VII SA/Wa 2979/23

VII SA/Wa 2979/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-03-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-12-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Rudnicki /sprawozdawca/
Izabela Ostrowska /przewodniczący/
Szczepan Borowski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II OZ 857/24 - Postanowienie NSA z 2025-01-16
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1491
art. 138 par. 1 pkt 1, art. 145 par. 1 pkt 5 i 7,
Ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2015 poz 1892
art. 25 ust. 1
Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali
Dz.U. 2016 poz 380
art. 58 par. 1
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
Dz.U. 2021 poz 1805
art. 17 pkt 4(2), art. 365 par. 1, art. 378 par. 1,
Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Ostrowska Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.) asesor WSA Szczepan Borowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 marca 2025 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej we W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 października 2023 r znak: DOR.7100.145.2023.AGP w przedmiocie uchylenia decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Uzasadnienie.
1. Decyzją z 25 października 2023 r., znak DOR.7100.145.2023.AGP Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania Prokuratora Prokuratury Regionalnej w W., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB") nr [...] z [...] lipca 2023 r., w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej - utrzymuję w mocy tą decyzję.
Uzasadniając rozstrzygnięcie GINB wyjaśnił, że decyzją nr [...] z [...] lipca 2023 r., [...]WINB odmówił uchylenia decyzji PINB w K. z [...] maja 2018 r., znak: [...], umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych polegających na zabudowie korytarza przez A. i M. J. w budynku nr [...] położonym w C., na działce nr [...]. Z rozstrzygnięciem [...]WINB nie zgodził się Prokurator Prokuratury Regionalnej w W., składając w ustawowym terminie odwołanie.
GINB wyjaśnił, że wznowienie postępowania stanowi jeden z trybów nadzwyczajnych stanowiących odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Instytucja ta umożliwia ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Ze względu na swój szczególny charakter wznowienie postępowania może mieć miejsce jedynie w określonych przez ustawodawcę przypadkach, wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a.
W wyniku przeprowadzenia ww. postępowania organ wydaje jedną z decyzji, o których mowa w art. 151 k.p.a., w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, jeżeli ustali, że nie wystąpiła żadna z podstaw wznowienia postępowania, uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, bądź stwierdza wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, gdy wystąpią przesłanki negatywne, określone w art. 146 wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania.
PINB w K. prowadził postępowanie w sprawie robót budowlanych polegających na zabudowie korytarza przez A. J. i M. J. w budynku nr [...] położonym w C., na działce nr ewid. [...], w wyniku którego wydana została decyzja z [...] maja 2018 r. umarzająca to postępowanie, jako bezprzedmiotowe.
W związku z odwołaniem Z. W., A. C. oraz S. J. od ww. decyzji PINB w K. [...]WINB decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2018 r., umorzył postępowanie odwoławcze ze względu na brak wykazania interesu prawnego przez skarżące. Wyrokiem z 14 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 768/18, WSA we Wrocławiu oddalił skargę na ww. decyzję [...]WINB. NSA wyrokiem z 26 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 2493/19, oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA z 14 marca 2019 r.
Pismem z 6 września 2019 r. Prokurator wniósł sprzeciw od decyzji PINB w K. z [...] maja 2018 r., wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania.
Zgodnie z treścią art. 186 k.p.a. właściwy organ administracji publicznej wszczyna postępowanie z urzędu w przypadku wniesienia sprzeciwu przez prokuratora, zawiadamiając o tym strony.
Postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2019 r., [...]WINB wznowił z urzędu w trybie art. 145 § 1 pkt 5 i 7 k.p.a. postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2018 r. Podstawę wznowienia postępowania stanowił nowy dowód w sprawie - wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z [...] maja 2018 r., sygn. akt [...], który zmienił wyrok Sądu Okręgowego w J. z [...] grudnia 2017 r., o sygn. [...] w ten sposób, że uchylił uchwałę nr [...] z 10 sierpnia 2016 r. Wspólnoty Mieszkaniowej C., stwierdzając, że narusza ona zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością (uchwała ta dotyczyła nieodpłatnego użyczenia inwestorom części nieruchomości wspólnej na czas nieokreślony). Zdaniem Prokuratora wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, które są wynikiem zagadnienia rozstrzygniętego przez właściwy sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji. Zdaniem Prokuratora niezbędne jest wyjaśnienie, czy inwestorzy spełniają warunek wymagany dla legalnego realizowania robót w budynku nr [...] w C., w postaci prawa do dysponowania nieruchomością.
Decyzją z [...] czerwca 2021 r. nr [...], [...]WINB odmówił uchylenia własnej decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2018 r. GINB decyzją z 19 sierpnia 2021 r., znak: DON.7100.158.2021.BZA, uchylił ww. decyzję [...]WINB i umorzył postępowanie organu I instancji.
WSA w Warszawie wyrokiem z 21 czerwca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2159/21, uchylił ww. decyzję GINB i poprzedzającą ją decyzję [...]WINB z [...] czerwca 2021 r. W wyroku tym przywołał ocenę zawartą w wyroku z 11 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1440/20, zgodnie z którą sprzeciw Prokuratora, który doprowadził do wznowienia postępowania z urzędu, odnosi się do decyzji PINB i ta też zakończyła ostatecznie postępowanie co do istoty, przy czym decyzja ta stała się ostateczna na skutek ww. decyzji [...]WINB, którą umorzono postępowanie odwoławcze (nr [...] z [...] sierpnia 2018 r.). Ta też decyzja [...]WINB miała znaczenie dla oceny dopuszczalności wznowienia postępowania, a następnie dla ustalenia organu właściwego do prowadzenia tego postępowania. W ocenie Sądu obowiązkiem organu było rozpatrzenie sprzeciwu Prokuratora w odniesieniu do decyzji, której on dotyczył, tj. decyzji organu I Instancji z [...] maja 2018 r.
[...]WINB decyzją z [...] stycznia 2023 r., nr [...]., odmówił uchylenia decyzji PINB w K. z [...] maja 2018 r. Decyzją z 27 marca 2023 r., znak: DON.7100.33.2023.BZA(2), GINB uchylił ww. decyzję [...]WINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy [...]WINB decyzją z [...] lipca 2023 r., nr [...], odmówił uchylenia decyzji PINB w K. z [...] maja 2018 r., gdyż przedstawione okoliczności faktyczne i mające z nich wynikać dowody nie stanowią istotnych dowodów, ani nie określają istotnych okoliczności faktycznych dla zakończonej przedmiotową decyzją sprawy, ponadto w sprawie nie wystąpiło zagadnienie wstępne, którego odmienna od sądu ocena, przez organ nadzoru budowlanego miałaby wpływ na wynik sprawy.
W odwołaniu od ww. decyzji Prokurator wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzucił, że Sąd rozstrzygnął kwestię dotyczącą prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane odmiennie od oceny przyjętej przez organ przy wydaniu decyzji i naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez nieuwzględnienie, nowych dowodów wskazujących na to, że inwestor nie miał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto, Prokurator wskazał na naruszenie art. 145 § 1 pkt 7 przez nieuwzględnienie orzeczenia Sądu Apelacyjnego w W. z [...] maja 2018 r., sygn. [...], uchylającego uchwałę nr 9/08/16 z dnia 10 sierpnia 2016 r. Wspólnoty Mieszkaniowej C. w przedmiocie nieodpłatnego użyczenia A. i M. J. powierzchni użytkowej części wspólnej nieruchomości w postaci fragmentu korytarza i zezwolenia na jego zabudowę, z którego wynika, że (...), inwestor nie miał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Zdaniem GINB, analiza akt dowodzi, że brak jest podstaw prawnych do uchylenia decyzji [...]WINB nr [...], z [...] lipca 2023 r., zgodnie z żądaniem Prokuratora. W niniejszej sprawie [...]WINB wznawiając postępowanie z urzędu uznał podanie Prokuratora za zasadne, bowiem w niniejszej sprawie zaktualizowały się przesłanki formalne, legitymujące organ do dalszego procedowania. Odnosząc się w uzasadnieniu decyzji nr [...] z [...] lipca 2023 r. do przesłanek wznowienia postępowania, [...]WINB wskazał jednak, że wydanie wyroku przez Sąd Apelacyjny w W. z dnia [...] maja 2018 r. o sygn. akt [...], nie może stanowić podstawy do zmiany decyzji PINB w K. znak: [...] z dnia[,,,]18 maja 2018 r., równocześnie nie było to zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 100 § 2 k.p.a., a do którego odnosi się bezpośrednio art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Taką okoliczność w rozpatrywanej sprawie miał stanowić ww. wyrok Sądu Apelacyjnego w W., uchylający uchwałę nr 9/08/16 z 10 sierpnia 2016 r. Wspólnoty Mieszkaniowej C. w przedmiocie nieodpłatnego użyczenia A. i M. J. powierzchni użytkowej części wspólnej nieruchomości w postaci fragmentu korytarza i zezwolenia na jego zabudowę.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji. Takim zagadnieniem wstępnym zdaniem Prokuratora miałaby być kwestia dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z akt, A. J. zgłosiła 9 września 2015 r. zamiar rozpoczęcia robót, polegających na zabudowie części korytarza na II piętrze w budynku w C., działka nr [...]. Do zgłoszenia załączyła oświadczenie o posiadanym prawie o dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast Starosta K. nie zgłosił sprzeciwu do ww. zgłoszenia. Wspólnota Mieszkaniowa C. uchwałą nr [...] z 31 sierpnia 2015 r. wyraziła zgodę na użyczenie nieodpłatne na czas nieokreślony powierzchni użytkowej 4,8m2 części wspólnych korytarza dla A. i M. J., właścicieli lokalu mieszkalnego w budynku w C. Wyrokiem z [...] czerwca 2016 r., sygn. akt [...] Sąd Okręgowy uchylił ww. uchwałę z 31 sierpnia 2015 r. Następnie uchwałą nr [...] z 10 sierpnia 2016 r. Wspólnota Mieszkaniowa C. ponownie wyraziła zgodę na użyczenie nieodpłatne na czas nieokreślony powierzchni użytkowej 4,8 m2 w części wspólnych korytarza dla A. i M. J. Wyrokiem z [...] maja 2018 r., sygn. akt [...] Sąd Apelacyjny w W. uchylił ww. uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej nr [...] z 10 sierpnia 2016 r. Jak wynika z akt, A. J. zgłoszenia dokonała 9 września 2015 r. i posiadała wówczas prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Kwestia posiadania lub nie prawa do dysponowania częścią korytarza na nieruchomości w C. w dniu wydania przez PINB decyzji z [...] maja 2018 r., umarzającej postępowanie dotyczące robót budowlanych wykonanych przez A. i M. J. nie ma znaczenia wobec ustalenia, że zabudowa korytarza odbyła się na podstawie skutecznie dokonanego zgłoszenia. Stąd, utrata prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie mogła stanowić wyłącznej przesłanki do prowadzenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania w sprawie zabudowy korytarza. Fakt uchylenia wyrokiem Sądu Apelacyjnego w W. z [...] maja 2018 r. uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej nr [...] z 10 sierpnia 2016 r., nie stanowi zatem istotnej okoliczności w sprawie zakończonej decyzją PINB w K., ani też nie jest zagadnieniem wstępnym.
W tej sytuacji – zdaniem GINB - należało stwierdzić, że wskazane przez Prokuratora przesłanki wznowieniowe z art. 145 § 1 pkt 5 i 7 k.p.a. nie wystąpiły.
W związku z powyższym, GINB nie mógł przejść do merytorycznej oceny postępowania zakończonego badaną decyzją, a tym samym odnieść się do zarzutów podważających prawidłowość wydanych rozstrzygnięć.
Następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, jest wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Ustalenie to pozbawia zatem organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa (wyrok NSA z 18 października 2022 r., sygn. akt II OSK 2529/19).
Brak przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 i 7 k.p.a., stanowiących podstawę wznowionego postępowania, uzasadniał zastosowanie normy wynikającej z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., a więc odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej PINB w K. z [...] maja 2018 r. Dlatego też, należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję [...]WINB z [...] lipca 2023 r.
2. Z tą decyzją nie zgodził się Prokurator Prokuratury Regionalnej w W. (dalej: "Prokurator"), wnosząc pismem datowanym na 23 listopada 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżając w całości ww. decyzję Prokurator zarzucił jej:
"1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to przepisów:
2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji [...]WINB nr [...] z dnia [...] lipca 2023r., pomimo, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a to przepisu art. 151 § 1 pkt 1) k.p.a. albowiem nieprawidłowo stwierdzono brak podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. znak [...] z dnia [...] maja 2018r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 7 k.p.a., podczas gdy podstawy te istniały z uwagi na to, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję, a ponadto Sąd odmiennie od oceny przyjętej przez organ przy wydaniu decyzji, rozstrzygnął kwestię dotyczącą prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;
3. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez nieuwzględnienie, iż na jaw wyszły istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i dowody wskazujące niezbicie na to, iż inwestor nie miał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, istniejące w dniu wydania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. znak [...] z dnia [...] maja 2018r., a nieznane organowi, który wydał decyzję;
4. naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. przez nieuwzględnienie orzeczenia Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] maja 2018r., sygn. [...], uchylającego uchwałę nr [...] z dnia 10 sierpnia 2016r. Wspólnoty Mieszkaniowej C. w przedmiocie nieodpłatnego użyczenia A. i M. J. 'powierzchni użytkowej części wspólnej nieruchomości w postaci fragmentu korytarza i zezwolenia na jego zabudowę, z którego wynika, że odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. znak [...] z dnia [...] maja 2018r., inwestor nie miał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane".
Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji i "skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym".
Uzasadniając skargę Prokurator opisał szczegółowo przebieg postępowania i wyjaśnił, że wydając zaskarżoną decyzję GINB naruszył powołane w zarzutach przepisy postępowania administracyjnego, co ostatecznie skutkowało nieprawidłowym utrzymaniem w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji. W decyzji z [...] maja 2018 r. PINB stwierdził brak podstaw do przeprowadzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej czy postępowania naprawczego w trybie art. 50 - 51 Prawa budowlanego i umorzył postępowanie w sprawie robót budowlanych wykonanych przez inwestora A. i M. J., polegających na zabudowie korytarza w budynku nr [...] w C., jako bezprzedmiotowe. W złożonym sprzeciwie, Prokurator wnosił o wznowienie tego postępowania administracyjnego, wskazując na wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 pkt 5 i 7 k.p.a. W szczególności prokurator podniósł, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję w sprawie, tj. wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z [...] maja 2018r., sygn. akt [...], uchylający uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej nr [...] z 10 sierpnia 2016r. o nieodpłatnym użyczeniu inwestorom części nieruchomości wspólnej.
Okoliczność ta nie była znana PINB w K. w dniu wydania decyzji [...] maja 2018r., gdyż wyrok zapadł dzień wcześniej. Jednocześnie, wskutek ww. orzeczenia Sądu, należało odmiennie, niż uczynił to organ I instancji, ocenić kwestię prawa inwestorów do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co niewątpliwie wpłynęłoby na sposób rozstrzygnięcia sprawy toczącej się w przedmiocie samowoli budowlanej i postępowania naprawczego w trybie art. 50 - 51 Prawa budowlanego, a w konsekwencji nie doszłoby do umorzenia postępowanie w sprawie robót budowlanych wykonanych przez inwestora A. i M. J., polegających na zabudowie korytarza w budynku nr [...] w C., jako bezprzedmiotowego.
Tymczasem GINB nieprawidłowo przyjął, że słuszne jest- stanowisko [...]WINB, zgodnie z którym wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] maja 2018r., sygn. akt [...] nie jest zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., a nade wszystko błędnie podzielił stanowisko [...]WINB, iż uchylenie przez Sąd uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej stanowiącej o prawie inwestorów do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie jest nową okolicznością faktyczną w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., która stanowiłaby podstawę do uchylenia decyzji PINB z [...] maja 2018 r.
Nieruchomość, na której została zrealizowana inwestycja, stanowi nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994r. o własności lokali (dalej: u.w.l.). Jest to budynek wielomieszkaniowy położony w C., a właściciele 17 wyodrębnionych w nim lokali mieszkalnych tworzą z mocy prawa Wspólnotę Mieszkaniową. Inwestycja, której dotyczyło umorzone przez PINB decyzją z [...] maja 2018r. postępowanie prowadzone w trybie art. 50 - 51 Prawa budowlanego, polegała na zabudowie części wspólnego korytarza na II piętrze budynku, na końcu którego znajdowało się, jedyne na tym poziomie części wspólnych okno - w ten sposób, iż stał się on przedpokojem lokalu nr 13, stanowiącego odrębną własność A. i M. J., a zatem został on wyłączony ze wspólnego użytkowania przez członków Wspólnoty Mieszkaniowej C.
Prawo do korzystania z nieruchomości wspólnej przysługuje wszystkim członkom wspólnoty mieszkaniowej. Regułą jest korzystanie przez współwłaścicieli z całej rzeczy wspólnej. Zmiana przeznaczenia części nieruchomości wspólnej, do której doszło w tym przypadku, jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd i jako taka, wymaga podjęcia uchwały przez członków wspólnoty mieszkaniowej (art. 22 ust. 2 i 3 pkt 4 u.w.l.). Uchwałą Wspólnoty Mieszkaniowej nr 9/08/16 z 10 sierpnia 2016 r. inwestorom nieodpłatnie użyczono część nieruchomości wspólnej. Jednak prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w W. z [...] maja 2018r., sygn. akt [...], uchwałę tę uchylono. Uchylenie uchwały wspólnoty mieszkaniowej, wywołuje skutek ex tunc, co oznacza, że uchwała nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a te które powstały muszą zostać unieważnione. Zatem skutkiem uchylenia uchwały nr [...] jest stwierdzenie, że inwestor nie miał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Okoliczność ta, jak i dowód w postaci przywołanego orzeczenia Sądu, są istotne dla sprawy gdyż mogą doprowadzić do wydania odmiennej decyzji.
W judykaturze administracyjnej prezentowany jest pogląd, że kwestia prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ma takie samo znaczenie jak względy zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami techniczno - budowlanymi. Do kompetencji organu nadzoru budowlanego prowadzącego postępowanie w trybie przepisów art. 50 - 51 Prawa budowlanego należy badanie, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością. Jak uznał NSA w uchwale z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt II OPS 2/10 dla podjęcia orzeczenia z wykorzystaniem przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, bezwzględnie konieczne jest ustalenie czy inwestor nie dysponował i nie dysponuje prawem do nieruchomości na cele budowlane Należy podzielić pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 marca 2014 r., sygn. II SA/RZ 1366/13, że odmienna wykładnia przepisów art. 50-51 Prawa budowlanego i przyjęcie, że nie obligują one do badania czy inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, prowadziłaby do akceptacji stanu, w którym inwestor nie mogąc uzyskać pozwolenia na budowę z uwagi na brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wykonuje te roboty w warunkach samowoli budowlanej, a procedura legalizacyjna tych robót sprowadza się jedynie do wykazania ich prawidłowości w aspekcie techniczno-budowlanym. Taki inwestor znalazłby się w sytuacji zdecydowanie lepszej (prawnie i ekonomicznie) niż wykonujący identyczne roboty’ budowlane w sposób w pełni legalny, na postawie decyzji o pozwoleniu na budowę, co jest nie do pogodzenia z zasadą praworządności (np. wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r, sygn. akt II OSK 1358/16).
Dodatkowe znaczenie ma fakt, że uchylenie uchwały wspólnoty mieszkaniowej następuje ze skutkiem ex tunc, zatem uchwała nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a te które powstały muszą zostać unieważnione. Bezsprzecznie zatem zaistniała potrzeba ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ nadzoru budowlanego, w sytuacji ujawnienia, wydanego dzień przed podjęciem decyzji przez PINB, wyroku sądu cywilnego uchylającego uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej, która ustanawiała na rzecz inwestorów prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organy administracji budowlanej w omawianej sprawie nieprawidłowo interpretują skutek ex tunc /od początku/ uchylenia uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej, zarówno nr [...] z 10 sierpnie 2016 r., którą inwestor posługiwał się w toku postępowania naprawczego zakończonego decyzją PINB z dnia [...] maja 2018r., jak i wcześniejszą uchwałą nr [....] z 31 sierpnia 2015 r., którą inwestor dysponował w dacie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, a która także została uchylona przez Sąd Okręgowy w J. prawomocnym wyrokiem z [...] czerwca 2016r., sygn. akt [...]. GINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazuje co prawda na ww. wyroki sądów, jednak niesłusznie przyjmuje za zasadne stanowisko [...]WINB, jakoby nie stanowiły one istotnej okoliczności w sprawie zakończonej decyzją PINB w K., ani też nie były zagadnieniem wstępnym. Zdaniem organu, inwestor miał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w dacie wykonania analizowanych robót budowlanych, a później je utracił wskutek ww. orzeczeń Sądów, co nie ma jednak istotnego wpływu na wynik sprawy administracyjnej w kontekście wykonanych w 2015r. robót budowlanych.
W świetle art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. W postępowaniu zakończonym decyzją PINB z [...] maja 2018r. inwestor powoływał się na tytuł prawny wynikający z nieodpłatnego użyczenia części wspólnej nieruchomości i zezwolenia na jej zabudowę, ustanowiony w uchwale Wspólnoty Mieszkaniowej. Organ nie miał możliwości ani uprawnień, aby taką uchwałę badać, gdyż to może zrobić tylko sąd powszechny. Sąd właśnie uchylił tę uchwałę, co oznacza, że nie wywołała ona żadnych skutków ex tunc, czyli od jej podjęcia. Nie można zatem, jak to czyni organ w zaskarżonej decyzji, przyjmować, że inwestor dysponował prawem, a następnie je utracił. Inwestor nie dysponował prawem do nieruchomości na cele budowlane w żadnym momencie, lecz PINB wydając decyzję z [...] maja 2018r. o tym nie wiedział, a skoro obecnie ta okoliczność wyszła na jaw wskutek rozstrzygnięcia Sądu z 17 maja 2018 r., to stanowi ona nie tylko podstawę do wznowienia postępowania, ale także podstawę do uchylenia decyzji PINB z [...] maja 2018 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.
Na poparcie twierdzenia, że inwestor ani w czasie zgłoszenia robót budowlanych ani w żadnym innym momencie nie dysponował prawem do nieruchomości na cele budowlane, Prokurator przytoczył wyrok WSA w Szczecinie z 19 maja 2022 r., sygn. II SA/Sz 693/21.
Organy błędnie oceniają, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., gdyż orzeczenie Sądu o uchyleniu uchwały nie stanowi odmiennego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, od jego oceny przyjętej przez organ przy wydaniu decyzji. Przeciwnie, jak zauważył WSA we Wrocławiu w wyroku z 8 maja 2018r., sygn. akt II SA/Wr 6/18. "W ocenie Sądu, podzielającego pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zbadanie, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest nie tylko domeną prawa cywilnego, ale też kwestią z zakresu prawa budowlanego i prawa administracyjnego w znaczeniu systemowym.
Nie ma przy tym znaczenia, że tytuły prawne, z których wynika prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane są z reguły tytułami cywilnoprawnymi. Nie oznacza to oczywiście, że organy administracji publicznej orzekające w sprawach regulowanych ustawą - Prawo budowlane są uprawnione do rozstrzygania sporów dotyczących tego, kto posiada tytuł prawny do nieruchomości zainwestowanej lub objętej zamierzeniem inwestycyjnym, bowiem rozstrzyganie takich sporów należy do wyłącznej kompetencji sądów powszechnych, a zainicjowanie takiego sporu kreuje zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania administracyjnego przez uprawniony do jego prowadzenia organ na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego (...)".
Dlatego zaskarżona decyzja, jako naruszająca przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, powinna być uchylona.
3. W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2024 r., poz.935), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Skarga nie była zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że istotą sprawy niniejszej jest to, czy GINB prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, odmawiającą we wznowionym postepowaniu uchylenia decyzji PINB w K., znak [...] z [...] maja 2018 r. umarzającej postępowanie w sprawie robót budowlanych w budynku nr [...] w C. na działce nr ewid. [...]. Zdaniem skarżącego Prokuratora, decyzja pierwszoinstancyjna była błędna prawnie (w konsekwencji powinna była być przez GINB uchylona), gdyż w tej sprawie wystąpiły przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 i 7 k.p.a., bo "wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję, a ponadto Sąd odmiennie od oceny przyjętej przez organ przy wydaniu decyzji, rozstrzygnął kwestię dotyczącą prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane".
W tym też kontekście wyjaśnić należy, że zgodnie z ww. art. 145 § 1 pkt 5 i 7 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, albo zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2 k.p.a.). Powołany przepis stanowi więc jednoznacznie o przesłankach wznowienia postepowania, a nie o sposobie rozstrzygnięcia wznowionej sprawy, co uszło uwadze Prokuratora. [...]WINB natomiast – w oparciu o ww. przesłanki ustawowe – wznowił postępowanie, zakończone ostatecznie własną decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2018 r. właśnie z uwagi na wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z [...] maja 2018 r., sygn. akt [...], który zmienił wyrok Sądu Okręgowego w J. z [...] grudnia 2017 r., sygn. [...] w ten sposób, że uchylił uchwałę nr [...] z 10 sierpnia 2016 r. Wspólnoty Mieszkaniowej C., stwierdzając, że narusza ona zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością (uchwała ta dotyczyła nieodpłatnego użyczenia inwestorom części nieruchomości wspólnej na czas nieokreślony). [...]WINB nie wykluczył więc, że mogły wyjść na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, lub rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez właściwy sąd, odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji. Owym zagadnieniem była kwestia, czy inwestorzy mieli prawo do dysponowania nieruchomością (budynek nr [...] w C.) na cele budowlane. Kontrola prawidłowości decyzji ostatecznej PINB w postępowaniu wznowieniowym z uwagi ww. okoliczności wymagała, co słusznie przyjął [...]WINB, wznowienia postępowania.
Wznowione postępowanie (po szeregu rozstrzygnięć, w tym poddanych kontroli Sądów dwóch instancji) [...]WINB decyzją z [...] lipca 2023 r., nr [...], odmówił uchylenia decyzji PINB w K. z [...] maja 2018 r., uznając, że przedstawione okoliczności faktyczne i mające z nich wynikać dowody nie stanowią istotnych dowodów, ani nie określają istotnych okoliczności faktycznych dla zakończonej przedmiotową decyzją sprawy, ponadto w sprawie nie wystąpiło zagadnienie wstępne, którego odmienna od sądu ocena, przez organ nadzoru budowlanego, miałaby wpływ na wynik sprawy.
W ocenie tut. Sądu, w sprawie nie wystąpiły przesłanki do uchylenia w postępowaniu nadzwyczajnym ww. decyzji PINB w K. z [...] maja 2018 r., którą to organ ten umorzył postępowanie w sprawie robót budowlanych polegających na zabudowie korytarza przez A. J. i M. J. w budynku nr [...] w C., na działce nr ewid. [...], jako bezprzedmiotowe. Na dzień wydania tej decyzji przez PINB w K. (a także na dzień zgłoszenia zamiaru ich wykonania) nie było żadnych podstaw do zakwestionowania uprawnienia inwestorów do dysponowania tą częścią nieruchomości wspólnej na cele budowlane. Inwestorzy legitymowali się bowiem w czasie wykonywania robót budowlanych uchwałą Wspólnoty Mieszkaniowej C. nr [...] z 10 sierpnia 2016 r. o nieodpłatnym użyczeniu im "powierzchni użytkowej części wspólnej nieruchomości w postaci fragmentu korytarza i zezwolenia na jego zabudowę". Innymi słowy, stan wiedzy dostępnej organowi powiatowemu na 18 maja 2018 r. nie pozwalał na przyjęcie, że inwestorzy uprawnienia takiego nie mieli.
Wyrok Sądu Apelacyjnego w W. sygn. akt [...], uchylający ww. uchwałę nr [...] z 10 sierpnia 2016 r. Wspólnoty Mieszkaniowej C. wydany został [...] maja 2018 r. PINB w K. nie był stroną tego postepowania sądowego, a więc nie mógł 18 maja 2918 r. mieć wiedzy o treści ww. wyroku. Zgodnie z art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrok sądu apelacyjnego jest prawomocny z chwilą jego wydania, a więc w tej sprawie wiązał organa nadzoru budowlanego od 17 maja 2018 r.
Co jednak istotniejsze, ustawa z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1048, dalej: "u.w.l.") wprowadza (art. 25 ust. 1) cztery przesłanki zaskarżenia do sądu powszechnego uchwały wspólnoty mieszkaniowej - sprzeczność uchwały z prawem, sprzeczność uchwały z umową właścicieli lokalu, naruszenie przez uchwałę zasad prawidłowego zarządzania nieruchomością, albo też naruszenie w innych sposób przez uchwałę interesu skarżącego. W tym pierwszym wypadku (sprzeczność uchwały z prawem) sąd powszechny nie uchyla zaskarżonej uchwały, ale stwierdza jej nieważność (vide art. 17 pkt 42 k.p.c.), w pozostałych trzech wypadkach sąd uchwałę uchyla.
Stwierdzenie nieważności uchwały wspólnoty mieszkaniowej przez sąd z powodu jej sprzeczności z prawem ma za swą podstawę ww. art. 25 ust. 1 u.w.l. w zw. z art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek. Tylko i wyłącznie wyrok stwierdzający nieważność uchwały wspólnoty mieszkaniowej wywiera skutek wsteczny (ex tunc), natomiast wyroki uchwałę uchylające mają skutek od daty prawomocności wyroku (ex nunc). Jest to prostą konsekwencją zasady wyrażonej w art. 3 Kodeksu cywilnego, że prawo nie działa wstecz, chyba że to wynika z jego brzmienia lub celu. Tylko stwierdzenie nieważności ma na celu eliminację skutków i czynności prawnej z mocą wsteczną.
Inne więc skutki prawne wywołuje wyrok stwierdzający nieważność uchwały wspólnoty mieszkaniowej, a inne wyrok uchylający taką uchwałę. Inny jest też zakres mocy (ex tunc lub ex nunc) wyroku eliminującego czynność prawną z obrotu prawnego, a inny czynność taką uchylający. Myli się więc Prokurator, wywodząc, że wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z [...] maja 2018 r., sygn. akt [...], uchylający uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej C. nr [...] z 10 sierpnia 2016 r. w przedmiocie nieodpłatnego użyczenia A. i M. J. powierzchni użytkowej części wspólnej nieruchomości w postaci fragmentu korytarza i zezwolenia na jego zabudowę miał skutek wsteczny.
Jak wynika z uzasadnienia ww. wyroku, przyczyną wyroku uchylającego nie było przyjęcie przez Sąd Apelacyjny, że wyrażenie inwestorom zgody na roboty budowlane i nieodpłatne użyczenie im "powierzchni użytkowej części wspólnej nieruchomości w postaci fragmentu korytarza" uchwałą Wspólnoty Mieszkaniowej C. nr [...] z 10 sierpnia 2016 r. było nieważne, jako sprzeczne z prawem, ale że naruszyło to zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną. Sąd apelacyjny rozpoznaje sprawę w granicach apelacji (art. 378 § 1 k.p.c.) i dlatego też – z uwagi na zarzut apelacyjny – uchylił zaskarżoną uchwałę, a nie stwierdził jej nieważność
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia ponadto, że spełnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ma miejsce wówczas, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W sprawie niniejszej ani takie okoliczności, ani takie dowody nie wyszły na jaw.
Jak trafnie ocenił prawnie Naczelny Sąd Administracyjny, spełnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., otwierającej ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wymaga wystąpienia łącznie trzech warunków. Pierwszy przewiduje, że zgłoszone okoliczności faktyczne lub dowody są nowe, a zatem nie były znane organowi rozpoznającemu sprawę w postępowaniu zwykłym. Drugi warunek wymaga, by nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody miały istotne znaczenie dla sprawy. Występuje tu związek z regulacją materialnoprawną. Trzeci warunek, to istnienie okoliczności faktycznej, istnienie dowodu w dniu wydania decyzji objętej żądaniem wznowienia postępowania. Spełnienie łącznie tych trzech warunków daje podstawy do stwierdzenia, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją zostało dotknięte istotnym naruszeniem przepisów prawa procesowego co do ustalenia stanu faktycznego, uzasadniając ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy (wyrok z 8 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 2974/24, CBOSA).
Wbrew twierdzeniu Prokuratora, w tej sprawie nie ujawniły się żadne "nowe okoliczności faktyczne i dowody wskazujące niezbicie na to, iż inwestor nie miał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, istniejące w dniu wydania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. znak [...] z dnia [...] maja 2018r., a nieznane organowi, który wydał decyzję". Taką okolicznością nie może być bowiem wspomniany wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z [...] maja 2018 r., sygn. akt [...] – co prawnie powinno być dość oczywiste. Warto też wyjaśnić, że za nową okoliczność w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może być uznana inna od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności i dowodów, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego. Nie można bowiem przyjąć, że dana okoliczność była nieznana organowi, który wydał decyzję, jeśli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji tego organu (por. tez wyrok NSA z 29 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 260/24, CBOSA).
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. przesłanką wznowienia postępowania jest rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez właściwy organ lub sąd - odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2 k.p.a.). Przez zagadnienie wstępne, należy rozumieć taką kwestię prawną, która sama w sobie może być przedmiotem odrębnego postępowania. Zatem możliwe jest wznowienie na wymienionej podstawie postępowania zakończonego decyzją, której wydanie zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, a organ rozpatrujący sprawę, z uwagi na szczególne okoliczności określone w art. 100 § 2 k.p.a. rozstrzygnął zagadnienie wstępne we własnym zakresie (tak NSA w wyroku z 15 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 1699/15, CBOSA). W sprawie niniejszej nie mamy do czynienia z ww. opisaną sytuacją. PINB w w K. wydając decyzję znak [...] z [...] maja 2018 r. nie rozstrzygnął żadnego zagadnienia wstępnego. Zarzut Prokuratora, "nieuwzględnienia orzeczenia Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] maja 2018r., sygn. [...], uchylającego uchwałę nr 9/08/16 z dnia 10 sierpnia 2016r. Wspólnoty Mieszkaniowej C. w przedmiocie nieodpłatnego użyczenia A. i M. J. powierzchni użytkowej części wspólnej nieruchomości w postaci fragmentu korytarza i zezwolenia na jego zabudowę, z którego wynika, że odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. znak [...] z dnia [...] maja 2018 r., inwestor nie miał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane" nie dotyczy w ogóle sytuacji normowanej w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a.
W art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. chodzi o decyzję, której wydanie zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, a z uwagi na to, że zawieszenie postępowania - w sprawie głównej - mogłoby spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważną szkodę dla interesu społecznego, organ rozstrzygnął zagadnienie wstępne we własnym zakresie. W tej zaś sprawie w postępowaniu zwyczajnym (przed PINB) żadne zagadnienie wymagające działania innego organu lub sądu nie wystąpiło; organ nadzoru budowlanego rozstrzygał sprawę na podstawie znanych mu dowodów i – słusznie – nie dostrzegł nawet przyczyn do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przypomnieć też w tym kontekście należy, że organa administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a.) i obligatoryjnie mogą zawiesić postepowanie tylko wówczas, gdy występują po temu przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 97 § 1 k.p.a.
PINB w żaden też sposób nie rozstrzygał żadnego "zagadnienia wstępnego" bez zawieszenia postępowania z uwagi na to, że mogłoby ono spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważną szkodę dla interesu społecznego.
Skoro więc w wyniku wszczętego i przeprowadzonego postępowania nadzwyczajnego [...]WINB słusznie ocenił, że brak jest podstaw do uchylenia z przyczyn wymienionych w art. 145 § 1 pkt 5 i 7 decyzji PINB w K. z [...] maja 2018 r., to tym samym prawidłowo zastosował art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmawiając jej uchylenia. W konsekwencji, GINB słusznie zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy poprawną decyzję pierwszoinstancyjną.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.