VII SA/Wa 412/25

VII SA/Wa 412/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-07-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-02-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Michał Podsiadło.
Tomasz Wykowski
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Wykowski asesor WSA Michał Podsiadło po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 lipca 2025 r. sprawy ze skargi W. G. i L. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2024 r. nr KOC/6017/Zs/24 w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokali oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (SKO) postanowieniem z 16 grudnia 2024 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., art. 219 i art. 144 w zw. z art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1 k.p.a. i art. 1 i 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r. poz. 570), po rozpatrzeniu zażalenia W. i L. G. - utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] (Prezydent) z [...] września 2024 r. odmawiające wydania zaświadczenia o samodzielności lokali.
Organ wskazał, że wniosek dotyczył lokali o innym przeznaczeniu nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] wraz z pomieszczeniem przynależnym "recepcja".
Prezydent postanowieniem z [...] maja 2024 r. odmówił wydania zaświadczenia, które SKO uchyliło postanowieniem z 22 lipca 2024 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Prezydent wydał ww. postanowienie z [...] września 2024 r. wskazując, że wydanie żądanego zaświadczenia byłoby niezgodne z pozwoleniem na budowę i pozwoleniem na użytkowanie, a więc nie spełniałoby przesłanki art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali.
SKO wskazało, że wydanie zaświadczenia następuje wyłącznie na wniosek zainteresowanego (art. 217 § 1 k.p.a.) w celu urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, albo gdy takiego potwierdzenia wymaga przepis prawa albo też osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia ma interes prawny w potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 k.p.a.). W zaświadczeniu organ stwierdza tylko to, co jest mu wiadome i nie rozstrzyga żadnej sprawy. Organ może zatem zaświadczyć tylko o tym, co wprost wynika z posiadanych dokumentów w granicach jego ustawowych kompetencji. Zaświadczenie nie kreuje i nie może stwarzać nowego stanu prawnego.
Odmowa wydania zaświadczenia następuje w przypadku: braku interesu prawnego wnioskodawcy, niewłaściwości organu oraz w sytuacji, gdy nie można wydać zaświadczenia ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy istnieją wyraźne zakazy w przepisach prawa.
Dalej organ wyjaśnił, że w świetle art. 2 ust. 1 u.w.l. samodzielny lokal mieszkalny, jak i lokal o innym przeznaczeniu, mogą stanowić odrębne nieruchomości. Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy (ust. 1a). Zgodnie z ust. 2 art. 2 u.w.l. samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
Wydając zaświadczenie o samodzielności lokali organ jest zobowiązany do zbadania, czy na podstawie posiadanych dokumentów (wiedzy organu) można stwierdzić, że lokal spełnia techniczne warunki samodzielności (art. 2 ust. 2 u.w.l.) i czy będzie to zgodne z planem miejscowym albo decyzją o warunkach zabudowy, pozwoleniem na budowę albo skutecznym zgłoszeniem i pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznym zawiadomieniem o zakończeniu budowy (art. 2 ust. 1a u.w.l.).
SKO podniosło, że odrębność techniczna oznacza, że lokal jest oddzielony od innych lokali i innych części budynku, a jego używanie jest niezależne od korzystania z innych lokali (wyroki NSA z: 1 lutego 2011 r. I OSK 1479/10; z 25 stycznia 2011 r., I FSK 294/10; z 14 kwietnia 2014 r., I OSK 908/13). O tym, czy lokal może być uznany za samodzielny decyduje jego wydzielenie trwałymi ścianami w budynku, swobodny dostęp i możliwość korzystania bez korzystania z innych samodzielnych lokali, (wyrok NSA z 22 lutego 2017 r., II OSK 1458/15). Nie można natomiast mówić o samodzielności lokalu, którego ciągi komunikacyjne nie zostały wydzielone trwałymi ścianami, do pełnienia jego funkcji, a także, gdy mimo wydzielenia wymaga korzystania z innych samodzielnych lokali. Przeczy to bowiem istocie "samodzielności" lokalu. Lokal posiada zatem cechę samodzielności, o ile funkcjonalnie nie jest częścią składową innego lokalu. Nie przekreśla tej samodzielności konieczność korzystania z pomieszczeń, będących elementem nieruchomości wspólnej.
W tej sprawie jest sporne, czy wymienione lokale usługowe z pomieszczeniem przynależnym "szatnia" w ww. budynku spełniają kryteria lokali samodzielnych w rozumieniu u.w.l. W piśmie z 12 sierpnia 2024 r. wnioskodawcy wyjaśnili, że funkcja lokali nie zostanie zmieniona i będą to lokale hotelowe dlatego nie zgłoszono zmiany sposobu użytkowania.
SKO wskazało, że ustawa o własności lokali definiuje jedynie pojęcie lokalu mieszkalnego. Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.w.l. samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. W orzecznictwie podkreśla się, że z uwagi na fakt, że w przepisach brak jest definicji lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne posiłkować należy się § 3 rozporządzenia MI z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (wyrok WSA w Krakowie z 30 lipca 2021 r., II SA/Kr 580/21).
W świetle u.w.l. i ww. rozporządzenia lokalem wykorzystywanym zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne, o którym mowa w art. 2 ust. 2 u.w.l., może być lokal użytkowy przeznaczony pod określoną działalność np. usługową, czy handlową. O rodzaju działalności prowadzonej w samodzielnym lokalu niemieszkalnym decyduje jego przeznaczenie ustalone zgodnie z przepisami odrębnymi. Może być to działalność hotelarska. Lokal niemieszkalny, może być przeznaczony na pobyt ludzi, ale nie być wykorzystywany jako mieszkanie. Taki lokal nie jest też przeznaczony na stały pobyt ludzi.
Skoro samodzielne mogą być lokale niemieszkalne, zgodnie z art. 2 ust. 1 u.w.l., to możliwe jest wydania zaświadczenia o samodzielności takiego lokalu w hotelu. Takie ograniczenie nie wynika bowiem z u.w.l. Niemniej nie może być ono niezgodne z pozwoleniem na budowę oraz pozwoleniem na użytkowanie. W takiej sytuacji nie spełniałoby bowiem przesłanki art. 2 ust. 1a u.w.l.
Skargę na ww. postanowienie złożyli W. i L. G. zarzucając naruszenie przepisów:
1. postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1.1. art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 217 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, podczas gdy należało je uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia;
1.2. art. 218 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 u.w.l. poprzez odmowę wydania zaświadczenia, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych posiadanych danych;
1.3. art. 7, 8 kpa, art. 217 § 1, i art. 218 § 2 kpa w zw. art. 2 ust. 1a i 2 u.w.l. poprzez uznanie, że w budynku hotelu nie można wyodrębnić lokali o innym przeznaczeniu niż mieszkalne pomimo że organ powinien ocenić kwestie samodzielności lokali i wydać zaświadczenia na podstawie posiadanej dokumentacji i dokumentacji zgromadzonej w postępowaniu wyjaśniającym, posiadanej przez stronę i przez inne organy;
1.4. art. 7 kpa poprzez wydania postanowienia pozostającego w opozycji do wymogu stania na straży praworządności, podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mającego na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;
1.5. art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez nie odniesienie się do wszystkich zarzutów i dowodów oraz brak uzasadniania prawnego;
1.6. art. 77, art. 80 w zw. z art. 140 kpa poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zgłoszonych zarzutów i dowodów,
2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:
2.1. art. 2 ust. 1a u.w.l. w zw. z art. 34 ust. 3 pkt. 2, pkt b Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali byłoby sprzeczne z pozwoleniem na budowę i pozwoleniem na użytkowanie w zakresie nie wskazania w projekcie budowlanym ani w pozwoleniu na użytkowanie, że projektuje się niezależne lokale usługowe o funkcji hotelowej pomimo nieistnienia takiego obowiązku w dacie wydania pozwolenia na budowę, co skutkowało niewydaniem zaświadczenia na żądanie strony, pomimo przesłanek do potwierdzenia samodzielności lokali;
2.2. art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez stwierdzenie, że niezbędne jest zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń objętych wnioskiem, pomimo że lokale będą wykorzystywane, tak jak aktualne.
Skarżący wnieśli o uchylenie postanowień organów obu instancji, przedstawienie organom wytycznych co do rozpoznania sprawy i wydania zaświadczenia zgodnie z żądaniem.
Wskazali, że są właścicielami lokalu niemieszkalnego "HOTEL" w budynku przy A. [...] w W. składającego się z 10 pomieszczeń (nr [...], [...], [...], [...], [...], U252, [...], [...], [...], [...]) z pomieszczeniem "szatnią", o łącznej pow. 261,94 m2 (lokal). W lokalu pomieszczenia wydzielone są trwałymi ścianami, są w pełni funkcjonalne m.in. z pomieszczeniami sanitarnymi. Każdy z lokali hotelowych może funkcjonować jako odrębny lokal niemieszkalny. Dostęp nie jest uzależniony od przechodzenia przez inne lokalne. Działalność w budynku prowadzi "A." S.A. i wyodrębniono w nim lokale niemieszkalne, które są własnością osób prywatnych.
Strony zaznaczyły, że w uprzednim postanowieniu SKO wskazało m.in. "Skoro przymiot samodzielności mogą posiadać lokale przeznaczone na cele niemieszkalne, zgodnie z art. 2 ust. 1 u.w.l., to nie można wyłączyć możliwości wydania zaświadczenia o samodzielności takiego lokalu wyłącznie z powołaniem się na okoliczność, że przedmiotowe lokale usytułowane są w budynku hotelowym. Takie ograniczenie nie wynika bowiem z regulacji zawartej w u.w.l. Stanowisko to nie może jednak stać w opozycji do twierdzenia, że ustanowienie samodzielnego lokalu miałoby być niezgodne z pozwoleniem na budowę oraz pozwoleniem na użytkowanie, zatem nie spełniałoby przesłanki art. 2 ust. la u.w.l.".
Dalej, w kontekście art. 217 k.p.a. podnieśli, że zaświadczenie jest wymagane w celu złożenia w ewidencji lokali i zawarcia umowy notarialnej ustanawiającej odrębną własność lokalu. W ocenie stron, wszystkie przesłanki do wydania zaświadczenia spełniono.
Zgodzili się z organem, że lokale spełniają wymóg art. 2 ust. 2 u.w.l. - są wydzielone trwałymi ścianami i posiadają niezależne wejścia z korytarza. Spełnione zatem zostały techniczne warunki samodzielności. W świetle art. 2 ust. 1a u.w.l. organy samorządu terytorialnego nie są uprawnione do ingerowania w kompetencje organów nadzoru budowlanego - WSA w Kielcach w wyroku z 9.08.2018 r. II SAB/Ke 30/18.
Dodali, że użycie w art. 2 ust. 1 u.w.l. pojęcia "samodzielny lokal mieszkalny" wskazuje, że o możliwości ustanowienia odrębnej własności lokalu decyduje jego samodzielność, co nie budzi wątpliwości w tej sprawie. Spór sprowadza się do ustalenia, czy ustanowienie odrębnej własności lokalu następuje zgodnie z miejscowym planem albo decyzją o warunkach zabudowy oraz pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem i pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznym zawiadomieniem o zakończeniu budowy (art. 2 ust. 1a u.w.l.). Organy błędnie założyły, że nie można wydać zaświadczenia o samodzielności lokali z uwagi na niezgodność z projektem budowlanym wobec braku informacji o niezależnych lokalach usługowych o funkcji hotelowej (wówczas niewymaganej prawem), co jest zapewne wynikiem oceny projektu budowlanego w stanie prawnym na dzień rozpatrywania wniosku, a nie na dzień żądania wydania zaświadczenia.
Zgodnie z aktualnym art. 34 ust. 3 pkt. 2 ppkt b Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.) projekt budowlany powinien zawierać "zamierzony sposób użytkowania obiektów budowlanych, w tym liczbę projektowanych do wydzielenia lokali, z wyszczególnieniem lokali mieszkalnych". W poprzednim brzmieniu nie obejmował on ww. wymogu. Projekt budowlany, na podstawie którego wydawano pozwolenia na budowę w 2016-2018r. nie był przystosowany do obecnego przepisu. Oczekiwanie organów na wskazanie samodzielnych lokali o innym przeznaczeniu niż mieszkalne na etapie rozpatrywania wniosku o wydanie zaświadczenia nie ma więc podstaw prawnych. Nietrafne jest zatem twierdzenie, że skoro przymiot samodzielności mogą posiadać lokale niemieszkalne, zgodnie z art. 2 ust. 1 u.w.l., to nie można wyłączyć możliwości wydania zaświadczenia o samodzielności takiego lokalu wyłącznie z uwagi na to, że ww. lokale są w budynku hotelowym.
W projekcie budowlanym prawidłowo wyliczono lokale "pokoje", których ilości i parametrów jakie winien spełniać budynek zgodnie z planem nie zmieni zaświadczenie. Nie zmienią się warunki pożarowe i sanitarne. Lokale funkcjonują od powstania hotelu, a wydanie zaświadczenia pozwoliłoby na ich zbycie w wykonaniu umowy. Ponadto, inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie.
Skarżący zaznaczyli, że nie zamierzają zmieniać funkcji lokali, ani ingerować w ich strukturę. Nie zachodzi żaden z warunków z art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego.
W kontekście art. 8 k.p.a. strony podniosły, że na terytorium RP wybudowano budynki hotelowe, w których wyodrębniono i sprzedano lokale o innym przeznaczeniu niż mieszkalne, o czym świadczą wyroki: WSA w Lublinie z 21 listopada 2019 r., III SA/Lu 297/19; WSA w Gdańsku z 9 marca 2023 r., III SA/Gd 845/22; WSA w W-wie z 13 września 2019 r.; VII SA/Wa 764/19) i postanowienia SKO. Taka sytuacja narusza zasady: działania organów administracji na podstawie przepisów prawa, zaufania i praworządności. W kontekście art. 32 ust. 1 Konstytucji strony wskazały, że powinny mieć zapewnione prawo do takiego samego rozstrzygnięcia, jeżeli ten sam podmiot, na podstawie tych samych przepisów, w tej samej sytuacji prawnej, może liczyć na wydanie tożsamych, co do istoty rozstrzygnięć administracyjnych (NSA w wyroku z 26 października 1984 r., II SA 1161/84).
Zdaniem skarżących, naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do błędnej analizy przepisów materialnych i przyjęcia, że lokale nie są samodzielne i takimi nie mogą być.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, jak poniżej.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadkach naruszenia: prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023r. poz. 1634, p.p.s.a.); prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.); innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.
W świetle powyższych kryteriów skarga okazała się niezasadna.
Podkreślić na wstępie trzeba, że celem wydawania zaświadczeń w oparciu o art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 1 k.p.a. jest potwierdzenie określonego stanu rzeczy - faktów albo stanu prawnego, którego istnienie jest niewątpliwe, niesporne i wynika z prowadzonej przez dany organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Dotyczy zatem czynności faktycznych administracji, co oznacza, że jest aktem wiedzy, a nie aktem woli. Nie zawiera w sobie elementu władztwa administracyjnego i nie jest nastawione na wywołanie skutków prawnych. Nie ma także charakteru interpretacyjnego, jak i nie kształtuje w sposób jednostronny, władczy sytuacji prawnej podmiotu żądającego wydania zaświadczenia. Zaświadczenie stanowi oświadczenie wiedzy. Istotą zaświadczenia jest zatem potwierdzenie niebudzących wątpliwości danych znajdujących się w ewidencji, rejestrze lub innych zbiorach organu. Dopuszczalne jest zatem wydanie zaświadczenia wyłącznie na podstawie danych pozostających w dyspozycji organu bez potrzeby ich tworzenia, kreowania czy ustalania w drodze interpretacji, analizy lub porównania i wyprowadzania wniosków. Zaświadczenie przenosi tylko już istniejące dane z rejestru, zbioru lub ewidencji do zaświadczenia.
W konsekwencji wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. jest niedopuszczalne, jeżeli kwestia, której żądanie dotyczy, jest sporna lub gdy informacje, które ma potwierdzać, mają charakter interpretacyjny lub ocenny.
W art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali ustawodawca wskazał, że starosta w formie zaświadczenia stwierdza spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 1a-2 u.w.l. Stosownie do art. 2 ust. 3 u.w.l. organ zobowiązany zweryfikować na podstawie posiadanych dokumentów nie tylko, czy lokal spełnia przesłanki techniczne samodzielności (art. 2 ust. 2 u.w.l.), ale równocześnie, czy ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy (...) oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy (art. 2 ust. 1a u.w.l.). Wskazane materialne podstawy wydania zaświadczenia w tym przedmiocie potwierdzają, że starosta obligatoryjnie dokonuje oceny w powyższym zakresie. Skoro zaświadczenie opiera się na dokumentach, to okoliczności, które ma potwierdzać muszą być oczywiste. W konsekwencji w postępowaniu wyjaśniającym organ ocenia wyłącznie okoliczności wynikające z ewidencji, rejestrów i innych danych, a także czy dane te dotyczą wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia się domaga, a także jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ich dysponentów.
W świetle powyższego należało uznać, że rozstrzygnięcia organów odpowiadają przepisom prawa. Należy mieć na uwadze, że obiekt, w którym znajdują się lokale objęte wnioskiem powstał w oparciu o decyzję z [...] lipca 2016 r. nr [...] udzielającą pozwolenia na budowę budynku usługowego (hotelu) z garażem podziemnym, funkcją biurową, handlową i zagospodarowaniem terenu oraz decyzji zmieniających. Z decyzji wynika zatem jednoznacznie, że pozwolenie obejmowało budynek hotelowy, co odzwierciedla zatwierdzona dokumentacja projektowa wskazująca również na jeden lokal usługowy z osobnym wejściem od frontu obiektu. Natomiast m.in. lokale nr [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...],[...], [...],[...] stanowią pokoje hotelowe. Na taki obiekt PINB [...] decyzją z [...] września 2018 r. udzielił pozwolenia na użytkowanie. Zamiarem inwestora była bowiem budowa 4 gwiazdkowego hotelu z infrastrukturą. W konsekwencji również bilans miejsc postojowych sporządzono na podstawie wskaźnika określonego dla funkcji hotelowej tj. 1 miejsce postojowe na 1 pokój. Z opisu technicznego wynika, że od 2 do 8 piętra przewidziano 598 miejsc noclegowych w 337 pokojach hotelowych (76 pokoi 1-osobowych, 242 2-osobowych, 6 pokoi dla osób niepełnosprawnych, 6 pokoi suit, 7 apartamentów), garaż dla gości, hol wejściowy z recepcją, foyer, zaplecze recepcji, szatnię bagażownię, toalety, pomieszczenia pomocnicze: techniczne, restaurację i część konferencyjną. Tym samym opisany obiekt został zaprojektowany i zrealizowany w celu świadczenia odpłatnych usług noclegowych, polegających na wynajmie pokoi lub apartamentów, z jednoczesnym zapewnieniem usług gastronomicznych i rekreacyjnych. Pokoje hotelowe stanowią zatem wraz innymi lokalami całość funkcjonalną, użytkową i techniczną hotelu. Projekt budowlany nie przewidywał więc niezależnych lokali o samodzielnych funkcjach usługowych.
W konsekwencji pomimo, że wydzielone są trwałymi ścianami i posiadają niezależne wejścia z korytarza, a więc spełniają wymóg z art. 2 ust. 2 u.w.l., wydanie zaświadczenia o samodzielności byłoby sprzeczne z pozwoleniem na budowę i pozwoleniem na użytkowanie, które dotyczy ściśle określonej inwestycji – budynku hotelowego, jako całości, który w takim zakresie jest uzgadniany i badany pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami przez organ architektoniczno budowlany, w tym z rzeczoznawcami ds. sanitarnohigienicznych i zabezpieczeń przeciwpożarowych.
Zdaniem Sądu, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w opisanych okolicznościach faktycznych i prawnych organ nie mógł zatem wydać zaświadczenia o żądanej przez skarżących treści.
Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.