II SA/PO 2688/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w K. dotyczącej lokalizacji obiektów wielkopowierzchniowych, uznając ją za wadliwie podjętą.
Skarga dotyczyła uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia 28 kwietnia 2003 r., która nie wyrażała zgody na lokalizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 300 m2. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Rada Miejska argumentowała, że dokument był 'oświadczeniem', a nie uchwałą. Sąd uznał, że dokument, mimo nazwy, faktycznie stanowił uchwałę i był wadliwie podjęty, dlatego stwierdził jego nieważność.
Sprawa dotyczyła skargi C. J. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia 28 kwietnia 2003 r., która zakazywała lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 300 m2. Skarżący twierdził, że uchwała narusza przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Rada Miejska broniła się, twierdząc, że dokument był jedynie 'oświadczeniem', a nie uchwałą w rozumieniu przepisów. Sąd, analizując stan faktyczny i prawny, stwierdził, że mimo nazwy 'oświadczenie', dokument ten miał charakter uchwały i został podjęty z naruszeniem prawa, ponieważ Rada Gminy nie miała podstaw do wydawania takiego 'oświadczenia' w trybie art. 31a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a powinna była podjąć uchwałę o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd, działając z urzędu, stwierdził nieważność uchwały, uznając, że jej pozostawienie w obrocie mogłoby mieć negatywny wpływ na przyszłe procedury planistyczne.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, dokument nazwany 'oświadczeniem', który kategorycznie wyraża brak zgody na budowę obiektów wielkopowierzchniowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 300 m2, stanowi uchwałę Rady Gminy, a nie jedynie sugestię.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że oświadczenie miało charakter kategoryczny i wprowadzało zakaz budowy, co jest cechą uchwały, a nie sugestii. Rada Gminy nie miała podstaw do wydawania takiego 'oświadczenia' w trybie art. 31a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
stwierdzono_nieważność
Przepisy (7)
Główne
u.z.p. art. 31a
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
p.p.s.a. art. 147 § § 1
Ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
u.s.g. art. 101
Ustawa o samorządzie gminnym
u.p.z.p. art. 85 § ust. 2
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 88 § ust. 2
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
p.p.s.a. art. 134 § ust. 1
Ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Ustawa Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 97
Argumenty
Skuteczne argumenty
Dokument nazwany 'oświadczeniem' faktycznie stanowi uchwałę Rady Gminy. Rada Gminy nie miała podstaw do wydania 'oświadczenia' ograniczającego lokalizację obiektów handlowych w trybie art. 31a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wadliwie podjęta uchwała powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego ze względu na potencjalny wpływ na przyszłe procedury planistyczne.
Odrzucone argumenty
Argument Rady Miejskiej, że dokument był jedynie 'oświadczeniem' i nie stanowił uchwały podlegającej kontroli sądu.
Godne uwagi sformułowania
oświadczenie faktycznie stanowi uchwałę nie można oświadczeniu przypisać wyłącznie cechy 'wyłącznie sugestii' Rada Gminy stosując przepisy art. 31a ust. 4 nie miała podstaw do wydawania oświadczenia, lecz zgodnie z prawem winna podjąć uchwałę o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Skład orzekający
Grażyna Radzicka
przewodniczący sprawozdawca
Aleksandra Łaskarzewska
sędzia
Danuta Rzyminiak-Owczarczak
asesor sądowy
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących uchwał rady gminy w przedmiocie planowania przestrzennego oraz kontroli sądowej nad aktami prawa miejscowego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego stanu prawnego i faktycznego z okresu przed wejściem w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 r.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak forma aktu prawnego (uchwała vs. oświadczenie) może mieć kluczowe znaczenie dla jego ważności i jak sądy administracyjne kontrolują akty prawa miejscowego.
“Czy 'oświadczenie' rady gminy może być uchwałą? Sąd rozstrzyga w sprawie lokalizacji marketów.”
Dane finansowe
WPS: 10 PLN
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Po 2688/03 - Wyrok WSA w Poznaniu Data orzeczenia 2004-04-21 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2003-12-01 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Sędziowie Aleksandra Łaskarzewska Danuta Rzyminiak-Owczarczak Grażyna Radzicka /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 615 Sprawy zagospodarowania przestrzennego 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym) Skarżony organ Rada Miasta Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka /spr./ Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Asesor sąd. Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant sekr.sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi C. J. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia 28 kwietnia 2003 r. w przedmiocie lokalizacji obiektów wielkopowierzchniowych; I. stwierdza nieważność uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia 28 kwietnia 2003 r. nazwanej "oświadczeniem", II. zasądza od Rady Miejskiej w K. na rzecz skarżącego kwotę 10 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ G.Radzicka /-/ A.Łaskarzewska Uzasadnienie II SA/Po 2688/03 UZASADNIENIE C. J. , po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w K. , podjętą na sesji Rady w dniu 28.04.2003 r. nie wyrażającą zgody na lokalizację obiektów o powierzchni sprzedażnej powyżej 300 m2. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że do Burmistrza K. wpływały w 2002 r. wnioski firm Spółki "A" z o.o. oraz Spółki "B" o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowy marketów. Wnioski obu firm zostały załatwione odmownie, po czym na zlecenie Burmistrza K. krakowska firma Spółka "C" z o.o. opracowała Prognozę skutków budowy wielkopowierzchniowego obiektu handlowego oraz analizę terenu położonego przy ul. [...] w K.. Analizę tę opracowano w marcu 2003 r. W dniu [...] kwietnia 2003 r. Burmistrz K. wystąpił do Przewodniczącego Rady Miejskiej K. z wnioskiem o wydanie przez Radę oświadczenia w sprawie budowy wielkopowierzchniowego obiektu handlowego. W dniu [...] kwietnia 2003 r. radni otrzymali treść oświadczenia akceptującego możliwość budowy obiektu handlowego o powierzchni sprzedażowej do 2000 m2. W trakcie sesji jednak Przewodniczący Rady zgłosił nowy projekt oświadczenia i ostatecznie Rada Miejska w K. podjęła oświadczenie o treści "Nie wyraża się zgody na lokalizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 300 m2 na terenie położonym w rejonie ulic [...] i [...],[...],[...],[...],[...][...]". Uznając, że oświadczenie faktycznie stanowi uchwałę Rady Gminy i rażąco narusza przepisy art. 31a ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. nr 15 poz. 139 ze zm.) skarżący wnosił o stwierdzenie jej nieważności. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o odrzucenie skargi zarzucając, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. nr 142 poz. 1591 ze zm.) skarga w oparciu o przepisy art. 101 przysługuje na uchwałę Rady Gminy, a nie na oświadczenie, które w myśl przepisów Regulaminu Rady Miejskiej K. stanowiącej załącznik nr 4 do Statutu Miasta i Gminy K., zgodnie z uchwałą nr XIV/105/99 Rady Miejskiej K. zmieniającą uchwałę nr XXI/123/96 w sprawie Statutu Miasta i Gminy K. – Rada może składać (§ 10 regulaminu ust. 3 i 4). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona jednakże nie z powodów podniesionych w skardze. Z ustaleń przeprowadzonych w sprawie wynika, że w dniu 28 marca 2002 r. Rada Miejska w K. uchwałą nr XLVIII/334/2002 przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. obejmującego północno – zachodni rejon śródmieścia. Ponieważ w 1991 r. został uchwalony ogólny plan zagospodarowania przestrzennego dla Miasta K., należy stwierdzić, że uchwała nr XLVIII/334/2002 winna być zatytułowana jako zmiana planu, bądź jako opracowanie planu szczegółowego dla obszaru północno – zachodniego rejonu śródmieścia. Jest niespornym, że w związku z brakiem zawiadomienia o terminie wyłożenia nowego planu do publicznego wglądu, ostatecznie procedura planistyczna została przerwana w związku z wejściem w życie ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz. 717), a w szczególności brzmieniem art. 85 ust. 2 tejże ustawy. Jest jednak niespornym, że w związku z wnioskami o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zgłaszanymi przez potencjalnych inwestorów obiektów wielkopowierzchniowych w K. – Burmistrz Miasta rozpoczął procedurę z art. 31a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. nr 15 poz. 139 ze zm.) jakkolwiek procedura ta winna być wszczęta nie po wydaniu decyzji odmownej o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, lecz po złożeniu takiego wniosku. Skoro jednak procedura taka została wszczęta i zlecono wykonanie opracowania prognozy skutków budowy wielkopowierzchniowego obiektu handlowego zlokalizowanego w K. w rejonie ulic [...] i [...] oraz dokonanie na jej podstawie analizy terenu, należy przypuszczać, że organy administracyjne czyniły przygotowania, do ewentualnego rozpoznania ponownego wniosku. Zgodnie z art. 31a ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym analizę wraz z prognozą zarząd gminy przekazuje radzie gminy ze stosownym wnioskiem. W myśl przepisu "wniosek może dotyczyć w szczególności zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegającej na wprowadzeniu zakazu budowy obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym". Wniosek taki bez żadnych sugestii co do istnienia obiektów złożył w dniu 7.04.2003 r. nie Zarząd lecz Burmistrz Miasta K. (vide k. 133 akt). I w tym miejscu należy stwierdzić, że Rada Gminy stosując przepisy art. 31a ust. 4 nie miała podstaw do wydawania oświadczenia, lecz zgodnie z prawem winna podjąć uchwałę o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wydanie "oświadczenia" w dniu 28.04.2003 r. wbrew twierdzeniom Rady Gminy w K. nie ma jego cech, lecz faktycznie stanowi uchwałę, która w sposób nieprzewidziany w przepisach ustawy z 7 lipca 1994 r., ogranicza podmioty planujące inwestycje w postaci budowy obiektów wielkopowierzchniowych i wprowadza zakaz ich budowy jeżeli będą przekraczały powierzchnię 300 m2. Nie można bowiem oświadczeniu przypisać wyłącznie jak to twierdzi Rada Gminy cechy "wyłącznie sugestii" pod adresem autorów przyszłych opracowań planów zagospodarowania przestrzennego, bowiem oświadczenie ma formę kategoryczną i wyraża brak zgody na budowę obiektów wielkopowierzchniowych o powierzchni sprzedażnej powyżej 300 m2. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący C. J. nie wykazał w skardze, aby w podjętej uchwale w dniu 28.04.2003 r. nazwanej "oświadczeniem" naruszono jego interes prawny lub uprawnienie, jednakże z mocy art. 134 ust. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd miał wprawdzie na uwadze, że przepisy przejściowe i końcowe ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz. 717), która weszła w życie 11.07.2003 r. w szczególności art. 88 ust. 2 czynią niejako rozpoznanie sprawy bezprzedmiotowym, bowiem art. 31a ustawy z 7.07.1994 r. wobec obowiązywania w gminie K. planu zagospodarowania przestrzennego z 1991 r. utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. stąd niemożliwym będzie dalsze jego stosowanie przy rozpoznawaniu wniosków o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Pozostawienie jednak w obrocie wadliwie podjętej uchwały nazwanej "oświadczeniem" miałoby niewątpliwie wpływ w przypadku opracowywania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy już według przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w sposób nieprzewidziany przepisami opracowanie studium ukierunkowywało. Z tych też względów na zasadzie art. 147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ G. Radzicka /-/ A. Łaskarzewska K.B
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI