VII SA/Wa 2730/23

VII SA/Wa 2730/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-05-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-11-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kuś
Marcin Maszczyński /sprawozdawca/
Mirosław Montowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 2147
art. 6 pkt 1
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 977
art. 62 ust. 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art/ 145 § 1 pkt 1 lit. c)
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski Sędziowie: sędzia WSA Artur Kuś asesor WSA Marcin Maszczyński (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2024 r. sprawy ze skarg S.K. oraz M. J. i E.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 września 2023 r. znak: KOA/3622/Ar/23 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz S. K. kwotę 500 zł (pięćset złotych) oraz na rzecz M. J. i E. J. solidarnie kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "organ odwoławczy" lub "SKO
w Warszawie") z dnia 22 września 2023 r., znak: KOA/3622/Ar/23, utrzymująca
w mocy decyzję Burmistrza (dalej: "organ I instancji" lub "Burmistrz") nr [...]
z dnia [...]maja 2023 r., w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.
W dniu 16 sierpnia 2022 r. wpłynął do organu I instancji wniosek [...] S.A.
z siedzibą w [...] (dalej: "wnioskodawca" lub "inwestor") w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie wieży telekomunikacyjnej [...] S.A. o wysokości maksymalnej 45,0 m n.p.t. (wraz z odgromami) z instalacją radiokomunikacyjną [...] S.A. o nazwie "[...] " na terenie części działki ewid. nr [...]oraz działki ewid. nr [...], położonych we wsi [...], gm. [...].
Po uzupełnieniu przez inwestora braków formalnych Burmistrz [...]w dniu [...] listopada 2022 r. wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego
nr [...] na przedmiotową inwestycję.
Na skutek wniesionych odwołań przez S.K. (właściciela sąsiedniej działki nr [...]) oraz M. iE.J. (właścicieli sąsiedniej działki nr [...]), SKO w Warszawie decyzją z dnia 2 marca 2023 r. uchyliło decyzję organ I instancji z uwagi niespełnienie wymogów formalnych polegających na błędnym oznaczeniu typu anten niezbędnych do realizacji przedmiotowej inwestycji. Jednocześnie organ odwoławczy zobowiązał Burmistrza [...]do wezwania inwestora do korekty wniosku – wskazania typu anteny, jaka ma być zamontowana na wieży, a także do zbadania, czy wskazane we wniosku anteny, mogą oddziaływać na budynki mieszkalne skarżących ujawnione na mapie zasadniczej, bądź nie ujawnione na mapie zasadniczej, jednakże legalnie przez nich użytkowane jako mieszkalne.
W dniu 22 marca 2023 r. inwestor został wezwany do wyjaśnień w spawie dotyczącego wskazania typu anteny jak ma być zainstalowana na wieży, a w dniu
28 marca 2023 r. dokonał niezbędnych wyjaśnień oraz złożył korektę wniosku, w dniu 12 kwietnia 2023 r., inwestor dołączył kopie mapy zasadniczej pobraną aktualnie
z zasobów Powiatu [...].
Burmistrz [...]decyzją z dnia 15 maja 2023 r. ustalił na rzecz [...] S.A.
z siedzibą w [...]warunki lokalizacj inwestycji celu publicznego jako zamierzenie polegające na budowie wieży telekomunikacyjnej [...] S.A.
o wysokości maksymalnej 45,0 m n.p.t. (wraz z odgromami) z instalacją radiokomunikacyjną Orange Polska S.A. o nazwie "[...]" na terenie części działki ewid. nr [...]oraz działki ewid. nr [...], położonych we wsi [...], gm. [...].
Jak podstawę materialnoprawną wydanej decyzji organ I instancji wskazał
art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52 ust. 1, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm., dalej: "u.p.z.p.").
W uzasadnieniu organ podał, że planowane przedsięwzięcie nie wchodzi swym oddziaływaniem na żaden budynek. Najbliższą zabudową zlokalizowaną przy wieży są budynki gospodarcze znajdujące się na działce ewid. nr [...] w odległości od 2,0 m do 36,0 m od od granicy obszaru oddziaływania obiektu (wieży). Budynki mieszkalne, zamieszkałe i użytkowane na cele mieszkalne zlokalizowane są
w odległości od 60,0 m do 70,0 m od granicy obszaru oddziaływania obiektu (wieży). Na działce sąsiedniej, tj. działce ewid. nr [...] znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny w trakcie budowy (obecnie nie oddany do użytkowania), który znajduje się w odległości min. 45,0 m od granicy obszaru oddziaływania obiektu (wieży). Pozostałe grunty w sąsiedztwie są gruntami użytkowanymi rolniczo. Biorąc pod uwagę powyższe, planowana inwestycja oraz obszar oddziaływania obiektu,
w ocenie organu I instancji, nie kolidują z istniejącą zabudową mieszkaniową w tym
z istniejącym budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w trakcie budowy, który obecnie nie jest użytkowany (działka ewid. nr [...]wieś [...]).
Odwołanie od powyższej decyzji – pismami z dnia 15 maja 2023 r. – ponownie nieśli S.K. (właściciel sąsiedniej działki nr [...]) oraz M.i.E.J. (właściciele sąsiedniej działki nr [...]), podnosząc przede wszystkim szereg zarzutów naruszenia prawa materialnego.
E.J. uzupełnił swoje odwołanie pismem z dnia 7 lipca 2023 r., podnosząc wątpliwości co do zbyt małego obszaru wydzierżawionego przez inwestora, co jego zdaniem ma wpływ na pole elektromagnetyczne, które oddziałuje na nieruchomości skarżących ale także przedstawił wątpliwości co do bezstronności pracowników Urzędu Gminy [...]– z uwagi na to, że właściciele działek, na których ma być zrealizowana inwestycja – są pracownikami organu.
SKO w Warszawie decyzją z dnia 22 września 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu SKO w Warszawie wskazało, że planowana inwestycja spełnia wszystkie wymogi przewidziane przepisami prawa i jest inwestycją celu publicznego, co wynika z przepisów art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r. poz. 2147, z późn.zm., dalej: "u.g.n."). Niemniej jednak organ ten dostrzegł, że inwestor w swoim wniosku wskazał, że wieża telekomunikacyjna jest "innym obiektem" a nie "budowlą" ale nie ma to znaczenia z uwagi na to, że wniosek jasno określa rodzaj zamierzenia inwestycyjnego. Bez znaczenia, zdaniem SKO w Warszawie, jest także i to, że decyzja organu I instancji została wydana przez otrzymaniem przez organ uzgodnień, gdyż były to albo uzgodnienia pozytywne albo uzgodnienia milczące.
SKO w Warszawie podniosło także, ze strony zostały zawiadomione zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. (poprzez obwieszczenie), stosownie do art. 54 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. decyzja lokalizacyjna powinna określać wyłącznie linie rozgraniczające teren inwestycji i nie ma obowiązku określania nieprzekraczalnej linii zabudowy, czy też obszaru oddziaływania. Inwestor wskazał także dojazd do inwestycji, który ma 6 m
i jest wystarczający także dla cięższych samochodów. Organ podniósł także, iż jego rolą nie jest ocena, lepszej jego zdaniem lokalizacji masztu, gdyż takie oceny dokonują inwestorzy. Odnośnie natomiast braku wskazania przepisów prawa budowlanego oraz warunków geotechnicznych terenu, to kontrolę pod tym względem będą prowadzić organy budowalne w ramach postępowania mającego na celu wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.
Niezadowoleni z wydanej decyzji S.K. oraz M.i.E.J złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi
z dnia 26 i 25 października 2023 r., w której wydanej decyzji SKO w Warszawie zarzucali:
1) niepełne oraz pobieżne odniesienie się do zarzutów, zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...]maja 2023 r.;
2) błędną ocenę stanu merytorycznego w zakresie przyjętych warunków zabudowy;
3) naruszenie praworządności i interesów skarżącego, w tym niezachowanie wymogów ochrony interesów osób trzecich;
4) naruszenie przepisów:
a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,
b) art. 54 pkt 2 lit b oraz lit d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
c) art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku
i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz
o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko;
5) brak odniesienia, czy wskazane w analizie środowiskowej wartości poziomu promieniowania elektromagnetycznego są zgodne z wartościami podanymi
w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku;
6) oparcie się na analizie środowiskowej wykonanej nie przez niezależny organ, ale przez pełnomocnika wnioskodawcy firmy [...]S.A.;
7) nie wzięcie pod uwagę wad pierwotnych tej opinii, takich jak wadliwe stwierdzenie na str. 3 pkt 1.1.analizy środowiskowej, że najbliższe zabudowania o charakterze mieszalnym znajdują się w odległości 85 m, podczas gdy w rzeczywistości zabudowania skarżącego znajduje się
w odległości około 63 m od zamierzonej inwestycji;
8) wadliwe przyjęcie przez organ stanowiska, za pismem inwestora z dnia
12 kwietnia 2023 r., że aktualizacja mapy zasadniczej do złożonego wniosku, nie ma wpływu na pozostałe dokumenty złożone z pierwotnym wnioskiem, podczas gdy winna być dokonana co najmniej aktualizacja analizy środowiskowej, skoro najbliższe zabudowania znajdują się w mniejszej odległości niż 85 m od zamierzonej inwestycji;
9) wadliwe przyjęcie za wnioskiem, że zamierzona inwestycja nie stanowi budowli, lecz mieści się w kategorii "inne", a wobec tego brak określenia,
czy zamierzona inwestycja wymaga doprowadzenia odpowiedniej infrastruktury, jak chociażby doprowadzenia energii elektrycznej,
czy zbudowanie odpowiednich odciągów, które będą stabilizować wieżę (prawo budowlane jako obiekty dla których ustala się warunki zabudowy, wymienia tylko budynki, budowle i obiekty małej architektury, nie zna rodzaju inwestycji jako "inne");
10) niewykonanie raportu środowiskowego mimo zaistnienia do tego przesłanek;
11) nie odniesienie się przez SKO w Warszawie do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji Burmistrza, wobec czego zarzuty te pozostają aktualne w niniejszym postępowaniu przed Sądem;
12) naruszenie zasady równości wobec prawa, gdyż w sprawie nie wyważono interesów indywidualnych skarżących, względem interesu publicznego występującego w tej sprawie;
13) mając na względzie, że zamierzona inwestycją została skategoryzowana jako inwestycja celu publicznego nie przedstawienie jakimi motywami kierował się oceniając wniosek inwestora pod kątem zaspokojenia potrzeb mieszkańców na terenie gminy oraz potrzeb i możliwości rozwoju gminy;
14) jako inwestycja celu publicznego budowa wieży telekomunikacyjnej nie była konsultowana wśród mieszkańców (którzy wyrażali negatywne opinie do narzuconej lokalizacji w proteście do Burmistrza), jak też organ administracji nie przedłożył alternatywnych miejsc posadowienia inwestycji i nie brał pod uwagę innego rozwiązania, jak na przykład posadowienia wieży w drugim końcu działki nr [...], prawie kilometr odległym od zabudowań mieszkalnych,
co umożliwiłoby wyważenie interesu prywatnego i publicznego, i co nadal wydaje się rozwiązaniem akceptowalnym dla każdej ze stron.
Stawiając powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie obu decyzji a także
o wstrzymanie ich wykonania.
W odpowiedziach na skargi z dnia 7 listopada 2023 r. SKO w Warszawie wniosło o ich oddalenie.
Pismami z dnia 21 grudnia 2023 r. skarżący podtrzymali swoje skargi.
Pismem z dnia 18 stycznia 2024 r. M.i.E.J przedłożyli kopię mapy inwentaryzacji powykonawczej budynku mieszkalnego z dnia 12 grudnia 2023 r., co prowadzi ich zdaniem do wniosku, że analiza środowiskowa z dnia
6 sierpnia 2022 r. wykonana przez inwestora jest już nieaktualna, a pismem z dnia
26 stycznia 2024 r. wskazali, że budynek posadowiony na ich działce został dopuszczony do użytkowania.
WSA w Warszawie, postanowieniami z dnia 8 marca 2024 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a postanowieniem z dnia 20 marca 2024 r. połączył obie skargi do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Pismem z dnia 15 marca 2024 r. skarżący uzupełnili swoje skargi, wskazując, iż Centralny Port Komunikacyjny nie uzgodniło przedmiotowej inwestycji
(nie odpowiedziało ma wezwanie Burmistrza), jednakże postanowieniem z dnia
4 marca 2024 r. negatywnie zaopiniowało inwestycję w zakresie paneli fotowoltanicznych na terenie planowanej inwestycji.
Pismem z dnia 4 kwietnia 2024 r. skarżący wnieśli zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2024 r. odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 22 kwietnia 2024 r. M.i.EJ. uzupełnili swoją skargę, przedstawiając zarzuty co do negatywnego wpływu planowanej inwestycji na ich zdrowie oraz wartość ich nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy - czy to prawa materialnego, czy postępowania - sąd uchyla zaskarżoną decyzję/postanowienie i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga okazała się częściowo zasadna.
W tym miejscu należy bowiem stwierdzić, na co wskazywali skarżący w swoich pismach procesowych stanowiących uzupełnienie skarg, i co potwierdzili również
w toku rozprawy przez Sądem w dniu 8 maja 2024 r., że w toku postępowania odwoławczego przed SKO w Warszawie – w dniu 7 czerwca 2023 r. – a więc jeszcze przed wydaniem decyzji w drugiej instancji, Minister Infrastruktury zatwierdził Plan Generalny dla Centralnego Portu Komunikacyjnego. Plan ten obejmuje obszar 13 gmin z otoczenia inwestycji, w tym m.in. [...] (pow. [...]), na terenie to której miejscowości zrealizowana miała by być inwestycja objęta przedmiotowym wnioskiem inwestora, a który to fakt, w ocenie Sądu, SKO w Warszawie całkowicie zignorowało.
Brak ustalenia istotnych w sprawie okoliczności, w ocenie Sądu, doprowadził
do naruszenie szeregu przepisów postępowania – art. 7, art. 11 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. – w sposób mający istotny wpływ
na wynik sprawy.
Przypomnieć więc należy, iż obowiązkiem organu administracji, wynikającym
z zawartej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Organ administracji jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego
i powinien prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie obywateli do władz publicznych (por. wyrok NSA z dnia 7 października 1983 r. SA/Lu 240/83,
LEX nr 1688578). Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania
i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego oznacza konieczność ustosunkowania się przez organ do wszystkich dowodów zebranych w sprawie (por. tezę drugą wyroku NSA z 15 grudnia 1995 r. SA/Lu 507/95, LEX nr 27107; wyrok NSA z 3 lutego 1999 r. IV SA 1010/97,
LEX nr 48684; wyrok NSA z 4 marca 1999 r. IV SA 288/97, LEX nr 48135).
Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na dyspozycję art. 80 k.p.a., który nakazuje ocenę poszczególnych dowodów w kontekście całości materiału dowodowego. Oparcie rozstrzygnięcia tylko na niektórych dowodach i pominięcie innych jest niedopuszczalne (P. Przybysz Komentarz do art. 77 kpa, LEX 2019).
Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi integralną cześć decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji (por. wyrok NSA z 12 maja 2000 r. sygn. akt I SA/Kr 856/98, LEX nr 43041). Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma zasadnicze znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 k.p.a.. Organ administracyjny jest zobowiązany tą zasadą do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia, jest uzasadnienie decyzji.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy to wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 62 ust. 2 u.p.z.p. jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Z kolei zgodnie z art. 55 ust. 9 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz.U. z 2023 r., poz. 2110 ze zm. – dalej: "Prawo lotnicze") dla terenów objętych planem generalnym sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym – jest obowiązkowe, z uwzględnieniem przepisów dotyczących terenów zamkniętych. Jeżeli teren zamknięty objęty planem generalnym utraci status terenu zamkniętego, sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym dla tego terenu jest obowiązkowe. W świetle powyższego ustalenie, że nieruchomość będąca przedmiotem postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy znajduje się na terenie objętym planem generalnym, a w konsekwencji na terenie, dla którego obligatoryjne jest sporządzenie planu miejscowego (zgodnego z planem generalnym), powoduje konieczność zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia planu. Warunkiem zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 55 ust. 9 Prawa Lotniczego jest jednak uprzednie jednoznaczne ustalenie, że nieruchomość przeznaczona pod zabudowę znajduje się na terenie objętym planem generalnym.
W takiej sytuacji, dla prawidłowej oceny wystąpienia przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania z urzędu, konieczne jest dokonanie analizy Planu Generalnego dla Centralnego Portu Komunikacyjnego, by na tej podstawie ustalić granice objętego nim obszaru, a w konsekwencji czy nieruchomość objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znajduje się w granicach tego obszaru.
Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi, w ocenie Sądu, są one niezasadne.
Odpowiadając na szereg zarzutów "środowiskowych" (zarzuty 4 i 10, 5-8) stanowiących trzon skargi, to wskazać trzeba, iż w stanie prawnym ukształtowanym od dnia 4 czerwca 2022 r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne
i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071) w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) uchylono pkt 7
(§ 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia zmieniającego) oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia uchylono pkt 8 (§ 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia zmieniającego). W konsekwencji dla tego rodzaju przedsięwzięć nie ma aktualnie obowiązku uzyskania, przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy
z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.), uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Dlatego też zarzuty strony dotyczące wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko (w tym działki skarżących) uznać należy za nieuzasadnione.
Wskazać także trzeba, iż etapy kontroli środowiskowej, techniczno-projektowej
i następczej instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne opierają się na badaniu rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązujące normy określają rozporządzenia: Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Rozporządzenia te wyznaczają bezwzględnie obowiązujące dopuszczalne poziomy promieniowania elektromagnetycznego i dopiero one mają charakter "techniczny" w tym znaczeniu, że w przypadku, gdyby była wymagana decyzja środowiskowa, to na etapie jej wydawania, a gdyby nie była wymagana, to na etapie pozwolenia na budowę, organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia, czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Wówczas lub już po wybudowaniu inwestycji bada się nie tylko moc wypromieniowywaną przez anteny, ale także wszystkie szeroko rozumiane nakładanie się pól, kumulację czy odbicia promieniowania. Wobec powyższego zarzuty skargi nie mogą odnieść oczekiwanego przez strony skutku na etapie wydawania decyzji lokalizacyjnej. Strony mogą dochodzić swoich praw na etapie wydawania pozwolenia na budowę.
W zakresie grupy zarzutów dotyczących uznania inwestycji za inwestycję celu publicznego oraz braku konsultacji w tym zakresie (zarzuty 13 i 14), to Sąd podziela stanowisko SKO w Warszawie, zgodnie z którym, zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. W myśl zaś art. 6 u.g.n., celami publicznymi w rozumieniu ustawy są wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Wskazać w tym miejscu można chociażby na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2016 r. I OSK 1752/15,
w którym NSA podniósł, że inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., jest budowa urządzeń łączności publicznej takich jak stacje bazowe telefonii komórkowej. Zatem przedsiębiorcy telekomunikacyjni prowadzący przedsięwzięcia inwestycyjne w zakresie łączności publicznej korzystają ze szczególnych, korzystniejszych unormowań z uwagi na to, że ich działanie zmierza do realizacji celu publicznego. Z tego też względu powyższe zarzuty skargi, w ocenie Sądu, okazały się niezasadne.
Słusznie, w ocenie Sądu, w kontekście chociażby zarzutu skargi o naruszeniu zasady równości i niewyważeniu interesów indywidualnych skarżących względem interesu publicznego, a także zarzutu naruszenia praworządności i interesów skarżącego, w tym niezachowanie wymogów ochrony interesów osób trzecich oraz błędnej oceny stanu merytorycznego sprawy (zarzuty 12 i 3, a także 2) zwróciło uwagę SKO w Warszawie, że organ orzekający w sprawie wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie, stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. W ocenie Sądu, wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z 26 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1398/20). Dlatego też także i te zarzuty okazały się niezasadne.
Sąd nie podzielił również zarzutów skargi dotyczących nie odniesienia się przez organy do wszystkich zarzutów odwołania (zarzuty 1 i 11) bowiem przepis art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. obliguje organ do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych oraz wyjaśnienia stronie przyczyn takiego a nie innego załatwienia żądania strony. Uzasadnienie decyzji winno być sporządzone w taki sposób, by możliwym było poznanie toku rozumowania organu
i kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji – przynajmniej w minimalnym stopniu – spełnia te wymogi i pozwala Sądowi dokonać jej oceny. Dlatego też o ile oczywiście uzasadnienie to mogłoby być lepsze to jednak nie narusza ono ww. art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
Reasumując, ponownie rozpatrując sprawę, SKO w Warszawie będzie zobowiązane do analizy Planu Generalnego dla Centralnego Portu Komunikacyjnego, by na tej podstawie określić granice objętego nim obszaru,
a w konsekwencji ustalić, czy nieruchomość objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znajduje się w granicach tego obszaru, a jeżeli tak – wywieść z tych ustaleń zgodne z przytoczonymi wyżej przepisami u.p.zp. oraz Prawa lotniczego wnioski w zakresie możliwości lub braku możliwości lokalizacji inwestycji celu publicznego w tym obszarze.
Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi (2 x 500 zł), Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.
w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.