VII SA/WA 2985/24

VII SA/Wa 2985/24 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-02-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska
Marcin Maszczyński
Tomasz Janeczko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko ( spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Asesor WSA Marcin Maszczyński, , Protokolant ref. Radosław Fijałkowski, , , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2025 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 sierpnia 2021 r. nr LIII/1611/2021 w przedmiocie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy postanawia: odrzucić skargę
Uzasadnienie
Pismem z [...] listopada 2021 r. P. sp. z o. o. s. k. a. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta W. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W.
W skardze podniesiono, że interes prawny skarżącej został naruszony kwestionowaną uchwałą z dnia [...] sierpnia 2021 r. przez nieobjęcie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy al. J. w W., będącej przedmiotem użytkowania wieczystego skarżącej, zasięgiem strefy zabudowy śródmiejskiej, w której można realizować inwestycje bezpośrednio na warunkach obowiązujących dla zabudowy śródmiejskiej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na brak interesu prawnego skarżącej w niniejszej sprawie. W ocenie organu, skarżąca opiera się na przekonaniu, że zmiana Studium zmieniła sytuację prawną jej nieruchomości oraz ograniczyła jej prawo użytkowania wieczystego tej nieruchomości. Tymczasem uchwała zmieniająca Studium nie wyłączyła nieruchomości skarżącej ze strefy zabudowy śródmiejskiej, gdyż przed wejściem w życie tej uchwały nieruchomość ta nie znajdowała się w takiej strefie. Jak wskazał organ, nieruchomość skarżącej nie była objęta planem miejscowym ustanawiającym zabudowę śródmiejską, nie była objęta zabudową śródmiejską w Studium, ani też nie była objęta pozwoleniem na budowę korzystającym z warunków technicznych dopuszczonych w zabudowie śródmiejskiej. Zmiana Studium nie zmieniła więc stanu nieruchomości skarżącej w zakresie przynależności do zabudowy śródmiejskiej. Ponadto organ podkreślił, że skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w całości, a więc także w stosunku do innych nieruchomości, których nie jest właścicielem ani użytkownikiem wieczystym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm, dalej: "p.p.s.a."), zakres kontroli sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Uchwała dotycząca zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest aktem organu jednostki samorządu terytorialnego z zakresu administracji publicznej, nie będącym jednak aktem prawa miejscowego, a więc zalicza się ona do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.
Należy wyjaśnić, że przystępując do merytorycznego badania skargi Sąd ocenia, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki zastosowania art. 58 § 1 p.p.s.a., warunkujące jej odrzucenie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w rozpoznawanej sprawie jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm.), na którym strona skarżąca oparła swoją skargę. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Na podstawie tego przepisu prawo do zaskarżenia uchwały rady gminy przysługuje zatem tym podmiotom, które wykażą się konkretnym, indywidualnym oraz aktualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego i wskażą okoliczności świadczące o tym, że interes ten został naruszony kwestionowanym aktem. Przepis ten jest jednocześnie przepisem szczególnym w stosunku do art. 50 § 1 p.p.s.a., albowiem reguluje w sposób odrębny kwestię legitymacji skargowej w odniesieniu do skarg na uchwały lub zarządzenia podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Legitymację skargową przyznaje bowiem tylko podmiotom, których indywidualny interes prawny, uprawnienie lub kompetencja zostały naruszone zapisami takiej uchwały (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2024 r. sygn. akt II OSK 1935/22, wszystkie powołane orzeczenia publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 wskazywanej ustawy nie ma bowiem charakteru actio popularis.
Naruszenie interesu prawnego następuje natomiast, wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2009 r,, sygn. akt II OSK 205/09). Jest to interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (por. A. Matan [w:] Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. III, red. B. Dolnicki, Warszawa 2021, art. 101).
Podkreślenia wymaga, że naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia uchwały, a nie dopiero w przyszłości (por. wyrok NSA z 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01). Skarżący obowiązany jest zaś wykazać w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04,). Dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi.
Ponadto należy wyjaśnić, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy. Formą realizacji tego obowiązku jest planowanie przestrzenne dokonywane przez organy gminy na zasadach i w trybie określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy sporządza - dla całego obszaru w granicach administracyjnych gminy - studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 1 i ust. 3 u.p.z.p.). Z kolei w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i warunków zabudowy, rada gminy sporządza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 oraz art. 14 u.p.z.p.). Plan miejscowy-stosownie do art. 14 ust. 8 u.p.z.p., jest aktem prawa miejscowego, zaś studium - zgodnie z art. 9 ust. 5 u.p.z.p. - takim aktem nie jest, jednak ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest więc aktem wewnętrznie obowiązującym jedynie organy gminy i jedynie pośrednio może wpływać na prawa i obowiązki podmiotów spoza systemu organów administracji publicznej (por. wyrok NSA z 3 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 614/2007). Nie należy więc zakładać, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy staje się aktem, który wywołuje skutki prawne zbliżone do tych, które wywołuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z 26 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1765/07).
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd po raz kolejny podzielił ocenę organu o braku naruszenia interesu prawnego skarżącej w niniejszej sprawie.
Należy przypomnieć, że postanowieniem z dnia 11 lutego 2022 r. wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2570/21, tutejszy Sąd odrzucił skargę, natomiast NSA na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej skarżącej, postanowieniem z dnia 26 listopada 2024 r., sygn. akt II OSK 742/22, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.
NSA wskazał na konieczność dokonania analizy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady m. W. nr [...] z dnia [...] października 2006 r., ponieważ skarżąca twierdzi, że strefa zabudowy śródmiejskiej wyznaczona w tym dokumencie, obejmowała nieruchomość, której skarżąca jest użytkownikiem wieczystym. Dopiero po dokonaniu tej analizy można z kolei ocenić, czy uchwała ws. zmiany Studium nie oddziałuje negatywnie na zakres uprawnień Spółki wynikających z przysługującego jej użytkowania wieczystego. Jeżeli bowiem przed wejściem w życie uchwały w sprawie zmiany Studium, Spółka była uprawniona do zagospodarowania nieruchomości na warunkach obowiązujących dla terenów zabudowy śródmiejskiej, natomiast na skutek wejścia w życie tej uchwały taką możliwość utraciła, to świadczyć to może o ograniczeniu zakresu uprawnień Spółki.
Zdaniem NSA, powyższej analizy w uzasadnieniu Sądu pierwszej instancji zabrakło. Sąd nie dokonał porównania i oceny treści ww. uchwał, a zatem nie sposób jednoznacznie stwierdzić, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącej.
Ponadto NSA podzielił ocenę skarżącej, że Sąd pierwszej instancji w żaden sposób nie odniósł się do treści decyzji Wojewody Mazowieckiego z 2 czerwca 2021 r. nr 409/OPON/2021 w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej rozbudowę o część mieszkaniową istniejącego budynku, przebudowę piętra i zmianę sposobu użytkowania z funkcji ekspozycyjno-biurowej na funkcję mieszkaniową oraz przebudowę części mieszkaniowej i usługowej istniejącego budynku przy ul. J., na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] w W., W oparciu o analizę Studium dokonaną w powyższej decyzji skarżąca wywodzi, że posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały Rady Miasta W. z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W., która nie objęła nieruchomości skarżącej zasięgiem strefy zabudowy śródmiejskiej. Okoliczność ta wymagała zdaniem NSA szerszej analizy przez Sąd I instancji.
NSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej dokona porównania treści uchwały Rady Miasta W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W. oraz uchwały z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w sprawie zmiany Studium. Ponadto Sąd odniesie się do argumentacji skarżącej w zakresie w jakim powołuje się ona na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 2 czerwca 2021 r. nr 409/OPON/2021. Dopiero powyższe ustalenia mogą być punktem wyjścia do oceny interesu prawnego Spółki w zaskarżeniu uchwały w sprawie zmiany Studium.
Podsumować zatem należy, że NSA nie przesądził o interesie prawnym skarżącej, natomiast uznał, że kwestia ta wymaga pogłębionego uzasadnienia. Ocena interesu prawnego skarżącej, jest zatem nadal aktualna, ponieważ warunkuje dopuszczalność skargi.
Wyjaśnienia wymaga zatem czy tak jak twierdzi skarżąca, jej nieruchomość przed wejściem w życie uchwały o zmianie Studium z dnia [...] sierpnia 2021 r., znajdowała się w strefie zabudowy śródmiejskiej. Tylko bowiem wówczas zasadna będzie argumentacja skarżącej, że kwestionowana zmiana do Studium wprowadziła ograniczenia w prawie użytkowania wieczystego jej Nieruchomości umożliwiające realizację zabudowy zgodnie z mniej restrykcyjnymi warunkami techniczno- budowlanymi przewidzianymi dla zabudowy śródmiejskiej.
Wskazać bowiem należy, że tylko takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przez kwestionowaną uchwałę może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący: powinna być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia (wyrok N SA z 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1033/07).
Skarżąca argumentowała, że Nieruchomość zlokalizowana jest na obszarze intensywnej zabudowy na obszarze Ś. m. W., co potwierdza treść Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W. (uchwała Rady m. W. nr [...] z dnia [...] października 2006 r. ze zm" dalej "Studium"), w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie Uchwały ws. zmiany Studium. Zgodnie ze Studium w brzmieniu sprzed wejścia w życie Uchwały ws. zmiany Studium, Nieruchomość, wraz z całym otaczającym ją terenem, zlokalizowana była na obszarze zabudowy śródmiejskiej (schemat nr 28 Studium). W odniesieniu do tego obszaru na s. 20 Studium wskazano, że jest to obszar obejmujący tereny o wysokich walorach kulturowych i charakteryzujący się najwyższym procentem terenów zabudowanych i zurbanizowanych (w granicach 80- 97%, podczas gdy średnia dla Warszawy wynosi 55,6%). Również w drugiej części Studium (kierunki zagospodarowania), zgodnie z Rysunkiem nr 14 w Studium Struktura funkcjonalna - kierunki zagospodarowania przestrzennego, Nieruchomość znajduje się w strefie śródmieścia funkcjonalnego, dla której Studium przewiduje najwyższe średnie wskaźniki intensywności zabudowy dla terenów o różnych przeznaczeniach.
Zdaniem skarżącej, w wyniku Uchwały ws. zmiany Studium wprowadzono do Studium odrębne ustalenia w zakresie wyznaczenia stref zabudowy śródmiejskiej, o której mowa w § 3 pkt 1 Rozporządzenia ws. warunków technicznych. W szczególności na podstawie Uchwały ws. zmiany Studium wyznaczono w Studium:
zasięg stref zabudowy śródmiejskiej, w których można realizować inwestycje bezpośrednio na warunkach dopuszczonych dla zabudowy śródmiejskiej w rozumieniu § 3 pkt 1 Rozporządzenia ws. warunków technicznych;
obszar, w którym dopuszcza się możliwość wyznaczenia/lokalizowania zabudowy śródmiejskiej w ramach odrębnych procedur, tj.:
w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego,
w trybie ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących.
Skarżąca wskazała, że zasięg strefy zabudowy śródmiejskiej wyznaczonej w treści Studium obejmuje, co do zasady, obszar dzielnicy Ś. oraz fragmenty dzielnic: M., O., W., P. i P. (por. m. in. pkt 1.2.1. Studium, s. 108, w brzmieniu nadanym Uchwałą ws. zmiany Studium).
Podkreśliła, że w obrębie dzielnicy Ś. znalazły się również obszary, które strefą zabudowy śródmiejskiej nie zostały objęte. Obszary te widoczne są między innymi na nowo dodanym Schemacie nr 64 a - Zasięg zabudowy śródmiejskiej (Studium, s. 110), częściowo "na zewnątrz" obszaru określonego jako "zasięg zabudowy śródmiejskiej" a częściowo jako "białe plamy" wewnątrz tego obszaru. Poza strefą zabudowy śródmiejskiej znalazł się między innymi obszar, na którym zlokalizowana jest Nieruchomość.
Sąd nie podziela powyższej argumentacji.
Zdaniem Sądu uchwała zmieniająca Studium, nie wyłączyła Nieruchomości skarżącej ze strefy zabudowy śródmiejskiej (w rozumieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, (dalej: "Rozporządzenie"). Nieruchomość ta bowiem znajdowała się zgodnie z zapisami Studium w strefie śródmieścia funkcjonalnego ( rysunek 14 Studium), którego to pojęcia nie można jednak utożsamiać z zabudową śródmiejską.
W poprzednio obowiązującym Rozporządzeniu zabudowa śródmiejska była rozumiana jako zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta.
Inaczej mówiąc, zabudowa śródmiejska musiała być albo przewidziana w planie miejscowym albo też uznana za taką przez organ administracji architektoniczno- budowlanej.
Obecnie obowiązujące od dnia 1 stycznia 2018 r. Rozporządzenie, definiuje pojęcie zabudowy śródmiejskiej jako zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze śródmieścia, określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu miejscowego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W myśl zatem obecnie obowiązujących przepisów zabudowa śródmiejska to zabudowa, która określona została w planie miejscowym lub studium. Według nowej definicji, wykluczona jest samodzielna kwalifikacja przynależności terenu do zabudowy śródmiejskiej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w toku postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, na podstawie oceny stanu istniejącego (tj. faktycznego zagospodarowania terenu).
Należy podkreślić, że przed wejściem w życie kwestionowanej uchwały zmieniającej Studium, Nieruchomość skarżącej ani nie była objęta planem miejscowym ustanawiającym zabudowę śródmiejską, ani też nie była objęta pozwoleniem na budowę korzystającym z warunków technicznych dopuszczonych w zabudowie śródmiejskiej. Oceny tej nie zmienia analiza dołączonej przez skarżącą do skargi decyzji Wojewody Mazowieckiego nr 409/OPON/2021 z dnia 2 czerwca 2021 r., znak: Wl-ll.7840.1.10.202I.MJ, o czym będzie mowa dalej.
Wbrew argumentacji przedstawionej w skardze, do momentu wejścia w życie skarżonej Uchwały, Studium nie określało zabudowy śródmiejskiej w rozumieniu aktualnej treści Rozporządzenia.
Studium regulowało jedynie, na jakich obszarach wyznaczenie zasięgu zabudowy śródmiejskiej jest dopuszczone w planach miejscowych.
Studium w części dotyczącej kierunków zagospodarowania przestrzennego (rozdział XILB - "Wytyczne dotyczące zasad określania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego kierunków zmian w strukturze przestrzennej i przeznaczeniu terenów", str. 113 tekstu Studium przed wejściem w życie skarżonej Uchwały) zawierało wytyczne, że: "w zakresie przeznaczenia terenu ustalenia [planu miejscowego] winny określić: - zasięgi terenów zabudowy śródmiejskiej - w strefie śródmieścia funkcjonalnego oraz w centrach dzielnicowych i lokalnych "Strefa śródmieścia funkcjonalnego", to jedna z trzech stref funkcjonalnych miasta (obok strefy miejskiej i podmiejskiej), wyróżnionych przez Studium w części dotyczącej kierunków zagospodarowania przestrzennego i wskazanych na rysunku 14 Studium. Jej nazwa wynika z wewnętrznej nomenklatury dokumentu w zakresie kierunkowej struktury funkcjonalno-przestrzennej miasta i nie jest oznaczeniem zabudowy śródmiejskiej w rozumieniu Rozporządzenia. Centra lokalne i dzielnicowe są również elementem z zakresu kształtowania tej struktury, a ich rejony także oznaczono na rysunku 14 Studium. Podział miasta na strefy funkcjonalne oraz lokalizację centrów dzielnicowych i lokalnych przedstawiono rysunku 14 Studium m.W.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Studium, przed wejściem w życie skarżonej Uchwały, określało jedynie, że zasięgi zabudowy śródmiejskiej można wyznaczać w planach miejscowych w granicach strefy śródmieścia funkcjonalnego i w rejonach ww. centrów dzielnicowych i lokalnych. Zapisy te zostały przyjęte jeszcze w 2006 r., tj. w okresie, kiedy definicja zabudowy śródmiejskiej nie przewidywała określania zabudowy śródmiejskiej przez studium, a jedynie przez plan miejscowy lub przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.
Studium w brzemieniu sprzed kwestionowanej uchwały o zmianie Studium nie wskazywało zatem wprost obszarów zabudowy śródmiejskiej a jedynie obszary, które pod taką zabudowę mogą być przeznaczone w planie miejscowym, zatem przesądzenie o przynależności terenu do zabudowy śródmiejskiej należało do kompetencji Rady m. W. jako organu uchwalającego plan a do 1 stycznia 2018 r. do kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej oceniającego, czy teren w odniesieniu do którego toczy się postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę należy zakwalifikować jako zabudowę śródmiejską na podstawie jego faktycznego zagospodarowania.
Ograniczenie zabudowy, wynikało zatem ze zmiany Rozporządzenia, które od [...] stycznia 2018 r. pozwalało za zabudowę śródmiejska uznać jedynie obszar określony w Studium lub planie miejscowym, zaś kwestionowana uchwala w sprawie zmiany Studium, wprowadziła jedynie do Studium taki zasięg zabudowy śródmiejskiej, jaki był zgodny ze znowelizowanym Rozporządzeniem.
Zgodnie ze Studium, Nieruchomość skarżącej znajdowała się w obrębie strefy śródmieścia funkcjonalnego, natomiast po wejściu w życie skarżonej Uchwały znalazła się także w granicach obszarów, w których dopuszcza się możliwość wyznaczenia zabudowy śródmiejskiej w planie miejscowym i w trybie tzw. specustawy mieszkaniowej. Zatem zarówno przed wejściem w życie skarżonej Uchwały, jak i po jej wejściu w życie, Nieruchomość skarżącej mogła być i obecnie może być objęta zabudową śródmiejską w planie miejscowym.
W okresie od wejścia w życie Rozporządzenia ([...] stycznia 2018 r.) do wejścia w życie kwestionowanej uchwały ( [...] sierpnia 2021 r.), Nieruchomość skarżącej, nie była położona w zasięgu zabudowy śródmiejskiej umożliwiającym stosowanie parametrów technicznych zabudowy śródmiejskiej w pozwoleniach na budowę w sytuacji braku planu miejscowego. Nie była ona także objęta planem miejscowym, a zatem od [...] stycznia 2018 r. nie było podstawy prawnej przewidzianej w Rozporządzeniu do uznania terenu tej nieruchomości za zabudowę śródmiejską w postępowaniu administracyjnym. Podstawy takiej nie ma również obecnie. Zmiana Studium nie zmieniła stanu nieruchomości skarżącej w zakresie przynależności do zabudowy śródmiejskiej.
Odnosząc się do podnoszonej w skardze decyzji Wojewody Mazowieckiego nr 409/OPON/2021 z dnia 2 czerwca 2021 r., znak: Wl-ll.7840.1.10.2021.MJ, wydanej w odniesieniu do Nieruchomości, skarżącej, Sąd wskazuje, że zawarte w jej uzasadnieniu zapatrywania dotyczące zabudowy śródmiejskiej są błędne. Wojewoda wskazał, że " mając na uwadze treść zapisów w ww. Studium zawartą w części I określającej uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego, zauważyć należy, iż znajduje się w niej informacja ( str. 19), że obecny obszar śródmiejski obejmujący dzielnice: Ś., Ż., O. , M., W. (...). Dalej w części tej (str. 20) wskazuje się, że " obszar zabudowy śródmiejskiej obejmuje tereny o wysokich walorach kulturowych i charakteryzuje się najwyższym procentem terenów zabudowanych i zurbanizowanych w granicach 80-97%.(...). Pozytywną cechą przestrzeni tego obszaru jest występowanie wyraźnych cech zabudowy miejskiej, historycznej (...) Koncentruje on głównie obiekty usług publicznych (...)". Zamieszczony z kolei obok tekstu ze str. 19 schemat Nr 28 ukazuje tereny zabudowane i zurbanizowane w Warszawie według dzielnic. Z jego analizy wynika, iż najwyższy udział tych terenów w powierzchni dzielnic, mieszczący się w przedziale 75- 100 % znajduje się w dzielnicy Ś. Wobec przytoczonych zapisów Studium, przy uwzględnieniu definicji słownikowej śródmieścia, stwierdzić należało, iż w sytuacji gdy działki inwestycyjne umiejscowione są w Dzielnicy Ś. m. W., a co za tym idzie w centrum miasta, to pozwala to uznać, iż leżą one ewidentnie wewnątrz obszaru śródmiejskiego przewidzianego w Studium jako zabudowa śródmiejska".
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wbrew stanowisku skarżącej, Wojewoda wskazując na przynależność Nieruchomości skarżącej do zabudowy śródmiejskiej, wywodził ją ze słownikowej definicji pojęcia "śródmieście". Wojewoda bazował na charakterystyce obszaru zabudowy śródmiejskiej przedstawionej w części Studium na str. 19-20 oraz umiejscowienia jej w Dzielnicy Ś., a więc w centrum W. Wojewoda zatem dokonał w tym zakresie niedopuszczalnej od [...] stycznia 2018 r. w myśl Rozporządzenia samodzielnej kwalifikacji przynależności Nieruchomości skarżącej do zabudowy śródmiejskiej. Ponadto w uzasadnieniu wspomnianej decyzji, Wojewoda wskazał także na szereg innych uchybień w postępowaniu przed organem I instancji, w tym m.in. na braki w dokumentacji projektowej czy niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, które były powodem uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Stanowisko Wojewody odnośnie do przynależności Nieruchomości skarżącej do zabudowy śródmiejskiej nie było zatem jedyną i samodzielną przesłanką uchylenia decyzji I instancji.
Zdaniem Sądu, skarżąca nie wykazała zatem wymaganego przepisami prawa naruszenia jej interesu prawnego uzasadniającego żądania stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 roku w sprawie miejscowego zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W. w całości, a nawet w części odnoszącej się do nieruchomości Skarżącej. Kwestionowana uchwała w przedmiocie zmiany studium nie dotyczy chronionego prawem interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.