VII SA/Wa 271/23

VII SA/Wa 271/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-05-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Rudnicki
Izabela Ostrowska /przewodniczący/
Michał Podsiadło /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 145 par. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 145 par 1 pkt 5
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący:, Sędzia WSA, Izabela Ostrowska, , Sędziowie: Sędzia WSA, Asesor WSA, Grzegorz Rudnicki, Michał Podsiadło (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 maja 2023 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 listopada 2022 r. znak: KOC/6221/Ar/20 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę
Uzasadnienie
1. Zaskarżoną decyzją z 24 listopada 2022 r. znak: KOC/6221/Ar/20, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie odmówiło uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z 25 maja 2018 r. znak: KOC/304/Ar/18 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach.
2.1. Decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...] Zarząd Dzielnicy [...] ustalił warunki i szczegółowe zasady zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych
z usługami, garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu na działkach ew. nr: [...] i na częściach działek ew. nr [...] oraz w zakresie infrastruktury technicznej na działkach ew. nr: [...] z obrębu [...]położonych przy ul. [...]. Po rozpatrzeniu odwołań Wspólnoty Mieszkaniowej Osiedla "[...]" (dalej: skarżącej, Wspólnoty) oraz [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: Kolegium, SKO) decyzją
z 25 maja 2018 r. znak: KOC/304/Ar/18 utrzymało w mocy ww. decyzję Zarządu Dzielnicy [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 9 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 2122/18 oddalił skargę Wspólnoty na powyższą decyzję Kolegium. Skarga kasacyjna Wspólnoty od ww. orzeczenia została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 2990/19.
2.2. W dniu 7 października 2020 r. Wspólnota wystąpiła do SKO z wnioskiem
o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Kolegium z 25 maja 2018 r. znak: KOC/304/Ar/18, wskazując, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.
2.2.1. W ocenie Wspólnoty, podstawą wznowienia postępowania jest ustalenie
w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, przeprowadzonej
w postępowaniu zakończonym decyzją Zarządu Dzielnicy [...]nr [...] z [...] września 2020 r. odmiennych niż w decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z [...] grudnia 2017 r. parametrów i wskaźników charakteryzujących te same nieruchomości w tym samym analizowanym obszarze (numery działek, powierzchnie zabudowy, powierzchnie działek, wskaźniki zabudowy do powierzchni działek, szerokości elewacji frontowych budynków, liczby kondygnacji naziemnych, wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych, wysokości głównej kalenicy). Wspólnota podniosła, że ta odmienność jest niedopuszczalna i niewytłumaczalna, gdyż odnosi się do wielkości obiektywnych i wymiernych. W jej ocenie, odmienność ta świadczy jednak o tym, że decyzja nr [...] została wydana na podstawie nierzetelnych i nieprawdziwych danych a zatem nie może być uznana za prawidłowy akr stosowania prawa.
2.2.2. W związku ze złożonym wnioskiem, postanowieniem z 25 sierpnia 2022 r. Kolegium wznowiło postępowanie administracyjne w tej sprawie.
2.3. Odmawiając uchylenia ostatecznej decyzji SKO z 25 maja 2018 r. znak: [...]– po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy we wznowionym postępowaniu – Kolegium powołało się na art. 149 § 1 w zw. z art. 150 § 1 oraz art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000; dalej: k.p.a.).
2.3.1. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Kolegium stwierdziło, że za nowy dowód – w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – nie można uznawać decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z [...] września 2020 r., albowiem,
co oczywiste, dowód ten nie istniał w dniu wydania spornej decyzji ostatecznej SKO
z 25 maja 2018 r. znak: KOC/304/Ar/18.
2.3.2. W ocenie SKO, nie ma podstaw by z faktu odmiennego określenia parametrów
i wskaźników zabudowy charakteryzujących te same nieruchomości w tym samym analizowanym obszarze w decyzji utrzymanej w mocy sporną decyzją ostateczną
i w decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z [...] września 2020 r., wywodzić istnienie przyczyny wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zdaniem organu, odmienne określenie ww. parametrów i wskaźników zabudowy wobec tych samych nieruchomości, przy założeniu, że stan faktyczny tych nieruchomości nie uległ zmianie, może świadczyć jedynie o ewentualnej wadliwości ustaleń faktycznych w jednej z ww. decyzji lub w nich obu, lecz samo to nie daje podstaw do twierdzenia, że mamy do czynienia z wyjściem na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji i nieznanych organowi, który wydał sporną decyzję. Kolegium podkreśliło, że nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn. Zdaniem SKO, nie można zakładać, że w chwili wydawania decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...]z [...] grudnia 2017 r., organ ten, pomimo przeprowadzenia analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu, nie znał parametrów i wskaźników zabudowy występujących na obszarze analizowanym, zaś wydając decyzję nr [...]
z [...] września 2020 r., po przeprowadzeniu analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu, już te parametry i wskaźniki znał. Innymi słowy, za "nową okoliczność"
w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może być uznana inna od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności i dowodów, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego. Podobnie, ewentualne zaniedbanie lub co najmniej złe wykonanie obowiązków pracowników organu, skutkujące niewłaściwym ustaleniem stanu faktycznego
w zakresie określenia parametrów i wskaźników zabudowy nie może być uznane za przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania na podstawie omawianego przepisu. Nie jest to bowiem ani nowa okoliczność, ani nowy dowód, które, mimo że istniały, nie byłyby znane organowi w dacie wydawania decyzji.
3. Pismem z 30 grudnia 2022 r. Wspólnota skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Kolegium, wnosząc o jej uchylenie, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania od strony przeciwnej. Zaskarżonej decyzji zarzuciła niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. polegające na:
– ograniczeniu badania zaistnienia podstawy wznowienia postępowania w postaci "ujawnienia się nowych okoliczności lub nowych dowodów" jedynie do stwierdzenia, że nie ujawniły się nowe dowody i zaniechanie zbadania czy ujawniły się nowe okoliczności,
– zastosowaniu w odniesieniu do podstawy wznowienia postępowania w postaci "nieznajomości nowych okoliczności lub nowych dowodów przez organ" dodatkowego, nieznanego ustawie warunku, a mianowicie tego, że nieznajomość,
o której mowa powyżej ma nastąpić z przyczyn, które nie zależą od organu.
4. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami
i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu.
5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. Za podstawę wyrokowania przyjęto stan faktyczny stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji.
6. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu uczyniono decyzję wydaną po wznowieniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, dokonanym postanowieniem Kolegium, wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
6.1. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten może mieć zastosowanie, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe. Drugą przesłanką jest istnienie "nowych okoliczności faktycznych", "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest, że "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody", nie były znane organowi, który wydał decyzję (zob. wyrok NSA w Warszawie z 17.12.1997 r., III SA 77/97, LEX nr 32672).
W literaturze prawniczej wskazuje się, że "wznowienie ogólnego postępowania administracyjnego na podstawie przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest możliwe wówczas, gdy organ administracji nie miał wiedzy na temat okoliczności faktycznych lub nie wiedział o dowodach istniejących w dniu wydania decyzji, lecz nieznanych mu w czasie wydania rozstrzygnięcia. Dopuszczalność wzruszenia decyzji wynika zatem z braku dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Można bowiem przypuszczać, że gdyby organ miał odpowiednią wiedzę, to w sprawie zapadłoby rozstrzygnięcie odmiennej treści" (A. Ziółkowska, Kontrowersje
w orzecznictwie sądowym i doktrynie na tle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ST 2008, nr 5, s. 52-60).
6.2. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Objęcie nie tylko okoliczności faktycznych, dowodów nowo odkrytych, ale i po raz pierwszy zgłoszonych przez stronę, wynika ze zrezygnowania
w k.p.a. z rozwiązania przyjętego przed wejściem w życie art. 11 pkt 68 lit. "a" ustawy
z dnia 31 stycznia 1980 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 4 poz. 8), które ograniczało
tę podstawę wznowienia postępowania przesłanką "nie mogły być wówczas powołane przez stronę zainteresowaną bez jej winy". W omawianej przesłance występują
2 odrębne człony: jeden dotyczy ujawnienia nowych okoliczności faktycznych, drugi - nowych dowodów (J. Borkowski, Zmiana i uchylenie ostatecznych decyzji administracyjnych, Warszawa 1967 r., s. 88). Ustawodawca posługuje się wyraźnie alternatywą "lub". Nie można zgodzić się z poglądem, że "nowy dowód ma tylko o tyle znaczenie dla wznowienia postępowania, o ile za jego pośrednictwem można wykazać istnienie nowej, istotnej dla sprawy okoliczności" (J. Świątkiewicz, Nowe okoliczności,
s. 646). Wprawdzie należy zgodzić się z poglądem, że błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, ale błędne ustalenie stanu faktycznego tę podstawę stanowi. Ujawnienie nowych dowodów może prowadzić nie tylko do ustalenia nowych okoliczności, ale do zmiany oceny stanu faktycznego sprawy. Nie można przyjąć, że człon pierwszy – "nowe okoliczności faktyczne" konsumuje człon drugi "nowe dowody". Na gruncie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie można utożsamiać nowej okoliczności faktycznej z nowym dowodem.
6.3. Przykładowo, ekspertyza, wydana po wykonaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, nie może być uznana za nowy dowód, stanowiący podstawę do wznowienia postępowania, gdyż nie istniał on w dniu wydania decyzji. Jeśli w ocenie strony skarżącej żądającej wznowienia postępowania w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, to okoliczność taką nie może być sam fakt wydania ekspertyzy, lecz co najwyżej fakty z ekspertyzy tej wynikające (wyrok NSA z 29.3.2006 r. II OSK 633/05). Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych stanowi samoistną podstawę wznowienia postępowania. W toku wznowionego postępowania organ administracji publicznej, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), obowiązany jest ustalić, czy ta nowa okoliczność faktyczna występowała, prowadząc w tym celu postępowanie wyjaśniające. Wznowienie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) winno nastąpić nie tylko z uwagi na ujawnienie nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, istniejących w dniu wydania decyzji oraz nieznanych organowi, który ją wydał (wyrok SN z 6.3.2002 r.
III RN 75/01,OSNP 2002/17/401, aprobowane przez B. Adamiak w: B. Adamiak,
J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2021,
s. 901-902 nb. 33). Przede wszystkim jednak, przez nową okoliczność istotną dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (wyrok NSA z 25.6.1985 r. I SA 185/85, ONSA 1985/1/35, aprobowany przez B. Adamiak - op. cit., s. 902, nb. 34).
6.4. Już w tym miejscu należy zatem ujawnić, że Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, sporządzona w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy nr [...] z [...] września 2020 r. nie może być uznana za "nowy dowód" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dokument ten powstał bowiem już po wydaniu ostatecznej decyzji Kolegium z 25 maja 2018 r. znak: KOC/304/Ar/18, a zatem nie istniał w dniu wydania spornej decyzji ostatecznej.
6.5. W związku z powyższym, należało zbadać, czy organy prawidłowo uznały, że kwestie podnoszone przez stronę skarżącą nie stanowią "nowych okoliczności"
w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Strona skarżąca w pismach składanych w toku wznowionego postępowania wskazywała na różnice w określaniu – w różnych analizach urbanistycznych – poszczególnych parametrów niektórych budynków zlokalizowanych w obszarze analizowanym, takich jak: powierzchnia zabudowy, powierzchnia działek, wskaźnik zabudowy, szerokość elewacji frontowej, liczba kondygnacji, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokość głównej kalenicy czy liczba kondygnacji.
6.6. W ocenie Sądu, kwestie podnoszone przez stronę skarżącą nie stanowią jednak "nowych okoliczności" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W toku postepowania zakończonego wydaniem decyzji SKO z 25 maja 2018 r. znak: KOC/304/Ar/18, przeprowadzono bowiem analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało ostatecznie zakończone,
a jego wyniki zostały pozytywnie zweryfikowane przez sądy administracyjne obu instancji. Sąd nie kwestionuje, że występują różnice w wartościach poszczególnych parametrów budynków zlokalizowanych na nieruchomościach w obszarze analizowanym w różnych postępowaniach administracyjnych i – co za tym idzie –
w różnych analizach funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Istotnie, taki stan rzeczy może nasuwać przypuszczenia co do tego, że w którymś z tych postępowań (niekoniecznie w tym, którego dotyczy niniejsza sprawa) doszło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Niemniej jednak rację mają organy obu instancji co do tego, że w postępowaniu zakończonym sporną decyzją SKO z 25 maja 2018 r. znak: KOC/304/Ar/18, przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy
i zagospodarowania terenu, a orzekające w sprawie organy dokonały oceny tego dowodu i zgodnie z wynikającymi z niego okolicznościami ustaliły stan faktyczny.
W związku z tym, organy orzekające w postępowaniu zwyczajnym ustaliły takie okoliczności, jak charakteryzujące zabudowę w obszarze analizowanym: powierzchnia zabudowy, powierzchnia działek, wskaźnik zabudowy, szerokość elewacji frontowej, liczba kondygnacji, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokość głównej kalenicy czy liczba kondygnacji.
6.7. Sąd podziela w tym zakresie zapatrywania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z 10 grudnia 2019 r. (I OSK 1874/17, LEX nr 2768236) przyjął,
że błędna ocena dowodu, który istniał i był znany organowi nie może stanowić uzasadnienia wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dowody na istnienie okoliczności, o których mowa w tym przepisie, nie mogą znajdować się
w aktach sprawy administracyjnej zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji, aby możliwe było na podstawie tych okoliczności wznowienie postępowania. Regułą
w postępowaniu administracyjnym jest prowadzenie postępowania dowodowego przed wydaniem decyzji, a nie wydanie decyzji ostatecznej i dopiero w postępowaniu wznowieniowym prowadzenie postępowania dowodowego. Sama zmiana oceny dowodów nie może stanowić podstawy do podważenia trwałości decyzji w trybie wznowienia postępowania. Chodzi zatem o nowe okoliczności faktyczne, nie zaś
o ponowną ocenę, lecz inaczej dokonaną. W ocenie Sądu, z analogiczną sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Oto bowiem strona skarżąca wskazuje na inaczej dokonaną ocenę okoliczności faktycznych, domagając się uwzględnienia
(w ramach tej oceny) powstałego po wydaniu spornej decyzji dokumentu: analizy urbanistycznej z innego postępowania administracyjnego.
6.6. Wobec tego należało stwierdzić, że organy obu instancji prawidłowo stwierdziły brak podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej SKO w sprawie ustalenia warunków zabudowy w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wydane po wznowieniu postępowania decyzje nie naruszają zatem art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem, organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia
na podstawie art. 145 § 1 k.p.a.
7. W ocenie Sądu, nie są również uzasadnione zarzuty skargi wskazujące, że organy ograniczyły badanie zaistnienia podstawy wznowienia postępowania w postaci "ujawnienia się nowych okoliczności lub nowych dowodów" jedynie do stwierdzenia, że nie ujawniły się nowe dowody i zaniechanie zbadania czy ujawniły się nowe okoliczności. Przeciwnie, kwestia nowych dowodów została rozpatrzona w zaskarżonej decyzji w sposób zwięzły, wskazując, że skoro "nowa analiza" powstała po wydaniu spornej decyzji SKO 25 maja 2018 r. znak: KOC/304/Ar/18, to nie mogła stanowić "dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, nieznanego organowi, który wydał decyzję". Cała reszta rozważań organu jest poświęcona kwestii tego, czy w sprawie wystąpiły nowe okoliczności w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd te rozważania uznał za prawidłowe.
7.1. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo wskazały również na różnicę między zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych a istnieniem "nowej okoliczności istniejącej
w dniu wydania decyzji, nieznanej organowi, który wydał decyzję". Z wniosku
o wznowienie i pism składanych przez Wspólnotę w toku postępowania administracyjnego i sądowego niezbicie wynika, że skarżąca nie powołuje żadnych nowych okoliczności w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., lecz zarzuca organowi błąd w ocenie sporządzonej wówczas analizy urbanistycznej – przez pryzmat nieistniejącego wówczas dowodu w postaci "nowej" analizy urbanistycznej, która powstała po wydaniu spornej decyzji. Sąd podkreśla, że nowość okoliczności musi być rozumiana w sposób ścisły, albowiem wznowienie postępowania jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. Z uwagi na tę zasadę, wynikającą z art. 16 k.p.a., niedopuszczalne jest aby wznowienie postępowania traktować jako otwieranie po raz kolejny prawomocnie zakończonego postępowania administracyjnego po to tylko, aby odmiennie – niż pierwotnie – ocenić zgromadzone wówczas dowody.
7.3. Sąd stwierdził natomiast, że organy nie miały uzasadnionych podstaw aby dwukrotnie w tej samej sprawie wznawiać postępowanie administracyjne na podstawie wniosku tej samej strony – raz na podstawie wniosku z 7 października 2020 r. (zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji), a następnie na podstawie wniosku
z 23 marca 2021 r. (zakończone decyzją SKO z 24 listopada 2022 r. znak: KOC/4778/Ar/22). W ocenie Sądu, z uwagi na tożsamość postępowania, którego wznowienia domagała się strona skarżąca, jak i ze względu na tożsamość podmiotową, wniosek z 23 marca 2021 r. należało potraktować jako rozszerzenie argumentacji wnioskodawcy. Uchybienie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy,
a zatem nie pozwalało Sądowi na uchylenie zaskarżonej decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Nawet bowiem gdyby organ prawidłowo rozpoznał te dwa pisma
w jednym wznowionym postępowaniu administracyjnym, to winien był dojść do takich samych konkluzji, jak zawarte w zaskarżonej obecnie decyzji. Należy przy tym zauważyć, że skargi na obie ww. decyzje zostały rozpatrzone przez Sąd w ten sam sposób (por. wyrok WSA w Warszawie z 11 maja 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 320/23).
8. Zarzuty skargi okazały się zatem niezasadne. Sąd nie stwierdził również aby przy wydaniu zaskarżonego aktu doszło do innych uchybień, które uzasadniałyby jego uchylenie lub stwierdzenie jego nieważności. Wobec tego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Z tych przyczyn Sąd orzekł, jak w sentencji.