VII SA/Wa 30/21

VII SA/Wa 30/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-04-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Marta Kołtun-Kulik
Mirosław Montowski
Monika Kramek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1777/21 - Wyrok NSA z 2024-05-23
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 141 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 poz 568
art. 15 zzs ust 1 pkt 6
Ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem  COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi K W na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2020 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz K W kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K. W. (dalej: "skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ, organ II instancji) z dnia [...] października 2020 r., znak [...], wydane w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r., znak [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Olsztynie, na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 5 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293, dalej: "u.p.z.p."), art. 124 k.p.a., art. 23 i art. 24 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r., poz. 55) oraz na mocy Rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia 3 listopada 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezioro M. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy [...]odmówił uzgodnienia warunków zabudowy działki nr [...]obręb [...], gmina [...]dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej wraz z infrastrukturą.
Pismo, zawierające odpis powyższego postanowienia, adresowane do K. W., zostało dwukrotnie awizowane (dnia 10 marca 2020 r. i 18 marca 2020 r.) a następnie wobec niepodjęcia przesyłki zwrócone do organu I instancji.
W dniu 25 maja 2020 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł zażalenie na postanowienia organu I instancji z dnia [...] marca 2020 r.
Pismem z dnia [...]czerwca 2020 r. organ odwoławczy wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braku formalnego zażalenia z dnia 25 maja 2020 r., poprzez nadesłanie, w terminie dziesięciu dni od dnia doręczenia wezwania, oryginału albo potwierdzonego za zgodność z oryginałem odpisu pełnomocnictwa do działania w sprawie w imieniu skarżącego, pod rygorem pozostawienie zażalenia bez rozpoznania.
W dniu 29 lipca 2020 r. pełnomocnik skarżącego wniósł pismo do organu odwoławczego, uzupełniając braki formalne zażalenia z dnia 25 maja 2020 r.
Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. GDOŚ, na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że warunkiem skuteczności czynności procesowej w postępowaniu jest zachowanie ustawowego terminu do jego dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność zażalenia, czego następstwem jest ostateczność zaskarżonego postanowienia.
GDOŚ wskazał, że termin na wniesienie zażalenie w przedmiotowej sprawie wynosił siedem dni i należało go liczyć od dnia doręczenia stronie postanowienia RDOŚ. Zaznaczył, że w świetle brzmienia art. 134 k.p.a. nawet nieznaczne przekroczenie terminu do wniesienia odwołania stanowi jego uchybienie, przy czym powyższy przepis stosuje się również do zażaleń na podstawie art. 144 k.p.a.
Wobec dwukrotnego awizowania przesyłki i nie odebrania jej, pismo zawierające postanowienie RDOŚ zostało uznane za doręczone w dniu 25 marca 2020 r. w trybie art. 44 § 4 k.p.a.
Kolejno GDOŚ przytoczył art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 568, dalej: "ustawa o COVID"), błędnie określonej przez organ jako ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustaleń o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, i dalej, że w dniu 18 kwietnia 2020 r. w życie weszła ustawa z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-Cov-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 695 (dalej: "ustawa nowelizująca"), a następnie wyjaśnił, że zgodnie z art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. terminy, o których mowa w art. 15 zzs ust. 2a z dniem wejścia nowelizacji rozpoczynają bieg, a rozpoczęte biegną w dalszym ciągu.
Zdaniem GDOŚ skoro zgodnie z art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, to w okolicznościach sprawy ostatnim dniem do wniesienia zażalenia był 24 kwietnia 2020 r. Jeśli zatem zażalenie skarżącego na postanowienie organu I instancji zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 29 lipca 2020 r., to nastąpiło to z uchybieniem terminu.
W skardze na postanowienie GDOŚ z dnia [...] października 2020 r. skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i bezzasadne przyjęcie, że zażalenie na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. zostało wniesione z uchybieniem terminu.
W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ odwoławczy dokonał błędnego ustalenia co do daty, w której nastąpiła fikcja doręczenia skarżącemu postanowienia organu I instancji. Zdaniem skarżącego miało to miejsce nie w dniu 25 marca 2020 r., jak przyjmuje organ, a 24 marca 2020 r. Następnie zaznaczył, że art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy o COVID wszedł w życie w dniu 31 marca 2020 r., a stan zagrożenia epidemicznego na terytorium RP obowiązywał od 14 marca 2020 r. i jest to data, od której należy liczyć wstrzymanie i zawieszenie terminów administracyjnych. Skutek doręczenia nastąpił w dniu 24 marca 2020 r., a więc w okresie ogłoszonego stanu epidemii. W myśl zatem art. 15zzs siedmiodniowy termin na wniesienie zażalenia nie rozpoczął biegu, stało się to dopiero w dniu 24 maja 2020 r., w konsekwencji termin ten upływał 1 czerwca 2020 r.
Zdaniem skarżącego nawet przy przyjęciu odmiennej wykładni przepisów i założeniu, że skutek zawieszenia biegu terminów w postępowania administracyjnych nastąpił w dniu 31 marca 2020 r., to w przedmiotowej sprawie nie uchybiono terminowi do wniesienia zażalenia, bowiem wniesiono je w ostatnim dniu siedmiodniowego terminu, który uległ w tej sytuacji zawieszeniu.
Skarżący podniósł, że GDOŚ nie wyjaśnił jakie znaczenie w sprawie ma art. 15zzs ust. 2a w kontekście zagadnienia liczenia terminu na wniesienie zażalenia, można jedynie domniemywać, że chodzić może o punkt 4, dotyczący terminów wydania decyzji, o których mowa w art. 59 ust. 1-2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc także decyzji o warunkach zabudowy. Jednakże zdaniem skarżącego termin określony we wskazanym przepisie dotyczył terminów wydawania decyzji o warunkach zabudowy, nie zaś terminów wnoszenia zażalenia na postanowienia w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.
Jako niezrozumiałe skarżący ocenił twierdzenie organu II instancji o wniesieniu przez niego zażalenia w dniu 29 lipca 2020 r. W tym dniu bowiem zostały uzupełnione braki formalne zażalenia, a datą wszczęcia postępowania zażaleniowego był 25 maja 2020 r.
W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że terminy w niektórych postępowaniach administracyjnych zostały "odwieszone" i rozpoczęły bieg 18 kwietnia 2020 r., wraz z wejściem w życie ustawy nowelizującej. W ocenie GDOŚ dodany tą ustawą art. 15 zzs ust. 2a pkt 4 powinien znaleźć zastosowanie w przedmiotowej sprawie i skutkować uznaniem, że ostatnim dniem do wniesienia zażalenia na postanowienie organu I instancji był 24 kwietnia 2020 r..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 dalej: "p.p.s.a"), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w przypadku, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o treść art. 134 zd. 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza, w drodze postanowienia, niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z normy tej wynika, że organ odwoławczy przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania odwołania musi stwierdzić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie, przy czym pierwszeństwo w ocenie ma przesłanka dopuszczalności odwołania. Zgodnie z dyspozycją art. 144 k.p.a. przedstawiona powyżej regulacje znajduje odpowiednie zastosowanie do zażaleń.
Należy wskazać, że stosownie do art. 141 § 2 k.p.a. zasadą jest, że zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie.
Powyższa zasada doznała ograniczeń na podstawie regulacji prawnej, obowiązującej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z ogłoszeniem stanu zagrożenia epidemicznego, a następnie stanu epidemii.
Pierwsza z wyjątkowych okoliczności prawnych dotycząca szeroko pojętej problematyki terminowości dokonywania czynności w postępowaniu administracyjnym, miała miejsce wraz z wejściem w życie z art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy o COVID, zgodnie z którym w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. W myśl § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2020 r., poz. 433, ze zm.) wprowadzenie tego stanu miało miejsce 14 marca 2020 r. Odwołano go rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2020 r., poz. 490), zaś stan epidemii ogłoszono w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491).
Sam przepis art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy o COVID wszedł w życie w dniu 31 marca 2020 r., tj. z dniem ogłoszenia ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 568).
Postanowienia ustawy o COVID zmienione zostały ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875, dalej: "ustawa derogująca"), która weszła w życie 16 maja 2020 r. Stosownie do treści art. 68 ust. 6 i ust. 7 ustawy z 14 maja 2020 r. bieg terminów procesowych i sądowych, który nie rozpoczął się lub uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs ustawy o COVID rozpoczął się lub biegł dalej po upływie siedmiu dni od dnia wejścia w życie ustawy z 14 maja 2020 r., tj. w dniu 24 maja 2020 r. Sam art. 15zzs ustawy o COVID został natomiast uchylony na podstawie art. 46 pkt 20 ustawy derogującej.
Powyższe wyjątkowe rozwiązanie przyjęte przez ustawodawcę, nastręczyło problemów interpretacyjnych w doktrynie oraz orzecznictwie co do chwili, w której terminy określone przepisem art. 15zzs ust. 1 ustawy o COVID uległy zawieszeniu albo nie rozpoczęły się.
Z jednej strony przyjęto, że jakkolwiek stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od 14 marca 2020 r. (a od 20 marca 2020 r. obowiązywał stan epidemii), to jednak powołany art. 15zzs ust. 1 wszedł w życie dopiero 31 marca 2020 r. Ustawodawca nie wprowadził regulacji przejściowych nadających normie z art. 15zzs ust. 1 ustawy o COVID charakter retroaktywny. W konsekwencji hipotezą art. 15zzs ust. 1 ustawy o COVID objęte mogą być wyłącznie terminy, które biegły w chwili jego wejścia w życie - skutek zawieszający bieg terminu oraz terminy, których bieg miał się dopiero rozpocząć - skutek wstrzymujący rozpoczęcie biegu terminu. Przepis z art. 15zzs ust. 1 ustawy o COVID nie dotyczy zatem terminów, które upłynęły przed jego wejściem w życie. Stąd też wstrzymanie rozpoczęcia oraz zawieszenie biegu terminów zgodnie z art. 15zzs ustawy o COVID miało miejsce w okresie od 31 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. włącznie (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Zmiany w k.p.a. i p.p.s.a. wynikające z regulacji COVID-19. Komentarz, Warszawa 2020, s. 14). Stanowisko to zostało zaaprobowane w części orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia NSA z dnia 17 listopada 2020 r. sygn. akt I GZ 318/20, z dnia 18 marca 2021 r. sygn. akt III FZ 120/21, z dnia 4 listopada 2020 r. sygn. akt II OZ 943/20).
W opozycji do powyższej interpretacji, część doktryny oraz judykatury stanęła na stanowisku, że wykładnia językowa art. 15zzs ustawy o COVID prowadzi do wniosku, że intencją ustawodawcy było uregulowanie kwestii biegu terminu zarówno w odniesieniu do uchylonego już - wyraźnie wymienionego w treści przepisu - stanu zagrożenia epidemicznego, jak i trwającego w chwili wejścia w życie przepisu - stanu epidemii – obu ogłoszonych z powodu narastającego zagrożenia wywołanego niebezpieczeństwem zachorowania na COVID-19. Przyjęcie wykładni przeciwnej tj. ograniczenie mocy obowiązującej przepisu art. 15zzs ust 1 ustawy o COVID do okresu od jego wejścia w życie do uchylenia tzn. z wyłączeniem okresu stanu zagrożenia epidemicznego - stanowiłoby wyraz zaprzeczenia zasadzie racjonalności ustawodawcy. Wynik takiej wykładni prowadzi bowiem do sytuacji, w której uchwalony przepis w chwili jego wejścia w życie jest już częściowo niewykonalny i nie znajduje zastosowania. Racjonalność ustawodawcy, który w sposób jawny proceduje projekt ustawy zawierający w swej treści odniesienie do stanu zagrożenia epidemicznego, a następnie uchwala ten projekt w niezmienionej wersji, mimo że stan ten został już zniesiony, przemawia za uznaniem że ustawodawca, który dał uprzednio obywatelom swego rodzaju promesę ochrony prawnej na czas stanu zagrożenia epidemicznego, mimo zniesienia tego stanu - ochronę tę wprowadza z mocą wsteczną. Przemawia to za przyjęciem, że intencją ustawodawcy było nadanie przepisowi art. 15zzs ust. 1 ustawy o COVID charakteru retroaktywnego. Przyjąć więc należy, że od dnia 14 marca 2020 r. z mocy prawa nastąpiło zawieszenie biegu terminów procesowych i sądowych (por. A. Dauter-Kozłowska, Uchylenie wstrzymania bądź zawieszenia biegu terminów w postępowaniu administracyjnym w trakcie stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, lex/el, postanowienia NSA z dnia 26 lutego 2021 r. sygn. akt III FZ 181/21, z dnia 10 września 2020 r. sygn. I GSK 1002/20, z dnia 29 września 2020 r. sygn. II OZ 660/20, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. I SA/Rz 372/20, wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 sierpnia 2020 r. sygn. I SA/Łd 319/20).
Choć Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, aprobuje pogląd, zgodnie z którym wstrzymanie rozpoczęcia bądź zawieszenie biegu terminów miało miejsce od dnia 14 marca 2020 r., to podkreślenia wymaga, że bez względu na to, która z przedstawionych powyżej koncepcji zostałaby przyjęta w rozpoznawanej sprawie, nie miałoby to wpływu na treść podjętego przez GDOŚ rozstrzygnięcia z dnia [...] października 2020 r.
Jak wynika bowiem z akt administracyjnych sprawy, przesyłka zawierająca postanowienie organu I instancji z dnia 4 marca 2020 r., adresowana do skarżącego, została dwukrotnie awizowana (w dniu 10 marca 2020 r. i kolejno w dniu 18 marca 2020 r.), a następnie, wobec niepodjęcia jej – zwrócona do nadawcy. Uwzględniając tryb zastępczy doręczeń, przewidziany przez art. 44 k.p.a., postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 marca 2020 r. Zgodzić się należy ze skarżącym, że GDOŚ błędnie przyjął, że dzień, w którym miała miejsce fikcja doręczenia to 25 marca 2020 r. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na podjęte postanowienie.
W świetle powyższego, Sąd stoi na stanowisku, że termin do wniesienia zażalenia przez skarżącego na postanowienie organu I instancji nie rozpoczął swojego biegu z dniem uznania przesyłki za doręczoną, tj. z dniem 24 marca 2020 r., natomiast początek jego biegu należy wiązać z art. 68 ust. 6 ustawy derogującej i przyjąć, że rozpoczął się 24 maja 2020 r.
Wskazać należy, że nawet przy uznaniu w przedmiotowej sprawie, że bieg terminu do wniesienia przedmiotowego zażalenia został zawieszony z dniem 31 marca 2020 r., to sporna czynność dokonana przez pełnomocnika skarżącego również miałaby miejsce z zachowaniem terminu. Ponowne rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia zażalenia przez skarżącego z dniem 24 maja 2020 r. oraz uwzględnienie treści art. 57 § 4 k.p.a. (stanowiącego, że jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą), prowadzi do konstatacji, że ostatnim dniem terminu do wniesienia zażalenia byłby 25 maja 2020 r. W tym też dniu pełnomocnik skarżącego nadał za pośrednictwem operatora pocztowego zażalenie na postanowienia RDOŚ z dnia 4 marca 2020 r.
W rozpoznawanej sprawie GDOŚ stwierdził, że ostatnim dniem na wniesienie przedmiotowego zażalenia był 24 kwietnia 2020 r. Choć nie zostało to wprost wyrażone w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] października 2020 r., a doprecyzowane dopiero w odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy swoje stanowisko oparł na treści art. 15zzs ust. 2a pkt 4 ustawy o COVID.
Jednostka redakcyjna ust. 2a powołanego przez GDOŚ przepisu, została dodana do art. 15zzs ustawy o COVID na podstawie art. 73 pkt 46 lit. a) ustawy nowelizującej, zmieniającej ustawę o COVID z dniem 18 kwietnia 2020 r. Przepis 15zzs ust. 2a, wprowadzał wyjątki od wprowadzonej tymczasowo zasady zawieszenia i nie rozpoczęcia biegu terminów podczas stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii, na mocy którego zawieszenie biegu terminów nie dotyczyło m.in. wydania decyzji, o których mowa w art. 59 ust. 1-2a u.p.z.p (art. 15zzs ust. 2a pkt 4 ustawy o COVID). Zgodnie z art. 115 ustawy nowelizującej terminy, o których mowa w art. 15zzs ust. 2a ustawy o COVID, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpoczęły bieg, a rozpoczęte biegły w dalszym ciągu.
W związku z tym z art. 15zzs ust. 2a pkt 4 ustawy o COVID w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą wynika, że zawieszenie biegu terminów nie dotyczy m.in. wydania decyzji, o których mowa w art. 59 ust. 1-2a u.p.z.p.(o warunkach zabudowy). Przepisu tego nie należy jednak zdaniem Sądu interpretować rozszerzająco na inne postępowanie, nawet gdy związane ono jest bezpośrednio z rozstrzygnięciem, do którego odnosi się ww. przepis.
Poza tym, należy wskazać, że postępowanie uzgodnieniowe jest postępowaniem odrębnym od postępowania głównego, którym jest postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2014 r., II OSK 28/13 – publ. Cbosa). Na tę odrębność zwracają także uwagę sądy w różnych okolicznościach np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lutego 2009 r. stwierdzono, że "Organ podejmujący rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej (w tzw. postępowaniu głównym) nie może sprawdzać, czy weryfikować postanowień podejmowanych przez inne organy na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. (w tzw. postępowaniu uzgodnieniowym), w tym w zakresie doręczeń tych postanowień. Wadliwość postępowania uzgodnieniowego prowadzonego przez organ współdziałający nie skutkuje wadliwością postępowania głównego, gdyż możliwe jest wzruszenie postanowienia wydanego w postępowaniu uzgodnieniowym w trybie wznowienia postępowania (sygn. akt II OSK 239/08)".
Dodatkowo wskazać należy, że jedynie ust. 4 art. 15zzs ustawy o COVID odnosił się wprost do postanowień wydawanych w trybie art. 106 k.p.a., jednak nie miał on zastosowania w sprawie. Zgodnie z tym przepisem w okresie, o którym mowa w ust. 1, organ, sąd lub podmiot, prowadzący odpowiednio postępowanie lub kontrolę, może wyznaczyć stronie termin do dokonania czynności lub zarządzić bieg terminu określonego ustawą z możliwością określenia go na czas dłuższy, niż przewidziany ustawą, jeżeli wymaga tego interes publiczny lub ważny interes strony albo kontrolowanego. Strona, uczestnik postępowania, kontrolowany i ich kontrahent oraz organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska w trybie art. 106 k.p.a., są obowiązani do dokonania czynności w wyznaczonym terminie, a w przypadku zarządzenia biegu terminu następują skutki, które ustawa wiąże z upływem terminu.
Zdaniem Sądu mając na względzie powyższą ścisłą interpretację przepisów ustawy derogującej, należało uznać, że termin do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] marca 2020 r. o odmowie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej wraz z infrastrukturą, rozpoczął swój bieg w dniu 24 maja 2020 r.
Nie można również tracić z pola widzenia, że w zaskarżonym postanowieniu GDOŚ błędnie uznał, że wniesione w dniu 25 maja 2020 r. przez skarżącego zażalenie wywołało skutki dopiero od dnia uzupełnienia jego braków formalnych. Swoje wadliwe stanowisko w tym zakresie organ odwoławczy zweryfikował, udzielając odpowiedzi na wniesioną skargę.
W tych okolicznościach Sąd uznał, że organ dopuścił się naruszenia art. 134 k.p.a., które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.
Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.