VII SA/WA 864/21

VII SA/Wa 864/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-11-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-04-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla /sprawozdawca/
Izabela Ostrowska
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 1093/22 - Wyrok NSA z 2025-01-21
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Izabela Ostrowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. S. i W. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 30 grudnia 2020 r., na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 156 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z póz. zm. ), po rozpatrzeniu wniosku A S. i W. S., o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Śląskiego z 12 czerwca 2020 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty R. z 26 lipca 2019r., w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Śląskiego z 12 czerwca 2020 r., znak: [...]
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Wojewoda Śląski decyzją z 12 czerwca 2020 r., utrzymał w mocy decyzję Starosty R. z 26 lipca 2019 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Polkomtel Infrastruktura Sp. z o.o. pozwolenia na budowę instalacji radiokomunikacyjnej [...] R.D.
Decyzja dotyczyła budowy stacji bazowej transmisji danych o nazwie "[ ...]" na działce nr ew. [...], obręb 0001 B., 47-400 R.. Projekt przewidywał usytuowanie wieży o wysokości 48,45 m n.p.t.(wysokość z odgromnikiem 49,950 m n.p.t.) posadowionej na płycie fundamentowej w kształcie sześciokąta, na której zamontowanych zostanie dziewięć anten sektorowych na wys. 47,10 m n.p.t, dwanaście anten RL na wys. od 44,20 m do 40,50 m n.p.t., a także urządzenia radiowe. Przy wieży zlokalizowane zostaną szafy techniczne oraz skrzynki elektryczne na stalowym ruszcie i blokach fundamentowych. Teren stacji bazowej miał być ogrodzony oraz utwardzony tłuczniem.
Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę.
Inwestor - Polkomtel Infrastruktura Sp. z o.o. - do wniosku o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr ew. [...], obręb 0001 B. w R.) na cele budowlane. Przedłożył decyzję Prezydenta Miasta R. z 6 listopada 2017 r., ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie instalacji radiokomunikacyjnej operatora P. Sp. z o.o. o nazwie [...] R. D., w skład których wchodzą projektowana stalowa wieża kratowa oraz system anten nadawczo-odbiorczych wraz z osprzętem, na działce nr [...] , w rejonie ul. D., w części nie objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
W analizowanym przypadku nie naruszono rażąco art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Inwestycja nie narusza rażąco warunków decyzji Prezydenta Miasta R. z 6 listopada 2017 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Parametry projektowanego obiektu są zgodne z tą decyzją.
Inwestycja nie narusza warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm. według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji).
Inwestor uzyskał wymagane przez prawo opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Szef Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP w piśmie z 2 sierpnia 2017 r., nie zgłosił zastrzeżeń do lokalizacji planowanej stacji bazowej.
Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego.
Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r., poz. 283 według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:
a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
d) 20 000 W
- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowe wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r., do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:
a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny
- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
Z przedłożonego przez inwestora dokumentu - "Kwalifikacja przedsięwzięcia dla inwestycji stacja bazowa telefonii komórkowej BT-20527 "[...]", wynikało, że w ramach inwestycji przewidziano instalację (s. 7):
1. anteny sektorowej BSA 1059 (GSM, UMTS i LTE) nadającej w pasmach: 900 i 1800 MHz, skierowanej na azymut 80°, o łącznej mocy EIRP 9090 W (4477 W+4613 W);
2. anteny sektorowej BSA 1059 (GSM, UMTS i LTE) nadającej w pasmach: 900 i 1800 MHz, skierowanej na azymut 200°, o łącznej mocy EIRP 9103 W (4334 W+4769 W);
3. anteny sektorowej BSA 1059 (GSM, UMTS i LTE) nadającej w pasmach: 900 i 1800 MHz, skierowanej na azymut 310°, o łącznej mocy EIRP 9090 W (4477W+4613 W);
4. anteny sektorowej BSA 1059 (LTE i GSM) nadającej w pasmach: 800/900 i 1800 MHz, skierowanej na azymut 80°, o łącznej mocy 5314 W (2239 W+3075 W);
5. anteny sektorowej BSA 1059 (LTE i GSM) nadającej w pasmach: 800/900 i 1800 MHz, skierowanej na azymut 200°, o łącznej mocy EIRP 5346 W (2167 W+3179 W);
6. anteny sektorowej BSA 1059 (LTE i GSM) nadającej w pasmach: 800/900 i 1800 MHz, skierowanej na azymut 310°, o łącznej mocy EIRP 5314 W (2239 W+3075 W);
7. anteny sektorowej BSA 1067 (LTE) nadającej w paśmie 2600 MHz, skierowanej na azymut 80°, o mocy EIRP 5482 W;
8. anteny sektorowej BSA 1067 (LTE) nadającej w 2600 MHz, skierowanej na azymut 200°, o mocy EIRP 5482 W;
9. anteny sektorowej BSA 1067 (LTE) nadającej w 2600 MHz, skierowanej na azymut 310°, o mocy EIRP 5482 W.
Choć przedłożona "Kwalifikacja" została sporządzona na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), to przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 mają tą samą treść jak w aktualnie obowiązującym rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839).
Odnosząc się do argumentacji wnioskodawców dotyczącej kwestii sumowania mocy poszczególnych anten tzw. zjawiska kumulacji, organ wskazał na stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2907/12, w którym stwierdzono, że "skoro odległość środka elektrycznego od miejsc dostępnych dla ludzi zależy od mocy każdej anteny osobno ("pojedynczej"), to oznacza, że będzie ona taka sama, nawet w sytuacji, gdy na jednym obiekcie znajdzie się kilka anten. Zatem, gdy przykładowo na jednym obiekcie znajdą się trzy nadajniki o mocy 500 W, to nie oznacza to, że należy badać czy miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległości właściwej dla mocy 1500 W (nie większej niż 70 m od środka elektrycznego). Przepisy stanowią o mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny - a więc należy badać, czy miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w osi wiązek konkretnych nadajników i w odległości zależnej od ich mocy (dla pojedynczego nadajnika). Mając to na uwadze, należy opowiedzieć się za stanowiskiem, iż do kryteriów kwalifikowania instalacji emitujących pola elektromagnetyczne § 4 ani § 5 pkt 1 lit. b rozporządzenia z 2004 r. (w brzmieniu po nowelizacji z 2007 r.) nie mają i nie mogą mieć zastosowania, gdyż logicznie rzecz ujmując kryteriów tych - z uwagi na ich charakter - nie da się po prostu sumować ani kumulować."
W dalszej części uzasadnienia NSA stwierdził, że "powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w przepisach najnowszego rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia wyraźnie wskazano, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Te najnowsze przepisy niejako potwierdzają, że prawodawca nie znajduje innej możliwości wyznaczania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, aniżeli odnoszącej się do każdej pojedynczej anteny, chociażby te znajdowały się na terenie jednego zakładu lub obiektu".
Podobnie orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 446/10, gdzie stwierdzono, że nie ma podstaw do badania, już na etapie kwalifikowania przedsięwzięcia pod kątem § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia (...), sumy energii emitowanej na poszczególnych kierunkach przez wszystkie anteny planowanej stacji bazowej.
Parametrem charakteryzującym przedsięwzięcie - stacja bazowa telefonii komórkowej, z punktu widzenia przepisów omawianego rozporządzenia, jest moc pojedynczych anten, a nie gęstość pola elektromagnetycznego przez nie emitowanego. Z tego powodu nie jest dopuszczalne - na gruncie obecnie obowiązujących przepisów - dokonywanie charakterystyki przedsięwzięcia przy pomocy parametru odnoszącego się do poziomu gęstości pola elektromagnetycznego emitowanego przez anteny. Parametr ten jest bowiem irrelewantny dla kwalifikacji przedsięwzięcia pod kątem § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. Dlatego nie może on podlegać sumowaniu. Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na podstawie kryteriów innych niż przewidzianych przez ustawodawcę, byłaby działaniem bez podstawy prawnej.
Organ zauważył, że w orzecznictwie sądów administracyjnych pojawiły się poglądy, że w sytuacji zaprojektowania więcej niż jednej anteny na tym samym azymucie i o tym samym maksymalnym nachyleniu osi głównej wiązki należy przeanalizować możliwość ich nakładania i sumowania mocy. Jednak zastosowanie przy wydawaniu decyzji jednej z możliwych interpretacji, niejednoznacznych w swej treści przepisów prawa, nie może być uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (wyrok NSA z 29 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2392/17).
Niemożliwe jest proste "zsumowanie" czy "kumulowanie" mocy kilku anten, nawet skierowanych na jeden azymut. Kryterium z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. ma charakter czysto teoretyczny. Nie jest to ani norma środowiskowa ani techniczna. Omawiane przepisy wyrażają prostą ideę: przedsięwzięcie będzie wymagać decyzji środowiskowej (jako w domyśle niebezpieczne dla człowieka), jeżeli składać się będzie chociażby z jednej anteny, która jest w osi (linii) swej głównej wiązki skierowana w stronę miejsc dostępnych dla ludności, a miejsca te znajdują się w określonej odległości od środka elektrycznego anteny.
Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. wyraźnie wskazują, że kryterium znajdowania się miejsc dostępnych dla ludności w określonych odległościach od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania nie może być sumowane. W obu przepisach § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. jest mowa o mocy pojedynczej anteny i sprawdzaniu istnienia miejsc dostępnych dla ludności w relacji do niej, wręcz do osi jej głównej wiązki promieniowania. Zatem fakt, że instalacja ma kilka anten, nie zmienia metodologii stosowania kryterium znajdowania się miejsc dostępnych ludności ludzi w osi głównej wiązki. Zawsze chodzić będzie o osie głównych wiązek z konkretnych pojedynczych anten. Nie ma znaczenia, czy danej antenie współtowarzyszą inne anteny. Każda ma bowiem swoją oś główną wiązki, a odległość miejsc dostępnych dla ludności bada się przy uwzględnieniu tylko jej mocy.
W końcowych częściach przepisów § 2 ust. 1 pkt 7, jak i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. prawodawca wyraźnie podkreślił, że "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Zastrzeżenie to nie pozostawia wątpliwości, że wykluczono jakiekolwiek zabiegi sumowania "równoważnej mocy promieniowanej izotropowo" przez anteny danego przedsięwzięcia lub znajdujących się obok siebie przedsięwzięć. Wiedza z zakresu fizyki pozwala podważyć sens tezy zakładającej "sumowania" kryteriów z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r.
Skoro prawodawca w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. posługuje się pojęciem równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (abstrahując nawet od samego prawnego zastrzeżenia, że dotyczy to "pojedynczej" anteny), to z istoty tego pojęcia może mieć na uwadze pojedynczą antenę.
Z przedłożonej "Kwalifikacji " (Załącznik nr 4, Odległości środka elektrycznego anten od miejsc dostępnych dla ludności, Rzut poziomy; Załącznik nr 5 Odległości środka elektrycznego anten od miejsc dostępnych dla ludności, Rzut pionowy) wynika, że:
- przy ukierunkowaniu anteny sektorowej BSA 1059 (GSM, UMTS i LTE), BSA 1059 (LTE i GSM), BSA 1067 (LTE) na azymut 80° i jej maksymalnym pochyleniu - tilt 10°, oś główna wiązki promieniowania w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego anteny będzie przechodzić na najniższej wysokości 8,2 m;
- przy ukierunkowaniu anten sektorowych BSA 1059 (GSM, UMTS i LTE), BSA 1059 (LTE i GSM), BSA 1067 (LTE) na azymut 200° i ich maksymalnym pochyleniu - tilt 10°, oś główna wiązki promieniowania w odległości 200 m od środka elektrycznego anten będzie przechodzić na najniższej wysokości 20,3 m.
- przy ukierunkowaniu anteny sektorowej BSA 1059 (GSM, UMTS i LTE), BSA 1059 (LTE i GSM), BSA 1067 (LTE) na azymut 310° i ich maksymalnym pochyleniu - tilt 7°, oś główna wiązki promieniowania w odległości nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego anteny będzie przechodzić na najniższej wysokości 9,8 m oraz 3,3 m nad budynkiem usytuowanym na działce nr ew. [...].
Jednocześnie z ww. "Kwalifikacji " (Załącznik nr 4, Odległości środka elektrycznego anten od miejsc dostępnych dla ludności, Rzut poziomy) wynika, że osie główne wiązek promieniowania na całej długości nie będą przebiegać przez miejsca dostępne dla ludności ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.
Zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z 7 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r., poz. 1396 ze zm. według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.
Mając na uwadze powyższą charakterystykę emisji pól elektromagnetycznych, jak również przywołane wyżej unormowania, GINB stwierdził, że inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie należała bowiem do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. Nie stanowiła też rażącego naruszenia prawa, analiza obszaru do 200 m a nie 300 m. Powoływane przepisy nie zobowiązują bowiem do analizy obszaru do 300 m. Projekt budowlany zawierał dane dotyczące maksymalnych tiltów anten.
Dlatego organ uznał, że decyzja decyzji Wojewody Śląskiego z 12 czerwca 2020 r., nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z 3 października 2008 r. i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r.
Ponadto nie jest ona obarczona żadną z pozostałych z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. tj. nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.
A.S. i W. S. wnieśli o ponowne rozpoznanie sprawy.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 22 marca 2021 r., znak [...](1), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A. S. i W. S., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 30 grudnia 2020 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Śląskiego z 12 czerwca 2020 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r., poz. 283 według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Organ przywołał treść § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), oraz treść § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia.
Odnosząc się do kwestii sumowania mocy poszczególnych anten tzw. zjawiska kumulacji, przypomniał, że parametrem charakteryzującym przedsięwzięcie w rodzaju stacji bazowej telefonii komórkowej, z punktu widzenia przepisów omawianego rozporządzenia, jest moc pojedynczych anten, a nie gęstość pola elektromagnetycznego przez nie emitowane. Z tego powodu nie jest dopuszczalne - na gruncie obecnie obowiązujących przepisów - dokonywanie charakterystyki przedsięwzięcia przy pomocy parametru odnoszącego się do poziomu gęstości pola elektromagnetycznego emitowanego przez anteny. Parametr ten jest bowiem irrelewantny dla kwalifikacji przedsięwzięcia pod kątem § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. Z tego też powodu nie może on podlegać sumowaniu.
Organ zauważył, że w orzecznictwie sądów administracyjnych pojawiły się poglądy wskazujące, że w sytuacji projektowania więcej niż jednej anteny na tym samym azymucie i o tym samym maksymalnym nachyleniu osi głównej wiązki należy przeanalizować możliwość ich nakładania i sumowania mocy. Jednak zastosowanie przy wydawaniu decyzji jednej z możliwych interpretacji niejednoznacznych w swej treści przepisów prawa nie może być uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Niemożliwe jest proste "zsumowanie" czy "kumulowanie" mocy kilku anten, nawet skierowanych na jeden azymut. Skoro prawodawca w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. posługuje się pojęciem równoważnej mocy promieniowanej izotropowo.
Z przedłożonej "Kwalifikacji " (Załącznik nr 4, Odległości środka elektrycznego anten od miejsc dostępnych dla ludności, Rzut poziomy; Załącznik nr 5 Odległości środka elektrycznego anten od miejsc dostępnych dla ludności, Rzut pionowy) wynikało, że:
- przy ukierunkowaniu anteny sektorowej BSA 1059 (GSM, UMTS i LTE), BSA 1059 (LTE i GSM), BSA 1067 (LTE) na azymut 80° i jej maksymalnym pochyleniu - tilt 10°, oś główna wiązki promieniowania w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego anteny będzie przechodzić na najniższej wysokości 8,2 m;
- przy ukierunkowaniu anten sektorowych BSA 1059 (GSM, UMTS i LTE), BSA 1059 (LTE i GSM), BSA 1067 (LTE) na azymut 200° i ich maksymalnym pochyleniu - tilt 10°, oś główna wiązki promieniowania w odległości 200 m od środka elektrycznego anten będzie przechodzić na najniższej wysokości 20,3 m.
- przy ukierunkowaniu anteny sektorowej BSA 1059 (GSM, UMTS i LTE), BSA 1059 (LTE i GSM), BSA 1067 (LTE) na azymut 310° i ich maksymalnym pochyleniu - tilt 7°, oś główna wiązki promieniowania w odległości nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego anteny będzie przechodzić na najniższej wysokości 9,8 m oraz 3,3 m nad budynkiem usytuowanym na działce nr ew. [...]
Jednocześnie z ww. "Kwalifikacji" (Załącznik nr 4, Odległości środka elektrycznego anten od miejsc dostępnych dla ludności, Rzut poziomy) wynikało, że osie główne wiązek promieniowania na całej długości nie będą przebiegać przez miejsca dostępne dla ludności ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.
Zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z 7 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r., poz. 1396 ze zm. według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.
Sporna inwestycja - w dacie wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę - nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie należała bowiem do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r.
Kontrolowana decyzja Wojewody Śląskiego z 12 czerwca 2020 r., nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z 3 października 2008 r. i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r.
Odnosząc się do zarzutu skarżących wskazującego na przeprowadzoną analizę obszaru do 200 m a nie 300 m, organ stwierdził, że analiza obszaru do 300 m byłaby konieczna w przypadku, gdyby równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosiła nie mniej niż 10 000 W (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit g rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r.). Moc poszczególnych anten nie podlega sumowaniu, a moc EIRP, każdej z projektowanych anten jest mniejsza niż 10 000 W.
Mając na uwadze zarzut dotyczący braku określenia maksymalnych tiltów, według ich danych katalogowych GINB wskazał, że inwestycja podlega ocenie w jej zaprojektowanym kształcie. Powyższa ocena nie obejmuje maksymalnego możliwego pochylenia anten, lecz pochylenie anten określone w projekcie budowlanym. Ewentualna zmiana pochylenia anten w stosunku do tych podanych w projekcie budowlanym wiąże się z odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego, a kwestia ta wykracza poza zakres postępowania nieważnościowego.
A. i W. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 22 marca 2021r.
Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z:
1) art. 6 k.p.a. i art 87 ust. 1 Konstytucji w powiązaniu z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez stosowanie rozporządzania pomimo, że akt ten nie zawierał przepisów przejściowych, a decyzja Starosty R. została wydana w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,
2) art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a., poprzez brak oceny decyzji Wojewody Śląskiego, który zastosował niewłaściwe przepisy rozporządzenia, a ponadto zaniechał oceny odziaływania anten w odległości 300 metrów z uwzględnieniem maksymalnych ich tiltów. Brak udowodnienia, że moc EIRP anten w danym sektorze może być oddzielna dla każdej z anteny.
3) art. 8 § 1,11, 77 § 1, 80,107 § 1,107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia, dlaczego organ badał czy 9 anten nie wymagało decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie całość przedsięwzięcia. Organ nie wyjaśnił, z jakich powodów kwestionuje moc wskazanych wyroków NSA, w których nie podzielono jego poglądów.
4) art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7 c w związku z § 3 ust. 8 pkt 1 lit g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., poprzez przyjęcie, iż przedmiotem kwalifikacji jest 9 niezależnych przedsięwzięć, pomimo że EIRP anten na każdym sektorze stanowi sumę, a dokumentacja nie uwzględnienia maksymalnych tiltów anten.
5) § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez odstąpienie od sprawdzenia zgodności projektu budowlane z tymi przepisami i nie wykazanie, iż obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, czyli dla środowiska.
Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi podnieśli, że stanowisko organu jest wadliwe a jego przyjęcie oznaczałoby, że gdy jedna z 9 anten wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to pozostałe osiem nie wymaga. Obowiązujący system prawny nie zna pojęcia oceny odziaływania na środowisko dla pojedynczego elementu przedsięwzięcia, ale dla całości.
Organ wadliwie uznał, iż sumowanie mocy EIRP anten jest niemożliwe, nie ustalił maksymalnego tiltu dla każdej z anten. Powoływano pismo Prezesa NSA z dnia 10.03.2021r., w którym wskazano, że kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnych możliwości emisyjnych urządzenia i maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (wyroki NSA z dnia: 5 grudnia 2019 r., sygn. akt OSK 212/18; 16 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 460/18; 12 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 1271/18).
Organ nie uwzględnił maksymalnych tiltów anten, dokonał kwalifikacji dla pojedynczych anten, zastosował przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r., pomimo braku uwzględnienia § 4 tego rozporządzenia.
Zdaniem skarżących stanowisko organu zaprezentowane w decyzji jest sprzeczne z orzecznictwem (Naczelny Sąd Administracyjny wyrok z dnia 27.01.2021r., sygn. II OSK 2336/20).
Odpowiadając na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.
Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, które jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji. Organ orzekający w tym trybie posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia w dacie wydania kontrolowanej decyzji, przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Nie rozstrzyga o istocie sprawy, która była przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.
Aby móc stwierdzić nieważność decyzji, organ musiałby bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., m. in. że wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).
W orzecznictwie i doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który nie wymaga wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lun społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie takiej decyzji jako aktu organu praworządnego państwa.
Organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji – w trybie art. 156 k.p.a. w oparciu o zamknięty materiał dowodowy, tj. materiał dowodowy jakim dysponował organ administracji architektoniczno-budowlanej w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia było ustalenie, że decyzja Wojewody Śląskiego z 12 czerwca 2020 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty R. z 26 lipca 2019r. nie narusza rażąca przepisów obowiązujących w dacie jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane, ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz aktów wykonawczych. Nie jest ona również obarczona żadną z pozostałych wad, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
Analiza akt sprawy dokonana przez organ nadzorczy w trybie stwierdzenia nieważności wykazała, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr ew. [...], obręb 0001 B. w R.) na cele budowlane. Uzyskał też decyzję Prezydenta Miasta R. z 6 listopada 2017 r., ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie instalacji radiokomunikacyjnej operatora Polkomtel Sp. z o.o. o nazwie [...] R. D., w skład których wchodzą projektowana stalowa wieża kratowa oraz system anten nadawczo-odbiorczych wraz z osprzętem, na działce nr [...] , w rejonie ul. D. w części nie objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Zatem decyzja nie narusza rażąco wymagań ustanowionych przepisami art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Inwestycja nie narusza rażąco warunków decyzji Prezydenta Miasta R. z 6 listopada 2017 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W szczególności w zakresie parametry projektowanego obiektu. Nie narusza też warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm. według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji).
Główny zarzut wobec decyzji o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji radiokomunikacyjnej sformułowany we wniosku o stwierdzenie nieważności, wskazywał na wadliwe przyjęcie braku negatywnego oddziaływania anten sektorowych, podczas gdy zdaniem skarżącego do tej oceny należało zsumować moc anten skierowanych na tym samym azymucie (w tym samym sektorze) i wówczas ocenić odległość miejsc dostępnych dla ludzi. Zdaniem skarżącego taki błędny sposób obliczania mocy anten skutkował wadliwym stwierdzeniem braku konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia.
Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r., poz. 283 według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Oceniając zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, stwierdzić należy, że stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:
a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
b) 5 000 W, a miejsca dostępne dia ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
d) 20 000 W
- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowe wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r., do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:
a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny
- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
W ramach inwestycji przewidziano instalację:
1. anteny sektorowej BSA 1059 (GSM, UMTS i LTE) nadającej w pasmach: 900 i 1800 MHz, skierowanej na azymut 80°, o łącznej mocy EIRP 9090 W (4477 W+4613 W);
2. anteny sektorowej BSA 1059 (GSM, UMTS i LTE) nadającej w pasmach: 900 i 1800 MHz, skierowanej na azymut 200°, o łącznej mocy EIRP 9103 W (4334 W+4769 W);
3. anteny sektorowej BSA 1059 (GSM, UMTS i LTE) nadającej w pasmach: 900 i 1800 MHz, skierowanej na azymut 310°, o łącznej mocy EIRP 9090 W (4477W+4613 W);
4. anteny sektorowej BSA 1059 (LTE i GSM) nadającej w pasmach: 800/900 i 1800 MHz, skierowanej na azymut 80°, o łącznej mocy 5314 W (2239 W+3075 W);
5. anteny sektorowej BSA 1059 (LTE i GSM) nadającej w pasmach: 800/900 i 1800 MHz, skierowanej na azymut 200°, o łącznej mocy EIRP 5346 W (2167 W+3179 W);
6. anteny sektorowej BSA 1059 (LTE i GSM) nadającej w pasmach: 800/900 i 1800 MHz, skierowanej na azymut 310°, o łącznej mocy EIRP 5314 W (2239 W+3075 W);
7. anteny sektorowej BSA 1067 (LTE) nadającej w paśmie 2600 MHz, skierowanej na azymut 80°, o mocy EIRP 5482 W;
8. anteny sektorowej BSA 1067 (LTE) nadającej w 2600 MHz, skierowanej na azymut 200°, o mocy EIRP 5482 W;
9. anteny sektorowej BSA 1067 (LTE) nadającej w 2600 MHz, skierowanej na azymut 310°, o mocy EIRP 5482 W.
Fakt że "Kwalifikacja" została sporządzona na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), nie miał znaczenia skoro przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 mają tą samą treść jak w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839).
Odnosząc się do argumentacji wnioskodawców dotyczącej kwestii sumowania mocy poszczególnych anten tzw. zjawiska kumulacji, organ przekonująco wskazał, że parametrem charakteryzującym przedsięwzięcie z punktu widzenia przepisów ww. rozporządzenia, jest moc pojedynczych anten, a nie gęstość pola elektromagnetycznego przez nie emitowanego. Z tego powodu dokonywanie charakterystyki przedsięwzięcia przy pomocy parametru odnoszącego się do poziomu gęstości pola elektromagnetycznego emitowanego przez anteny jest wadliwe. Parametr ten jest bowiem irrelewantny dla kwalifikacji przedsięwzięcia zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. Dlatego nie może on podlegać sumowaniu.
Organ słusznie zauważył (a skarżący silnie podkreślał), że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane są poglądy, że w sytuacji projektowania więcej niż jednej anteny na tym samym azymucie i o tym samym maksymalnym nachyleniu osi głównej wiązki, należy przeanalizować możliwość ich nakładania i sumowania mocy.
Istnieje też pogląd, zgodnie z którym należy stosować literalną wykładnię przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczać dla pojedynczej anteny, także w przypadku, gdy na terenie tego samego obiektu znajduje się inna instalacja, co wyklucza sumowanie (wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 3455/21, wyrok NSA z 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1194/17, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 766/16, zdanie odrębne do wyroku NSA z 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14).
W sytuacji ewidentne jest, że zastosowanie przepisu prawa nie jest oczywiste i wymaga interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego. Tym samym nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa (wyrok NSA z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 404/08; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 383/07, wyrok NSA z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt II OSK 1043/07, wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt II OSK 247/19, wyrok NSA z dnia 19 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 1849/14).
Zastosowanie przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę instalacji radiokomunikacyjnych jednej z możliwych interpretacji, niejednoznacznie rozumianych przepisów prawa, nie może być uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
W przepisach § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. jest mowa o mocy pojedynczej anteny i sprawdzaniu istnienia miejsc dostępnych dla ludności w relacji do niej - do osi jej głównej wiązki promieniowania. Zatem fakt, że instalacja ma kilka anten, nie zmienia metodologii stosowania kryterium znajdowania się miejsc dostępnych ludności ludzi w osi głównej wiązki. Chodzi o osie głównych wiązek z konkretnych pojedynczych anten. Nie ma znaczenia, czy danej antenie współtowarzyszą inne anteny. Każda ma bowiem swoją oś główną wiązki, a odległość miejsc dostępnych dla ludności bada się przy uwzględnieniu tylko jej mocy.
W końcowych częściach przepisów § 2 ust. 1 pkt 7, jak i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. prawodawca wyraźnie podkreślił, że "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Zastrzeżenie to nie jest przypadkowe i miało na celu wykluczenie sumowania "równoważnej mocy promieniowanej izotropowo" przez anteny danego przedsięwzięcia lub znajdujących się obok siebie przedsięwzięć. Skoro prawodawca w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. konsekwentnie posługuje się pojęciem równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, to z istoty tego pojęcia należy uwzględniać pojedynczą antenę.
Z przedłożonej "Kwalifikacji " (Załącznik nr 4, Odległości środka elektrycznego anten od miejsc dostępnych dla ludności, Rzut poziomy; Załącznik nr 5 Odległości środka elektrycznego anten od miejsc dostępnych dla ludności, Rzut pionowy) wynikało, że:
- przy ukierunkowaniu anteny sektorowej BSA 1059 (GSM, UMTS i LTE), BSA 1059 (LTE i GSM), BSA 1067 (LTE) na azymut 80° i jej maksymalnym pochyleniu - tilt 10°, oś główna wiązki promieniowania w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego anteny będzie przechodzić na najniższej wysokości 8,2 m;
- przy ukierunkowaniu anten sektorowych BSA 1059 (GSM, UMTS i LTE), BSA 1059 (LTE i GSM), BSA 1067 (LTE) na azymut 200° i ich maksymalnym pochyleniu - tilt 10°, oś główna wiązki promieniowania w odległości 200 m od środka elektrycznego anten będzie przechodzić na najniższej wysokości 20,3 m.
- przy ukierunkowaniu anteny sektorowej BSA 1059 (GSM, UMTS i LTE), BSA 1059 (LTE i GSM), BSA 1067 (LTE) na azymut 310° i ich maksymalnym pochyleniu - tilt 7°, oś główna wiązki promieniowania w odległości nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego anteny będzie przechodzić na najniższej wysokości 9,8 m oraz 3,3 m nad budynkiem usytuowanym na działce nr ew. 574/244.
Jednocześnie z ww. "Kwalifikacji " (Załącznik nr 4, Odległości środka elektrycznego anten od miejsc dostępnych dla ludności, Rzut poziomy) wynikało, że osie główne wiązek promieniowania na całej długości nie będą przebiegać przez miejsca dostępne dla ludności ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.
Zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z 7 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r., poz. 1396 ze zm.), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.
Mając na uwadze powyższą charakterystykę emisji pól elektromagnetycznych, organ zasadnie stwierdził, że inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie należała bowiem do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. Wskazać należy również, że projekt budowlany zawierał dane dotyczące maksymalnych tiltów anten.
Dlatego organ słusznie uznał, że decyzja decyzji Wojewody Śląskiego z 12 czerwca 2020 r., nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z 3 października 2008 r. i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r.
GINB dokonał prawidłowej oceny w zakresie kwalifikacji planowanej inwestycji jako przedsięwzięcia, co do którego nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kwalifikacji tej dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Pierwszym z nich jest równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny, natomiast drugim kryterium jest odległość miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny.
Prawidłowe było stwierdzenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że analizowana konfiguracja anten sektorowych, nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie nie osiąga bowiem progów wskazanych w rozporządzeniu (§ 2 ust. 1 pkt 7; § 3 ust. 1 pkt 8). W związku z tym i w myśl art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
W kontrolowanej sprawie organ w sposób prawidłowy ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Powody odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zostały wykazane w treści uzasadnienia, które spełnia wymagania art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a.
Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.