II SA/Kr 913/04

II SA/Kr 913/04 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2005-09-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-08-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jan Zimmermann /przewodniczący/
Małgorzata Brachel - Ziaja
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie : WSA Małgorzata Brachel-Ziaja AWSA Mariusz Kotulski / spr. / Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2005 r. sprawy ze skargi W. P., A. P. i J. B. na uchwałę Rady Miasta N. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutu w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] I. skargę W. P. odrzuca, II. skargę J. B. odrzuca, III. skargę A. P. oddala
Uzasadnienie
Uzasadnienie odrzucenia
Skarga W.P., A.P. i J.B. na uchwałę Rady Miasta N. z dnia 31.05.2004r., nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutu w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "N. [...]" wpłynęła do Urzędu Miasta N. 8.07.2004r.
Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi na wskazaną wyżej uchwałę przez W.P. oraz J.B.
Podnieść bowiem należy, iż uchwała Rady Miasta N. z dnia 31.05.2004r., nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutu odnosi się wyłącznie do odrzucenia zarzutu (oznaczonego w dokumentacji nr 5) wniesionego w dniu 23.05.2003r. przez A.P., W.P. i J.B. nie byli uczestnikami postępowania w sprawie uchwały nr [...] z dnia 31.05.2004r., gdyż to postępowanie wszczęte zostało zarzutem A.P. i to odrzucenia jej zarzutu dotyczyła zaskarżona uchwała Rady Miasta N.
Skarżący W.P. i J.B. również wnieśli zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "N. [...]", lecz ich zarzuty zostały odrzucone odrębnymi uchwałami. Zarzut W.P. (oznaczony w dokumentacji nr 4) z dnia 22.05.2003r. został odrzucony uchwałą Rady Miasta N. nr [...] z dnia 31.05.2004r., a zarzut J.B. (oznaczony w dokumentacji nr 2) z dnia 22.05.2003r. został odrzucony uchwałą Rady Miasta N. nr [...] z dnia 31.05.2004r. W konsekwencji ani W.P., ani też J.B. nie brali udziału w sprawie zakończonej odrzuceniem zarzutu A.P. uchwałą Rady Miasta N. z dnia 31.05.2004r., nr [...].
Zgodnie z brzmieniem art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Biorąc pod uwagę w/w przepis podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego musi mieć w złożeniu takiej skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem. Zgodnie z brzmieniem art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 4.07.1994r. (t.j. z 1999r. Dz.U. nr 15, poz. 139 z późn. zm.) uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub w części może zaskarżyć do sądu administracyjnego jedynie wnoszący zarzut. W niniejszym przypadku wnoszącym zarzut, który został odrzucony była A.P., a nie W.P. czy J.B.
Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), który mówi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
II SA/Kr 913/04
Uzasadnienie oddalenia
Na podstawie uchwały Rady Miasta w N. z dnia [...] grudnia 2000r. Nr [...] przystąpiono do sporządzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta N. Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 22 kwietnia 2003r. do 23 maja 2003r.
W dniu 23 maja 2003r. zarzut do powyższego projektu planu wniosła A. P. (zwana dalej skarżącą). Wyraziła w niej zgodę na zrobienie na jej działkach nr "1" i nr "2" parkingu pod warunkiem, że działki te zostaną jej prywatną własnością i powstanie tam prywatny parking, z którego będzie miała korzyści finansowe. Nie wyraziła natomiast zgody na przeprowadzenie dodatkowej drogi w połowie jej działki, gdyż uważa to za marnotrawstwo ziemi. "Droga która jest obecnie powstała już kosztem mojej działki i wydaje się być wystarczająca."
Rada Miasta w N. uchwałą z dnia 31 maja 2004r. Nr [...] odrzuciła powyższy zarzut. W uzasadnieniu tej uchwały opisano stan faktyczny i prawny sprawy w przedmiocie wniesionego zarzutu. Wskazano, iż obecnie przedmiotowe działki są samowolnie użytkowane jako parking, co jest niezgodne z obowiązującym prawem, podobnie jak wykorzystywanie istniejącej drogi do pól jako zjazdu na "dziki parking". Realizacja parkingu [...] i zjazdu na ten parking jest zgodne z projektem planu inwestycją celu publicznego, którą w całości będzie realizował inwestor parkingu. Wskazano, iż plan zagospodarowania przestrzennego rozstrzyga tylko o sposobie przeznaczenia terenu (jego zagospodarowania), a nie o tym kto będzie realizował inwestycje na tym terenie. Natomiast działki nr "2" i część działki nr "3" są wykluczone z inwestowania z uwagi na położenie w terenach narażonych na zalewanie wodami powodziowymi. W części prawnej uzasadnienia powołano przepisy ustawy o samorządzie gminnym, ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o drogach publicznych, ustawy prawo wodne, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tłumacząc ich zastosowanie w sprawie.
W skardze z dnia 4 lipca 2004r. (wniesioną do Urzędu Gminy N. w dniu 8.07.2004r.) A.P. skierowaną na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wskazała, iż nie używa działek nr "1" i "2" jako parkingu oraz nie wydzierżawiała tych działek żadnej osobie lub firmie na takie cele. Jeżeli ktoś na tych działkach zlokalizował parking to czyni to bez jej wiedzy i zgody. Odnośnie projektu sporządzonego przez miasto N. to chciałaby znaleźć kompromisowe rozwiązanie. "Nie może ono jednak polegać na pozbawieniu nas kolejnej działki po cenie mocno zaniżonej, a już na pewno poniżej ceny rynkowej. Sugestie, że lokalizacja obecnej drogi stanowi niebezpieczeństwo w ruchu drogowym jest absurdalne. Uważam wręcz, że przesunięcie tej drogi o minimum 50 m, jak dowiadujemy się z pisma, nie zwiększy bezpieczeństwa, a nawet może je pogorszyć." Skarżąca kwestionuje również zmianę lokalizacji planowanej targowicy. Rozwiązanie kompromisowe widzi w tym, aby w zamian za działkę skarżącej Miasto N. "oddało działkę z zasobów miejskich w innym miejscu N. nie zagrożonego kolejnymi inwestycjami, a umożliwiającą nam wykorzystanie jej na własne dowolne cele."
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta N. wniósł o oddalenie skargi ustosunkowując się do podniesionych przez skarżącą zarzutów skargi
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy najpierw zwrócić uwagę na pewne cechy charakterystyczne tego rodzaju uchwał i na specyfikę ich kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Po pierwsze proces planistyczny składa się z kilku etapów i na każdym z nich zainteresowanemu służą odmienne środki obrony przed tymi regulacjami planu, które godzą w jego uprawnienia lub w jego interesy prawne.
W szczególności w pierwszym etapie przygotowania planu dochodzi do wyłożenia jego projektu do publicznego wglądu i do zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Organu gminy mają prawo ich przyjęcia lub odrzucenia, przy czym uchwała rady gminy w sprawie odrzucenia zarzutu powinna zawierać faktyczne i prawne uzasadnienie. Rada winna w tym uzasadnieniu przedstawić wyniki wniesionego zarzutu i wytłumaczyć przyjęte rozstrzygnięcie przedstawiając sytuację faktyczną wnoszącego zarzut (sytuację jego nieruchomości), a także wyjaśniając przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie, sposób ich interpretacji i ich związek z sytuacją adresata uchwały. Uchwała ta stanowi wyraz stanowiska organów Gminy, które wybrały je w ramach przysługującego im władztwa planistycznego i nie wywiera ona skutków prawnych w obrębie samego planu. Uchwała ta podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w specjalnym trybie (art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym). Skarga ta nie może jeszcze dotyczyć samych rozwiązań planistycznych (mamy tu jeszcze do czynienia z projektem planu, a nie z gotowym planem), ale jej przedmiotem może być ewentualne naruszenie prawa dotyczące odpowiedzi udzielonej na wniesiony wcześniej zarzut. Następnie dopiero dochodzi do sporządzenia planu i uchwała o przyjęciu planu zagospodarowania przestrzennego podlega osobnej skardze do sądu administracyjnego, wnoszonej w trybie przepisów art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym.
Po drugie Wojewódzki Sąd Administracyjny jest upoważniony do kontroli zgodności z prawem zaskarżonych do niego aktów (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r., Dz.U. nr 153, poz. 1269) i dlatego nie może kontrolować poglądów organów planistycznych, wyrażanych w odpowiedziach na zgłaszane zarzuty. Zgodnie z założeniami opisanymi wyżej Sąd nie może również na tym etapie badać legalności samego planu. Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutów Sąd bada natomiast, czy zawiera ona prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, rozpatrujące sytuację faktyczną i prawną podmiotu wnoszącego zarzut i wskazujące na to, że organy planistyczne nie działają dowolnie. Sąd bada również, czy uzasadnienie to operuje prawdziwymi faktami i czy prawidłowo łączy te fakty z obowiązującymi przepisami prawa, a wreszcie kontroluje sam sposób podjęcia uchwały i zachowanie przepisów określających tryb jej podejmowania.
W analizowanej tu sprawie, biorąc pod uwagę powyższe założenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. W szczególności uchwała ta zawiera obszerne i wyczerpujące uzasadnienie, z którego wynika, że organy planistyczne wzięły pod uwagę okoliczności podniesione w zarzucie i zbadały indywidualną sytuację wnoszącej zarzut. Wytłumaczono od strony faktycznej i prawnej powody takiego a nie innego, projektowanego rozwiązania planistycznego, posługując się rzeczowymi argumentami. W szczególności wyjaśniono dokładnie przesłanki, którymi kierowano się wprowadzając określone przeznaczenie terenu w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazać także należy, iż podniesiona w skardze kwestia lokalizacji targowicy nie była podnoszona w zarzucie wniesionym przez A.P., a sama skarżąca nie wskazała swojego interesu prawnego do kwestionowania lokalizacji targowicy (tj. że jest właścicielką gruntów pod planowaną lokalizacją targowiska).
W opisanej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa i z tego powodu oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270).