VII SA/WA 290/20

VII SA/Wa 290/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-11-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-02-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Małgorzata Jarecka /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Kramek
Tomasz Janeczko
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 766/21 - Postanowienie NSA z 2023-02-22
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2016 poz 23
art. 138 par. 1 pkt 3, art. 28
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Janeczko Sędzia WSA Monika Kramek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w[...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2019 r., nr [...], Wojewoda [...] umorzył na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. postępowanie odwoławcze wywołane odwołaniem wniesionym przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] od decyzji Prezydenta [...] z [...]maja 2019 r. nr [...].
Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Prezydent [...] ww. decyzją z [...]maja 2019 r. nr [...], na wniosek inwestora - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej także jako: inwestor), zatwierdził projekt robót rozbiórkowych i udzielił inwestorowi pozwolenia na rozbiórkę dla istniejącego budynku biurowo - usługowego na terenie działki ew. nr [...]z obrębu [...]w rejonie ul. [...]. Podstawę prawną tej decyzji stanowił art. 28, art. 32, art. 34 ust. 4 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202), dalej jako: Pb. Przedmiotowa decyzja w dniu 24 maja 2019 r. została doręczona stronom postępowania – inwestorowi oraz Szkole [...].
Od powyższej decyzji, z zachowaniem ustawowego terminu dla stron postępowania, odwołanie w dniu 7 czerwca 2019 r. wniosła, m.in., Wspólnota Mieszkaniowa "[...] (dalej także jako: skarżący). Odwołania od tej decyzji wniosły ponadto: Stowarzyszenie [...]oraz Stowarzyszenie [...] (sprawy rozstrzygnięte odrębnymi decyzjami umarzającymi postępowania odwoławcze).
Pismem z [...]lipca 2019 r. Wojewoda [...]wezwał Wspólnotę Mieszkaniową [...] do wykazania, że posiada interes prawny w postępowaniu w sprawie opisanej wyżej rozbiórki. W odpowiedzi, strona wnosząca odwołanie przedstawiła odpis księgi wieczystej KW nr [...] , potwierdzający prawo członków Wspólnoty do użytkowania wieczystego działki gruntu o nr ew. [...]z obrębu [...], tj. działki sąsiadującej bezpośrednio z terenem robót rozbiórkowych. Ponadto, w piśmie z 2 sierpnia 2019 r. Wspólnota wskazała, że swojego interesu prawnego "upatruje przede wszystkim w tym, iż ze względu na uciążliwości prowadzonych robót rozbiórkowych dochodzić będzie do permanentnego zakłócania korzystania z jej działki w sposób znaczny. Jak wynika bowiem z projektu budowlanego konstrukcyjno-rozbiórkowego, przy rozbieraniu konstrukcji budynku zakłada się użycie sprzętu ciężkiego, a w zagrożeniach jakie wyniknąć mogą przy wykonywanych pracach wskazano, m.in. hałas, spaliny, promieniowanie podczerwone i nadfioletowe, pole elektromagnetyczne czy też mgły olejów i paliw. Tym samym, wszelkie te czynniki będą niewątpliwie oddziaływać na nieruchomość Wspólnoty".
W uzasadnieniu decyzji z [...] grudnia 2019 r. umarzającej postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem WM [...]Wojewoda [...]stwierdził, że wnosząca odwołanie Wspólnota nie posiada statusu strony postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu robót rozbiórkowych i udzielania pozwolenia na rozbiórkę dla budynku biurowo - usługowego na terenie działki ew. nr [...]z obrębu [...]. Wojewoda wskazał, że ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę następuje na podstawie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Pb, przy czym w sprawie pozwolenia na rozbiórkę ma zastosowanie art. 28 k.p.a., albowiem na jego podstawie posiłkowo ustala się interes prawny podmiotów określonych w art. 28 ust. 2 Pb. Uzasadniając zastosowanie w tej sprawie art. 28 ust. 2 Pb Wojewoda wskazał, że zgodnie z tym przepisem, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenie na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z art. 3 pkt 12 Pb wynika, że przez "pozwolenie na budowę" należy rozumieć decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Stosownie natomiast do treści art. 3 pkt 7 Pb, zwrot "roboty budowlane" obejmuje budowę, ale także prace polegające, m.in., na rozbiórce obiektu budowlanego. Tym samym rozbiórka obiektu budowlanego stanowi roboty budowlane.
Wojewoda wskazał następnie, że interes prawny ma charakter materialnoprawny, oparty więc jest na normach administracyjnego prawa materialnego, w związku z czym musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu. Mieć interes prawny oznacza bowiem tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Interes ten pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Wojewoda przypomniał, że przyjmuje się, że interes prawny musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny - nie ewentualny - albowiem interes ten jako kategoria prawa materialnego nie może być wywodzony z wewnętrznego przekonania osoby, która się na niego powołuje.
W związku z powyższym Wojewoda zwrócił następnie uwagę, że przy określaniu kręgu stron w sprawach pozwolenia na budowę zagadnieniem kluczowym jest właściwe ustalenie obszaru oddziaływania obiektu. Pojęcie to, jako związane wyłącznie z dyspozycją art. 28 ust. 2 Pb, definiuje art. 3 pkt 20 Pb, zgodnie z którym przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Wojewoda uznał, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego, oprócz inwestora, są wyłącznie te podmioty, które są właścicielami, użytkownikami wieczystymi lub zarządcami nieruchomości, które znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, którego dotyczy decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia konkretnych przepisów prawa nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu postępowaniu. Organ odwoławczy podkreślił zarazem, że ciężar wskazania konkretnego przepisu prawa materialnego przewidującego ograniczenie w swobodnym korzystaniu z nieruchomości ze względu na planowaną w jej sąsiedztwie rozbiórkę spoczywa na podmiocie podnoszącym, iż jest stroną takiego postępowania.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Wojewoda stwierdził, że organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił obszar oddziaływania planowanej rozbiórki, a co za tym idzie - krąg stron postępowania. W pierwszym rzędzie organ odwoławczy podkreślił, że fakt, iż właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca dysponuje tytułem prawnym do działki sąsiadującej z nieruchomością na której ma być przeprowadzona rozbiórka nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że będzie przysługiwać mu każdorazowo status strony postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. Położenie nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem się jej w obszarze oddziaływania obiektu. W każdym bowiem przypadku wystąpić musi jeszcze omówiony wcześniej interes prawny.
Analizując argumentację skarżącego dotyczącą kwestii tego interesu, Wojewoda zauważył, iż wnosząca odwołanie Wspólnota uzasadniła go powołując się na fragment projektu rozbiórki. Organ ustalił w związku z tym, że z projektu wynika, iż w ramach jego części 1.6.: Wytyczne sporządzenia planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, w podpunkcie 1.6.3. projektant wskazał przewidywane zagrożenia podczas realizacji robót odnosząc je do robót ziemnych, robót budowlano - montażowych, robót z użyciem maszyn i urządzeń technicznych oraz innych zagrożeń. W zakresie innych zagrożeń projektant wskazał: hałas - prace rozbiórkowe, spaliny - wykonywanie izolacji, promieniowanie podczerwone i nadfioletowe, naświetlenie oczu - miejsce wykonywania prac spawalniczych, pole elektromagnetyczne - monitory ekranowe, mgły olejów paliw - tankowanie oraz wymiana oleju. W odniesieniu do powyższego Wojewoda podniósł, że zgodnie z art. 33 ust. 4 Pb, inwestor ma obowiązek zawarcia w projekcie rozbiórki opisu sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia w czasie rozbiórki. Opis taki tworzy plan bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na budowie, a więc dokument mający chronić życie i zdrowie pracowników. Stąd jego celem jest zidentyfikowanie zagrożeń od strony bezpieczeństwa pracy oraz wdrożenie sposobów służących zapobieganiu wypadkom na etapie realizacji zadania budowlanego. Stosowanie zaś do § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, część opisowa planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia zawierać musi m.in. informacje dotyczące przewidywanych zagrożeń występujących podczas realizacji robót budowlanych, w tym określające miejsce ich wystąpienia.
Wojewoda przyjął, że WM [...] nie wskazując żadnego przepisu prawa materialnego, w oparciu o który możliwe byłoby wyznaczenie obszaru oddziaływania planowanej rozbiórki obejmującego jej nieruchomość nie wykazała w konsekwencji, iż w wyniku realizacji spornej rozbiórki dojdzie do ograniczenia możliwości zagospodarowania bądź korzystania z jej działki, równoznacznego z naruszeniem jej interesu prawnego. Fakt, że działka wspólnoty sąsiaduje z działką inwestycyjną, a prace rozbiórkowe mogą w przekonaniu strony wnoszącej odwołanie wywołać dla jej nieruchomości zagrożenia mogące być doświadczane przez pracowników budowlanych, nie kreuje jej interesu prawnego opartego na normie prawa materialnego, a co najwyżej świadczy o posiadanym przez wspólnotę interesie faktycznym.
W takim stanie sprawy, podkreślając, że skutecznie inicjować postępowanie odwoławcze może jedynie strona postępowania administracyjnego, wobec stwierdzenia, iż odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł podmiot nieposiadający interesu prawnego w sprawie, a więc niemający legitymacji procesowej strony postępowania, Wojewoda stwierdził, że postępowanie odwoławcze należało na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyć.
Skargę na decyzję Wojewody [...]z [...] grudnia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] , zaskarżając ją w całości.
Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła:
1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 in principio k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w związku z wydaniem więcej niż jednej decyzji odwoławczej w celu rozpatrzenia trzech odwołań od decyzji nr [...] , tj. wydanie trzech decyzji umarzających postępowanie odwoławcze w tej samej sprawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., podczas gdy z jasnego brzmienia tego przepisu wynika, że w postępowaniu odwoławczym wydaje się jedną decyzję, co skutkowało rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (wydanie decyzji w sprawie poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną) i implikuje konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji wraz z pozostałymi dwoma decyzjami wydanymi w granicach sprawy, stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a.;
2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., tj.:
a) art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 12 i 20 w zw. z art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie dotyczącej wniosku o pozwolenie na rozbiórkę do oceny interesów prawnych i ustalenia kręgu stron postępowania, w tym do oceny interesu prawnego skarżącej Wspólnoty, podczas gdy w postępowaniu w sprawie pozwolenia na rozbiórkę ww. przepisy nie znajdują zastosowania, bowiem stosuje się art. 28 k.p.a., w oparciu o który należało uznać, że Wspólnocie przysługuje przymiot strony, a jej odwołanie powinno być rozpatrzone merytorycznie;
b) art. 39 ust. 3 Pb, poprzez jego niezastosowanie wyrażające się w braku ponowienia uzgodnienia rozbiórki z wojewódzkim konserwatorem zabytków po tym, jak w toku postępowania nastąpiło włączenie terenu rozbiórki do gminnej ewidencji zabytków [...] na mocy zarządzenia Prezydenta [...] nr [...]z [...]maja 2019 r. (nowy wpis [...]), a także nieuwzględnienie wyroku WSA w Warszawie z 5 listopada 2019 r., sygn. VII SA/Wa 1234/19, uchylającego postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie uzgodnienia rozbiórki w odniesieniu do wcześniejszego ujęcia jej terenu w gminnej ewidencji zabytków m.st. Warszawy w ramach innego wpisu; zdaniem strony skarżącej, to naruszenie skutkowało dodatkowo wydaniem decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, co stanowi podstawę wznowienia postępowania wymienioną w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. i implikuje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.
Mając na uwadze podniesione zarzuty, na podstawie art. 46 § 1 pkt 3 p.p.s.a., strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz dwóch pozostałych decyzji Wojewody [...]z [...] grudnia 2019 r. (nr [...]oraz [...]), a także uchylenie poprzedzającej je decyzji organu I instancji na podstawie 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a., zaś na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku - o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c w zw. z art. 135 p.p.s.a.
Strona wniosła ponadto o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że art. 28 ust. 2 Pb, który zdaniem Wojewody powinien stanowić podstawę do określenia stron postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę, jest wyjątkiem od art. 28 k.p.a., ograniczającym uprawnienia stron, dlatego też nie może być interpretowany rozszerzająco. Przepis art. 28 ust. 2 Pb funkcjonalnie nie odpowiada charakterowi postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę, które nie skutkuje powstaniem nowych obiektów budowlanych wywierających wpływ na możliwości zagospodarowania działek sąsiednich. W orzecznictwie jednoznaczne wskazuje się, że przepis art. 28 ust. 2 Pb określający kategorie podmiotów, którym przysługuje interes prawny w sprawach pozwolenia na budowę, stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. Jest on przepisem bardziej restrykcyjnym i znacznie zawężającym krąg podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu, niż to wynika z art. 28 k.p.a. Już chociażby z tego względu musi on być wykładany ściśle (wyroki NSA: z 2 marca 2007 r., II OSK 462/06; z 16 lutego 2007 r., II OSK 339/06). Nie jest zatem dopuszczalne stosowanie tego przepisu w ramach innych postępowań niż postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, nawet wtedy, gdy określone postępowanie jest zbliżone do postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (wyrok NSA z 18 września 2009 r., II OSK 1417/08). Oznacza to, że w sprawach dotyczących rozbiórki o tym, czy danej osobie przysługuje status strony rozstrzygać należy na zasadach ogólnych, tj. na podstawie art. 28 k.p.a. (wyroki NSA z 29 marca 2006 r., II OSK 679/05 oraz z 21 marca 2007 r., II OSK 497/06). Mając na uwadze literalne brzmienie ww. przepisów, a przede wszystkim fakt, iż roboty budowlane polegające na rozbiórce nie tworzą ani nie modyfikują obiektu budowlanego wprowadzającego ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich (art. 3 pkt 20 Pb), a konsekwencją ich jest jedynie usunięcie takiego obiektu budowlanego i zarazem jego oddziaływania, przepis art. 28 ust. 2 Pb nie wpasowuje się w specyfikę robót rozbiórkowych. Innymi słowy, rozbiórka ze swej istoty nie posiada obszaru oddziaływania, ponieważ nie tworzy nowej substancji budowlanej (obiektu budowlanego lub jego części), która mogłaby wprowadzać nowe ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...]wniósł o jej oddalenie.
Uczestnik postępowania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] również wniósł o oddalenie skargi, przedstawiając swoje stanowisko w sprawie.
Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374), przewodniczący odwołał termin rozprawy wyznaczonej w sprawie ze skargi WM [...]i zarządził przeprowadzenie w tej sprawie posiedzenia niejawnego, informując zarazem strony, że mogą zająć dodatkowe stanowisko na piśmie.
W piśmie z dnia 23 października 2020 r. strona skarżąca przedstawiła uzupełniające stanowisko w sprawie, stanowiące jej odpowiedź na odpowiedź inwestora na skargę.
W odpowiedzi, [...]Sp. z o.o. w piśmie z 30 października 2020 r. ponownie wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny I instancji rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji Wojewody [...]przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu nakazującym jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności.
W ocenie Sądu, Wojewoda [...]prawidłowo uznał, że Wspólnota Mieszkaniowa [...] nie posiada statusu strony postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu robót rozbiórkowych i udzielenia [...] Sp. z o.o. w [...]pozwolenia na rozbiórkę budynku biurowo - usługowego na terenie działki ew. nr [...]z obrębu [...]w [...] , w związku z czym odwołanie wniesione przez skarżącą Wspólnotę od decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2019 r. nr [...] udzielającej przedmiotowego pozwolenia nie mogło podlegać merytorycznemu rozpoznaniu, co implikowało konieczność umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.
Postępowanie odwoławcze zostało oparte na zasadzie skargowości, a odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji przysługuje wyłącznie stronie (art. 127 § 1 k.p.a.). Prawo do zainicjowania i udziału w postępowaniu odwoławczym ma jedynie podmiot legitymujący się interesem prawnym w danym postępowaniu, zatem konsekwencją odmowy przyznania, że podmiotowi wnoszącemu odwołanie od decyzji organu I instancji przysługuje status strony postępowania powinno być formalne zamknięcie toku instancji. Jeżeli zatem w wyniku rozpoznawania odwołania organ odwoławczy stwierdzi, że podmiot wnoszący to odwołanie nie legitymuje się przymiotem strony, wydaje wówczas decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Nieposiadanie przymiotu strony uniemożliwia bowiem uzyskanie w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcia merytorycznego, chociażby nawet złożone odwołanie zawierało trafną argumentację merytoryczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zaznacza, że aprobata dla powyżej opisanego stanowiska Wojewody [...] odnośnie do nieposiadania przez skarżącą wspólnotę interesu prawnego koniecznego do zakwestionowania w administracyjnym toku instancji decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2019 r. nie przekłada się jednakże na akceptację stanowiska organu odwoławczego w zakresie, w jakim przyjął on, że ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę następuje na podstawie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Pb. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela zapatrywanie skarżącej, która prawidłowo odwołując się do orzecznictwa sądowego wywodzi, że krąg stron postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę powinien być ustalany w odniesieniu do normy wynikającej z art. 28 k.p.a. Za ugruntowane uznać bowiem należy obecnie stanowisko judykatury z którego wynika, że art. 28 ust. 2 Pb nie ma zastosowania do postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela wnioski, jakie w odniesieniu to tej kwestii wyprowadził Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w wyrokach z 11 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 754/16 oraz 29 maja 2013 r. sygn. II OSK 285/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, że w powołanych wyrokach stwierdzono, iż wykładnia logiczno – językowa może prowadzić do wniosku odpowiadającemu stanowisku Wojewody [...] w tej sprawie, tj. że art. 28 ust. 2 Pb stosuje się do postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego z uwagi na to, że przez pozwolenie na budowę rozumie się także decyzję administracyjną zezwalającą na wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego (art. 3 pkt 12 Pb), zaś rozbiórka obiektu budowlanego to też roboty budowlane (art. 3 pkt 7 Pb). W związku z tym postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Pb, to także postępowanie w sprawie pozwolenia na rozbiórkę. Jednakże, jak Naczelny Sąd Administracyjny przyjął w odniesieniu do analizowanej kwestii, wykładni przepisów prawa powinno się dokonywać z uwzględnieniem zarówno reguł wykładni logiczno - językowej, jak i reguł wykładni systemowej i funkcjonalnej. Ich zastosowanie prowadzi zaś do wniosku, że ustawodawca nie jest konsekwentny w używaniu pojęcia "pozwolenie na budowę" na określenie także pozwolenia na rozbiórkę. Zauważyć należy, że w art. 1 Pb ustawodawca odróżnia sprawy projektowania i budowy od spraw dotyczących utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, stanowiąc, że ustawa określa zasady działania organów administracji publicznej w tychże czterech dziedzinach. W art. 32 ust. 1 Pb wyraźnie rozróżniono następnie pozwolenie na budowę i pozwolenie na rozbiórkę. W art. 33 Pb odrębnie uregulowano kwestie dotyczące załączników do wniosku o pozwolenie na budowę (ust. 2) od kwestii załączników do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę (ust. 4). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomimo zatem, że użyte w art. 28 ust. 1 Pb pojęcie "pozwolenie na budowę" dotyczy także robót budowlanych polegających na rozbiórce obiektu budowlanego, to nie wystarcza do nadania takiego samego znaczenia temu pojęciu użytemu w art. 28 ust. 2 Pb, skoro w dalszych przepisach tej ustawy wyraźnie rozróżnia się pozwolenie na budowę, jako dotyczące wznoszenia nowych obiektów budowlanych oraz pozwolenie na rozbiórkę, jako odrębny akt administracyjny. Ponadto, przyjęcie, że art. 28 ust. 2 Pb ma zastosowanie także do postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego jest sprzeczne z funkcją tego przepisu. Z przepisu tego wynika, że ma on na celu określenie stron postępowania z uwagi na możliwe ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich spowodowane przez obiekt budowlany, który zostanie wybudowany. Taki sens przepisu jest jasny w świetle tego, że ustawodawca odwołuje się w nim do obszaru oddziaływania obiektu budowlanego, zdefiniowanego w art. 3 pkt 20 Pb. W związku z tym, w przypadku rozbiórki obiektu budowlanego określenie stron postępowania administracyjnego w nawiązaniu do obiektu budowlanego, którego to postępowanie ma dotyczyć jest niemożliwe. Nie jest racjonalne poszukiwanie obszaru oddziaływania dla obiektów, wobec których orzeka się o rozbiórce, skoro oddziaływanie jest skutkiem końcowego efektu robót budowlanych, a więc obiektu wznoszonego, a nie obiektu ulegającego rozbiórce. Nie da się zatem określić obszaru oddziaływania obiektu budowlanego, który w wyniku pozwolenia na rozbiórkę ma zostać usunięty z terenu określonej nieruchomości. Oznacza to, że art. 28 ust. 2 Pb nie ma zastosowania do postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego. Do ustalenia kręgu stron postępowania o wydanie pozwolenia na rozbiórkę stosuje się art. 28 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podziela i z powołanych powyżej względów stwierdza, że organ odwoławczy w sposób nieuprawniony zastosował w niniejszej sprawie art. 28 ust. 2 Pb, zamiast art. 28 k.p.a. Okoliczność ta, zdaniem Sądu, nie jest jednak wystarczająca do uwzględnienia skargi, ponieważ w zaskarżonej decyzji analiza prawna stanu sprawy obejmowała także odniesienie się przez organ do art. 28 k.p.a. oraz zawierała stwierdzenie, że "unormowanie art. 28 k.p.a. ma zastosowanie w sprawie pozwolenia na rozbiórkę albowiem na jego podstawie posiłkowo ustala się interes prawny podmiotów określonych w art. 28 ust. 2 Pb". Zapatrywaniu temu towarzyszyło ponadto prawidłowe wskazanie przez organ odwoławczy, że art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, nie stanowi samoistnej normy prawnej i wymaga powiązania go z powszechnie obowiązującym przepisem prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu – strony postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa również, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił nie tylko teoretyczne rozważania odnoszące się do instytucji interesu prawnego, o której stanowi art. 28 k.p.a., ale i uwzględnił ich praktyczny wymiar dotyczący tego konkretnego postępowania, łączący się ze stwierdzeniem przez wojewodę, że odwołująca się Wspólnota Mieszkaniowa nie posiada legitymacji procesowej w spornym postępowaniu w przedmiocie rozbiórki. Ocena ta wynika z zauważenia, że w zaskarżonej decyzji uwzględniono, iż stwierdzeniu strony skarżącej odnoszącemu się do kwestii posiadania przez nią interesu prawnego w postępowaniu odwoławczym nie towarzyszyło wskazanie konkretnego przepisu prawa, w oparciu o który uzasadnione byłoby stwierdzenie, że skarżąca Wspólnota legitymuje się interesem prawnym wymagającym ochrony w postępowaniu odwoławczym dotyczącym spornej rozbiórki.
W tym zakresie przypomnienia wymaga, że interesu prawnego w tym postępowaniu skarżąca Wspólnota upatruje, po pierwsze - w prawie członków Wspólnoty do użytkowania wieczystego działki sąsiadującej bezpośrednio z terenem robót rozbiórkowych, po drugie - w oddziaływaniu robót rozbiórkowych w zakresie, w jakim generować one będą tzw. immisje pośrednie - "hałas, spaliny, promieniowanie podczerwone i nadfioletowe, pole elektromagnetyczne czy też mgły olejów i paliw".
Jeśli chodzi o niekwestionowany fakt sąsiedztwa nieruchomości pozostającej w użytkowaniu wieczystym członków Wspólnoty z nieruchomością stanowiącą teren działki ew. nr [...] , Wojewódzki Sąd Administracyjny za prawidłową uznaje konstatację Wojewody [...] , że dysponowanie tytułem prawnym do działki sąsiadującej z działką inwestycyjną nie stanowi wystarczającej podstawy do stwierdzenia interesu prawnego Wspólnoty w postępowaniu w sprawie rozbiórki. Jak wskazano powyżej, istotą interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Uwzględnić bowiem trzeba, że jurysdykcyjne postępowanie administracyjne służy określonym celom, zatem z żądaniem jego uruchomienia (tu: uruchomienia jego określonego etapu – postępowania odwoławczego) w określonym przedmiocie może wystąpić podmiot, który wykaże związek między swoim chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej, które organ w tym postępowaniu uprawniony jest podjąć. Innymi słowy, w każdym postępowaniu administracyjnym określenie interesu prawnego wymaga dokonania ustaleń odnoszących się do indywidualnej, konkretnej sprawy, przy uwzględnieniu celu, jaki ma zostać zrealizowany w ramach danego postępowania. Jednostka ma interes prawny w indywidualnej sprawie rozstrzyganej w formie decyzji administracyjnej, gdy norma materialnego prawa administracyjnego w wyniku dokonania przez organ administracji publicznej jej autorytatywnej konkretyzacji daje podstawy do nadania jej uprawnienia materialnoprawnego lub obciążenia jej obowiązkiem materialnoprawnym (wyrok NSA z 6 maja 2017 r., II OSK 2240/15). Organ zatem prawidłowo uznał, że za strony postępowania rozbiórkowego mogą być zatem uznani ewentualnie tylko ci spośród właścicieli nieruchomości sąsiednich, którzy mogą wykazać się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a., jednakże ustalenie interesu lub obowiązku prawnego może nastąpić jedynie w związku z konkretną normą prawa materialnego. Sąd podkreśla, że w postępowaniu administracyjnym interes prawny strony może być wywodzony z przepisów materialnych innej gałęzi prawa, niż prawo administracyjne, jednakże tylko wówczas, gdy poddaje się kognicji organów administracji publicznej i sądów administracyjnych. Stąd wywodzenie interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym z norm prawa materialnego cywilnego (prawo własności) może nastąpić wyłącznie w sytuacji istniejącego powiązania uprawnień wynikających z prawa cywilnego z przepisami materialnego prawa administracyjnego.
W odniesieniu do powyższych rozważań należy zauważyć, że ani w treści odwołania, ani w postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym przez wojewodę, ani w treści rozpoznawanej skargi, skarżąca Wspólnota nie wskazała żadnej normy prawa materialnego, na podstawie której mogłaby skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby. Nie wykazała zatem związku pomiędzy swoją sytuacją prawną (uprawnieniami i obowiązkami) a robotami rozbiórkowymi.
Jeśli chodzi o podnoszoną przez stronę kwestię oddziaływania robót rozbiórkowych na nieruchomość Wspólnoty w zakresie tzw. immisji pośrednich, to zauważyć należy, że w tym zakresie strona skarżąca odwołała się do tego fragmentu projektu budowlanego konstrukcyjno-rozbiórkowego, który wskazuje, że przy rozbieraniu konstrukcji budynku użyty będzie sprzęt ciężki, zaś zagrożeniami mogącymi wyniknąć przy wykonywanych pracach będą hałas, spaliny, promieniowanie podczerwone i nadfioletowe, pole elektromagnetyczne oraz mgły olejów i paliw. Zagrożenia te, jak jednakże trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie wpływają na zakres uprawnień Wspólnoty, gdyż dotyczą pracowników budowlanych wykonujących prace rozbiórkowe. Sąd zauważa, że ta część projektu, do której odwołuje się strona skarżąca (Wytyczne sporządzenia planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia), jest przejawem realizacji obowiązków nałożonych na kierownika budowy przepisem art. 21a Pb dotyczącym zapewnienia przez niego planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na budowie. Obowiązki te precyzuje rozporządzenie wykonawcze do ustawy, wydane na podstawie art. 21a Pb, w świetle którego część opisowa planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia zawiera informacje dotyczące przewidywanych zagrożeń występujących podczas realizacji robót budowlanych, określające skalę i rodzaje zagrożeń oraz miejsce i czas ich wystąpienia (§ 3 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia /Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1126/), na co zwrócił także uwagę organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. W powyższym zakresie, w odniesieniu do zagrożeń, do których odwołuje się skarżąca, zauważyć trzeba, że przedłożony projekt budowlany w części oznaczonej numerem 1.6.3. stanowi, że zagrożenie spalinami może dotyczyć pracowników wykonujących izolację, zagrożenie promieniowaniem podczerwonym i nadfioletowym oraz naświetleniem oczu projekt umiejscawia w obszarze wykonywania prac spawalniczych, zagrożenie związane z polem elektromagnetycznym sytuuje w miejscu prac przy monitorach ekranowych, zaś z zagrożenie mgłą olejów i paliw wiąże się z tankowaniem i wymianą oleju. Dalsza część projektu (1.6.4.) stanowi o sposobach przeprowadzenia instruktażu pracowników przed przystąpieniem do realizacji robót szczególnie niebezpiecznych, a w części 1.6.5. projektu wskazuje się, że nieprzestrzeganie przepisów bhp na placu budowy prowadzi do powstania bezpośrednich zagrożeń dla życia lub zdrowia pracowników (str. 21 projektu). Powyższe dowodzi, że zasięg podnoszonych przez stronę zagrożeń ogranicza się do działki na której przeprowadzone będą prace rozbiórkowe i nie łączy się z czynnościami, które regulowane są przez przepisy prawa w oparciu o które WM [...]mogłaby skutecznie żądać rozpoznania odwołania w związku z zamiarem ochrony swoich własnych, konkretnych, dających się obiektywnie stwierdzić oraz aktualnych potrzeb. Świadczy to zarazem o tym, że kwestia istnienia interesu prawnego Wspólnoty w postępowaniu odwoławczym została przez Wojewodę rozważona w aspekcie wszystkich okoliczności wskazanych przez podmiot wnoszący odwołanie, a przy tym szerzej niż to wynika z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pb, gdyż z uwzględnieniem treści art. 28 k.p.a. jako źródła tego interesu.
Z powyżej powołanych względów, również zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, analiza spornego zagadnienia dotyczącego istnienia interesu prawnego WM [...] w postępowaniu odwoławczym w sprawie spornej rozbiórki budynku biurowo - usługowego nie pozwala w sposób uprawniony połączyć działań inwestora z sytuacją prawną strony skarżącej, uzasadniając przyjęcie, że posiada ona interes prawny w tym postępowaniu wymagający udzielenie skarżącej ochrony w trybie administracyjnoprawnym. Brak legitymacji skarżącej Wspólnoty do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji niewątpliwie zatem dawał zatem organowi odwoławczemu podstawę do umorzenia postępowania odwoławczego zgodnie z treścią art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.
Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia zaskarżoną decyzją art. 138 § 1 in principio k.p.a. poprzez wydanie na skutek wniesionych trzech odwołań (tj. także równocześnie wniesionych wraz z odwołaniem WM [...] odwołań dwóch innych podmiotów: Stowarzyszenia [...]oraz Stowarzyszenia [...]) trzech decyzji umarzających postępowanie odwoławcze w tej samej sprawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., co zdaniem skarżącego powinno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji wraz z pozostałymi dwoma decyzjami wydanymi w granicach sprawy, stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że jest on niezasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie neguje, że co do zasady rację ma strona skarżąca podnosząc, że wydanie decyzji przez organ I instancji otwiera drogę do wniesienia przez strony odwołań, zaś w przypadku wielości odwołań organ odwoławczy powinien w jednym rozstrzygnięciu orzec o merytorycznym rozpatrzeniu odwołań stron postępowania oraz umorzyć postępowania wniesione przez podmioty, którym nie przysługuje status strony postępowania. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że w układzie wielopodmiotowym - przy wielości stron i wniesionych odwołań - przed organem odwoławczym toczy się w istocie jedno postępowanie odwoławcze, aczkolwiek zainicjowane szeregiem odwołań. Decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze ma charakter podzielny podmiotowo. W przypadku wielopodmiotowego postępowania odwoławczego, obowiązek zbadania przez organ odwoławczy przymiotu strony (posiadania interesu prawnego i jego naruszenia kwestionowanym aktem administracyjnym) odnosi się do każdego odwołującego z osobna. Ustalenie, że niektórzy z odwołujących nie posiadają interesu prawnego w toczącym się postępowaniu skutkuje koniecznością wydania w postępowaniu odwoławczym różnych, odrębnych rozstrzygnięć w odniesieniu do każdego odwołującego. Sprawa nie przestaje przez to być jedną sprawą administracyjną, a rozstrzygnięcia te powinny być zawarte w jednej decyzji (wyroki NSA z 22 grudnia 2008 r. II OSK 1109/07; z 24 listopada 2005 r. II OSK 257/05; z 15 lutego 2006 r., II OSK 514/05). Rozstrzygnięcia organu odwoławczego zawarte w jednym akcie administracyjnym i wydane w jednej sprawie, mogą być różne w stosunku do różnych odwołujących się. Warunkiem zgodności z prawem decyzji zawierającej takie rozstrzygnięcia jest to, by nie pozostawały one ze sobą w sprzeczności. Dopuszczalna jest zatem sytuacja, w której w decyzji nastąpi merytoryczne rozpoznanie sprawy i nastąpi umorzenie postępowania odwoławczego w stosunku do części wnoszących odwołanie, z uwagi na ustalenie w postępowaniu odwoławczym, iż nie posiadają oni interesu prawnego, który dawałby im legitymację do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Niedopuszczalne jest natomiast po wydaniu przez organ odwoławczy decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie podejmowanie kolejnego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie. W sytuacji wydania przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, mimo nierozpatrzenia wszystkich odwołań, orzeczenie to kończy postępowanie odwoławcze. Wyłączona jest wówczas możliwość rozpoznania innych dotychczas nierozpoznanych odwołań i ponownego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym (wyrok NSA z dnia 2 października 2003 r. sygn. IV SA 3643/02)
Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjmuje w związku z tym za w pełni zasadne twierdzenie, że oczywisty i bezwzględny wymóg wydania przez organ odwoławczy w sprawie jednej decyzji kończącą postępowanie odwoławcze w stosunku do wszystkich skarżących stron obowiązuje w przypadku merytorycznego rozpatrywania sprawy.
Przechodząc na grunt uwarunkowań faktyczno – prawnych rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, że w przypadku decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2019 r. nr [...]o pozwoleniu na rozbiórkę, co jest Sądowi wiadome w urzędu, odwołania od tej decyzji wniosły trzy podmioty niebędące stroną postępowania pierwszoinstancyjnego. Na skutek wzniesionych odwołań organ odwoławczy wydał trzy odrębne decyzje umarzające na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. postępowanie odwoławcze w stosunku do każdej z tych stron odrębnie (pozostałe dwie decyzje są przedmiotem równolegle prowadzonego postępowania skargowego przez WSA w Warszawie). Taką sytuację procesową należy uznać za dopuszczalną. Sytuację taką zaakceptował m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 lutego 2016 r. II OSK 1638/14, wydanym w sprawie, w której w stosunku do kilku odwołujących się podmiotów wydano odrębne decyzje o umorzeniu postępowania odwoławczego z uwagi na ustalenie, że nie wykazały one interesu prawnego, który dawałby im legitymację do udziału w postępowaniu w charakterze strony, nie wykazały materialnego związku ze sprawą główną. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że chociaż rozwiązaniu takiemu można zarzucać wadliwość z punktu widzenia przepisu art.138 § 1 k.p.a., nie może ono być uznane za naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. także wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r., sygn. I OSK 680/14). Zapatrywanie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela zauważając, że na gruncie niniejszej sprawy zastosowane przez Wojewodę rozwiązanie nie ma wpływu na wynik sprawy, bowiem nie została wydana żadna decyzja merytorycznie rozpatrująca odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, a jedynie trzy decyzje procesowe kończące byt postępowania odwoławczego odrębnie w stosunku do każdego z odwołujących się. W przedmiotowym przypadku odrębnego orzekania o umorzeniu postępowania, wobec tego, że w sprawie nie ma wątpliwości, co do prawidłowości odmowy przyznania odwołującemu się przymiotu strony, nie wpłynie to negatywnie na decyzję ostateczną rozpatrującą sprawę merytorycznie.
Wobec tego, że przedmiot rozpoznawanej przez Sąd sprawy ogranicza się wyłącznie do kwestii posiadania przez WM [...] interesu prawnego w żądaniu rozpoznania odwołania od decyzji z [...]maja 2019 r., którego istnienie jest warunkiem sine qua non przyjęcia wniesionego odwołania do merytorycznego rozpoznania, tak jak stwierdzenie braku interesu prawnego strony skarżącej w postępowaniu odwoławczym nie pozwalało Wojewodzie [...]przystąpić do merytorycznej oceny odwołania, tak w związku z oceną Sądu o prawidłowości zaskarżonej decyzji zniosło obowiązek Sądu odniesienia się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia zaskarżoną decyzją art. 39 ust. 3 Pb, jako odnoszącego się do zagadnień pozostających poza granicami tej sprawy. Zważywszy, że kontroli Sądu poddane zostało rozstrzygnięcie formalne (umorzenie postępowania odwoławczego), za nieadekwatne zatem do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji uznać należało argumenty podnoszone w skardze, które odnosiły się do kwestii dotyczących meritum sprawy zakończonej decyzją Prezydenta [...]z [...] maja 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się ponadto innych uchybień przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji.
Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjmując, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.