VII SA/Wa 316/21

VII SA/Wa 316/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-10-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska /przewodniczący/
Marta Kołtun-Kulik /sprawozdawca/
Mirosław Montowski
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 147/22 - Wyrok NSA z 2024-11-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 105 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik (spr.), sędzia WSA Mirosław Montowski, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2020 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") na podstawie art. 127 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. (dalej: "skarżąca") od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] (dalej: "organ I instancji") z [...] września 2020 r., nr [...], umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na posadowieniu wolnostojącego nośnika reklamowego na terenie części działki nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Z akt sprawy wynika poniższy stan faktyczny i prawny.
Skarżąca, pismem z 21 grudnia 2016 r., wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na posadowieniu wolnostojącego nośnika reklamowego na terenie części działki nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...].
Zarząd Dzielnicy [...], powołaną wyżej decyzją z [...] września 2020 r., umorzył postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.
Od powyższej decyzji odwołanie, w ustawowym terminie, wniosła [...] sp. z o.o. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz o zawieszenie postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] do czasu prawomocnego zakończenia, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sprawy dotyczącej rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] z [...] lutego 2020 r., znak [...]. Rozstrzygnięciem tym Wojewoda stwierdził nieważność uchwały Rady [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., Nr [...], w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń (dalej: "uchwała reklamowa").
Kolegium, utrzymując w mocy decyzję organu i instancji wyjaśniło, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej: "u.p.z.p." (Dz. U. 2020 r., poz. 293), ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. wynika, że możliwość ustalenia warunków zabudowy w formie decyzji administracyjnej istnieje jedynie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że Rada [...] w dniu [...] sierpnia 2018 r. przyjęła uchwałę Nr [...], opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] września 2018 r., poz. [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] - część III.
Uzasadniając zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a. w przedmiotowej sprawie Kolegium podkreśliło, że skoro dla tego terenu został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to niedopuszczalne jest ustalenie przeznaczenia w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom skarżącej uchwała reklamowa, pomimo jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym, nie weszła do obrotu prawnego i nie wywołała skutku, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. 2015 r., poz. 774) - dalej: "ustawa krajobrazowa". Kolegium wskazało, że Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z [...] lutego 2020 r., stwierdził nieważność uchwały reklamowej.
Następnie organ odwoławczy przywołał art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2020 r., poz. 71.3), zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Kolegium wskazało, że w wyroku z 9 grudnia 2003 r., sygn. akt P 9/02 (OTK-A 2003/9 poz. 100) Trybunał Konstytucyjny, wyraził pogląd, że "stwierdzenie nieważności uchwały jest aktem deklaratoryjnym, a zatem rodzi skutki ex tunc - z mocą wsteczną od daty podjęcia uchwały. Tym samym uchwała jest nieważna od chwili jej podjęcia, a zatem jest prawnie bezskuteczna. Rezultatem wydania rozstrzygnięcia nadzorczego jest uchylenie wszelkich prawnych skutków, które powstały w okresie od wejścia uchwały w życie do chwili stwierdzenia jej nieważności. Rozstrzygnięcie nadzorcze jest aktem władztwa administracyjnego, bowiem służy mu domniemanie legalności (rozstrzygnięcie obowiązuje aż do jego obalenia wyrokiem NSA), a wykonanie obowiązków zeń wynikających może być egzekwowane środkami przymusu administracyjnego."
Organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie nadzorcze z art. 91 ustawy o samorządzie gminnym stanowi podstawowy środek nadzoru. Ma charakter aktu administracyjnego, jest bowiem władczym oświadczeniem woli organu administracji publicznej, opartym na przepisach prawa, skierowanym na wywołanie konkretnych skutków prawnych wobec konkretnego adresata. Akt ten ma charakter deklaratoryjny (z pewnymi elementami konstytutywnymi) i działa ex tunc. Stwierdzenie nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy oznacza, w istocie rzeczy, deklarację stanu prawnego (nieważności) ze względu na zaistnienie określonej przesłanki (sprzeczność aktu z prawem) przewidzianej przez ustawodawcę, z którą skutek taki prawo wiąże.
W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, że uchwała Nr [...], tj. uchwała reklamowa nie weszła do obrotu prawnego, a tym samym nie przestał obowiązywać w zakresie nośników reklamowych miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą z [...] sierpnia 2018 r., Nr [...].
Kolegium nie znalazło podstaw do zawieszenia postępowania albowiem, w jego ocenie, rozstrzygnięcie przez sąd administracyjny sprawy zawisłej pod sygn. akt IV SA/Wa 899/20 nie stanowi zagadnienia wstępnego w sprawie ustalenia decyzją administracyjną warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Za uzasadniony zarzut Kolegium natomiast uznało brak zawiadomienia stron postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i złożenia wyjaśnień i wniosków dowodowych. Okoliczność ta nie miała jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
[...] sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Kolegium z [...] listopada 2020 r.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) naruszenie art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 59 ust. 1 tej ustawy w zw. z art. 104 k.p.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a. przez umorzenie postępowania pomimo, że nie obowiązuje od dnia 28 kwietnia 2020 r., w odniesieniu do reklam, miejscowy plan z 2018 r. powołany w zaskarżonej decyzji, jako przyczyna umorzenia postępowania;
2) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. przez brak zawiadomienia Skarżącej, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, nie poinformowanie Skarżącej, że zakończone zostało postępowanie dowodowe, oraz że organ II instancji przechodzi do fazy podjęcia rozstrzygnięcia, co miało wpływ na wynik sprawy, mogło skutkować odmiennym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie mogło być konwalidowane oraz związane z tym naruszenie art. 15 k.p.a. przez niezapewnienie Skarżącej prawa do dwuinstancyjnego postępowania;
3) naruszenie art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (dalej: "ustawa krajobrazowa"), m.in. przez ustalenie, że obowiązuje w odniesieniu do reklam miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 2018 r., pominięcie Uchwały Rady [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. Nr [...] w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń oraz pominięcie art. 12 ust. 2 ustawy krajobrazowej;
4) naruszenie art. 7, 8, 11 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, przez brak wyjaśnienia i rozpoznania zarzutów Skarżącej, zawartych w odwołaniu od decyzji I instancji;
5) naruszenie art. 101, 98, 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez brak rozstrzygnięcia, w formie postanowienia, wniosku Skarżącej w sprawie zawieszenia postępowania, przez brak zawieszenia postępowania pomimo, że według art. 98 k.p.a. wniosek Skarżącej o zawieszenie postępowania powinien być uwzględniony;
6) naruszenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2018 r. przez jego zastosowanie w niniejszej sprawie pomimo, że według art. 12 ust. 2 ustawy krajobrazowej ww. miejscowy plan z 2018 r. obowiązywał w odniesieniu do reklam do dnia 28 kwietnia 2020 r. (do daty wejścia w życie Uchwały Nr [...]);
7) naruszenie Uchwały Rady [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. Nr [...] w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów malej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, przez jej pominięcie;
8) naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 2, 22 i 31 ust. 3 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zw. z art. 8 i 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców.
W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...] września 2020 r., nr [...] oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę, Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, Sąd uznał, że skarga jest niezasadna.
Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2020 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] września 2020 r. umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na posadowieniu wolnostojącego nośnika reklamowego na terenie części działki nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...].
Podstawę umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. stanowił fakt, że dla obszaru na którym znajduje się teren planowanej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady [...] z [...] sierpnia 2018 r. rejonu ul. [...] – część III (opublikowany w Dzienniku Urzędowym Woj. [...]. poz. [...]), a zatem brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Zdaniem Sądu stanowisko organów obu instancji zasługuje na uwzględnienie.
Wskazać należy, że zgodnie art. 4 ust. 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., odczytywanego łącznie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., wynika z kolei, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się tylko w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym podkreślić należy, że nie ma znaczenia data wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy lecz stan prawny obowiązujący w dacie wydawania decyzji. Sam fakt uchwalenia, opublikowania w dzienniku urzędowym oraz wejścia w życie aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, pozbawia właściwy organ kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy ustalenia warunków zabudowy oraz odnoszenia się do stanowiska stron w tym zakresie.
I tak, co istotne w sprawie, wniosek skarżącej z 21 grudnia 2016 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wpłynął do organu 28 grudnia 2016 r., zaś przed wydaniem decyzji przez organ I instancji uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] - część III, zatwierdzony uchwałą Rady [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., Nr [...], opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] września 2018 r., poz. [...].
Odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść, że skarżąca powołuje się na przepisy ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (tzw. "ustawa krajobrazowa"). Zgodnie z art. 12 ust. 2 tej ustawy regulacje miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy i przyjętych na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu dotychczasowym, obowiązują do dnia wejścia w życie uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Mocą ustawy krajobrazowej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po art. 37, dodano przepisy art. 37a-37e, zawierające fakultatywne upoważnienie dla rady gminy do ustalenia w formie uchwały zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane (art. 37a, art. 37c u.p.z.p.) - zwanej potocznie "uchwałą reklamową" - szczególny, rozbudowany tryb przygotowania i podejmowania takiej uchwały (art. 37b u.p.z.p.), oraz sankcje administracyjne (kary pieniężne) za jej nieprzestrzeganie (art. 37d, art. 37e u.p.z.p.). Uchwała reklamowa jest aktem prawa miejscowego (art. 37a ust. 4 u.p.z.p.) i dotyczy całego obszaru gminy, z wyłączeniem terenów zamkniętych ustalonych przez inne organy niż ministra właściwego do spraw transportu (art. 37a ust. 5 u.p.z.p.), z tym że może przewidywać różne regulacje dla różnych obszarów gminy (art. 37a ust. 6 u.p.z.p.).
Z wyżej przytoczonych przepisów art. 12 ust. 1 i 2 ustawy krajobrazowej wynika, że wejście w życie tej ustawy nie wpływało na obowiązywanie uprzednio uchwalonych planów miejscowych, a wejście w życie uchwały reklamowej, powodowało z kolei uchylenie tych regulacji ww. planów miejscowych, które zostały przyjęte na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. Ponadto art. 12 ust. 3 ustawy krajobrazowej przesądza, że w przypadku postępowań planistycznych będących w toku w dniu wejścia w życie ustawy krajobrazowej stosuje się przepisy dotychczasowe. Wnioskując a contrario, do planów miejscowych, do których sporządzenia lub zmiany przystąpiono po 11 września 2015 r., mają zastosowanie przepisy wprowadzone ustawą krajobrazową.
W przedmiotowej sprawie "uchwałę reklamową", stanowiła uchwała Rady [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, Nr [...].
Skarżąca argumentuje, że w związku z art. 12 ust. 2 ustawy krajobrazowej, z datą wejścia w życie uchwały reklamowej, uchylone zostają plany miejscowe, które zostały przyjęte na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p., w tym wypadku miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] - część III, zatwierdzony uchwałą Rady [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. Nr [...], opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] września 2018 r. poz. [...]., a więc po 11 września 2015 r.
Zdaniem Sądu, wspomniana wyżej uchwała reklamowa, wbrew zaprezentowanej w skardze argumentacji, pomimo jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym nie weszła do obrotu prawnego i nie wywołała skutku, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy krajobrazowej. Słusznie bowiem stwierdziło Kolegium, że Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z [...] lutego 2020 r. stwierdził nieważność ww. uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 899/20, oddalił skargę [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z [...] lutego 2020 r., a zatem z datą 8 grudnia 2020 r., rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody, stało się w myśl art. 98 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym prawomocne. Dodatkowo wskazać należy, że na dzień orzekania przez Sąd w przedmiotowej sprawie został już skontrolowany wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 899/20. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 września 2021 r., sygn. akt II OSK 1005/21, oddalił skargę kasacyjną Wojewody [...].
W tym miejscu należy również podnieść, że ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej: "u.s.g.") stanowi w art. 92 ust. 1, że stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Z kolei zgodnie z art. 98 ust. 5 u.s.g., rozstrzygnięcia nadzorcze stają się prawomocne z upływem terminu do wniesienia skargi bądź z datą oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd. Zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Prawidłowo organ odwoławczy wyjaśnił, że rozstrzygnięcie nadzorcze z art. 91 u.s.g. stanowi podstawowy środek nadzoru, ma jednocześnie charakter deklaratoryjny (z pewnymi elementami konstytutywnymi) i działa ex tunc. Uwagi poczynione w tym zakresie przez Kolegium, Sąd uważa za właściwe.
W konsekwencji należy stwierdzić, że uchwała reklamowa Nr [...] nie weszła do obrotu prawnego, a tym samym nie przestał obowiązywać w zakresie nośników reklamowych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Nr [...].
Powyższe oznacza, że nie doszło do naruszenia przepisów przywołanych w skardze.
Organy prawidłowo zastosowały regulację przewidzianą w art. 105 § 1 k.p.a., zasadnie uznając że w związku z obowiązywaniem w dacie wydania decyzji organu I instancji planu miejscowego, postępowanie w sprawie decyzji o warunkach zabudowy, stało się bezprzedmiotowe.
Należy podzielić także stanowisko organu odwoławczego, że nie było podstaw do zawieszania postępowania administracyjnego przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...], z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wspomnianej wyżej sprawy zawisłej pod sygn. akt IV SA/Wa 899/20, bowiem postępowanie w tej sprawie nie stanowiło zagadnienia wstępnego w sprawie ustalenia decyzją administracyjną warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowanie administracyjne zawiesza się, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji (postanowienia) zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przepis ten określa podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania, co oznacza, że w razie wystąpienia tej przesłanki organ zobowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie, a także kontrolować czy w toku postępowania nie zaistniała taka podstawa. W ocenie Sądu, organ odwoławczy, prawidłowo stwierdził brak istnienia bezpośredniego związku przyczynowego między rozstrzygnięciem sprawy prowadzonej przez Sąd a decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Postępowanie przez sądem administracyjnym, nie było w realiach niniejszej sprawy zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wspomniana sprawa, zawisła przez WSA w Warszawie, nie stanowiła przeszkody do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy.
Odnośnie do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., wskazać należy że zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zasada udziału strony w postępowaniu dotyczy nie tylko postępowania przed organem pierwszej instancji, lecz także postępowania odwoławczego i postępowań nadzwyczajnych. W rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy nie zawiadomił skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji, o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz nie poinformował o zakończeniu postępowania dowodowego. Naruszenie to, nie miało jednak zdaniem Sądu wpływu na wynik sprawy. Wbrew odmiennemu poglądowi strony skarżącej, podzielić bowiem należy, dominujący i utrwalony w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych pogląd, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. To do strony stawiającej wskazany zarzut, należy wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, Uchwała 7 sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. w sprawie II FPS 6/04). Zatem to strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji (postanowienia) o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. złożenia dokumentu). Nie każde bowiem naruszenie przepisów prawa procesowego skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej czy postanowienia, poddanych kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a tylko takie, które realnie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżąca nie wykazała natomiast, jakiej czynności procesowej nie mogła dokonać poprzez niewydanie przez Kolegium zawiadomienia na podstawie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.