VII SA/WA 3137/24

VII SA/Wa 3137/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla /przewodniczący/
Leszek Kobylski
Szczepan Borowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogusław Cieśla Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kobylski asesor WSA Szczepan Borowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi M. T. i J.T. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 października 2024 r. nr 1512/24 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 2 października 2024 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także jako: organ lub MWINB), działając na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: k.p.a.) stwierdził, że odwołanie M. T. oraz J. T. (dalej jako: skarżący lub strona skarżąca) z dnia 19 sierpnia 2024 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. Nr 50/2024 z 22 lipca 2024 r., nakazującej skarżącym całkowitą rozbiórkę hali namiotowej konstrukcji stalowej z poszyciem z tkaniny PCV, posadowionej na działce nr ewidencyjny [...] położonej w miejscowości O. (róg ul. [...] i ul. [...]), bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, zostało złożone z uchybieniem terminu.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy decyzja PINB w O. z 22 lipca 2024 r. została skutecznie doręczona skarżącym w dniu 6 sierpnia 2024 r., o czym świadczy data i podpisy na zwrotnych potwierdzeniach odbioru przesyłek zawierających zaskarżone rozstrzygnięcie. Z treści decyzji organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji wynika, że strona została prawidłowo pouczona o terminie do wniesienia odwołania. Termin do wniesienia odwołania wynosił 14 dni i upłynął w dniu 20 sierpnia 2024 r. Skarżący złożyli odwołanie od powołanego rozstrzygnięcia osobiście w siedzibie PINB w O. w dniu 21 sierpnia 2024 r., o czym świadczy prezentata organu powiatowego.
Organ na marginesie wyjaśnił, że decyzję organu pierwszej instancji doręczono skarżącym po raz drugi wraz z pismem z 1 sierpnia 2024 r. Jednakże z treści pisma z 1 sierpnia 2024 r. oraz analizy znajdującego się w aktach sprawy egzemplarza wynika, że został on przekazany skarżącym wyłącznie w celach informacyjnych, zaś celem ponownego doręczenia był brak doręczenia decyzji pozostałym stronom postępowania (H. K. i W. K. ).
MWINB, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych przyjął, że ponowne doręczenie stronie decyzji organu pierwszej instancji nie powoduje ponownego otwarcia terminu do wniesienia odwołania. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości przyjęcia dwóch różnych dat doręczenia decyzji.
Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem strona skarżąca złożyła skargę do tutejszego Sądu wnosząc o jego uchylenie, jak i uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj:
1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie wyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego;
2. art. 8 k.p.a., poprzez nie przyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa;
3. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie, w sytuacji gdy decyzja PIBN w O. z 22 lipca 2024 r., nie zawierała wszystkich elementów wymaganych prawem.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zaznaczyła, że pierwotnie doręczona decyzja nie zawierała wszystkich wymaganych elementów tj. danych innych stron postępowania. Ta okoliczność stanowiła powód ponownego wysłania decyzji. Zdaniem skarżących gdyby chodziło o brak nieistotny decyzji, to decyzja nie byłaby doręczona im ponownie. Stąd też termin do wniesienia odwołania organ winien być obliczyć w odniesieniu do ponownego doręczenia decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji lub postanowienia z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania. Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod kątem wymienionych kryteriów należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie było postanowienie wydane przez organ odwoławczy o stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia odwołania.
Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zgodnie natomiast z art. 129 § 1 i 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Terminy wnoszenia odwołania są terminami ustawowymi, a więc nie mogą być przedłużane ani skracane przez organ administracji publicznej (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2025, art. 134.).
Z akt sprawy wynika, że decyzja PINB w O. z 22 lipca 2024 r. została doręczona skarżącym w dniu 6 sierpnia 2024 r. W treści decyzji zawarte było prawidłowe pouczenie o możliwości, trybie i terminie jej zaskarżenia. Wobec tego organ słusznie przyjął, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 20 sierpnia 2024 r. Odwołanie skarżący złożyli osobiście w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu 21 sierpnia 2024 r., a zatem już po upływie terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a., o którym, jak wspomniano zostali prawidłowo pouczeni. Konsekwencją wniesienia odwołania po upływie ustawowego terminu, zgodnie z art. 134 k.p.a., jest obowiązek stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia terminu do jego wniesienia. Sąd wskazuje, że organ orzekając w oparciu o art. 134 k.p.a. obowiązany jest ustalić przede wszystkim dwie zasadnicze okoliczności: datę rozpoczęcia biegu terminu na wniesienie środka zaskarżenia oraz datę wniesienia przez nią środka zaskarżenia (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 1700/19).
W niniejszej sprawie skarżący nie kwestionowali ani okoliczności doręczenia im decyzji PINB w O. w dniu 6 sierpnia 2024 r. ani złożenia odwołania w dniu 21 sierpnia 2024 r. W ocenie skarżących doręczenie im decyzji w dniu 6 sierpnia 2024 r. było nieskuteczne albowiem w treści tej decyzji nie zostały wymienione dane pozostałych uczestników postępowania. Skarżący stanęli na stanowisku, że decyzja ta została im skutecznie doręczona dopiero wraz z pismem z 1 sierpnia 2024 r. wraz z którym organ pierwszej instancji ponownie wysłał stronom postępowania decyzję, tym razem uwzględniając w rozdzielniku wszystkie strony postępowania, a zatem poza inwestorami (strona skarżąca) również H. i W. K..
Zdaniem Sądu argumenty skarżących nie zasługują na uwzględnienie.
Jak słusznie wskazał organ w orzecznictwie przyjmuje się, że w sytuacji, kiedy nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia, późniejsze ponowne doręczenie stronie decyzji organu pierwszej instancji nie powoduje ponownego otwarcia terminu do wniesienia odwołania. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości przyjęcia dwóch różnych dat doręczenia decyzji. Termin ten biegnie od dnia pierwszego doręczenia. Każde późniejsze doręczenie rozstrzygnięcia nie będzie miało znaczenia prawnego w zakresie terminu do wniesienia odwołania. Innymi słowy sam fakt ponownego przesłania przez organ administracji decyzji, która już została uprzednio prawidłowo doręczona stronie postępowania administracyjnego, nie może mieć bezpośredniego wpływu na bieg ustawowego terminu do wniesienia odwołania. Ponowne przesłanie decyzji ma jedynie charakter informacyjny (por. wyroki NSA z 18 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3414/18; z 14 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 10/07; wyrok WSA w Białymstoku z 16 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 30/21; wyrok WSA w Łodzi z 7 września 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 1109/22).
Nie sposób jednocześnie w okolicznościach niniejszej sprawy uznać, że ponowne doręczenie tej samej decyzji stronie skarżącej oraz ponowne pouczenie jej o terminie do zaskarżenia decyzji mogło stronę skarżącą wprowadzić w błąd. Zaznaczyć należy, że skarżący przesyłki zawierającej pismo organu z 1 sierpnia 2024 r. oraz dołączonej do tego pisma decyzji nie odebrali. Przesyłka ta, po zwrocie przez operatora pocztowego, została złożona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia w trybie określonym w art. 44 § 4 k.p.a.
Odnosząc się do zarzutów skarżących stwierdzić należy, że brak wymienienia przez organ pierwszej instancji, w rozdzielniku decyzji, H. K. i W. K. nie miało wpływu na skuteczność doręczenia decyzji skarżącym. Zaznaczyć należy, że decyzja PINB w O. , która stała się przedmiotem odwołania skarżących nakazywała rozbiórkę samowolnie postawionej hali namiotowej skarżącym, a nie stronom niewymienionym w rozdzielniku. Kwestia poprawności formalnej decyzji rozbiórkowej pozostaje poza zakresem niniejszej sprawy, która dotyczy postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Uchybienie terminu ma charakter obiektywny i w razie stwierdzenia tej okoliczności organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 134 k.p.a. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy więc od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Organ odwoławczy, w razie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania i to niezależnie od przyczyny tego uchybienia. Wydanie decyzji merytorycznej pomimo stwierdzonego uchybienia terminu oznaczałoby wydanie takiej decyzji z rażącym naruszeniem prawa (por. wyrok NSA z 25 lutego 2025 r., sygn. akt I OSK 1285/23). Natomiast kwestie związane z tym, czy takie uchybienie miało charakter zawiniony przez stronę czy też niezawiniony może być przedmiotem ewentualnego postępowania o przywrócenie terminu, a nie postępowanie w trybie art. 134 k.p.a.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.