VII SA/Wa 483/21

Sprawa dotyczyła skargi O. S. i S. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, która uchyliła decyzję Powiatowego Inspektora i nakazała doprowadzenie wykonanego utwardzenia terenu na nieruchomości do stanu zgodnego z prawem, zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę, tak aby od granicy działki sąsiadującej powstał pas zieleni o szerokości 3 m. Organy nadzoru budowlanego ustaliły, że na nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny, a na terenie wykonano utwardzenie terenu o wymiarach ok. 6,20 m x 6,20 m, nad którym znajduje się wiata. Ustalono, że utwardzenie graniczy bezpośrednio z działką sąsiada, a odległość do okna budynku mieszkalnego wynosi ok. 6,20 m. Organy uznały, że utwardzenie stanowiło miejsce postojowe naruszające przepisy § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a) i ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia technicznego, które wymagały odległości 7 m od okien i 3 m od granicy działki. Skarżący zarzucali naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, w tym brak uwzględnienia zmiany stanu faktycznego (likwidacja możliwości parkowania pod wiatą) oraz brak przeprowadzenia dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, uznając, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały właściwe przepisy. Sąd podkreślił, że nawet jeśli skarżący dokonali modyfikacji wiaty, to istniejące decyzje nakazujące rozbiórkę całego zadaszonego miejsca postojowego czyniły zarzuty dotyczące zmiany stanu faktycznego bezprzedmiotowymi. Sąd uznał, że naruszenia przepisów postępowania, mimo że organ odwoławczy nie odniósł się w pełni do wszystkich wniosków dowodowych, nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ nakaz rozbiórki eliminował możliwość legalizacji.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający