VII SA/Wa 454/06

VII SA/Wa 454/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-08-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Walentynowicz /sprawozdawca/
Bożena Więch-Baranowska
Wojciech Mazur /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi K. i K. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania robót budowlanych i wydania nakazu rozbiórki skargę oddala.
Uzasadnienie
VIISA/Wa 454/06
UZASADNIENIE
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z dnia
[...] października 2005r. Nr [...] po rozpoznaniu wniosku
K. i K. B. w sprawie wstrzymania prowadzonych robót budowlanych i wydania decyzji nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczo – garażowego budowanego przez P. M. na działkach Nr ew. [...]
i [...] położonych we wsi T., gm. S., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego – zw. dalej kpa
(Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia
7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) stwierdził, że inwestor prowadząc roboty budowlane przy budowie budynku gospodarczo – garażowego na w/w nieruchomości nie dokonał samowoli budowlanej, jednocześnie odmówił wstrzymania prowadzenia robót budowlanych oraz wydania decyzji nakazującej P. M. dokonania rozbiórki realizowanego budynku gospodarczo – garażowego.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż podczas kontroli, która została przeprowadzona w dniu [...] października 2005r. na wniosek K. i K. B. na działce Nr ew. [...]i [...] położonych we wsi T., gm. S. stwierdzono, że P. M. prowadzi roboty budowlane przy budowie budynku gospodarczo – garażowego w oparciu o prawomocną decyzję
o pozwoleniu na budowę Nr [...]z dnia [...] września 2004r., wydaną przez Starostę W.
Nadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. będąc na miejscu, podczas wizji lokalnej nie stwierdził istotnych odstępstw od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego, czego potwierdzeniem były także wpisy w dzienniku budowlanym, które ewidencjonowały przebieg wykonanych prac.
Kontrola wykazała również, że inwestor dokonał także zgłoszenia o zamierzonym terminie rozpoczęcia robót budowlanych.
W oparciu o powyższe ustalenia w ocenie organu I instancji nie było podstaw do stwierdzenia samowoli budowlanej oraz wstrzymania prowadzenia robót budowlanych i wydania decyzji nakazującej rozbiórkę realizowanego przez inwestora obiektu.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyli K. i K. B.
Skarżący podnieśli, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] lipca 2005r. Nr [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy S. ustalającą warunki zabudowy inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczo – garażowego, przewidzianej na działkach Nr [...]i [...] we wsi T., gm. S. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ
I instancji.
Zdaniem skarżących skoro decyzja o warunkach zabudowy na przedmiotową inwestycję została uchylona i do dnia dzisiejszego sprawa nie została ponownie rozpatrzona to tym samym nie może zostać w obrocie prawnym decyzja
o pozwoleniu na budowę wydana na jej podstawie.
K. i K. B. w oparciu o przywołaną powyżej argumentację wnieśli o nakazanie w drodze decyzji rozbiórki obiektu gospodarczo – garażowego
P. M., który w ich mniemaniu wybudowany został bez wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji o pozwoleniu na budowę.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2006r. Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję
w mocy.
Organ wskazał, iż jak wynika z materiału dowodowego budowa budynku gospodarczo – garażowego nie stanowi samowoli budowlanej, w związku z tym organ I instancji wydał decyzję prawidłową.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że zgodnie
z art. 28 Prawa budowlanego z 1994r. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, co w przypadku omawianej inwestycji było spełnione (decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia
[...] września 2004r. Nr [...]), zatem nie można było stwierdzić, że inwestor działał w warunkach samowoli budowlane.
Organ odwoławczy dostrzegł także, że decyzja Nr [...] o pozwoleniu na budowę odnosi się do decyzji o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia
[...] sierpnia 2004r. wydanej przez Wójta Gminy S., natomiast decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2005r.
(na którą powołują się skarżący) uchyla decyzję Wójta Gminy S. z dnia
[...] maja 2005r. Nr [...].
Skargę na powyższą decyzję wnieśli K. i K. B., żądając jej uchylenia w całości.
W uzasadnieniu skarżący powtórzyli argumentację zawartą w odwołaniu
od decyzji organu I instancji raz jeszcze podkreślając, iż skoro decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji P. M. nie ma charakteru decyzji ostatecznej, to stwierdzenie jej zgodności z projektem jest rażącym naruszeniem
art. 35 ust. 1 pkt 1, a także art. 28 § 1, art. 33 § 2 pkt 3, art. 34 § 1 ustawy
Prawo budowlane.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko
i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przedmiotowa sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, który zgodnie z dyspozycją określoną w art. 1 § 2 w/w ustawy dokonuje kontroli aktu zaskarżonego pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia przepisów prawa
(art. 145 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zw. dalej ppsa - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.
Przechodząc do merytorycznych rozważań niniejszego uzasadnienia należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 28 Prawa budowlanego z 1994r. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Przedmiotowa inwestycja P. M. została właśnie w taki sposób rozpoczęta - w oparciu o prawomocną decyzję Starosty W.
z dnia [...] października 2004r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę, natomiast wizja lokalna nie wykazała istotnych odstępstw od ustaleń i warunków w niej określonych.
Mając powyższe na uwadze należy wyjaśnić, iż inwestorowi nie można uczynić zarzutu dopuszczenia się samowoli budowlanej, w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego (zgodnie z żądaniem skarżących), jeżeli w dacie rozpoczęcia robót budowlanych inwestor legitymował się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę
(zob. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2001r., sygn. akt IV SA 952/99, Nr LEX 54192).
Błędny jest zatem tok myślenia skarżących wywodzący, iż skoro decyzja
o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu dotycząca przedmiotowej inwestycji została uchylona, to tym samym traci moc sama decyzja o pozwoleniu
na budowę.
Uchylenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu (na którą powołują się skarżący), która była podstawą wydania decyzji
o pozwoleniu na budowę po zatwierdzeniu projektu budowlanego może być jedynie zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 kpa, (w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeśli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione - por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 1996r., sygn. akt III ARN 21/96, OSNAPiUS 1997, Nr 3, poz. 73) podstawą wniosku o wznowienie postępowania ale w żadnym razie nie może stanowić punktu wyjścia do żądania orzeczenia nakazu rozbiórki samowoli budowlanej, ponieważ takowej nie było.
Należy mieć świadomość, iż do czasu przeprowadzenia takiego postępowania wznowieniowego decyzja dotychczasowa pozostaje w obrocie prawnym i jest wiążąca dla stron i organów. Tym samym nie można mówić o samowoli budowlanej dotyczącej inwestycji realizowanej na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę i brak jakichkolwiek przesłanek do nakazu rozbiórki robót wykonanych czego domagali się skarżący.
Organ odwoławczy słusznie zauważa, że ocena prawidłowości decyzji
o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę nie leży w gestii organów nadzoru budowlanego, bowiem ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu należy do właściwości organów administracji samorządowej (wójt, burmistrz
lub prezydent miasta), wydanie pozwolenia na budowę należy zaś do organów administracji rządowej (architektoniczno - budowlanych).
Odnosząc się do postulatu skarżących brak jest też podstaw prawnych
do wstrzymania robót budowlanych, jeśli nie zaistniały przyczyny z art. 50 Prawa budowlanego. Art. 50 Prawa budowlanego może być podstawą jedynie wstrzymania robót celem następnego rozważenia tego, jakie nakazy względnie zakazy
w odniesieniu do prowadzonej budowy powinny być wydane (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 1999r., sygn. akt: IV SA 1280/97,
Nr LEX 48716). Raz jeszcze należy podkreślić, iż inwestycja P. M. była realizowana na bazie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie
z zatwierdzonym projektem, bez żadnych odstępstw, zatem o żadnych zakazach
ani nakazach nie trzeba było orzekać.
Organ prawidłowo więc zakończył postępowanie decyzją odmawiającą nakazu rozbiórki, gdyż zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego dopuszcza się zakończenie wszczętego postępowania wyłącznie w formie decyzji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2001r., sygn. akt:
I SA 2046/99, Nr LEX 54126).
Z tych wszystkich względów skoro zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie
art. 151 ustawy z dnia 30 lutego 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 157, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.