VII SA/WA 2714/18

VII SA/Wa 2714/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-06-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-11-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kuś /przewodniczący/
Bogusław Cieśla /sprawozdawca/
Grzegorz Rudnicki
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 3861/19 - Wyrok NSA z 2022-12-07
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1332
art. 48 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki budynku garażowo - gospodarczego oddala skargę
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1257 ze zm.), po rozpatrzeniu sprawy budynku garażowo-gospodarczego, nakazał inwestorom – M. i J. S. rozbiórkę budynku garażowo-gospodarczego o wymiarach ok. 4,5m x 13,40m z wiatą o wymiarach ok. 3,12m x 6,14m, usytuowanego na działce nr ew. [...], przy granicy z działką nr ew. [...], w miejscowości [...], gm. [...], wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu organ podał, że w związku z wnioskiem J. L. właścicielki sąsiedniej nieruchomości , Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w dniach 20 sierpnia 2013 r. oraz 31 marca 2014 r., przeprowadził kontrolę robót budowlanych, wykonywanych na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...].
W trakcie kontroli ustalono, że właściciele działki odbudowali budynek gospodarczy o wymiarach 13,30m x 4,50m, który zakupili w 1990 r. Budynek z dachem dwuspadowym, konstrukcji murowanej z bloczka gazobetonowego, z luksferami od strony działki skarżących.
Ustalono także, że po zakupie działki M. i J. S. rozebrali istniejący budynek do fundamentów, a w jego miejscu (częściowo na starych fundamentach), odbudowali budynek gospodarczy o większych parametrach technicznych.
PINB w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014r., wstrzymał M. i J. S. roboty budowlane przy odbudowie budynku gospodarczo-garażowego oraz nałożył na ww. inwestorów obowiązek przedstawienia w terminie do 30 września 2014r., odpowiedniej dokumentacji, wymaganej zgodnie z art. 48 ust 2 i 3 ustawy Prawo budowlane.
Następnie w dniu 29 września 2014 r., inwestorzy przedłożyli projekt budowlany przedmiotowego budynku. Organ powiatowy postanowieniem nr [...] nałożył na ww. obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej, którą inwestorzy wykonali 11 grudnia 2014r.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] wyłączył PINB w [...] z prowadzonego postępowania oraz przekazał prowadzenie sprawy Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego [...].
Kolejno przedstawiciele PINB [...] w dniu [...] marca 2015 r., dokonali oględzin przedmiotowego budynku. Podczas oględzin ustalono, że w okresie od kwietnia do września 2010 r., inwestorzy wykonali stan surowy zamknięty. Roboty budowlane w części parteru zostały zakończone, w części poddasza budynek znajduje się w stanie surowym zamkniętym, budynek nie posiada obróbek blacharskich oraz wentylacji garażu. Okap dachu od strony wschodniej wystaje około 40cm przed lico ściany. Budynek usytuowany jest w odległości 46-65cm od istniejącego ogrodzenia od strony wschodniej. Według oświadczenia inwestora J. S., obecny budynek został odbudowany i rozbudowany na miejscu budynku o tym samym przeznaczeniu, z częściowym wykorzystaniem istniejących fundamentów.
W ocenie PINB [...] dokonano budowy nowego obiektu budowlanego, z częściowym wykorzystaniem istniejących fundamentów. Powstał nowy budynek o innych parametrach technicznych. Nie doszło do odbudowy dawnego budynku, lecz do budowy nowego budynku o przeznaczeniu garażowo- gospodarczym.
Organ powiatowy stwierdził, że dokumentacja techniczna złożona przez inwestora nie odpowiada wymogom wynikającym z przepisów. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji.
W dniu 26 maja 2015 r., inwestorzy przedłożyli kompletny projekt budowlany, (opracowany przez inż. W. Ż., upr. nr [...], sprawdzony przez tech. bud. M. S., upr. nr [...]), oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zaświadczenie Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2014 r., z którego wynika zgodność obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gruntów Gminy [...] etap IV- wieś [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...], spełniające wymogi art. 49 ust. 1 punkty 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowlane.
Z dokumentacji tej wynikał sposób doprowadzenia budynku do zgodności z § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690 ze zm.), poprzez zlokalizowanie ściany budynku w granicy działki.
Organ powiatowy postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015r., nr [...] ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej w kwocie 25 000zł, z tytułu wykonania budynku gospodarczo-garażowego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.
Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu wskazał, iż § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszcza sytuowanie budynku, w odległości 1,5m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu lub decyzji o warunkach zabudowy. Jednakże plan zagospodarowania przestrzennego gruntów Gminy [...] etap IV - wieś [...], zatwierdzony uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...], nie przewiduje możliwości budowy w odległościach mniejszych niż § 12 ust 1 ww. rozporządzenia. Możliwość lokalizacji budynków w granicy z sąsiednią działką musi w sposób niebudzący wątpliwości wynikać z planu miejscowego. Skoro w przepisach planistycznych nie wskazano na taką możliwość, należało uznać, że plan zakazuje takiej lokalizacji.
PINB [...] podniósł również, że prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2017r., sygn. akt VII SA/Wa 697/16 uchylono postanowienie [...] WINB z dnia [...] stycznia 2016r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie PINB z dnia [...] września 2015r., nr [...] zawieszające postępowanie w sprawie przedmiotowego budynku garażowo-gospodarczego na działce nr ew. [...] do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiocie ustalenia granic działek nr ew. [...] i [...].
W toku dalszego postępowania PINB [...], uznał że przedmiotowy budynek garażowo-gospodarczy, usytuowany na działce nr ew. [...], przy granicy z działką nr ew. [...], wykonany bez wymaganego pozwolenia na budowę, został zrealizowany niezgodnie z § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w myśl którego sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość.
Zatem nie ma zastosowania § 12 ust. 3 powyższego rozporządzenia, wedle którego dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Na działce sąsiedniej brak jest zabudowy w granicy z nieruchomością, a ustalenia miejscowego planu nie dopuszczają zabudowy w granicy.
Organ powiatowy wskazał, że przedłożony projekt zawiera rozwiązanie doprowadzające budynek do stanu zgodnego z przepisami, poprzez dobudowę ściany do granicy sąsiedniej nieruchomości. Jednakże rozwiązanie takie jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu oraz przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w brzmieniu po nowelizacji rozporządzenia - Dz. U. z 2017 r., poz. 2285 (w stopniu uniemożliwiającym jego legalizację). Takie rozwiązanie wiązałoby się z częściową rozbiórką budynku garażowo-gospodarczego, co w konsekwencji doprowadziłoby do sytuacji, że jego szerokość wynosiła by ok. 2m, co spowodowałoby niemożność użytkowania budynku jako garażu.
M. i J. S. złożyli odwołanie od powyższej decyzji PINB [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nakazującej rozbiórkę przedmiotowego budynku garażowo-gospodarczego, wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 48 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 7, 10 i 77 § 1 K.p.a., poprzez nieprawidłowe wydanie nakazu rozbiórki budynku w sytuacji, w której wykonane roboty budowlane stanowiły odbudowę z wykorzystaniem istniejących fundamentów. W ich ocenie nie doszło do lokalizacji nowego obiektu w ostrej granicy, a w konsekwencji do naruszenia przepisów obowiązującego planu miejscowego.
W związku z powyższym wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2018r., nr [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, zaskarżona decyzja w żaden sposób nie narusza przepisów prawa, a organ stopnia powiatowego dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Zaznaczył, że sprawa była przedmiotem postępowania przed [...] WINB, który w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] wskazał, że w sprawie prawidłowo została wszczęta procedura legalizacyjna w sprawie samowoli przedmiotowego budynku garażowo-gospodarczego, na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Budynek garażowo-gospodarczy o powierzchni zabudowy przekraczającej 25m2 wybudowany został z naruszeniem art. 28 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania).
W ocenie organu budynek garażowo-gospodarczy, usytuowany na działce nr ew. [...], przy granicy z działką nr ew. [...], został zrealizowany niezgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Podzielił pogląd organu powiatowego, że przedłożony projekt budowlany (budynku gospodarczego wolnostojącego wraz z inwentaryzacją stanu istniejącego i oceną stanu technicznego z dnia 21 maja 2015 r.), zawiera rozwiązanie polegające na dobudowie ściany do granicy sąsiedniej nieruchomości. Jednakże takie rozwiązanie nie doprowadzi inwestycji do zgodności z § 12 rozporządzenia. Plan miejscowy nie przewiduje możliwości sytuowania obiektów w granicy. Ponadto działka nr ew. [...] posiada szerokość większą niż 16 m. Tym samym wykluczone jest zastosowanie § 12 ust. 4 pkt 1 ww. rozporządzenia. Na sąsiedniej działce nie istnieje zabudowa w granicy, a zatem brak również podstaw do zastosowania § 12 ust. 3 rozporządzenia. Ponadto nie spełniony jest też warunek określony w § 12 ust. 4 pkt 3, gdyż wymiary budynku garażowo-gospodarczego są większe od wskazanych w przepisie.
[...] WINB zaznaczył również, że zarzut (dotyczący odstąpienia przez organ powiatowy żądania od inwestora projektu budowlanego, doprowadzającego budynek do stanu zgodnego z § 12 rozporządzenia, z uwagi na fakt, że wiązałoby się to z częściową rozbiórką budynku i prowadziłoby do sytuacji, że jego szerokość wynosiłaby około 2m), spowodowałoby niemożność użytkowania omawianego budynku jako garażu.
Jakkolwiek inwestor przedłożył wymagane dokumenty określone w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, to przedłożony projekt przyjmuje rozwiązanie, które nie pozwala na doprowadzenie przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem, a co za tym idzie jego zalegalizowanie. Skarżący miał możliwość w toku prowadzonego postępowania wskazać na takie rozwiązanie np. częściową rozbiórkę obiektu, które umożliwiłoby jego legalizację.
Organ odwoławczy wskazał nadto, że w toku postępowania odwoławczego przed [...] WINB taki projekt nie został przedłożony, jak i skarżący nie zasygnalizowali woli jego przedłożenia. Przedłożenie zgodnej z przepisami dokumentacji projektowej leży w interesie inwestora i nie musi być poprzedzone wezwaniem organu do jej uzupełnienia.
J. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...].
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.
- art. 48 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, poprzez nieprawidłowe wydanie nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku w sytuacji, w której wykonane roboty budowlane stanowiły odbudowę z wykorzystaniem istniejących fundamentów. W ocenie skarżącego nie doszło do lokalizacji nowego obiektu w ostrej granicy, a w konsekwencji do naruszenia przepisów obowiązującego planu miejscowego;
2) naruszenie przepisów postępowania, tj.
- art. 6, 7 i 9 K.p.a., poprzez brak poinformowania skarżącego o alternatywnym sposobie legalizacji (częściową rozbiórkę obiektu);
- art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego i brak wzięcia pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy.
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").
Należy podkreślić, że orzekające w sprawie organy obowiązane były - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w przepisie art. 7 k.p.a. - podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Organy zobowiązane były także do rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a. oraz do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Prawidłowość rozstrzygnięcia wymagała zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiłyby podstawę do jego wydania.
Zdaniem Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Organy dokonały prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego, co poprzedzone było odpowiednio zgromadzonym materiałem dowodowym.
Zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę chyba, że obiekt zaliczony jest do kategorii obiektów budowlanych wymagających tylko dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej.
Z uwagi na przewidzianą w przepisach Prawa budowlanego (art. 48 ust. 2 i 3) możliwość legalizacji samowoli budowlanej, organ dokonał oceny możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem.
Jednak przedmiotowy budynek garażowo-gospodarczy nie mógł być zalegalizowany, bowiem swoim sytuowaniem narusza przepisy techniczno-budowlane rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75 poz. 690 ze zm.).
Zgodnie z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż:
1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy;
2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.
Stosownie do ust. 2 ww. rozporządzenia, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość.
Dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 3 rozporządzenia).
Natomiast w myśl ust. 4 ww. rozporządzenia, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się:
1) budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej;
2) nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi;
3) budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi.
W ocenie Sądu obiekt nie spełnia warunków wynikających z § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym usytuowanie budynku dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość.
Możliwość legalizacji samowoli budowlanej zależna jest w pierwszym rzędzie od zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Przedmiotowy budynek usytuowany jest w odległości 46cm do 65cm od istniejącego ogrodzenia od strony wschodniej.
Plan miejscowy nie przewiduje możliwości sytuowania obiektów w granicy.
Ustalenie, że przedmiotowy budynek gospodarczo-garażowy narusza obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego nie budziło żadnych wątpliwości.
Przedmiotowa działka nr ew. [...], na której usytuowany jest budynek garażowo-gospodarczy posiada szerokość większą niż 16 m, a zatem wykluczone jest również zastosowanie § 12 ust. 4 pkt 1 powyższego rozporządzenia.
Na sąsiedniej działce nie istnieje zabudowa w granicy, a zatem nie spełniony jest warunek do zastosowania § 12 ust. 3. Ponadto wymiary przedmiotowego budynku garażowo-gospodarczego są większe od wskazanych w tym przepisie Zatem nie ma także podstaw do zastosowania § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia.
Zarzuty skargi okazały się bezpodstawne i nie mogły skutecznie podważyć wydanej decyzji. Powstał nowy obiekt budowlany garażowo-gospodarczy o znacznych rozmiarach (z częściowym wykorzystaniem istniejących fundamentów).
Zatem nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że doszło do odbudowy, skoro powstał nowy budynek o innych paramentach technicznych.
Zarówno organ powiatowy jak i wojewódzki przedstawiły wyczerpujące uzasadnienie faktyczne oraz wyjaśniły jego podstawę prawną. Nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ani przepisów ustawy Prawo budowlane.
W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., skargę oddalił.