VII SA/Wa 3197/24

VII SA/Wa 3197/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla /przewodniczący/
Lucyna Staniszewska /sprawozdawca/
Tomasz Janeczko
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 320
art. 35 ust. 3
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko, asesor WSA Lucyna Staniszewska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 17 października 2024 r. znak: OOL.Z-3.4351.303.2023.3.AP w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz M.W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
I. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: ,,Organ’’, ,,GDDKiA’’) z dnia 17 października 2024 r. znak: O/OL.Z-3.4351.303.2023.3.AP, wydane na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320 ze zm., dalej: ,,u.d.p.’’) oraz art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) w postępowaniu ponownym prowadzonym na skutek wydania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 2869/23, odmawiające uzgodnienia projektu decyzji sporządzonej przez Wójta Gminy S. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego gospodarstwa rolnego z infrastrukturą turystyczną, techniczną i komunikacyjną na działce nr [...] w obrębie [...] , gmina S., pod względem połączenia komunikacyjnego do drogi krajowej nr [...] wnioskowanej przez M. W. (dalej: ,,inwestor’’, ,,skarżący’’).
II. Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
1. Wójt Gminy S. zwrócił się do GDDKiA Oddziału w Olsztynie z wnioskiem z dnia 28 września 2023 r., znak: RR-AB.6730.29.2017 o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego gospodarstwa rolnego z infrastrukturą turystyczną, techniczną i komunikacyjną na działce nr [...] w obrębie [...] , gmina S..
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia 9 października 2023 r., znak: O/OL.Z-3.4351.303.2023.AP, odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji. W następstwie inwestor zaskarżył ww. postanowienie występując ze skargą z dnia 6 listopada 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 2869/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 9 października 2023 r., znak: O/OL.Z- 3.4351.303.2023.AP i przekazał organowi akta sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy GDDKiA postanowieniem z dnia 17 października 2024 r. znak: O/OL.Z-3.4351.303.2023.3.AP na podstawie art. 35 ust. 3 u.d.p. oraz art. 106 k.p.a. odmówił uzgodnienia projektu decyzji sporządzonej przez Wójta Gminy S..
W uzasadnieniu postanowienia Organ wskazał, że po ponownym przeanalizowaniu przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz kierując się uzasadnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 2869/23 nie dostrzegł podstaw do uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji.
GDDKiA wskazała, że podstawą prawną uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przez ten organ jako zarządcę drogi krajowej nr [...] - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, jest przepis art. 35 ust. 3 u.d.p. Zgodnie z tą normą zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą". Sformułowanie "możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego" należy rozumieć jako zapewnienie obsługi komunikacyjnej danej nieruchomości z drogą poprzez zjazd, w tym przypadku z drogi krajowej nr [...] .
Działka nr [...] , objęta przedmiotowym projektem decyzji o warunkach zabudowy, położona jest po lewej stronie drogi krajowej nr [...] zakwalifikowanej zarządzeniem nr 8 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 17 kwietnia 2024 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych zaliczona do klasy dróg głównych (oznaczonych symbolem "G"). W obecnym stanie rzeczy przedmiotowa działka jest w przeważającej większości niezagospodarowana i zalesiona, złożona z gruntów rolnych (użytek gruntowy: grunty orne klasy VI) oraz gruntów zabudowanych i zurbanizowanych (użytek gruntowy: inne tereny zabudowane). Charakter przedmiotowej inwestycji wskazuje, że podczas jej budowy nieruchomość będą obsługiwać pojazdy wielkogabarytowe (ciężarówki, betoniarki) 2 a w późniejszym etapie jej eksploatowania pojazdy osobowe, maszyny rolnicze, pojazdy dostawcze, komunalne i inne konieczne do jej użytkowania.
Z załącznika graficznego do projektu decyzji projektu decyzji wynika, że nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczono w odległości min. 25,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] , co nie stoi w sprzeczności z art. 43 ust. 1 u.d.p. wobec czego organ nie wnosi uwag w powyższym zakresie.
Organ wskazał jednak, że istotą w sprawie jest ocena sposobu obsługi komunikacyjnej inwestycji, która ma powstać na działce nr [...] . Analiza bezpieczeństwa i płynności ruchu drogowego odbywającego się na drodze wynika wprost z zadań zarządcy drogi (art. 20 u.d.p.) oraz art. 19 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 21 u.d.p., który stanowi, iż do zadań zarządcy drogi należy planowanie i ochrona dróg polegająca na niedopuszczeniu do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu.
W przedstawionym zarządcy drogi krajowej do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy, obsługę komunikacyjną działki nr [...] przewidziano w sposób następujący, cyt.: "z drogi wewnętrznej (działka [...] będącą współwłasnością inwestora), po dokonaniu przebudowy zjazdu z drogi krajowej nr [...] (działka ewidencyjna nr 50) na warunkach określonych przez zarządcę drogi w decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad znak: O.OL.Z-3.4241.44.2O19.2.t".
Wyjaśnić należy, że przy ustalaniu warunków zabudowy zarządca drogi oceniając dopuszczalność włączenia inwestycji do ruchu drogowego, kieruje się przepisami prawa obowiązującego na dzień wydania rozstrzygnięcia przy uwzględnieniu funkcji planowanej zabudowy (która wpływa na wielkość i rodzaj ruchu drogowego generowanego przez tę zabudowę), inaczej rzecz ujmując, są to istniejące uwarunkowania faktyczne i prawne.
Warunki stosowania zjazdów przy drogach określa rozporządzenie MI. W zakresie charakteru zjazdu, Organ podkreślił, iż o tym, jaki zjazd byłby właściwy do obsługi komunikacyjnej danej nieruchomości, przesądza przepis § 54 ust. 4 rozporządzenia MI. Unormowany jest w nim podział zjazdów na kategorie: zwykły - przeznaczony do ruchu pojazdów, techniczny - przeznaczony wyłącznie do ruchu pojazdów obsługi drogi oraz wyjątkowo do ruchu pojazdów ratowniczych, awaryjny - przeznaczony wyłącznie do ruchu pojazdów służb ratowniczych oraz wyjątkowo do ruchu pojazdów obsługi drogi. Nawiązując do inwestycji planowanej na działce nr [...] , tj. budynku mieszkalnego gospodarstwa rolnego z infrastrukturą turystyczną, techniczną i komunikacyjną, w niniejszej sprawie właściwym zjazdem jest zjazd zwykły jako dopuszczający możliwość włączenia do drogi krajowej nr [...] ruchu drogowego z terenu planowanej inwestycji.
Na podstawie zebranego materiału dowodowego oraz z ustaleń poczynionych przez zarządcę drogi krajowej (m.in. analiza rejestru zjazdów prowadzonego przez zarządcę drogi w ramach Banku Danych Drogowych, Projektu Stałej Organizacji Ruchu oraz aktualnej dokumentacji zdjęciowej wykonanej podczas wizji lokalnej) wynika, że działka nr [...] posiada pośredni dostęp do drogi publicznej krajowej nr [...] poprzez działkę nr 26/3. Decyzją z dnia 15 maja 2019 r. znak: O.OL.Z-3.4241.44.2019.2.t zarządca drogi krajowej nr [...] zezwolił na przebudowę zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] w km 60+688 strona lewa na działkę nr [...] położonej w miejscowości [...] , służącego do obsługi komunikacyjnej działek nr [...] , [...] , [...] , [...] i [...] .
Ponadto, pismem z dnia 16 lipca 2019 r. znak: O.OL.Z-3.4241.44.2019.4.t uzgodniono projekt przebudowy ww. zjazdu indywidualnego jako zgodnego z decyzją z dnia 15 maja 2023 r.
Jednakże, pomimo dotychczasowych uzgodnień z zarządcą drogi krajowej nr [...] , GDDKiA zwrócił uwagę, że na dzień uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy brak jest potwierdzenia faktycznego przebudowania zjazdu na działkę nr [...] zgodnie z ww. decyzją, co godzi w zasady zachowania bezpieczeństwa ruchu drogowego podczas włączania inwestycji o funkcji mieszkalnej gospodarstwa rolnego do ruchu drogowego na ww. drodze krajowej. Jednocześnie, uniemożliwia to zarządcy drogi krajowej dokonania uzgodnienia w zakresie możliwości włączenia ruchu do drogi krajowej z terenu inwestycji na działce nr [...] (art. 35 ust. 3 u.d.p.).
Organ przywołał fragment wyroku NSA z 5 października 2021 r., sygn. akt II OSK 262/21, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Zarządca drogi powinien mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi jedną z przesłanek oceny dopuszczalności uzgodnienia przez zarządcę drogi zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego i mieści się w pojęciu "możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego", o jakim mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Jest to więc przesłanka dopuszczalności inwestycji mającej powstać przy drodze. Niezapewnienie koniecznego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego stanowi uzasadnioną przesłankę odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy".
Przeprowadzona analiza zgromadzonej dokumentacji w sprawie, tj. zdjęcia z terenu oraz Projekt Stałej Organizacji Ruchu wykazała, iż w otoczeniu miejsca włączenia występuje oznakowanie w postaci znaku poziomego P-3a "linia jednostronnie przekraczalna długa", która oddziela od siebie pasy prowadzące ruch w tych samych albo przeciwnych kierunkach oraz wskazująca kierującym, w którym miejscu zmiana pasa ruchu jest zabroniona lub dozwolona (Załącznik nr 2 pkt. 2 ppkt 2.2.1. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunkach ich umieszczania na drogach z dnia 3 lipca 2003 r. /tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2311 ze zm./). Na drodze krajowej nr [...] w km 60+575 strona prawa usytuowane są znaki pionowe ostrzegawcze:
znak A-6b "skrzyżowanie z drogą podporządkowaną występującą po prawej stronie", ostrzegający o występującym skrzyżowaniu drogi krajowej nr [...] z drogą gminną publiczną nr [...] w km 60+799;
znak A-l "niebezpieczny zakręt w prawo" ostrzegający o łuku poziomym posiadającym ograniczoną widoczność z oznakowaniem m.in. linią P-3a.
Dodatkowo, w km 60+422 strona prawa występuje znak B-34 "koniec ograniczenia prędkości" wskazujący na uchylenie ograniczenia prędkości do 70 km/h. Tak więc, na analizowanym odcinku drogi obowiązuje prędkość do 90 km/h.
GDDKiA zwrócił uwagę, że w dacie orzekania, wskazany do obsługi komunikacyjnej inwestycji na działce nr [...] zjazd, posiada nawierzchnię gruntową (czyli nie ma żadnej konstrukcji), bez określonych pozostałych parametrów technicznych takich jak: promienie skrętów na połączeniu z jednią drogi krajowej, czy szerokości umożliwiającej niezakłócony przejazd pojazdów, a także nie posiada zabezpieczonej krawędzi na połączeniu z jezdnią drogi krajowej.
Organ przeprowadził wizję lokalną i ustalił, że pomiędzy nieutwardzonym (gruntowym) zjazdem a krawędzią jezdni istnieje próg. Wykorzystywanie zjazdu w ww. stanie, może prowadzić do uszkodzenia jezdni, tj. nadkruszenia jej krawędzi o nawierzchni asfaltowej przez koła pojazdów korzystających z tego zjazdu a następnie przenoszenia oderwanych odłamków bezpośrednio na jezdnię stwarzając zagrożenie uderzenia takim odłamkiem w szyby innych pojazdów.
Co więcej, w zagłębieniach, jakie istnieją na gruntowym zjeździe, może gromadzić się woda, która przy ujemnych temperaturach zamarznie zwiększając ryzyko poślizgu pojazdów wjeżdżających i wyjeżdżających z nieruchomości, a to stanowiłoby zagrożenie dla wszystkich uczestników ruchu drogowego znajdujących się w takim momencie w pobliżu.
W tym miejscu należy zaznaczyć, iż miejsce włączenia o nawierzchni gruntowej będzie generowało przenoszenie zanieczyszczeń (tj. błoto, kamienie, roślinność na kołach pojazdów) na jezdnię drogi krajowej, a to w momencie opadów atmosferycznych, bezsprzecznie prowadzi do zmniejszenia przyczepność kół, wywołując tym samym większe prawdopodobieństwo wpadnięcia w poślizg oraz dłuższe hamowanie pojazdów poruszających się po drodze krajowej (np. jadących z naprzeciwka). Jest to tym bardziej istotne zważywszy, że na przedmiotowym odcinku drogi krajowej prędkością obowiązującą jest 90 km/h a układ drogi przechodzi w łuk poziomy.
Organ, ponadto zwrócił uwagę, że uwzględniając funkcję zabudowy inwestycji jaką jest budowa budynku mieszkalnego gospodarstwa rolnego, założyć należy, że przedmiotowym zjazdem najczęściej komunikować się będą pojazdy osobowe oraz pojazdy rolnicze (z przyczepą, kombajny, ciągniki rolnicze - również z przymocowanymi narzędziami rolniczymi). Pojazdy rolnicze korzystając z przedmiotowego zjazdu w istniejącym stanie, także doprowadzą do znacznego niszczenia niezabezpieczonej krawędzi jezdni, osiadania zjazdu gruntowego poprzez swoje obciążenie oraz samowolnego rozjeżdżania pasa drogowego z uwagi na konieczność powzięcia szerokiego promienia skrętu. Ponadto, pojazdy te wyposażone są w koła o dużej średnicy z bieżnikiem głębszym i szerszym niż przeciętny samochód osobowy lub ciężarowy, co spowoduje przenoszenie jeszcze większej ilości zanieczyszczeń na jezdnię drogi krajowej. Taka sytuacja, jak już wcześniej opisano, stwarza bezpośrednie zagrożenie ruchu drogowego wynikające z zmniejszenia przyczepność kół pojazdów poruszających się drogą krajową nr [...] .
Dopuszczenie możliwości włączenia inwestycji, ww. pojazdami wynikającymi z funkcji zabudowy, do ruchu panującego na drodze krajowej nr [...] wyżej opisanym zjazdem przy dozwolonej prędkości 90 km/h, w sąsiedztwie łuku drogi o słabej widoczności (zasygnalizowanej znakami A-l i P-3a) w ocenie zarządcy drogi jest nie do zaakceptowania.
Biorąc powyższe uzasadnienie pod uwagę, wskazana w analizowanym projekcie decyzji o warunkach zabudowy obsługa komunikacyjna zjazdem w km 60+688 strona lewa, który posiada jedynie wydane warunki techniczne do przebudowy w przywołanej decyzji 15 maja 2019 r. znak: O.OL.Z-3.4241.44.2019.2.1, nie wpłynie na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dopiero jego faktyczna przebudowa w terenie da możliwość bezpiecznego włączenia ruchu z terenu inwestycji na drogę krajową nr [...] .
Dlatego też ustalony dostęp do drogi krajowej nr [...] jest nie do przyjęcia przez zarządcę ww. drogi krajowej. Natomiast obowiązujące w tym zakresie przepisy jednoznacznie wskazują, że teren planowanej inwestycji w chwili składania wniosku o ustalenie warunków zabudowy ma zapewniony odpowiedni dostęp do drogi publicznej. Jest to warunek podstawowy dla podjęcia dalszych działań w kierunku oceny możliwości zagospodarowania terenu.
Biorąc pod uwagę powyższe, Organ odmówił uzgodnienia decyzji.
III. 1. Dnia 25 listopada 2024 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie kwestionując je w całości.
Pod adresem zaskarżonego postanowienia, skarżący podniósł następujące naruszenia:
- art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej WSA) zawartej w wyroku z dnia 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2869/23,
- art. 52 ust, 3, art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. c w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.), poprzez uzależnienie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy od spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków,
- art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej u.d.p.) w związku z art. 106 ust. 5, w związku z art. 110 ust. 1 w związku z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), poprzez odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy ten sam Organ wydał decyzję na przebudowę zjazdu wraz z określeniem niezbędnych parametrów technicznych,
- art. 7, art. 8 ust. 1, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego,
- art. 6 k.p.a. poprzez opieranie się na domniemaniach i przypuszczeniach a nie potwierdzonych faktach i dowodach,
- art. 8 ust. 2 k.p.a. poprzez odmienne rozstrzygnięcie spraw o takim samym stanie faktycznym i prawnym.
Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1, 2, 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnoszę o uchylenie zaskarżonego postanowienia O/OL.Z-3.4351.303.2023.3.AP oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Z uwagi na bardzo długi okres rozpoznawania przedmiotowej sprawy przez Organ (pół roku) wnoszę także o rozważenie przez Sąd możliwości zobowiązania Organu do wydania w określonym przez Sąd terminie postanowienia uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy.
Wnoszę również o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżone postanowienie odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy zostało wydane w następstwie wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2869/23 uwzględniającego skargę na poprzednie postanowienie Organu O/OL.Z-3.4351.303.2023.AP. W wyroku tym Sąd dokonał oceny prawnej i wyraźnie określił, iż jest spełniony wymóg dostępności do drogi publicznej. Takie stanowisko Organu w tej wyjątkowej sytuacji jest nieuprawnione (art. 35 ust. 3 u.d.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W piśmiennictwie (J.P. Tarno - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2006, s. 329) podkreśla się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji publicznej, zarówno, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach.
Argumenty Organu w przedmiotowym postanowieniu stojące za odmowa uzgodnienia projektu decyzji wyraźnie polemizują z prawomocnym wyrokiem Sądu, czym Organ naruszył art. 153 p.p.s.a. Organ stwierdza w swoim postanowieniu odmawiającym uzgodnienia, iż brak jest potwierdzenia faktycznego przebudowania zjazdu na działkę nr [...] zgodnie z decyzją i uniemożliwia to zarządcy drogi krajowej dokonania uzgodnienia w zakresie możliwości włączenia ruchu do drogi krajowej z terenu inwestycji na działce nr [...] (art. 35 ust. 3 u.d.p.). Dopiero jego faktyczna przebudowa w terenie da możliwość bezpiecznego włączenia ruchu z terenu inwestycji na drogę krajową nr [...] . Jak wynika z projektu decyzji obsługa komunikacyjna terenu inwestycji ma się odbyć zjazdem, który będzie dopiero w przyszłości przebudowany i dostosowany do wymagań zawartych w ww. decyzji. Stanowisko Organu jest zgoła odmienne od oceny prawnej Sądu, który wyraźnie wskazał, że planowana inwestycja ma potencjalnie zapewniony dostęp do drogi publicznej i zanegował stanowisko Organu, iż tylko wybudowany fizycznie zjazd spełnia wymóg dostępności do drogi publicznej.
Uzgadniany przez Organ projekt decyzji o warunkach zabudowy konkretnie wskazuje na decyzję zarządcy drogi zezwalającą na przebudowę zjazdu O.OL.Z-3.4241.44.2019.2.t, która wyraźnie określa wymogi i parametry jakie ma spełniać przebudowany zjazd by uznać go za bezpieczne rozwiązanie na określonej klasie drogi. Z postanowienia Organu wynika, że uzgodnienie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego będzie możliwe dopiero po przebudowie zjazdu do inwestycji zgodnie z wydaną decyzją przebudowy. Stwierdza zatem Organ, że istnieje możliwość dostępności do drogi o określonej klasie i możliwość ta spełnia wymogi bezpieczeństwa. Wynika z tego wniosek, że Organ ocenił, że istnieje możliwość włączenia do drogi krajowej nr [...] ruchu drogowego spowodowanego zmiana zagospodarowania działki inwestycyjnej, choć jednoznacznie nie zostało to w zaskarżonym postanowieniu stwierdzone.
W przedmiotowej sprawie podnoszony przez Organ powód odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy to brak przebudowy zjazdu zgodnie z decyzją lokalizacyjną zarządcy Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej GDDKiA) O.OLZ-3.4241.44.2019.2.t. z dnia 15 maja 2019 r. Naruszył tym Organ art. 52 ust. 3, art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. c w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez uzależnienie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy od uprzedniej przebudowy zjazdu zgodnie z decyzją GDDKiA, podczas gdy Organ nie może uzależniać uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy od spełnienia przez wnioskodawcę ani nawet od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków, skoro taki zakaz z mocy art. 52 ust. 3 u.p.z.p. dotyczy organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, a postępowanie uzgodnieniowe jest postępowaniem wpadkowym, o charakterze służebnym, do którego tym samym zastosowanie znajdą normy właściwe do postępowania głównego.
Naruszył również Organ art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 35 ust. 3 u.d.p. poprzez odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, mimo że projekt tej decyzji przewiduje w swojej treści, że nieruchomość będzie skomunikowana z drogą publiczną w sposób zaakceptowany i określony uprzednio przez GDDKiA w decyzji O.OL.Z- 3.4241.44.2019.2.t. z dnia 15 maja 2019 r. o zezwoleniu na przebudowę zjazdu, którą to własną decyzją Organ jest związany.
IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
1. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Kontrola legalności przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie w tak zakreślonych granicach kognicji doprowadziła do wniosku, że zaskarżona decyzja, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, jest prawidłowa.
2. Na wstępie przypomnienia wymaga, iż postanowienie w przedmiocie uzgodnienia było już przedmiotem kontroli WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2869/23 uchylił postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 9 października 2023 r. znak: O/OL.Z-3.4351.303.2023.AP w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wyrok ten był nie przedmiotem skargi kasacyjnej żadnej ze stron postępowania i stał się prawomocny.
Jak stanowi natomiast art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest pogląd, iż wiążąca ocena prawna, o której jest mowa w art. 153 p.p.s.a., może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy wydania decyzji, a ponadto, że granicą obowiązywania tego związania jest tożsamość istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz brak zmiany stanu prawnego. (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2025 r. sygn. akt II GSK 2090/24). W niniejszej sprawie organ ponownie wydając postanowienie dnia 17 października 2024 r. znak: O/OL.Z-3.4351.303.2023.3.AP odmawiające uzgodnienia projektu decyzji sporządzonej przez Wójta Gminy S. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego gospodarstwa rolnego z infrastrukturą turystyczną, techniczną i komunikacyjną na działce nr [...] w obrębie [...] , gmina S., pod względem połączenia komunikacyjnego do drogi krajowej nr [...] działał w warunkach związania wynikającego z art. 153 p.p.s.a.
Ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy zaistniałych po wydaniu wyroku, a także w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego przedmiotową ocenę (zob. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2025 r., sygn. akt I OSK 107/23, LEX nr 3830559).
Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998 r., sygn. akt II SA 1560/97 niepubl.).
Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376).
3. Rolą obecnie kontrolującego zaskarżone postanowienie Sądu jest zatem weryfikacja, czy organ w pełni zastosował się do zaleceń i wskazań zawartych w powyżej przywołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zgodnie z uzasadnieniem wyroku WSA w Warszawie wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2869/23 ,,istotną kwestią, która powinna być uwzględniona przy wydawaniu uzgodnienia, jest to, że decyzją z dnia 15 maja 2019 r. zarządca drogi krajowej nr [...] zezwolił na przebudowę zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] w km 60+688 strona lewa na działkę nr [...] położonej w miejscowości [...] , służącego do obsługi komunikacyjnej działek nr [...] , [...] , [...] , [...] i [...] . Ponadto, pismem z dnia 16 lipca 2019 r. uzgodniono projekt przebudowy ww. zjazdu indywidualnego jako zgodnego z decyzją z dnia 15 maja 2019 r. (...). Zatem mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że w trybie art. 35 ust. 2 u.d.p. badana jest możliwość dostępności do drogi o określonej klasie, jak i to czy "możliwość ta" spełnia wymogi bezpieczeństwa. W ocenie Sądu należy wskazać, że przedmiotowa nieruchomość, na której ma być zlokalizowana planowana inwestycja ma potencjalnie zapewniony dostęp do drogi publicznej, ponieważ w stosunku do niej funkcjonuje w obrocie prawnym ostateczna decyzja zarządcy drogi publicznej, zezwalająca na lokalizację zjazdu publicznego stosownie do art. 29 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 8 u.d.p. Nie można zgodzić się z organem, że tylko wybudowany fizycznie zjazd publiczny spełnia wymóg dostępności do drogi publicznej. Takie stanowisko Organu w tej wyjątkowej sytuacji jest nieuprawnione (art. 35 ust. 3 u.d.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie w decyzji o warunkach zabudowy zostało konkretnie wskazane z powołaniem się na uzyskane zezwolenie przez zarządcę drogi, jak może wyglądać zjazd i jakie ma spełniać warunki techniczne, by uznać go za bezpiecznym rozwiązaniem na określonej klasie drogi. Trzeba mieć na uwadze, że inwestor w sytuacji gdy tego konkretnego zjazdu określonego w zezwoleniu nie wykona, nie uzyska dla całej planowanej inwestycji pozwolenia na budowę. Organ wydający pozwolenie na budowę jest związany tymi ustaleniami.
Z tych wszystkich względów Organ uzgadniający w sytuacji, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje zezwolenie na budowę zjazdu i zostało ono ujęte w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, to powinien rozważyć, czy ujęte w nim rozwiązania spełniają warunki określone w art. 35 ust. 3 u.d.p.. Organ jednak tego w niniejszej sprawie nie uczynił. Organ pominął tę kwestię, a ma ona istotny wpływ na wynik sprawy (art. 80 w zw. z 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).’’.
Biorąc pod uwagę regulację zawartą w art. 153 i art. 170 p.p.s.a., organ był zatem zobowiązany do rozpatrzenia wniosku Wójta Gminy S. o uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego gospodarstwa rolnego z infrastrukturą turystyczną, techniczną i komunikacyjną na działce nr [...] w obrębie [...] , gmina S., pod względem połączenia komunikacyjnego do drogi krajowej nr [...] wnioskowanej przez M. W. poprzez analizę przyszłego rozwiązania w postaci przebudowanego zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] w km 60+688 strona lewa na działkę nr [...] położonej w miejscowości [...] , służącego do obsługi komunikacyjnej działek nr [...] , [...] , [...] , [...] i [...] . Tymczasem, Organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia tego nie uczynił. Organ dokonał obszernej analizy bezpieczeństwa ruchu drogowego dla obecnego rozwiązania komunikacyjnego. Wskazał bowiem, że: ,,(...) pomimo dotychczasowych uzgodnień z zarządcą drogi krajowej nr [...] , na dzień uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy brak jest potwierdzenia faktycznego przebudowania zjazdu na działkę nr [...] zgodnie z ww. decyzją, co godzi w zasady zachowania bezpieczeństwa ruchu drogowego podczas włączania inwestycji o funkcji mieszkalnej gospodarstwa rolnego do ruchu drogowego na ww. drodze krajowej.’’. W ocenie organy uniemożliwia to zarządcy drogi krajowej dokonania uzgodnienia w zakresie możliwości włączenia ruchu do drogi krajowej z terenu inwestycji na działce nr [...] (art. 35 ust. 3 u.d.p.).
Organ zamiast zbadać istotę sprawy a zatem, czy po wykonaniu planowanego zjazdu korzystanie z niego i z drogi krajowej będzie możliwe zgodnie z zasadami zachowania bezpieczeństwa ruchu drogowego to organ przeprowadził ponownie analizę istniejącego dotychczas zjazdu. Organ przy tym powołał się na aktualne zdjęcia terenu oraz obecnej organizacji ruchu i oznakowania. Opisał, że w dacie orzekania, wskazany do obsługi komunikacyjnej inwestycji na działce nr [...] zjazd, posiada nawierzchnię gruntową (czyli nie ma żadnej konstrukcji), bez określonych pozostałych parametrów technicznych takich jak: promienie skrętów na połączeniu z jednią drogi krajowej czy szerokości umożliwiającej niezakłócony przejazd pojazdów, a także nie posiada zabezpieczonej krawędzi na połączeniu z jezdnią drogi krajowej. Co więcej podkreślił, że z przeprowadzonej wizji lokalnej wynika, że pomiędzy nieutwardzonym (gruntowym) zjazdem a krawędzią jezdni istnieje próg. Wykorzystywanie zjazdu w ww. stanie, może prowadzić do uszkodzenia jezdni, tj. nadkruszenia jej krawędzi o nawierzchni asfaltowej przez koła pojazdów korzystających z tego zjazdu a następnie przenoszenia oderwanych odłamków bezpośrednio na jezdnię stwarzając zagrożenie uderzenia takim odłamkiem w szyby innych pojazdów. Nadto, w ocenie organu gdyby zjazd był użytkowany w obecnym stanie w zagłębieniach, jakie istnieją na gruntowym zjeździe, może gromadzić się woda, która przy ujemnych temperaturach zamarznie zwiększając ryzyko poślizgu pojazdów wjeżdżających i wyjeżdżających z nieruchomości, a to stanowiłoby zagrożenie dla wszystkich uczestników ruchu drogowego znajdujących się w takim momencie w pobliżu.
Tymczasem, analiza dotychczasowego stanu faktycznego nie miała być przedmiotem ponownej oceny Organu, lecz postanowień ostatecznej decyzji z dnia 15 maja 2019 r. mocą, której zarządca drogi krajowej nr [...] zezwolił na przebudowę zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] w km 60+688 strona lewa na działkę nr [...] położonej w miejscowości [...] , służącego do obsługi komunikacyjnej działek nr [...] , [...] , [...] , [...] i [...] .
4. Tym samym organ nie uwzględnił istotnych okoliczności i ponownie nie zbadał istoty sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 kwietnia 2024 r. przesądził już to, że na etapie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie można od inwestora wymagać wykonania nowego zjazdu. Obowiązek ten zaktualizuje się w postępowaniu o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę. Trzeba mieć na uwadze, że inwestor w sytuacji gdy tego konkretnego zjazdu określonego w zezwoleniu nie wykona, nie uzyska dla całej planowanej inwestycji pozwolenia na budowę.
Organ uzgadniający powinien rozpoznać sprawę, uwzględniając wszystkie istotne okoliczności, w tym rodzaj planowanej inwestycji, związane z tym obciążenia ruchem oraz kategorię drogi publicznej, jej warunki użytkowania i względy bezpieczeństwa ruchu, stanowiące podstawowe kryterium oceny przedstawionych przez inwestora możliwości usytuowania nowych/zaprojektowanych zjazdów z dróg publicznych a nie obecnego zjazdu.
5. W ocenie Sądu organ nie wykonał przytoczonych wskazań Sądu, w tym przede wszystkim nie rozpoznały ponownie sprawy stosownie do wymogów wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 K.p.a. co skutkowało naruszeniem art. 153 P.p.s.a. Nie można zapominać, czego zdaje się nie zauważać organ, że zarządca drogi ocenia zgodność planowanych inwestycji w kontekście bezpieczeństwa ruchu drogowego i w tym kontekście postanowienie uzgodnieniowe powinno się odwoływać do zaplanowanej obsługi komunikacyjnej wynikającej z projektu decyzji o warunkach zabudowy, a ten zakłada obsługę komunikacyjną bezpośrednio z drogi krajowej nr [...] w km 60+688 strona lewa na działkę nr [...] położonej w miejscowości [...] [...]. Jak sam organ uzgodnieniowy wskazuje, działka inwestycyjna posiada bezpośredni zjazd z drogi krajowej nr [...] .
Organ ponadto, ponownie naruszył przepis prawa materialnego tj. art. 35 ust. 3 u.d.p.
Generalnego Dyrektora nie uwzględnia tego, że czym innym jest uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, a czym innym zgoda na lokalizację zjazdu z drogi publicznej, a tym bardziej budowa takiego zjazdu.
Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z 17 października 2023 r., II OSK 1254/22 i z 26 lutego 2024 r., II OSK 2583/22 "w ramach uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy organ nie jest uprawniony do oceny spełnienia przesłanki dostępu terenu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest adresowany do wójta, burmistrza albo prezydenta miasta jako organu właściwego rzeczowo do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast organy współdziałające w ramach art. 53 ust. 4 u.p.z.p. mają swoje własne kompetencje i przepisy merytoryczne wyznaczające ich ramy działania. Kompetencje tych organów muszą w takim przypadku podlegać wykładni ścisłej". Trzeba także pamiętać, że organ architektoniczno-budowlany udzielający pozwolenia na budowę będzie związany treścią decyzji o warunkach, zaś realizacja inwestycji, także w zakresie rozwiązań dotyczących skomunikowania działki z drogą publiczną i jej zgodności z pozwoleniem na budowę, będzie podlegać obowiązkowej kontroli w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Nie istnieje więc uzasadniona obawa, że przedmiotowa inwestycja będzie legalnie użytkowana bez realizacji sposobu komunikacji działki określonego w decyzji o warunkach i legalnego urządzenia zjazdu publicznego. Uprawnienia i obowiązki Generalnego Dyrektora w zakresie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy określają przepisy art. 35 ust. 3 udp oraz art. 43 udp. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 października 2023 r., II OSK 1254/22 "Wynikająca z art. 35 ust. 3 u.d.p. ocena "możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą" nie może być utożsamiana z przesłanką dostępu do drogi publicznej, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Przez dostęp do drogi publicznej, dla celów postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy (art. 2 pkt 14 u.p.z.p.) należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. To organ wydający decyzję o warunkach zabudowy ocenia, czy istnieje możliwość skomunikowania terenu inwestycji z drogą publiczną, a więc czy teren ten przylega bezpośrednio do drogi publicznej albo czy ma dostęp do drogi publicznej poprzez służebność lub drogę wewnętrzną. Natomiast rolą organu uzgadniającego w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 u.d.p., tj. zarządcy drogi, jest dokonanie oceny wyłącznie w zakresie możliwości włączenia do danej drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą, czyli ulokowaniem nowej zabudowy".
6. Konkludując, Sąd podziela zarzuty skargi o wydaniu zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, które doprowadziło do naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 9 upzp i art. 61 ust 1 pkt 2 upzp w zw. z art. 35 ust. 3 udp, a także naruszeniem art. 6 kpa w zw. z art. 8 § 1 kpa, bowiem w ocenie Sądu postępowanie organu narusza zasadę pogłębionego zaufania obywateli do organu.
7. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ ponownie dokona pogłębionej analizy przedstawionego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, po przeprowadzeniu postępowania w ramach własnych kompetencji w zakresie postępowania uzgodnieniowego, uwzględniając powyższe rozważania Sądu wiążące organ na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn.).
8. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 tej ustawy. Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 powyższej ustawy.
9. Jednocześnie Sąd wskazuje, że powołane orzeczenia w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl