VII SA/Wa 344/22

VII SA/Wa 344/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Siwek
Anna Milicka-Stojek /sprawozdawca/
Bogusław Cieśla /przewodniczący/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2205/22 - Wyrok NSA z 2024-01-30
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 28 ust. 1,  art. 30 ust. 6 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Anna Milicka-Stojek (spr.), Sędzia WSA Andrzej Siwek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 maja 2022 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę
Uzasadnienie
Wojewoda Mazowiecki (dalej jako "organ" lub "Wojewoda") decyzją z 15 grudnia 2021 r. nr 996/OPON/2021, po rozpatrzeniu odwołania Screen Network S.A. z siedzibą w Warszawie (dalej jako "skarżący" lub "inwestor"), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy (dalej jako "Prezydent") z 7 października 2021 r. nr 105/S/2021 wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia inwestora złożonego w dniu 5 sierpnia 2021 r. dotyczącego "Wykonania robót budowlanych polegających na budowie informatora reklamowego" zlokalizowanego przy ul. [...] na dz. nr [...] z obrębu [...] w Dzielnicy Mokotów w Warszawie.
Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Skarżący w dniu 5 sierpnia 2021 r. wystąpił do organu administracji architektoniczno-budowlanej ze zgłoszeniem dotyczącym "Wykonania robót budowlanych polegających na budowie informatora reklamowego" na przedmiotowej nieruchomości.
Prezydent postanowieniem z 16 sierpnia 2021 r. nr 705/P/A/2021, działając na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.b., nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia, poprzez:
złożenia zgłoszenia na aktualnym druku (PB-2) dotyczącym budowy lub wykonania innych robót budowlanych - art. 30 ust. 2 w zw. z ust. 4d P.b.;
złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na aktualnym druku (PB-5) - art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b.;
złożenie decyzji o warunkach zabudowy na realizację przedmiotowej inwestycji;
złożenie decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na ww. roboty budowlane;
uzupełnienie zgłoszenia o załącznik nr 3 umowy najmu z 13 sierpnia 2021 r.
uzupełnienie zgłoszenia o opis techniczny dla przedmiotowej inwestycji, zawierający informację o zakresie, rodzaju i sposobie wykonania robót budowlanych w sposób zgodny z wymaganiami zawartymi w rozporządzeniu Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a w przypadku instalowania urządzenia reklamowego z reklamą świetlną lub podświetlaną, określenie źródła poboru energii elektrycznej;
wykazanie w formie opisowej i graficznej, że planowane roboty są zgodne z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zakresie odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni.
Postanowienie powyższe zostało skutecznie doręczone inwestorowi w dniu 3 września 2021 r.
Inwestor w dniu 4 października 2021 r. nadesłał do Prezydenta pismo, przy którym przedłożył zgłoszenie na druku PB-2, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na druku PB-5 i opis techniczny inwestycji. Jednocześnie wskazał, że brak jest podstaw do żądania przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, załącznika nr 3 do umowy najmu z 13 sierpnia 2012 r. i wykazania w formie opisowej i graficznej, że planowane roboty są zgodne z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Z kolei termin na przedłożenie decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków był zbyt krótki.
Prezydent decyzją z 7 października 2021 r., działając na podstawie art. 30 ust. 5c P.b., wniósł sprzeciw do zgłoszenia złożonego w dniu 5 sierpnia 2021 r. i wskazał, że przedmiotem tego zgłoszenia jest montaż nośnika reklamowego o szerokości 5,115 m i łącznej wysokości 6,893 m. Płaszczyzna reklamowa o wymiarach 5,115 x 3,202 m będzie zamontowana na podkonstrukcji przytwierdzonej do rury stalowej o wysokości 3,667 m posadowionej na fundamencie żelbetowym. Treść reklamowa zamieszczona na ww. urządzeniu adresowana będzie przede wszystkim do kierujących pojazdami poruszających się ul. [...] w Warszawie. Montaż nośnika reklamowego o wielkości i specyfikacji wskazanej w ww. zgłoszeniu może stwarzać okoliczność sprzyjającą szczególnie wysokiemu ryzyku niebezpiecznych zachowań uczestników ruchu spowodowanych m.in. rozproszeniem ich uwagi i koncentracji. Jak wynika ponadto ze specyfikacji technicznej wskazanej w załączniku do zgłoszenia reklama o ww. wymiarach, będzie miała wpływ na zagospodarowanie terenu. Zgodnie natomiast z art. 59 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Ponadto obszar, na którym zlokalizowana jest planowana inwestycja wpisany jest do rejestru zabytków (zespół urbanistyczny i budowlany d. "Miasta-Ogrodu Czerniaków", zw. też "Miastem Ogrodem Sadyba" (wraz z zielenią) pod numerem identyfikacyjnym 1559-A na podstawie zarządzenia Prezydenta nr 2998/12 z 24 lipca 2012 r. w sprawie założenia gminnej ewidencji zabytków Miasta Stołecznego Warszawy. Z kolei zgodnie z art. 29 ust. 7 pkt 2 P.b. roboty budowlane, o których mowa w ust. 1-4, wykonywane: na obszarze wpisanym do rejestru zabytków - wymagają dokonania zgłoszenia przy czym do zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Prezydent zaznaczył dalej, że ulica [...] jest drogą powiatową, gdzie zgodnie z ustawą o drogach publicznych odległość obiektów budowlanych przy drogach oraz niebędących obiektami budowlanymi reklam umieszczonych przy drogach, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 8 m w terenie zabudowy od drogi wojewódzkiej. W szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze krajowej/wojewódzkiej/powiatowej/gminnej w odległości mniejszej niż określono w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Ze względu na powyższe uwarunkowania Prezydent, po dokonaniu analizy złożonego zgłoszenia, mając na uwadze ww. przepisy, postanowieniem z 16 sierpnia 2021 r. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów. Termin do ich nadesłania upłynął w dniu 4 października 2021 r. Skarżący w tej dacie złożył jednak tylko część dokumentów, zaś w odniesieniu do pozostałych wskazał na brak podstaw do ich żądania lub wyznaczenie zbyt krótkiego terminu na przedłożenie decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Prezydent zauważył, że skoro kompletność zgłoszenia jest podstawowym warunkiem, od spełnienia którego ustawodawca uzależnił możliwość skorzystania z uproszczonej procedury realizacji robót budowlanych, nieuzupełnienie przez inwestora braków zgłoszenia obligowało właściwy organ do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji.
Wojewoda decyzją z 15 grudnia 2021 r., po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy decyzję z 7 października 2021 r. W jej uzasadnieniu wskazał, że zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem z 5 sierpnia 2021 r. dotyczy wykonania robót budowlanych polegających na budowie informatora reklamowego, składającego się z podstawy (fundament żelbetowy) o wymiarach 3,9 m x 2,35 m x 0,8 m i wysokości 3,667 m oraz ekranu o wymiarach 5,115 m x 3,202 m. Cała konstrukcja ma wysokość 6,893 m (wymiary w skali 1:50). Biorąc pod uwagę przedstawione przez inwestora parametry techniczne projektowanego nośnika, Wojewoda stwierdził, że nosi on cechy budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 P.b., tj. stanowi "wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe". Przewidziane w projekcje roboty budowlane nie stanowią zatem instalacji urządzenia reklamowego, o której mowa w 29 ust. 2 pkt 6 P.b., lecz budowę urządzenia wolnostojącego, trwale związanego z gruntem i wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda zauważył dalej, że w myśl art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. organ wnosi sprzeciw, gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Przesłanką zastosowania tego przepisu może być tylko to, że konkretne zamierzenie budowlane nie zostało objęte określonymi w art. 29-31 P.b. wyjątkami, a zatem że na jego wykonanie potrzebne jest uzyskanie pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 P.b. W związku z powyższym, należało wnieść sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b., gdyż rodzaj zgłoszonych prac - ze względu na ich skalę i charakter należy uznać za budowlę, a tym samym projektowana inwestycja nie znajduje się w katalogu obiektów budowlanych i robót budowlanych, których realizacja jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących naruszenia art. 30 ust. 5c P.b., w sytuacji w której brak jest podstaw prawnych i faktycznych do twierdzenia, że inwestor nie uzupełnił zgłoszenia oraz naruszenia art. 30 ust. 2 P.b. poprzez jego zastosowanie w sytuacji braku podstaw prawnych do żądania przedłożenia dokumentów wskazanych w postanowieniu z 16 sierpnia 2021 r., Wojewoda wyjaśnił, że zarzuty te nie wpływają na rozstrzygnięcie postępowania, gdyż planowana inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W konsekwencji Prezydent słusznie wniósł sprzeciw do planowanego zamierzenia budowlanego, jednakże błędnie wskazał, że podstawą prawną decyzji jest art. 30 ust. 5c P.b., podczas gdy właściwym przepisem, z przyczyn wskazanych powyżej, był art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję, skarżący wniósł o jej uchylenie, jak również uchylenie decyzji pierwszej instancji zarzucając organom naruszenie:
1) art. 30 ust. 5 P.b. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", poprzez niezasadne utrzymanie w mocy sprzeciwu;
2) art. 142 K.p.a., poprzez nierozpoznanie zaskarżenia postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków zgłoszenia;
3) art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, niewłaściwe uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawa materialnego.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z wyrażoną w art. 15 K.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania, rzeczą organu drugiej instancji jest ponowne zbadanie sprawy w jej całokształcie. W badanej sprawie taka analiza nie została przez organ odwoławczy przeprowadzona. Wojewoda uznał jedynie za prawidłową ocenę stanu faktycznego i prawnego ustalonego przez Prezydenta, jednak zaniechał poczynienia własnych rozważań i dokonania pełnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ uznał ponadto, że zasadne było wniesienie sprzeciwu z uwagi na kwalifikację zgłoszonych robót jako wymagających pozwolenia na budowę, czego nie badał Prezydent. Powyższe też stanowi o naruszeniu zasady dwuinstancyjności. Wojewoda całkowicie zignorował przy tym zaskarżone przez inwestora postanowienie wzywające do uzupełnienia braków zgłoszenia, które to zawierało istotne wady, uzasadniające jego uchylenie. Prezydent nie wyjaśnił w nim bowiem, dlaczego żądał uzupełnienia braków zgłoszenia, tym bardziej, że w ocenie skarżącej, brak było podstaw prawnych do żądania niektórych dokumentów. Ponadto żądanie przedłożenia ostatecznej decyzji Mazowieckiego Konserwatora Zabytków dla tej inwestycji w terminie 30 dni było niemożliwe do zrealizowania. Zdaniem skarżącego, powołane działanie organu stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego statuujących naczelne zasady postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z 15 grudnia 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta z 7 października 2021 r. o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia skarżącej dotyczącego budowy informatora reklamowego.
Jak wynika z akt sprawy Prezydent wniósł sprzeciw z uwagi na nieuzupełnienie przez inwestora brakujących dokumentów, tj. na podstawie art. 30 ust. 5c P.b.
Organ odwoławczy uznał natomiast, że podstawą prawną do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia skarżącej z 5 sierpnia 2021 r. jest art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b., który stanowi, że organ wnosi sprzeciw, gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Sąd podziela stanowisko Wojewody, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem skarżącego wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Na wstępie, odnosząc się do stanowiska Wojewody, zauważyć należy, że zgłoszenie inwestora dotyczące budowy informatora reklamowego wniesione zostało w dniu 5 sierpnia 2021 r., a zatem należało zastosować do niego przepisy ustawy – Prawo budowlane po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471), które weszły w życie w dniu 19 września 2020 r. Ustawą tą zmieniono natomiast przywołany przez Wojewodę art. 29 ust. 2 pkt 6 P.b., który do 19 września 2020 r. brzmiał, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Niemniej jednak po 19 września 2020 r. powyższe zagadnienie uregulowane zostało w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c P.b., zgodnie z którym nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.
Powyższy błąd pozostaje jednak bez wpływu na prawidłowość ustaleń dokonanych przez organ odwoławczy, bowiem podzielić należy stanowisko, że roboty budowlane objęte w niniejszej sprawie zgłoszeniem, nie mogły wywołać zamierzonego skutku, bowiem wymagały uzyskania pozwolenia na budowę.
Rozwijając tę ocenę Sąd zauważa, że zasadą jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 P.b.). Wyjątki od tej zasady, wymienione w art. 29-31 P.b., powinny być w związku z tym interpretowane ściśle. Jednym z nich jest wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym (przywołany wcześniej, a obowiązujący obecnie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c P.b., zaś przed 19 września 2020 r. art. 29 ust. 2 pkt 6 P.b.), które wymaga jedynie zgłoszenia. Natomiast pozwolenia na budowę - na zasadach ogólnych - wymaga budowa wolno stojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, które w myśl art. 3 pkt 3 P.b. jest budowlą.
Kryterium rozróżnienia pomiędzy budową budowli, tj. urządzenia reklamowego, a instalowaniem tablicy lub urządzenia reklamowego, stanowią cechy tego urządzenia i sposób jego posadowienia. Zgodnie bowiem z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Nie jest zatem decydująca sama fizyczna niemożność zmiany lokalizacji budowli rozumiana jako jej techniczna nieusuwalność z danego miejsca, skutkująca jej zniszczeniem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 1 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2558/10, z 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2063/14, z 24 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 877/16; https://cbois.nsa.gov.pl).
Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że objęty postępowaniem nośnik reklamowy składa się z podstawy (fundament żelbetowy) o wymiarach 3,9 m x 2,35 m x 0,8 m i wysokości 3,667 m oraz ekranu o wymiarach 5,115 m x 3,202 m. Cała konstrukcja ma wysokość 6,893 m (wymiary w skali 1:50).
W ocenie Sądu, nośnik ten to konstrukcja przestrzenna, stanowiąca całość techniczno-użytkową, a parametry techniczne tego obiekt (wymiary, wysokość, masa), nie pozwalają na przyjęcie, że sporny nośnik reklamowy stanowi "instalację". Będzie ponadto budowlą trwale związaną z gruntem. O trwałym związaniu z gruntem nie decyduje bowiem brak technicznych możliwości przesunięcia budowli lecz takie związanie, które nie zakłada i zarazem uniemożliwia zmiany jej usytuowania w trakcie normalnego użytkowania. W tym przypadku parametry urządzenia wskazują, że zastosowany w nim fundament, przekazując na podłoże gruntowe całość obciążeń budowli, ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. Sąd zauważa nadto, że budowa, czyli wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, może polegać także na składaniu, zespalaniu części zespołów w gotowy wyrób, zakładaniu instalacji, czy łączeniu oddzielnych części w jedną całość. O tym więc, czy wykonywanie określonego rodzaju robót jest budową, czy też innego rodzaju robotami budowlanymi, nie decyduje technologia tych robót lecz ich rezultat - obiekt budowlany.
Z przyczyn podniesionych powyżej, zasadnie przyjął Wojewoda, że zamiar inwestycyjny objęty zgłoszeniem skarżącego wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o art. 28 ust. 1 P.b. W konsekwencji prawidłowo zastosował art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b., zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W związku z tym, że Wojewoda jako podstawę prawną wniesienia sprzeciwu wskazał cytowany wyżej art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b., a zatem inny przepis niż Prezydent w decyzji z 7 października 2021 r. (art. 30 ust. 5c P.b.), zauważyć należy, że w orzecznictwie dopuszcza się zmianę podstawy prawnej wniesienia sprzeciwu przez organ odwoławczy. W wyroku z 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2199/16 (LEX nr 2575097) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że sama zmiana materialnoprawnej podstawy wydanej decyzji (w tym wypadku podstawy prawnej wniesienia sprzeciwu) nie wymaga uchylenia decyzji przez organ odwoławczy i wydania decyzji reformatoryjnej. Organ odwoławczy powinien w takiej sytuacji utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i w uzasadnieniu decyzji odwoławczej podać prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia. Uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji jest bowiem jej integralną częścią (art. 107 § 1 K.p.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie kwestionuje legalności wydania tego rodzaju rozstrzygnięć przez organ odwoławczy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 20 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2228/11, z 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II OSK 1602/12, z 18 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 1940/13, https://cbois.nsa.gov.pl).
W tej sytuacji Sąd nie podziela zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia art. 30 ust. 5 P.b. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy sprzeciwu, jak również naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, niewłaściwe uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawa materialnego. Zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie nie naruszało zasad opisanych w ww. przepisach, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji wypełnia dyspozycję art. 107 § 3 K.p.a. Zawiera prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych sprawy oraz wyczerpujące i prawidłowe odniesienia do prawnych aspektów podjętego orzeczenia.
Z powyższych przyczyn Wojewodzie nie można również zarzucić naruszenia art. 142 K.p.a. poprzez nierozpoznanie zarzutów odnoszących się do postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków zgłoszenia. Skoro bowiem okoliczności faktyczne niniejszej sprawy wskazują, że zamierzenie inwestycyjne dokonane przez skarżącego zgłoszeniem, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, to zbędne było odnoszenie się do zarzutów związanych z uzupełnieniem braków formalnych tego zgłoszenia.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.
Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu, gdy strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, w której organ wystąpił z wnioskiem o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zaś skarżący, po doręczeniu powyższego wniosku (zawartego w piśmie z 18 marca 2022 r.), pismem z 6 kwietnia 2022 r. również wniósł o rozpoznanie sprawy w ww. trybie.