VII SA/WA 472/04
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrywał skargi dotyczące decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB), która uchyliła decyzję Wojewody o stwierdzeniu nieważności pozwolenia na budowę linii energetycznej. Wojewoda pierwotnie stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z 1994 r., wskazując na naruszenie właściwości miejscowej oraz rażące naruszenie przepisów Prawa budowlanego z 1974 r., w tym art. 54 ust. 5, a także sprzeczność z planami zagospodarowania przestrzennego i brak prawa do dysponowania nieruchomościami. GINB, po uchyleniu przez NSA wcześniejszej decyzji, ponownie rozpatrzył sprawę i odmówił stwierdzenia nieważności, argumentując, że inwestycja służy celom ogólnospołecznym i powołując się na art. 5 k.c. oraz orzecznictwo SN o wyłączeniu możliwości stwierdzenia nieważności po realizacji inwestycji. WSA uznał jednak, że NSA prawidłowo wskazał na brak zastosowania art. 5 k.c. i że realizacja inwestycji nie wyłącza możliwości stwierdzenia nieważności. Po ponownym rozpatrzeniu, GINB decyzją z marca 2004 r. uchylił decyzję Wojewody i odmówił stwierdzenia nieważności, wskazując na prawidłowe ustalenie właściwości miejscowej zgodnie z § 5 ust. 3 rozporządzenia z 1975 r. oraz na ostateczność poprzedzających decyzji lokalizacyjnej i planu realizacyjnego. Sąd, kontrolując legalność decyzji GINB, uznał, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa, a zarzuty dotyczące właściwości, naruszenia art. 54 ust. 5 Prawa budowlanego, naruszenia art. 63 ust. 3 ustawy o ochronie środowiska, braku uzgodnień i braku prawa do dysponowania nieruchomościami nie znalazły potwierdzenia. W konsekwencji, WSA oddalił skargi jako nieuzasadnione.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów dotyczących stwierdzania nieważności decyzji administracyjnych, zwłaszcza w kontekście naruszenia właściwości miejscowej, rażącego naruszenia prawa oraz wpływu realizacji inwestycji na możliwość stwierdzenia nieważności. Dotyczy również kwestii stosowania przepisów przejściowych i międzyczasowych w prawie budowlanym i ochrony środowiska.
Orzeczenie dotyczy przepisów prawa budowlanego i administracyjnego obowiązujących w latach 90. XX wieku i na początku XXI wieku, co może ograniczać jego bezpośrednie zastosowanie do obecnego stanu prawnego. Interpretacja przepisów o właściwości miejscowej i rażącym naruszeniu prawa może być specyficzna dla stanu faktycznego sprawy.
Zagadnienia prawne (3)
Czy decyzja o pozwoleniu na budowę linii energetycznej, wydana z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej i rażącym naruszeniem prawa, może zostać stwierdzona jako nieważna po wielu latach od jej wydania i realizacji inwestycji?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że nie doszło do naruszeń uzasadniających stwierdzenie nieważności, a wcześniejsze decyzje były zgodne z prawem obowiązującym w dacie ich wydania.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że organ odwoławczy (GINB) prawidłowo ocenił właściwość miejscową organu pierwszej instancji oraz że nie doszło do rażącego naruszenia prawa budowlanego, a także że poprzedzające decyzje lokalizacyjne i planu realizacyjnego były ostateczne i zgodne z prawem.
Czy realizacja inwestycji budowlanej na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności pomimo zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a.?
Odpowiedź sądu
Nie, realizacja inwestycji nie wyłącza możliwości stwierdzenia nieważności, jednakże w niniejszej sprawie nie stwierdzono istnienia przesłanek uzasadniających nieważność.
Uzasadnienie
Sąd odwołał się do stanowiska NSA, że przepis art. 156 § 2 k.p.a. odnosi się do nieodwracalności skutków prawnych, a nie stanu faktycznego, a wykonanie robót budowlanych jest zdarzeniem faktycznym.
Czy naruszenie art. 63 ust. 3 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska (w brzmieniu obowiązującym od 3 czerwca 1993 r.) może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej w 1994 r., jeśli przepis ten nie obowiązywał w dacie wydania poprzedzającej decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli przepis ten nie obowiązywał w dacie wydania kluczowych decyzji poprzedzających, a ustanowienie strefy ochronnej nastąpiło w drodze zatwierdzenia planu realizacyjnego zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami.
Uzasadnienie
Sąd wskazał, że art. 63 ust. 3 ustawy o ochronie środowiska wszedł w życie po wydaniu decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny, a ustanowienie strefy ochronnej nastąpiło zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie zatwierdzenia planu.
Przepisy (26)
Główne
k.p.a. art. 156 § § 1 pkt 1
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 156 § § 1 pkt 2
Kodeks postępowania administracyjnego
u.p.b. art. 54 § ust. 5
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane
p.u.s.a. art. 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych
p.p.p.s.a. art. 145 § § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.p.s.a. art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
u.p.b. art. 29 § ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane
u.p.b. art. 32 § ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane
rozp. MGTiOS art. 19 § ust. 1
Rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r.
rozp. MGTiOS art. 20 § ust. 1
Rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r.
k.p.a. art. 157 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 158 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
u.p.b. art. 3
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane
u.p.b. art. 5 § ust. 1 pkt 3, 5 i 6
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane
u.p.b. art. 29 § ust. 5
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane
rozp. M-SzURM art. 1 § ust. 27 pkt 6
Rozporządzenie Ministra -Szefa Urzędu Rady Ministrów z dnia 1.08.1990r.
u.o.k.ś. art. 63 § ust. 3
Ustawa z dnia 31. 01. 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska
k.p.a. art. 138 § § 1 pkt 2
Kodeks postępowania administracyjnego
k.c. art. 5
Kodeks cywilny
k.p.a. art. 156 § § 2
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 156 § § 3
Kodeks postępowania administracyjnego
rozp. MGTiOS art. 5 § ust. 3
Rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r.
u.p.b. art. 23 § ust. 1
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane
u.o.k.ś. art. 63 § ust. 3
Ustawa z dnia 31.01.1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska
u.z.u.o.k.ś. i p.w.
Ustawa o zmianie ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska oraz ustawy -Prawo wodne z dnia 3.04.1993r.
rozp. MGTiOS art. 23 § ust. 1
Rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Organ odwoławczy prawidłowo ocenił właściwość miejscową organu pierwszej instancji. • Nie doszło do rażącego naruszenia przepisów Prawa budowlanego. • Poprzedzające decyzje lokalizacyjne i zatwierdzające plan realizacyjny były ostateczne i zgodne z prawem. • Przepis art. 63 ust. 3 ustawy o ochronie środowiska nie mógł stanowić podstawy nieważności decyzji wydanej przed jego wejściem w życie. • Brak dowodów na brak wymaganych uzgodnień z właściwymi organami. • Niezasadny zarzut braku prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Odrzucone argumenty
Naruszenie przepisów o właściwości miejscowej przez Kierownika Urzędu Rejonowego. • Rażące naruszenie art. 54 ust. 5 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. • Sprzeczność przebiegu linii z planami zagospodarowania przestrzennego. • Naruszenie art. 29 ust. 5 ustawy Prawo budowlane (brak prawa do dysponowania nieruchomościami). • Naruszenie art. 63 ust. 3 ustawy o ochronie środowiska (niewłaściwe ustalenie strefy ochronnej). • Brak uzgodnienia pozwolenia na budowę z właściwymi organami.
Godne uwagi sformułowania
Istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia tej nieważności istniała już w dacie wydania tej decyzji. • Postępowanie nadzwyczajne jakim jest tryb stwierdzenia nieważności, inaczej niż w przypadku postępowania odwoławczego czy zażaleniowego, może być uruchamiane tylko w przypadkach ściśle określonych przez art. 156 kpa. • Realizacja obiektu budowlanego na podstawie decyzji administracyjnej nie pozbawia organu administracji możliwości zniesienia skutków , jakie wywołała taka decyzja, przeciwnie to właśnie organ administracji powołany jest do podjęcia takich działań.
Skład orzekający
Bożena Walentynowicz
przewodniczący
Tadeusz Nowak
sprawozdawca
Grzegorz Czerwiński
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących stwierdzania nieważności decyzji administracyjnych, zwłaszcza w kontekście naruszenia właściwości miejscowej, rażącego naruszenia prawa oraz wpływu realizacji inwestycji na możliwość stwierdzenia nieważności. Dotyczy również kwestii stosowania przepisów przejściowych i międzyczasowych w prawie budowlanym i ochrony środowiska."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy przepisów prawa budowlanego i administracyjnego obowiązujących w latach 90. XX wieku i na początku XXI wieku, co może ograniczać jego bezpośrednie zastosowanie do obecnego stanu prawnego. Interpretacja przepisów o właściwości miejscowej i rażącym naruszeniu prawa może być specyficzna dla stanu faktycznego sprawy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy długotrwałego sporu o ważność pozwolenia na budowę linii energetycznej, obejmującego wiele instancji i lat, co pokazuje złożoność postępowań administracyjnych i trudności w kwestionowaniu decyzji po realizacji inwestycji.
“Wieloletnia batalia o pozwolenie na budowę linii energetycznej: Sąd rozstrzyga o ważności decyzji sprzed lat.”
Sektor
energetyka
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.