VII SA/Wa 3132/25

VII SA/Wa 3132/25 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2026-02-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Ostrowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Skarżony organ
Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Uniwersytetu [...] w K. na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 7 listopada 2025 r., Nr 4 w przedmiocie nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została złożona przez Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej w K. skarga na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2025 r., Nr [...]w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "p.p.s.a") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. Związek ten wynika w przeważającej większości z przepisów administracyjnego prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a.
Ze skargą do sądu administracyjnego może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. W. (w:) T. W., H. K.-M., M. R., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały NSA z 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005 Nr 4, poz. 62). W konsekwencji, postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot – którego legitymację bada z urzędu sąd administracyjny. Ustalenie zakresu legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi.
Skarga, którą wniósł podmiot nieposiadający w sprawie legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5a, jest niedopuszczalne.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie nie był stroną w postępowaniu administracyjnym,
w którym wydano zaskarżone postanowienie – o czym był wielokrotnie informowany przez organ administracji publicznej prowadzący postępowanie (np. zawiadomieniem
z dnia [...] października 2025 r., postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2025 r.). Skarżący uważa jednak, iż powinien był być stroną postępowania administracyjnego oraz powołuje się na istnienie jego interesu prawnego we wniesieniu skargi. Interes ten wywodzi z szeregu przepisów, np. art. 70 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U.
z 2024 r., poz. 1571 z późn. zm., zwana dalej "s.w.n."), art. 11, 23 ust. 1, 24 ust. 1-2, 27, 365, 367, 422-424 s.w.n., art. 38 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1071 z późn. zm., zwana dalej "k.c."), art. 39, 56 k.c.,
art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 277
z późn. zm., zwana dalej "k.p."), art. 31 § 1, 94 k.p., art. 53 ust. 1 ustawy z dnia
27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1483 z późn. zm.), art. 68 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a."), art. 108 k.p.a. Powoływanie się na ww. przepisy należy jednak uznać za chybione, stanowią one bowiem o interesie faktycznym skarżącego. Przepisy te określają w większości funkcjonowanie uczelni, którą reprezentuje rektor. Jednak fakt odwołania rektora nie powoduje paraliżu takiej uczelni, lecz przejęcie jego uprawnień przez osobę wskazaną w statucie tej uczelni, tj. zastępcę rektora. Zatem wszelkie przepisy, które przywołano w skardze, nie świadczą o interesie prawnym uczelni, a jedynie o jej interesie faktycznym. Nie można bowiem przyjąć, aby wewnętrzna działalność organu przekładała się na istnienie interesu prawnego w jej prowadzeniu.
Gdyby bowiem przyjąć, że z przepisów dotyczących funkcjonowania
i działalności uczelni można wywodzić swój interes prawny, każda z osób zatrudnionych w tym organie czy też osób, na rzecz których świadczone są lub były jej usługi (studenci, doktoranci, absolwenci) posiadałaby taki interes w każdym postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym tej jednostki. Swój interes prawny wywodziłyby bowiem z przepisów zawartych w k.p., k.c., s.w.n. czy też Konstytucji RP – tak, jak to czyni uczelnia w przedmiotowej sprawie. Pogląd taki należy uznać za całkowicie chybiony i określający wyłącznie interes faktyczny w sprawie. Nie wystarczy bowiem istnienie konkretnego przepisu, konieczne jest również wykazanie związku pomiędzy swoją sytuacją prawną a tym przepisem – za który to związek nie można uznać chęci uczelni do bycia reprezentowaną przez aktualnego rektora.
Mając na uwadze powyższe skarżący nie mógł skutecznie złożyć skargi we własnym imieniu. Skarżący nie posiada w niniejszej sprawie indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. Nie jest również jednym z podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu. Nie przysługuje mu zatem legitymacja do złożenia skargi w niniejszej sprawie.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 w związku z art. 50 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.