VII SA/Wa 2789/14

VII SA/Wa 2789/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-01-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-12-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Elżbieta Zielińska-Śpiewak /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Gierak-Podsiadły
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Sygn. powiązane
II OZ 640/15 - Postanowienie NSA z 2015-07-07
II OZ 779/15 - Postanowienie NSA z 2015-08-28
II OZ 43/17 - Postanowienie NSA z 2017-01-31
II OZ 1385/16 - Postanowienie NSA z 2016-12-13
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu wniosku D. W., M. W., J. W. i M. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., którym uchylono w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] września 2012 r. i nakazano D. W., M. W., J. W. i M. W. przedłożenie w terminie do dnia 30 czerwca 2014 r. oceny technicznej, określającej aktualny stan techniczny budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego usytuowanych na działce nr [...] w miejscowości [...] oraz wskazującej roboty budowlane, które należy wykonać w celu doprowadzenia tych obiektów do stanu zapewniającego spełnienie wymagań podstawowych określonych w art. 5 ustawy Prawo budowlane.
Pismem z dnia 27 sierpnia 2014 r. D. W., M. W., J. W. i M. W. wnieśli m.in. o uzupełnienie postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., a następnie pismem z dnia 2 września 2014 r. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tym postanowieniem.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] odmówił uzupełnienia własnego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2014 r.
Organ przywołał treść art. 111 § 2 i art. 126 k.p.a., podkreślając, że w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b k.p.a., termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia.
Wskazał, że postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] odmówił uzupełnienia własnego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2014 r.
W tej sytuacji wniosek z dnia 2 września 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy ze względu na fakt złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia został złożony przedwcześnie, zaś merytoryczne rozpoznanie przedwcześnie złożonego wniosku stanowiłoby rażące naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Skargę na wyżej opisane rozstrzygnięcie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. W., M. W., J.W. i M. W., wskazując, że jest ono niesprawiedliwe, rażąco narusza prawo, interes publiczny, społeczny i prawa materialne strony skarżącej.
W ocenie skarżących zaskarżone postanowienie jest nieważne. Wnieśli również o obciążenie organu kosztami procesu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega oddaleniu.
W sprawie niesporne jest, że skarżący pismem z dnia 2 września 2014 r. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., którym odmówiono stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r.
Wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy otwiera postępowanie odwoławcze, o ile czynności wstępne dają do tego podstawę.
Kolejnym pismem z dnia 27 sierpnia 2014 r. skarżący D. W., M. W., J. W. i M. W. domagali się uzupełnienia postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r.
Żądanie uzupełnienia postanowienia załatwiane jest w formie niezaskarżalnego postanowienia, którym organ może uzupełnić decyzję co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania lub odmówić takiemu żądaniu, gdyż na mocy art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 107 § 2- 5 oraz 109 – 113 k.p.a.
Postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie, a jednocześnie wstrzymuje określony w art. 129 k.p.a. termin do wniesieniu odwołania. Oznacza to, że w przypadku zastosowania trybu z art. 111 k.p.a. termin do wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) nie biegnie od dnia doręczenia pierwotnej decyzji lecz ulega przesunięciu i rozpoczyna bieg od dnia doręczenie uzupełnienia decyzji lub odmowy uzupełnienia.
Z tych względów Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego niewadliwie uznał, że wniosek skarżących z dnia 2 września 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony z uchybieniem terminu, bowiem nie wydano postanowienia w przedmiocie uzupełnienia decyzji.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.