obejmuje zgody na wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku w rozumieniu art. 36 ust. 1 pkt 2 u.o.z.
W ocenie Sądu z zarzutami tymi nie można się zgodzić.
Po pierwsze - podkreślić należy, że inwestycja jest realizowana na podstawie decyzji [...]KZ Nr [...] z [...] sierpnia 2010 r. Decyzja ta nie jest ograniczona żadnym terminem i pozostaje nadal w mocy. Decyzja ta nie została uchylona we wznowionym postępowaniu, ani też nie stwierdzono jej nieważności. Wskazać trzeba, że NSA wyrokiem z 31 stycznia 2014 r. (sygn. akt II OSK 2115/12) oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z 17 kwietnia 2012 r. (sygn. akt I SA/Wa 2140/11) w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji [...]KZ Nr [...] z [...] sierpnia 2010 r. Zatem przedmiotowa decyzja z [...] sierpnia 2010 r. jest ostateczna i prawomocna – została poddana kontroli przez sądy administracyjne. Zatem inwestycja jest dopuszczalna pod względem konserwatorskim.
Zarzuty Skarżących opierają się na błędnym założeniu, iż wskazana decyzja konserwatorska Nr [...] została opatrzona terminem ważności, oraz że w ogóle taki termin powinna posiadać. Podstawą prawną sformułowania postanowień tej decyzji było rozporządzenie Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich i architektonicznych, a także innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych i poszukiwań ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych (Dz. U. Nr 150, poz. 1579). Zgodnie z § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia, nie określało się wówczas terminu ważności pozwolenia. Przepis ten wskazywał elementy obligatoryjne i fakultatywne, które zawierać miało pozwolenie. Pośród nich nie było terminu ważności. Ten element (tj. termin) został dodany dopiero w późniejszych rozporządzeniach, zastępujących wskazane powyżej, w tym w rozporządzeniu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 sierpnia 2018 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich i badań konserwatorskich przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków albo na Listę Skarbów Dziedzictwa oraz robót budowlanych, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków, a także badań archeologicznych i poszukiwań zabytków (Dz. U. z 2021 r. poz. 81), które nie znajdowało zastosowania do przedmiotowego pozwolenia konserwatorskiego ("pozwolenie na prowadzenie prac konserwatorskich, prac restauratorskich albo badań konserwatorskich przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków albo na Listę Skarbów Dziedzictwa albo badań architektonicznych zawiera: (...) 7) wskazanie terminu ważności pozwolenia - por. § 12 ust. 7)
Termin wskazany przez Skarżących nie jest zatem terminem ważności pozwolenia, ponieważ nie było podstawy prawnej do określenia takiego terminu w dacie jego wydania. Natomiast data wskazana w skardze (pkt 3 przedmiotowego pozwolenia - 20 marca 2013 r.) to jedynie "przewidywany termin zakończenia robót", który nie jest wiążący i nie decyduje o ważności pozwolenia konserwatorskiego.
Wskazać przy tym należy, że zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z dnia 9 czerwca 2004 r., pozwolenie konserwatorskie miało zawierać wskazanie przewidywanego terminu rozpoczęcia i zakończenia objętych pozwoleniem prac, robót, badań, innych działań lub poszukiwań. Przepis ten nigdy nie był traktowany jako termin ważności pozwolenia. W wyroku WSA w Warszawie z 23 kwietnia 2013 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2579/12) wskazano, że utożsamianie pojęcia "okresu na który zostało wydane pozwolenie" oraz "przewidywanego terminu zakończenia prac" jest błędne, gdyż pojęcia te nie są równoznaczne. Zgodnie z utrwaloną wykładnią pojęcia "przewidywanego terminu rozpoczęcia i zakończenia prac" w rozumieniu § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 9 czerwca 2004 r., zamieszczony w pozwoleniu konserwatorskim przewidywany termin rozpoczęcia i zakończenia prac stanowi termin o charakterze wyłącznie informacyjnym, którego upływ nie wywołuje żadnych skutków prawnych.
Uzyskanie pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie prac przy zabytku stanowi jedynie jeden z etapów koniecznych do uzyskania pozwolenia na budowę - na podstawie projektu zaakceptowanego przez Konserwatora Zabytków właściwy organ wydaje pozwolenie na budowę. Skoro więc decyzja nie została wydana na czas określony, a jedynie określała przewidywane terminy realizacji prac, które były uzależnione od kolejnego pozwolenia tym razem organu budowlanego to omawiany termin przewidywanego rozpoczęcia i zakończenia prac objętych pozwoleniem konserwatorskim ma zatem wyłącznie walor informacyjny - wiążący się z przewidywaniami inwestora, które mogą okazać się nietrafne - na przykład wskutek przedłużenia się z przyczyn od niego niezależnych postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 671/09). Skoro zatem termin wskazany w pozwoleniu konserwatorskim jest terminem określającym jedynie "przewidywane" ramy czasowe zamierzonych robót, to uznać można, że dopuszczalne jest wydanie pozwolenia na budowę na podstawie art. 28 ust. 1 p.b. także i w sytuacji, gdy w czasie trwania postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę upłynął już termin określony w pozwoleniu konserwatorskim.
Po drugie - nie można zgodzić się ze Skarżącymi, że stanowisko w sprawie przedmiotowej decyzji [...]KZ przedstawione przez [...]WKZ zostało przedstawione "bez ustawowego trybu" i nie było merytorycznie wartościowe, a przede wszystkim nie było dla organu II instancji wiążące. Można bowiem przyjąć, że organ II instancji wystąpił do [...]WKZ w celu potwierdzenia swojej wiedzy w zakresie obowiązywania omawianej decyzji [...]KZ. W dacie wydania decyzji [...]KZ wykonywał na podstawie porozumienia zadania [...]WKZ. Zatem jest to faktycznie ten sam organ. Dlatego twierdzenie skarżących w przedstawionym kontekście, że jest to "inny organ" jest niezasadne. Organ ten potwierdził ważność decyzji, do czego posiada kompetencje, bowiem w jego wiedzy jest również to, czy konkretna decyzja nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Dlatego zarzuty Skarżących w tym zakresie należy uznać za błędne i pozbawione merytorycznego waloru.
Po trzecie - niezasadny jest zarzut dotyczący braku możliwości zrealizowania decyzji [...]KZ ze względu na śmierć wskazanej w decyzji osoby, która ma kierować robotami budowlanymi. Dane osoby kierującej robotami budowlanymi określane w decyzji mają na celu urzeczywistnienie obowiązku, o którym mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia z 9 czerwca 2004 r. Nie jest zatem istotne, jaka osoba będzie pełniła funkcję kierującego robotami przy zabytku nieruchomym. Istotne jest jedynie czy będzie ona posiadała kwalifikacje określone w § 8 ust. 1 rozporządzenia z 9 czerwca 2004 r. Klauzula wskazująca na imię i nazwisko takiej osoby ma jedynie walor informacyjny. Dlatego też śmierć takiej osoby nie wywołuje skutku w postaci braku możliwości zrealizowania inwestycji zatwierdzonej decyzją. Decyzja może zostać zrealizowana, jeżeli osoba kierująca robotami budowlanymi będzie posiadała odpowiednie kwalifikacje. Jest to bowiem niezależnie od tego, czy będzie to konkretna osoba wpisana do decyzji.
Po czwarte - nietrafny jest także zarzut dotyczący braku zgody w decyzji [...]KZ na wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku w rozumieniu art. 36 ust. 1 pkt 2 u.o.z. [...]KZ decyzją Nr [...] z [...] sierpnia 2010 r. zezwolił na realizację robót budowlanych dla planowanej inwestycji "przy zabytku", a nie jego "otoczenia". Samo zezwolenie na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku jest odrębną kategorią pozwolenia, inną niż pozwolenie na wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku. Niezrozumiały jest zatem zarzut Skarżących, ponieważ pozwolenie [...]KZ dotyczy wykonywania robót budowlanych przy zabytku i takie roboty mają zostać wykonywane, zgodnie z tym pozwoleniem.
Zdaniem Sądu, zarzuty dotyczące braku ważności decyzji [...]KZ Nr [...] z [...] sierpnia 2010 r. są niezasadne. Warunek wynikający z art. 39 ust. 1 p.b. został w niniejszej sprawie spełniony. Inwestor dysponuje ostateczną decyzją właściwego organu pozwalającą na prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków.
3. Kolejny zarzut zawarty w skardze odnosi się do niezgodności przedmiotowej inwestycji z [...]PZP. Zarzut ten również nie jest zasadny.
Podkreślić bowiem należy, że wcześniej decyzja Nr [...] Prezydenta NR [...] odmawiająca udzielenia pozwolenia na budowę istotnie zarzucała inwestycji niezgodność z [...]PZP, ale została prawomocnie uchylona decyzją Wojewody [...] Nr [...] z [...]maja 2017 r. (znak: [...]) w związku z oddaleniem skargi od niej wyrokiem WSA w Warszawie z 5 kwietnia 2018 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1531/17). Co więcej, w sprawie zapadł także wcześniejszy, prawomocny wyrok WSA w Warszawie, z 17 marca 2014 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2275/13). Oba te wyroki przesądziły o niezasadności zarzutów Skarżących dotyczących zgodności inwestycji z [...]PZP.
W wyroku w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1531/17 WSA w Warszawie stwierdził: "Skład orzekający podziela stanowisko organu odwoławczego, że organ I instancji nieprawidłowo przyjął, że projekt budowlany nie jest zgodny z § 34 ust. 8.3 pkt 1 planu, jak i z § 34 ust. 8.3 pkt 3 tego planu. Sąd podziela stanowisko Wojewody, że zapisy § 34 ust. 8.3 - Zasady kształtowania zabudowy - odnoszą się do obiektu, przy czym, zgodnie z powołanym wyrokiem jako obiekt należy traktować jedynie wpisane do rejestru zabytków elewacje budynku przy ul. [...] . Słusznie stwierdzono, że projekt nie narusza nakazu zachowania podziałów elewacyjnych, wystroju elewacji, materiałów stosowanych do elewacji oraz podziałów stolarki okiennej w odniesieniu do elewacji frontowej i południowej oraz rozwiązania południowo - zachodniego narożnika. Ingerencja, odnosząca się do elewacji zachodniej (nieobjętej wpisem do rejestru zabytków), i to jedynie w części, nie wpływa w żaden sposób na elewację południową. (...) Zasadna jest także ocena Wojewody, że postanowienia planu dotyczące działki nr ew. [...] nie zawierają obostrzeń odnośnie warunków zabudowy (intensywności zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej). Planowana rozbudowa nie przekracza wskaźników zawartych w §34 ust. 2 planu, czyli mieści się w ograniczeniach przewidzianych dla tego terenu. Tym samym nieuprawnione jest stanowisko organu I instancji, że rozbudowa jest dopuszczalna, ale nie o tak znaczącą kubaturę."
Istotny jest także fakt, iż w wyroku tym Sąd oddalił skargę od decyzji Wojewody [...] , która wyraźnie ocenia, że planowana rozbudowa nie wpłynie negatywnie na obecny układ zabudowy. W wyroku tym nie wskazano zatem na dalsze postępowanie organów w tym zakresie. Zatem związanie organu w niniejszej sprawie nie wynika bezpośrednio z art. 153 p.p.s.a. ale z art. 170 p.p.s.a w zw. z art. 171 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Zaznaczyć należy, że pomimo użycia w powołanym przepisie określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok WSA w Opolu z 13 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Op 116/21). Ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z 2 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 2414/21).
Podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku (por. wyrok NSA z 28 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 252/21).
Przepisy art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. mają charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji. W ponownym postępowaniu organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem sądu, lecz zobowiązany jest do podporządkowania mu się w pełnym zakresie (por. wyrok WSA w Opolu z 25 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Op 236/20).
W niniejszej sprawie należy się zgodzić z oceną Wojewody [...] , że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami [...]PZP. Organ II instancji w prawidłowy sposób ocenił, że zgodność Inwestycji z [...]PZP wynika z przeznaczenia nieruchomości, a także między innymi w zakresie maksymalnej wysokości zabudowy, minimalnym wskaźniku powierzchni biologicznie czynnej, zachowania zwartej pierzei zabudowy według rysunku planu. Wynika z tego, że ocena [...]PZP w kontekście planowanej inwestycji zawarta w zaskarżonej decyzji została dokonana w sposób kompleksowy, a przedstawione jej konstatacje w decyzji wyczerpują dyrektywę zawartą w art. 107 § 3 k.pa.
Biorąc pod uwagę powyższe, nie można podzielić zarzutów skarżących odnośnie do naruszenia [...]PZP we wskazanym w skardze zakresie.
4. Kolejny zarzut skarżących odnosi się do niekompletności projektu budowlanego i związanych z tym braków formalnych projektu budowlanego. Zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie.
Po pierwsze - zarzut Skarżących dotyczący braku przedłożenia kopii mapy do celów projektowych poświadczonej przez osobę uprawnioną nie jest zasadny, gdyż:
- przedmiotowa mapa została poświadczona w dniu 27 maja 2019 r. przez arch. W M;
- bez znaczenia jest, że osoba ta w późniejszym czasie zmarła, bowiem dokument ten jest poświadczony przez osobę, która w momencie jego poświadczenia posiadała odpowiednie uprawnienia;
- bezzasadne są zarzuty w zakresie pozostałych czynności i oświadczeń dokonanych w projekcie, które zostały poświadczone podpisem arch. W M, który zmarł.
W ocenie Sądu, właściwie organ II instancji przyjął, że uczestnik postępowania spełnił obowiązek wynikający z art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b.
Po drugie - odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieuprawnionego dołączenia do projektu budowlanego dokumentów potwierdzonych za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego, należy wskazać, że nie wszystkie dokumenty znajdujące się w projekcie budowlanym muszą być poświadczone przez projektanta. Dokumenty zostały poświadczone przez radcę prawnego, występującego w sprawie jako pełnomocnika strony - inwestora, co spełnia wymagania art. 76a § 2 k.p.a.
Po trzecie - zarzuty Skarżących dotyczące oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, stosownie do art. 20 ust. 4 p.b. są niezasadne. Bez względu na to, że oświadczenie takie znajduje się w projekcie budowlanym, należy wskazać, że wskazany przepis został uchylony na podstawie art. 1 pkt 7 lit. c ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane o niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 471). Ustawa ta weszła w życie z dniem 19 września 2020 r. Zawierała ona także regulacje intertemporalne. Zgodnie bowiem z art. 25 ustawy, do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast zgodnie z jej art. 26, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, albo zgłoszenia budowy może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Oznacza to, że projekt budowlany w sprawie o pozwolenie na budowę we wskazanym wyżej czasie może zostać złożony na "starych", jak i na "nowych zasadach. W związku z tym, należy uznać, że pomimo tego, że oświadczenie projektanta stosownie do, już nieobowiązującego, art. 20 ust. 4 p.b. zostało złożone, to wcale nie musi stanowić ono części projektu budowlanego. Zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] lutego 2021 r., czyli w momencie, w którym art. 20 ust. 4 p.b. już nie obowiązywał.
5. W ocenie Sądu, wszelkie zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego w niniejszej sprawie są bezzasadne. Czym innym jest bowiem naruszenie przepisów prawa budowlanego czy też postanowień [...]PZP, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia sąsiadów dotyczące prowadzonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Wskazać należy, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Nie jest to jednak równoznaczne z uniemożliwieniem inwestorowi postępowania realizacji planowanego zamierzenia budowlanego.
Zdaniem Sądu, zasadnie organ II instancji przyjął, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 p.b. Złożony przez niego projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 1 p.b., gdyż:
- jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień dokonania ostatnich poprawek zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego, o których mowa o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b.
- dołączone zostało oświadczenie projektanta, o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (zgodnie z art. 20 ust. 4 p.b.);
- inwestor przedłożył wymagane przepisami, poprawnie wypełnione, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;
- jest zgodny z ustaleniami [...]PZP między innymi w zakresie maksymalnej wysokości zabudowy, minimalnym wskaźniku powierzchni biologicznie czynnej, zachowania zwartej pierzei zabudowy według rysunku planu, z przepisami techniczno-budowlanymi (co szczegółowo organ II instancji opisał w zaskarżonej decyzji);
- do akt sprawy dołączono decyzję [...]KZ Nr [...] z [...] sierpnia 2010 r., pozwalającą inwestorowi na prowadzenie prac budowlanych polegających na rozbudowie budynku wpisanego do rejestru zabytków wg. konkretnego projektu budowlanego.
Podkreślić również trzeba, że organy prowadzące postępowanie nie naruszyły zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.). Zarzut skarżących, że w sprawie pominięto dowód w postaci "Ekspertyzy dendrologicznej - Oceny ryzyka w otoczeniu drzewa oraz wpływu inwestycji na drzewo" autorstwa mgr inż. M K jest również niezasadny w kontekście zebranego w sprawie kompletnego materiału dowodowego. Już bowiem w decyzji organu I instancji wskazano, że "(...) projekt nie zakłada prowadzenia inwestycji na nieruchomości, co do której inwestor nie będzie posiadał prawa do dysponowania na cele budowlane. Wszelkie prace budowlane będą prowadzone z działki i na działce własnej". Inwestor poinformował, że: "(...) pogłębienie istniejącego poziomu piwnicy oraz inne roboty podziemne nie są projektowane w sąsiedztwie wspomnianego drzewa. Projektuje się jedynie nieznaczne podbicie fundamentów. Roboty w tylnej części działki inwestora, związane z obniżeniem terenu, nie będą wykonywane w sąsiedztwie drzewa, które usytuowane jest od frontu działki, gdzie nie projektuje się zmiany poziomu terenu. Inwestor wskazuje, że roboty budowlane, które prowadzone będą pod ziemią, będą realizowane z najwyższą starannością, a układ korzeniowy drzewa nie ucierpi na pracach w żaden istotny sposób i nie będzie to miało znaczenia dla stabilności całego drzewa".
W związku z tym podkreślić należy, że dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tak też organy administracyjne postępowały w niniejszej sprawie. Dodatkowo należy wskazać, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jeżeli zgromadzony i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych (por. wyrok WSA w Białymstoku z 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 213/21).
Sąd podkreśla, że w niniejszej sprawie przed przystąpieniem robót budowlanych inwestor wystąpił o pozwolenie na budowę do [...]KZ, który decyzją z [...] sierpnia 2010 r. wyraził zgodę na przeprowadzenie przedmiotowej inwestycji. Zatem w sprawie nie naruszono również art. 36 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.z.
6. Zasadnie również w niniejszej sprawie zastosowano art. 136 § 1 k.p.a. (organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję), gdyż rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a., może zapaść tylko wówczas, jeżeli wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. (por. wyrok WSA w Lublinie z 1 września 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 558/21). Podobnie również zastosowanie w sprawie art. 50 k.p.a. znajdowało swoje uzasadnienie. Według art. 50 § 1 k.p.a. organ, który prowadzi postępowanie administracyjne może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych. W związku z tym to organ administracji decyduje, jakie informacje i dokumenty są niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, do czego organ jest zobligowany treścią art. 7 k.p.a. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 12 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 89/20).
7. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.