VII SA/Wa 364/04

VII SA/Wa 364/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla
Bogusław Moraczewski /sprawozdawca/
Wojciech Mazur /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia NSA Bogusław Moraczewski (spr.), Asesor WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Edyta Kuczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
VII SA/Wa 364/04
UZASADNIENIE
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Wyższej Szkoły [...] w S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i zmieniającej pozwolenie na budowę nr [...] z dnia [...] września 2000 r. w zakresie zmiany konstrukcji garaży - prefabrykowane, ich ilości (obecnie 31 szt.) i planu zagospodarowania na dz. [...]przy ul. K. w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa:
uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2003 r., nr [..].
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że weryfikowana decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2003 r. została wydana w oparciu o art. 36 a ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. Zmiana pozwolenia na budowę może mieć miejsce wówczas, gdy wystąpi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Decyzja wydana w trybie art. 36 a w/w ustawy winna pozostawać w zgodzie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy wskazał, iż w obrocie prawnym znalazła się decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] września 1997 r., której okres ważności przewidziany był na jeden rok od daty sporządzenia. Decyzja z dnia [...] lutego 2003 r. zatwierdzająca projekt budowlany i zmieniająca pozwolenia na budowę z dnia [...] czerwca 2000 r. zapadła z naruszeniem art. 34 prawa budowlanego, gdyż została ona zmieniona, bez zmiany decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa wnosząc o jej uchylenie oraz orzeczenie co do istoty sprawy lub o uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.
Skarżąca zarzuciła, iż w/w decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 6, 7, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 kpa w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 36 a ustawy Prawo budowlane oraz art. 35 ust. 3 w zw. z art. 39 ust. 2 pkt. 1 i art. 46 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Według skarżącej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nietrafnie i bezpodstawnie przyjął, że zmiana pozwolenia na budowę bez decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu stanowi rażące naruszenie art. 34 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy pominął fakt, że decyzja o warunkach zabudowy dla budowy zespołu mieszkaniowego – usługowego w tym garaży dwupoziomowych została wydana w dniu [...] września 1997 r. Decyzja obowiązywała do dnia [...] września 1998 r. Skarżąca złożyła wniosek o pozwolenie na budowę w dniu [...] września 1998 r., z zachowaniem terminu ważności decyzji, i na tej podstawie została wydana decyzja z dnia [...] czerwca 2000 r. zatwierdzająca projekt budowlany i wydająca pozwolenie na budowę. Prace budowlane zostały rozpoczęte przed upływem 2 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Ponadto zdaniem skarżącej zmiana konstrukcji garaży z dwupoziomowych na jednopoziomowe nie wymaga wydania przez organ nowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż inwestycja dotyczy tego samego terenu i niezmienione są granice inwestycji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga [...] Spółdzielni Mieszkaniowej zasługuje na uwzględnienie ze względu na naruszenie przez organ II instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt. 2 kpa jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem.
Podstawą materialnoprawną decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym jest art. 36 a – Prawa budowlanego. W przepisach tej ustawy jest pewna grupa spraw podlegających mniej lub bardziej swobodnej ocenie organów administracji publicznej. Jedną z nich jest istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, przy czym to odstępstwo dopuszczalne jest jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Analizując proces zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę zauważyć należy, że w tej decyzji zatwierdzeniu podlega: przeznaczenie obiektu, w tym jego funkcji, formy i konstrukcji oraz niezbędnych rozwiązań instalacji przewidzianych w obiekcie, jego forma architektoniczna, usytuowanie obiektu, w tym i w stosunku do sąsiedniej zabudowy, w zakresie zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz wpływ inwestycji na środowisko. Zgodnie z art. 36 a ust. 1 "istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę". Przepis ten stanowi również, że w przypadku naruszenia przepisu ust. 1, a więc prowadzenia robót budowlanych z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę.
W przedmiotowym przypadku konieczne jest wykazanie w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, że rezygnacja przez inwestora z pierwotnego zamiaru budowy zespołu garaży dwupoziomowych na rzecz jednopoziomowych wymagała nowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedstawione sądowi akta administracyjne są niekompletne. Brak jest akt dotyczących wydania decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zespołu garaży. Brak jest również decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu, o którą udzielono tego pozwolenia. Wprawdzie na żądanie organu odwoławczego przesłano faksem decyzję nr [...]z dnia [...] września 1997 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania ternu dla zespołu mieszkalno – usługowego (wariant "B" koncepcji zagospodarowania terenu), ale nie jest pewne czy zespół ten obejmuje "zespół garaży". Dokonując oceny legalności aktu administracyjnego Sąd musi opierać się na dokumentach pewnych, a nie na przypuszczeniach lub domysłach. Nie wiadomo więc na jakiej podstawie organ odwoławczy uznał, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] września 1997 r. przesądziła o możliwości budowy tylko zespołu garaży dwupoziomowych i że zmiana pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. (w części rozstrzygającej decyzji zmieniającej jest błąd co do daty tej decyzji) wymagała nowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zupełnie niezrozumiałe jest stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji " Tymczasem, zmieniona weryfikowaną decyzją z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...], decyzja udzielająca pozwolenia na budowę z dnia [...] czerwca 2000 r." Strona musi wiedzieć o co chodzi organowi administracji publicznej, a w tym przypadku można jedynie mieć pewność, że jest to zadanie niedokończone. Nie wiadomo natomiast co miało wyrazić.
Wskazane braki i uchybienia powodują, że zaskarżona decyzja nie może się ostać wobec oczywistego naruszenia obowiązków wynikających z art. 7, art. 77 § 2, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Organ odwoławczy winien uzupełnić postępowanie dowodowe w trybie art. 136 kpa i należycie uzasadnić swoje rozstrzygnięcie pomijając stwierdzenia ogólne, które nie dotyczą istoty. Jeżeli dojdzie do wniosku, że decyzja nr [...] z dnia [...] września 1997 r. obejmuje budowę garaży, (jeżeli nie ma innej decyzji w tym przedmiocie) i uzna, że brak nowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmienionego przez inwestora zamierzenia inwestycyjnego, jest naruszeniem
prawa, to musi wykazać, czy jest to naruszenie rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, czy też naruszenie zwykłe, które nie uzasadnia stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r.
Z tych też względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji wyroku.