VII SA/Wa 383/04

VII SA/Wa 383/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Żak /przewodniczący/
Izabela Ostrowska
Tadeusz Nowak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Sygn. akt: VII SA / Wa 383 /04 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Sylwia Mackiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi [...] Sp.z.o.o na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciw wobec zamiaru ustawienia urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [... ] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego [...] sp.z.o.o w W. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.11.2002r.Sygn. akt IV SA 2398/00, uchylający decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] .09.2000r. Nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...].06.2000r. Nr [...] wnoszącą sprzeciw do wykonania robót budowlanych i umarzającą postępowanie administracyjne, Wojewoda [...] przekazał w dniu [...] .02.2003r. akta sprawy zgłoszenia przez firmę [...] Sp z o.o. z dnia[...] .05.2000r., dotyczącym zamiaru rozpoczęcia realizacji inwestycji, polegającej na wykonaniu wolnostojącego nośnika reklamowego na posesji przy ul. [...] w W., do ponownego rozpatrzenia przez organ I-szej instancji.
Prezydent [...] decyzją z dnia [...].03.2003r. na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy prawo budowlane wyraził sprzeciw stwierdzając , że zamierzona inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę z uwagi na fakt , iż zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jest ona obiektem budowlanym.
Decyzja doręczona została stronie w dniu [...] 04.2003r.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] .02.2004r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta.
Wojewoda wskazał w uzasadnieniu, że przedmiotowe urządzenie reklamowe składa się z tablicy reklamowej o powierzchni 18 m kwadratowych i nośnika reklamowego o wysokości 7,2 m, który został przez inwestora określony jako "wolnostojący, rozbieralny, tymczasowy i nie związany trwale z gruntem."
Z opisu technicznego konstrukcji wynika, że posadowienie przedmiotowego nośnika wymaga " wymiany rodzimego gruntu celem wykonania podsypki z pospółki grubości około 20 cm." W rozumieniu przepisów i norm budowlanych roboty związane z przygotowaniem posadowienia w/w urządzenia są robotami fundamentowymi i wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Wzmocniona warstwa posadowienia i ustawiona na niej płyta żelbetowa współpracują ze sobą i tworzą powiązany z gruntem układ stanowiący fundament obiektu. Należy zatem uznać, iż zgłaszane urządzenie reklamowe jest urządzeniem wolnostojącym, trwale związanym z gruntem.
W myśl definicji zawartej w art. 3 pkt 3 w/w ustawy "wolnostojące, trwale związane z gruntem, urządzenia reklamowe" zostały zaliczone do budowli - są zatem obiektem budowlanym i wymagają uzyskania pozwolenia na budowę.
Analizując przepis art. 29 ust.2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, Wojewoda wskazuje, że w treści zapisu użyty został termin "instalowanie" nie zaś "budowa" - chodzi zatem o instalowanie tablic i urządzeń reklamowych na istniejących już obiektach ( np. budynkach, słupach ). Budowa konstrukcji o tak znacznych gabarytach oraz prowadzenie robót fundamentu, z pewnością nie może być zakwalifikowana jako "instalacja urządzenia reklamowego".
Skargę na decyzję Wojewody złożyła spółka [...] .
Decyzjom administracyjnym spółka zarzuca wadliwość, wynikającą z przyjęcia przez organy chybionych poglądów prawnych i błędnych ustaleń faktycznych tj :
1. niewłaściwego przyjęcia, iż nośnik reklamowy, którego zamiar posadowienia skarżącą wyraziła treścią Zgłoszenia z dnia [...] maja 2000 roku, jest urządzeniem trwale związanym z gruntem;
2. błędnego poglądu prawnego, iż zakwalifikowanie urządzeń reklamowych do budowli w
rozumieniu ustawy Prawo budowlane, tj. jako obiekt budowlany nie będący budynkiem,
ani obiektem małej architektury (art. 3 pkt 3 prawa budowlanego) jest wystarczającą przesłanką uzasadniającą wprowadzenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla instalacji przedmiotowego urządzenia reklamowego, oraz wszystkich wolnostojących nośników reklamowych;
3. bezpodstawnego przyjęcia, iż przedmiotowe przedsięwzięcie budowlane może spowodować ograniczenie możliwości korzystania z terenu, i w ten sposób naruszenie przez organy obu instancji:
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i podkreślając, że omawiana inwestycja jest budowlą wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone orzeczenia wydane zostały z rażącym naruszeniem przepisu art.30 ust.5 Prawa budowlanego (Dz. U. nr 106 poz.1126 z późn. zm.).
Inwestor dokonał zgłoszenia robót budowlanych w dniu [...] .05. 2000r.
Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 art.30 Prawa budowlanego, należy dokonać przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu.
Termin 30 dni, określony w art. 30 ust.5 , jest terminem w którym organ administracji jest uprawniony do korzystania ze swych kompetencji w sytuacji wypełniającej dyspozycję ust. 6 art.30 . Decyzyjna aktywność organu poza tymi ramami nie ma prawnego umocowania. Termin ten jest zarówno terminem dla "organu" jak i terminem "dla strony". Oznacza bowiem obowiązek powstrzymania się przez stronę od zamierzonego działania przez określony czas, nie krótszy jednak niż 30 dni, liczony od daty złożenia zgłoszenia.
Upływ terminu określonego w art. 30 ust. 5 oznacza dla organu brak możliwości wydania decyzji o sprzeciwie. Istotne zatem jest ustalenie, co w istocie oznacza wydanie decyzji czy też "zgłoszenie sprzeciwu w drodze postanowienia" w rozumieniu art. 30 prawa budowlanego.
Wojewoda [...] przekazał akta sprawy dot. zgłoszenia przez firmę [...] Sp z o.o. z dnia[...] .05.2000r., do Urzędu [...] w dniu [...].02.2003r.
Od tego dnia zaczął ponownie biec termin 30 dniowy dla rozpatrzenia zgłoszenia bowiem w tym dniu organ I instancji otrzymał informację o konieczności ustosunkowania się do zgłoszenia.
Prezydent [...] decyzją z dnia [...] .03.2003r. doręczoną stronie w dniu [...] .04.2003r.wyraził sprzeciw uzasadniając go faktem ,że zamierzona inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę z uwagi na fakt , iż zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jest ona obiektem budowlanym.
Każde orzeczenie administracyjne, jest aktem zewnętrznym, zawierającym władcze rozstrzygnięcie organu administracji w konkretnej sprawie konkretnej osoby. Dopiero ujawnienie tego oświadczenia na zewnątrz organu i umożliwienie adresatowi zapoznania się z jego treścią kończy określony proces administracyjny. Sprawa administracyjna, w której postępowanie zostało wszczęte zgłoszeniem o zamiarze budowy, jest załatwiona albo milczeniem organu, albo jego negatywną wypowiedzią oznaczającą zakaz przystąpienia do budowy, przy czym ta negatywna wypowiedź przybiera formę sprzeciwu .
Orzeczenie , którego materialnoprawną podstawę stanowi przepis art. 30 ust.2 prawa budowlanego należy uznać za wydaną (a więc i sprzeciw za zgłoszony) z dniem doręczenia go stronie. W niniejszej sprawie decyzja Prezydenta i Wojewody zostały bezspornie doręczone osobie skarżącej po upływie terminu 30 dni od zgłoszenia. Sprawa ta zatem nie została załatwiona w przepisanym ustawą terminie.
Powyżej sformułowane stanowisko wyrażane jest w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym w orzeczeniu z dnia 11.12.2002r. Sygn. akt II SA/Kr 965/02 ONSA 2003/4/147 na tle art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane Termin dla zgłoszenia przez organ sprzeciwu, określony w art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), obejmuje także doręczenie decyzji stronie.
Przyjąć więc należy, że w przypadku nie otrzymania (nie doręczenia ) sprzeciwu we wskazanym terminie składający zgłoszenie może przystąpić do wykonania robót objętych zgłoszeniem po upływie terminu 30 dniowego od dnia zgłoszenia
Zdaniem Sądu administracyjnego zaskarżone orzeczenia wydane zostały z rażącym naruszeniem przepisu art.30 ust.2 Prawa budowlanego (Dz. U. nr 106 poz.1126 z późn. zm.).
Z powyższych względów, Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art.145 § 1 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.)