VII SA/Wa 2701/23

VII SA/Wa 2701/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-08-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Rudnicki /sprawozdawca/
Izabela Ostrowska /przewodniczący/
Katarzyna Tomiło-Nawrocka
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne
Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 107§ 1, art. 138 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.) asesor WSA Katarzyna Tomiło-Nawrocka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...]maja 2023 r. znak [...] w przedmiocie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oddala skargę
Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2023 r. znak [...] Rada Doskonałości Naukowej (dalej: "Rada") na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (dalej: "ustawa o stopniach naukowych") w zw. z art. 179 ust. 2 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z 3 lipca 2018 r. (dalej: "przepisy wprowadzające") po rozpatrzeniu odwołania J. S. z od uchwały nr [...] Rady Dyscypliny Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] (dalej: "RDNM") z [...] listopada 2022 r. - utrzymała w mocy tą uchwałę.
Uzasadniając decyzje Rada wyjaśniła, że dr J. S. uzyskała dyplom lekarza w 2003 r. w Akademii Medycznej w [...], a stopień naukowy doktora w 2008 roku na tej samej uczelni. Obecnie pracuje, jako asystent w Katedrze Zdrowia Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w [...]. J. S., jako osiągnięcie naukowe będące podstawą ubiegania się o stopień naukowy doktora habilitowanego w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki medyczne wskazała monografię naukową pt. Zaburzenia snu u personelu medycznego wykonującego pracę zmianową z uwzględnieniem aktywności okołodobowej. J. S. jest współautorką 5 oryginalnych prac opublikowanych na liście JOR, wszystkie po uzyskaniu stopnia naukowego doktora (w 2 jest pierwszym autorem) oraz 11 oryginalnych prac opublikowanych w czasopismach nieposiadających IF (6 po uzyskaniu stopnia naukowego doktora), w 3 z nich jest pierwszą autorką. Dorobek dr J. S. (uzupełnia 5 prac poglądowych, w tym 1 w czasopiśmie z listy JCR. Łączny IF) wynosi 15,374, w tym prac oryginalnych 12,314, a liczba punktów MNiSW 252, w tym 202 za prace oryginalne. Prace współautorstwa J. S. były cytowane 38 razy, a indeks h wynosi 3.
W dokumentacji bark jest informacji o udziale w realizacji projektów badawczych finansowanych ze źródeł zewnętrznych oraz o stażach naukowych. J. S. wszczęła 30 kwietnia 2019 roku postępowanie o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki medyczne na podstawie ustawy o stopniach naukowych, wskazując, jako jednostkę do przeprowadzenia tego postępowania II Wydział Lekarski WUM. Rada Wydziału tej jednostki odmówiła przeprowadzenia tego postępowania, wobec czego Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułu Naukowego skierowała tę sprawę 30 lipca 2019 r. do Uniwersytetu [...]. 19 września 2019 r. powołano w Uniwersytecie [...] 3 członków komisji habilitacyjnej, a 14 października 2019 roku Centralna Komisja powołała całą komisję habilitacyjną w 7-osobowym składzie, w tym 3 recenzentów. Na podstawie recenzji (1 pozytywna, 1 negatywna, w jednej brak konkluzji) oraz opinii pozostałych członków i dyskusji 28 lutego 2020 roku Komisja habilitacyjna wyraziła pozytywną opinię na temat osiągnięć dr J. S. i podjęła uchwałę w sprawie nadania jej stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk medycznych w dyscyplinie medycyna..
Rada Naukowa Dyscypliny Nauki Medyczne Uniwersytetu [...] podjęła uchwałę w tej sprawie nr [...] z [...] czerwca 2020 r. o odmowie nadania J. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego, wskazując w uzasadnieniu na błędy metodologiczne w monografii wskazanej, jako podstawowe osiągnięcie naukowe (brak grupy kontrolnej, brak walidacji narzędzia badawczego, brak opisu modelu badań), brak kompetencji recenzentów monografii habilitacyjnej, którzy nie reprezentowali kierunku badań będących przedmiotem monografii (zaburzeń snu),niewielki dorobek publikacyjny i mały udział w jego powstaniu J. S., słabą pozycję w środowisku naukowym, której miarą były niskie wartości wskaźników bibliometrycznych.
6 lipca 2020 r. J. S. odwołała się do Centralnej Komisji od ww. uchwały nr [...] Rady Naukowej Dyscypliny Nauki Medyczne Uniwersytetu [...]. Na podstawie tego odwołania i pozytywnej opinii z 22 listopada 2020 r. dr. hab. M. G., recenzenta powołanego przez Centralną Komisję, wnioskującego o uznanie zasadności odwołania, Centralna Komisja decyzją z [...] grudnia 2020 r. uchyliła zaskarżoną uchwałę nr [...] i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia [...] Uniwersytetowi Medycznemu.
[...] września 2021 roku Rada Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego podjęła uchwałę nr [...] w sprawie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki medyczne J. S., w której podtrzymano negatywną ocenę osiągnięć naukowych J. S., wskazując między innymi na: niedociągnięcia i błędy metodologiczne monografii, brak przekonywującej argumentacji pozytywnych recenzji i opinii członków komisji habilitacyjnej o istotnym wkładzie dorobku J. S. w rozwój dyscypliny nauki medyczne, brak spełniania wymogu znacznego wkładu osiągnięcia naukowego w rozwój dyscypliny nauki medyczne, brak istotnej aktywności naukowej J. S.
9 grudnia 2021 r. J. S. odwołała się od tej uchwały do Rady Doskonałości Naukowej. Powołany przez Radę recenzent prof. D. N. w swojej opinii uznał odwołanie dr J. S. od uchwały nr [...] Rady Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego odmawiającej nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego dr J. S. za bezzasadne szeroko to uzasadniając.
Rada Doskonałości Naukowej decyzją z [...] czerwca 2022 r. uchyliła zaskarżoną uchwałę nr [...] Rady Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego ze względów formalnych i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia [...] Uniwersytetowi Medycznemu w [...]. Rada stwierdziła, że w głosowaniu Rady Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego nie zastosowano się do przepisów ustawy o stopniach i tytule naukowym co stanowi formalną podstawę do przyjęcia odwołania.
Rada Dyscypliny Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] uchwalą nr [...] z [...] listopada 2022 r. odmówiła nadania J. S. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki medyczne. W uzasadnieniu uchwały wskazano na istotne ograniczenia metodologiczne i niedociągnięcia merytoryczne monografii będącej podstawą ubiegania się o stopień naukowy doktora habilitowanego polegające na przeprowadzeniu wyłącznie badań ankietowych, które umożliwiły tylko ilościowy opis częstości występowania analizowanych zmiennych w badanej populacji bez możliwości wyjaśnienia mechanizmów tych zjawisk, brak przeprowadzenia badań polisomnograficznych, w tym EEG, EKG i EMG, które stanowią podstawę badania snu i umożliwiają analizę procesów zachodzących w organizmie człowieka podczas snu, brak grupy kontrolnej. Poważne zastrzeżenia dotyczyły również pozostałego dorobku naukowego J. S., który nie spełniał głównych przesłanek wymaganych do nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego, w tym między innymi bardzo niskiego dorobku naukowego, braku znacznego powiększenia dorobku po doktoracie. W tym czasie habilitantka miała znaczny wkład (pierwszy autor) w powstaniu 2 prac oryginalnych opublikowanych w czasopismach z niskim IF (łączny IF tych prac 2,24, co stanowi niespełna 15% wartości całościowego dorobku IF po doktoracie). Dorobek publikacyjny Kandydatki dotyczy głównie prac oryginalnych z zakresu biologii molekularnej (łączny IF tych prac 10,072, co stanowi 65% całego dorobku, ale deklarowany udział dr J. S. w ich powstaniu wynosił tylko 5%). J. S. odwołała się do Rady od ww. uchwały nr [...]
Zgodnie z art. 179 ust. 10 Przepisów wprowadzających Rada wstępuje w prawa Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Na podstawie art. 189 ust. 4 tej ustawy z dniem 31 grudnia 2020 r. znosi się Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. W związku powyższym w przedmiotowym postępowaniu Rada Doskonałości Naukowej prowadzi sprawę w następstwie prawnym Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Zgodnie z art. 179 ust. 2 Przepisów wprowadzających w okresie od dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, tj. w okresie od 1 października 2018 r. do 30 kwietnia 2019 r. przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczyna się na podstawie przepisów dotychczasowych. Z uwagi na powyższe zastosowanie znalazła ustawa z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.
Centralna Komisja zgodnie z art. 35 ustawy o stopniach naukowych podejmuje uchwały po zasięgnięciu opinii co najmniej jednego recenzenta. Uchwały o niezatwierdzeniu uchwał o nadanie stopnia lub odmowie przedstawienia kandydata do tytułu profesora w sprawach, o których mowa w art. 15 ust. 2 oraz w art. 28 ust. 4, mogą być podjęte po zasięgnięciu opinii co najmniej dwóch recenzentów, w tym co najmniej jednego spoza składu Centralnej Komisji.
W niniejszej sprawie Rada powołała recenzenta prof. A. W., którego opinia kończy się negatywną konkluzją, wykazując, iż odwołanie nie zawiera argumentów formalnych, ani też merytorycznych, uzasadniających uchylenie zaskarżonej uchwały nr [...] Rady Dyscypliny Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego w [...]. Sporządzona w sprawie recenzja przez rzeczoznawcę Rady Doskonałości Naukowej jest jednoznacznie negatywna dla habilitantki.
Zespół III Nauk Medycznych i Nauk o Zdrowiu Rady Doskonałości Naukowej 9 maja 2023 r. po zapoznaniu się z recenzją sporządzoną w postępowaniu odwoławczym i pełną dokumentacją sprawy wraz z odwołaniem J. S. od uchwały nr [...] Rady Dyscypliny Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] z [...] listopada 2022 r. w głosowaniu tajnym wypowiedział się przeciw uwzględnieniu odwołania i uchyleniu zaskarżonej uchwały. Prezydium Rady Doskonałości Naukowej [...] maja 2023 r., po zapoznaniu się z pełną dokumentacją sprawy oraz ze stanowiskiem Zespołu postanowiło w głosowaniu tajnym nie uwzględnić odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę i podjęło decyzję o odmowie poparcia odwołania dr J. S. od uchwały nr [...] Rady Dyscypliny Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego w [...]. Tym samym Prezydium utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Dyscypliny Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego w [...].
Z akt sprawy wynika, że zaskarżona uchwała nr [...] Rady Dyscypliny Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] podjęta została po rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności, w tym wzięciu pod uwagę braku spełnienia wymogów z art. 16 ustawy o stopniach naukowych. Postępowanie habilitacyjne zostało przeprowadzone z należytą starannością i z zachowaniem wszelkich procedur wynikających z tych regulacji. Od strony formalnej postępowanie zostało przeprowadzone bez zarzutu o czym świadczy wyjątkowo staranna dokumentacja każdego etapu postępowania habilitacyjnego.
Rada nie znalazła podstaw do uwzględnienia odwołania strony. Analiza akt sprawy wykazała jednoznacznie, że przeprowadzone czynności odbywały się z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa z zachowaniem zasady rzetelności i kompletności; w ramach tych czynności dokonano dokładnego opisu, a także wnikliwej ewaluacji przebiegu obrad, zwłaszcza prowadzonej dyskusji w całości procedowania. Przedmiotem oceny Rady zgodnie z art. 16 ustawy o stopniach naukowych były osiągnięcie naukowe i aktywność naukowa kandydatki. Recenzje przedstawione w sprawie postępowania habilitacyjnego mają charakter merytoryczny i nie zawierają elementów mogących świadczyć o stronniczości wydanych opinii.
Zgodnie zaś z art. 16 ustawy o stopniach naukowych do postępowania habilitacyjnego może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Osiągnięcie, o którym mowa w ust. 1, może stanowić dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie; zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne; część pracy zbiorowej, jeżeli opracowanie wydzielonego zagadnienia jest indywidualnym wkładem osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Obowiązek publikacji nie dotyczy osiągnięć, których przedmiot jest objęty ochroną informacji niejawnych.
Rada uznała, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż strona nie spełnia wymogu ustawy określonego w art. 16 ustawy o stopniach naukowych. Przepisy wskazują jednoznacznie, że osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora muszą stanowić znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz odwołujący musi wykazać się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Już samo stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego nie spełnia choć jednego z tych warunków przesądza o konieczności utrzymania w mocy zaskarżonej uchwały. W niniejszej sprawie Rada uznała, że osiągnięcia naukowe odwołującej nie stanowią znacznego wkładu w rozwój dyscypliny nauki medyczne. Odwołanie J. S. zostało negatywnie zaopiniowane zarówno przez Radę Dyscypliny Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] uchwałą nr [...] z [...] lutego 2023 r., jak i powołanego w tej sprawie przez Radę recenzenta prof. A. W. W uzasadnieniu negatywnych opinii w sprawie odwołania J. S. wskazano, że postępowanie zostało przeprowadzone z należytą rzetelnością i starannością oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami, o czym świadczy między innymi to, że dokumentacja postępowania została udostępniona członkom Rady w formie elektronicznej na e-dysku Rady, dodatkowo kluczowe dokumenty postępowania zostały odczytane członkom Rady przez Zastępcę Przewodniczącego Rady. Na posiedzenie Rady zostali zaproszeni Członkowie Komisji habilitacyjnej i Habilitantka, która miała możliwość zaprezentowania swoich osiągnięć i odniesienia się do pytań i krytycznych ocen jej dorobku naukowego. Rozstrzygnięcie Rady podejmowane jest, jako uchwała w głosowaniu tajnym. Każdy z członków Rady podejmuje decyzję o poparciu bądź odrzuceniu uchwały indywidualnie, zgodnie ze swoim rozeznaniem sprawy, nie jest w swoich decyzjach ograniczony wcześniejszą opinią Komisji habilitacyjnej; członkom Rady zostały odczytane w pełnym brzmieniu wszystkie trzy recenzje w postępowaniu habilitacyjnym, zatem również pozytywna recenzja prof. W. P. oraz obie opinie recenzentów w postępowaniach odwoławczych. Wszystkie zawarte w dokumentacji postępowania habilitacyjnego uchwały zawierają uzasadnienie merytoryczne, które w sposób właściwy umożliwiają pracownikowi naukowemu, członkowi Rady ocenę dorobku naukowego habilitantki; wskazywane sformułowania w opinii Komisji habilitacyjnej nie miały jednak istotnego wpływu na decyzję o poparciu lub odmowie poparcia przez członków Rady uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego dr n. med. J. S., ale wynik głosowania Komisji habilitacyjnej oraz zawarte w dokumentacji postępowania istotne zarzuty merytoryczne, co do jakości i ilość prac naukowych opublikowanych przez habilitantkę. Opinia prof. M. M. nie jest wydana w trybie warunkowym, ale wskazuje ona wyraźnie, że recenzent nie może podjąć decyzji z powodu braku we wniosku o nadanie stopnia doktora habilitowanego ważnych informacji dla wyrażenia przez niego oceny; sposób podpisania dokumentów przez przewodniczącego i sekretarza jest powszechnie stosowaną w postępowaniach habilitacyjnych procedurą i nie miał żadnego wpływu na brak poparcia przez członków Rady uchwały o nadanie stopnia doktora habilitowanego dr n. med. J. S. Niska ocena dorobku naukowego przez członków Rady Dyscypliny Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] wynika z analizy bibliometrycznej publikacji habilitantki i jest uzasadniona; wymóg dotyczący znacznego zwiększenia dorobku naukowego po uzyskaniu stopnia doktora nie jest zapisany w przytoczonym art. 16 Ustawy, ale uzasadnione jest oczekiwanie, że ten obszar działalność naukowej powinien ulec znacznemu zwiększeniu po uzyskaniu stopnia doktora, bowiem w przeciwnym przypadku ten sam dorobek naukowy mógłby być podstawą do nadania dwóch stopni naukowych (doktora i doktora habilitowanego).
Treść wyciągu z protokołu z posiedzenia Rady Dyscypliny Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego z [...] listopada 2022 r. opisuje zgodną z przepisami prawa, starannie i rzetelnie przeprowadzaną dyskusję nad uchwałą o nadaniu, a następnie odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. Lista członków Rady Dyscypliny Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego wskazuje, że w skład Rady wchodzą także osoby ze stopniem naukowym doktora habilitowanego niezatrudnieni na stanowisku profesora Uczelni.
Powodem odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego J. S. były błędy i ograniczenia metodologiczne oraz merytoryczne monografii wskazanej, jako podstawowe osiągnięcie w ubieganiu się o ten awans naukowy, jak również ocena pozostałych osiągnięć i aktywności naukowej Kandydatki, które jako zbyt niskie nie spełniały wymogów stawianych przed kandydatami do tego stopnia naukowego.
Rada przychyliła się do powyższej argumentacji odnoszącej się do braku zasadności podniesionych zarzutów przez odwołującą. Ponadto odnosząc się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu J. S. Rada wyjaśniła, że Rada Dyscypliny Nauki Medyczne [...] Uniwersytetu Medycznego dochowała wszelkiej staranności w analizie zgromadzonego materiału i przeprowadzeniu tego postępowania, w szczególności recenzje habilitacyjne, opinie pozostałych członków Komisji habilitacyjnej, wyniki głosowania Komisji oraz opinie recenzentów powołanych w postępowaniu odwoławczym przez Centralną Komisją i Radą Doskonałości Naukowej były dostępne wszystkim członkom Rady oraz dodatkowo odczytane podczas jej posiedzenia. Na każdym etapie postępowania J. S. była informowana o jej uprawnieniach tj. prawie do wglądu w akta sprawy, sporządzanie notatek, kopii lub odpisów oraz prawie do wypowiedzi dotyczących postępowania.
Na posiedzenie Rady została zaproszona habilitantka i członkowie Komisji habilitacyjnej z prawem zadawania pytań i zabierania głosu w dyskusji.
Rada nie pominęła okoliczności przemawiających na korzyść habilitantki, bowiem podczas posiedzenia Rady odczytano wszystkie recenzje, w tym pozytywne. Kandydatka miała także możliwość przedstawienia swoich osiągnięć oraz złożenia wyjaśnień i odniesienia się do wypowiedzi członków Rady.
Uchwała o odmowie nadania J. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego została podjęta bezwzględną większością głosów, przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania, także doktorów habilitowanych niezatrudnionych na stanowisku profesora uczelni. Rada Dyscypliny Nauki Medyczne [...]UM liczy 60 członków, w przedmiotowym głosowaniu wzięło udział 38 członków, przy niezbędnym minimum 30 osób. Przedmiotowa sprawa była procedowana na podstawie przepisów obowiązujących przed wejściem w życie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, ale przez nowy organ tj. Radę Dyscypliny Nauki Medyczne [...]UM.
Zgodnie z obowiązującym orzecznictwem uchwały organu nadającego stopnie naukowe mają charakter aktu samodzielnego, a nie deklaratoryjnego, nie muszą więc stanowić powtórzenia wyników głosowania z etapów poprzednich tzn. uchwała negatywna (o odmowie nadania stopnia naukowego) może być podjęta także wówczas, gdy wszystkie poprzedzające je uchwały miały charakter pozytywny. Uchwała o nadaniu/odmowie nadania stopnia naukowego nie jest wypadkową poprzednich uchwał, ale samodzielnym aktem będącym wynikiem oceny osiągnięć naukowych kandydata.
Recenzenci powołani w toku postępowania są specjalistami z zakresu przedłożonych do oceny J. S. osiągnięć naukowych, a recenzje zostały sporządzone rzetelnie i z poszanowaniem obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa.
Rada Naukowa Dyscypliny Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] wnikliwie rozpatrzyła cały materiał dowodowy sprawy oraz podjęła odpowiednie czynności zmierzające do podjęcia uchwały o nadaniu lub o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego, a także, zadbała o to, by uzasadnienie uchwały przedstawiało motywy rozstrzygnięcia, w tym zawierało ocenę osiągnięcia naukowego oraz wkładu w rozwój dyscypliny habilitantki. Zdaniem Rady Doskonałości Naukowej uzasadnienie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego zawarte w uchwale świadczy o tym, że Rada Naukowa Dyscypliny rzetelnie i wnikliwie rozpatrzyła materiał dowodowy zebrany w sprawie podejmując ostatecznie niezależną uchwałą o odmowie Habilitantce nadania stopnia doktora habilitowanego wobec uzyskania bezwzględnej większości w głosowaniu. W formułowaniu oceny przedyskutowano zarówno argumenty zgromadzone w dokumentacji przemawiające za spełnieniem przez kandydatkę ustawowych przesłanek, jak i te przemawiające przeciwko spełnienia tych wymogów przez nią. Na posiedzeniu Rady Dyscypliny przedstawiano materiały dotyczące odwołania i opinii rzeczoznawców RDN, a następnie w dostateczny sposób przedyskutowano całą sprawę odwołania J. S.
W zakresie oceny istotności aktywności naukowej habilitantki Rada podzieliła w pełni stanowisko wyrażone przez Radę Dyscypliny oraz rzeczoznawców Rady, którzy jednomyślnie uznali, iż osiągnięcia naukowe odwołującej są niewystarczające do nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki medyczne. W opinii Rady szczegółowo zostały przedstawione odwołującej przyczyny odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki medyczne. Specyfika postępowania odwoławczego przed Radą polega na tym, że powołane postępowanie odwoławcze nie stwarza odwołującej płaszczyzny toczenia dyskusji na temat sporządzonych recenzji. Ocena dorobku naukowego wynika z opinii recenzentów i opinii komisji habilitacyjnej, które są podstawową częścią materiału dowodowego w przewodach habilitacyjnych. Dotychczasowe orzecznictwo sądowe potwierdziło, że negatywne oceny recenzentów nie mogą być zaprzeczane wyjaśnieniami odwołującego.
Uchybienia formalne Rady Naukowej Medycznego [...] Uniwersytetu Medycznego w sprawie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego zostały w toku postępowania przed Radą Dyscypliny Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] naprawione. Dorobek J. S. oceniony został za niewystarczający prawie przez wszystkich członków Rady. Kierując się tymi przesłankami Rada miała prawo do negatywnego werdyktu w sprawie, co też uczyniła po merytorycznej dyskusji i rozważeniu "za" i "przeciw". Powołani przez Radę rzeczoznawcy są jednomyślni w opinii, że brak jest podstaw do przyjęcia odwołania z uwagi, iż osiągnięcia naukowej habilitantki nie spełniają kryteriów ustawowych.
Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut odwołującej w przedmiocie sporządzenia niewłaściwego uzasadnienia uchwały wydanego przez Radę Dyscypliny. Z uzasadnienia do uchwały nr [...] wynika, że Rada Dyscypliny szczegółowo zapoznała z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie w postępowaniu przed Radą Dyscypliny w tym uzasadnieniem uchwały Komisji habilitacyjnej. W świetle obowiązujących przepisów, głosy wszystkich członków Komisji Habilitacyjnej są równoważne, a opinia Komisji habilitacyjnej nie jest wiążącą dla Rady Dyscypliny Nauk Medycznych, która ma prawo podjęcia uchwały odmiennej od konkluzji recenzentów i opinii Komisji habilitacyjnej, co w niniejszej sprawie miało miejsce.
Przed podjęciem swojej uchwały w sprawie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego Rada Dyscypliny zapoznała się z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie w tym z recenzjami, a więc wyrobiła sobie własne zdanie w sprawie poddanej następnie głosowaniu podczas posiedzenia Rady. Ponadto członkom Rady były udostępnione wszystkie materiały z postępowania habilitacyjnego. W uzasadnieniu uchwały jednoznacznie podano przyczynę podjętej decyzji, którą jest brak wystarczającego dorobku naukowego spełniającego ustawowe wymagania. Rozstrzygniecie podjęte przez Radę Dyscypliny zawiera szczegółowe uzasadnienie. Odwołuje się ono we właściwy sposób do uzasadnienia uchwały Komisji habilitacyjnej i jest wystarczające do zrozumienia przyczyn podjętej decyzji. Na podkreślenie wymaga, że z uwagi na art. 20 ust. 1 ustawy o stopniach, końcowe uchwały podejmowane przez właściwą jednostkę organizacyjną są podejmowane w głosowaniu tajnym, co stanowi utrudnienie w sporządzeniu szczegółowego uzasadnienia uchwały, w pełni odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Zatem brak pełnego uzasadnienia uchwały zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. nie stanowi naruszenia prawa, dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uchylenia uchwały. Opinie komisji habilitacyjnej w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia naukowego nie są objęte dyspozycją art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych. W tej sytuacji przedmiotem odwołania może być tylko końcowa uchwała rady jednostki organizacyjnej odmawiająca nadania stopnia naukowego.
Mając na uwadze fakt, że Rada jest organem kolegialnym i podejmuje uchwały w głosowaniu tajnym oraz że przepisy ustawy kodeks postępowania administracyjnego stosuje się w przedmiotowej sprawie odpowiednio - uchwała nie musi spełniać wszystkich warunków określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Uchwała zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Tym samym sporządzone uzasadnienie uchwały nie narusza art. 107 § 1 pkt. 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r.
Odnosząc się do zarzutów strony sformułowanych w odwołaniu Rada przytoczyła fragmenty wyroków sądów administracyjnych odnoszących się do kontroli postępowania administracyjnego związanego z postępowaniem habilitacyjnym, które ma odpowiednie zastosowanie w przedmiotowej sprawie.
Z tą decyzja nie zgodziła się skarżąca, wnosząc pismem datowanym na 13 października 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Decyzji zarzucała:
"(...) naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć i miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej, jako kpa) w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (dalej, jako ustawa) w zw. z art. 179 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - poprzez uchybienie obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia przez Radę Doskonałości Naukowej (dalej, jako organ II instancji) stanu faktycznego, z czym związany jest obowiązek wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a także właściwego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia;
2) art. 136 § 2 oraz art. 80 kpa w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy) w zw. z art. 179 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - poprzez pominięcie wiążących wytycznych zawartych w decyzji nr [...] Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2020 r., które to wytyczne miały wiążący charakter dla organu I instancji, jak i komisji habilitacyjnej;
3) art. 20 ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy w zw. z art. 179 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce poprzez zastosowanie przez organ I instancji przepisów załącznika nr 1 do uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu Medycznego w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. "Zasady i tryb postępowania w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego", w szczególności § 7 ust. 2 tych przepisów dopuszczając do głosowania wyłącznie profesorów i profesorów uczelni, a zatem kręgu osób niezgodne z art. 20 ust. 2 ustawy;
4) art. 21 ust. 2 ustawy w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 18a ust. 8 i 11 ustawy w zw. z art. 179 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas, gdy komisja habilitacyjna wydała uchwałę "o przedłożeniu wniosku o w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego dr n. med. J. S.", a zatem uchwałę niezgodną z przepisami regulującymi jej wydanie;
5) art. 21 ust. 2 ustawy w zw. z art. 80 kpa - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w przypadku, gdy recenzja prof. dr. hab. M. M. została sporządzona w trybie warunkowym tj. uzależnionym od rozmowy przeprowadzonej z osobą ubiegającą się o nadanie stopnia doktora habilitowanego;
6) art. 21 ust. 2 ustawy w zw. z art. 124 § 1 kpa w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy – poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, który przyjął w trybie nieprzewidzianym przepisami prawa, że treść dokumentów w postaci uzasadnienia uchwały komisji habilitacyjnej oraz protokołu posiedzenia tego gremium, a także samej uchwały została ostatecznie zatwierdzona, podczas gdy dokumenty te zostały podpisane jedynie przez przewodniczącego i sekretarza komisji habilitacyjnej;
7) art. 21 ust. 2 ustawy w zw. z art. 107 § 1 pkt 9 kpa w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy - poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji, która została podpisana wyłącznie przez przewodniczącego tego organu, a także przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię lub zastosowanie, tj.:
1) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy poprzez przyjęcie, że organ I instancji mógł przyjąć przesłanki warunkujące nadanie stopnia doktora habilitowanego, które nie wynikają z przepisów prawa, tzn. przesłanki dotyczącej znacznego zwiększenia dorobku naukowego po uzyskaniu stopnia doktora, o czym mowa jest na s. 2 decyzji organu I instancji;
2) art. 20 ust. 1 i 2 ustawy - poprzez przyjęcie, że organ I instancji mógł powołać się w wydanej przez siebie decyzji na § 7 załącznika nr 1 do uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu Medycznego w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. "Zasady i tryb postępowania w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego", które stanowią, że organ I instancji podejmuje decyzje w jawnym głosowaniu zwykłą większością głosów, co wobec treści wyciągu z protokołu posiedzenia tego organu z dnia 25 listopada 2022 r. uniemożliwia rzeczywiste odtworzenie prawidłowości zastosowanych przez organ I instancji przepisów;
3) art. 20 ust. 2 ustawy - poprzez przyjęcie, że wyłącznie osoby zatrudnione na stanowisku profesora i profesora uczelni organu I instancji są uprawnione do głosowania nad uchwałą odmawiającą nadania stopnia doktora habilitowanego, a zatem także potencjalne osoby legitymujące się wyłącznie stopniem doktora, przy jednoczesnym pominięciu i niedopuszczeniu do głosowania osób legitymujących się stopniem doktor habilitowanego, a niezatrudnionych na stanowisku profesora uczelni".
Uzasadniając skargę skarżąca wyjaśniła, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, ale także doktryną prawa postępowanie habilitacyjne jest szczególnego rodzaju postępowaniem administracyjnym, co wynika z treści art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych. Konstrukcja odpowiedniego stosowania prawa ma niejednolity charakter. Może ona dopuszczać stosowanie odnośnych przepisów prawa bez zmian bądź z modyfikacjami. Niektóre z odnośnych przepisów aktu normatywnego nie mogą być przy tym stosowane, głównie z uwagi na ich bezprzedmiotowość lub sprzeczność z przepisami ustanowionymi dla stosunków wyjściowych. Można więc przyjąć, że odpowiednie stosowanie prawa polega na najnormalniejszym stosowaniu określonych przepisów do drugiego zakresu odesłania, z tym jednak, że całkowicie nie mają zastosowania bądź też w pewnej części swej treści ulegają zmianie te spośród nich, które ze względu na treść swych postanowień są bezprzedmiotowe lub sprzeczne z przepisami normującymi dane stosunki, do których mają być one zastosowane. Odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora habilitowanego odnosi się jedynie do materii nieuregulowanej w tych ustawach. Oznacza to, że jeżeli zawierają one szczególną regulację - lex specialis - to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów kpa. W innych wypadkach zasadne jest twierdzenie, że dane zagadnienia regulowane w omawianej ustawie mogą być uzupełniane przez odpowiednio stosowane przepisy kpa. Omawiane postępowania są postępowaniami administracyjnymi prowadzonymi na podstawie odpowiednio stosowanych regulacji k.p.a., z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych zamieszczonych.
Mimo iż uchwała o nadaniu stopnia doktora habilitowanego albo o odmowie jego nadania może nie być wprost uważana za decyzję administracyjną (zbędny byłby wtedy bowiem art. 29 ust. 1 zdanie drugie ustawy o stopniach naukowych, to od dawna nie ulega wątpliwości, że uchwały te winny spełniać odpowiednio wymogi stawiane art. 107 § 3 k.p.a.
Decyzja administracyjna stanowi jedną z prawnych form działania administracji publicznej. Akt ten jest jednostronnym i władczym oświadczeniem woli organu administracji publicznej, opartym na powszechnie obowiązujących przepisach prawa, skierowanym do konkretnego adresata, celem ukształtowania jego sytuacji prawnej. Skoro zatem, w rozumieniu procesowym, właściwy organ podmiotu habilitującego wydaje decyzję administracyjną, to rozstrzygnięcie to powinno zawierać elementy i wymogi stanowione w art. 107 § 1 i 3 k.p.a.
Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania, określonej w art. 11 k.p.a. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji/postanowienia w postępowaniu sądowym, w toku którego nie jest możliwe uzupełnienie przeprowadzonego postępowania administracyjnego o stosowną argumentację prawną, i wyręczanie w ten sposób organów administracji w dokonaniu oceny w kwestii spełnienia przesłanek ustawowych, uzasadniających wydanie konkretnej decyzji. Ustawodawca jednoznacznie nałożył na organy obowiązek przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.) oraz oceny sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). W tym kontekście osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego ma prawo wiedzieć, a organ ma obowiązek to uzasadnić, dlaczego pozytywna opinia komisji habilitacyjnej, w tym pozytywne recenzje, nie zostały uznane za wiarygodne. Obowiązek ten nabiera szczególnego znaczenia na gruncie art. 18a ust. 13 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych, gdzie zgodnie z wolą ustawodawcy rozbieżność pomiędzy opiniami komisji habilitacyjnej, a uchwałami rady jednostki organizacyjnej, po przeprowadzeniu przez Centralną Komisję postępowania wyjaśniającego, mogą stanowić przesłankę do działań Centralnej Komisji, o których mowa w art. 9 ust. 1-3. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że rozbieżność uchwały organu I instancji w stosunku do opinii komisji habilitacyjnej musi być szczególnie uzasadniona poprzez wykazanie dlaczego opinia ta nie została uwzględniona i przyjęta przez organ I instancji. Nie ulega wątpliwości, że obowiązkom tym organ I instancji uchybił.
Skarżąc przywołała art. 107 § 1 k.p.a. i stwierdziła, że aby uznać, że uchwała wydana przez właściwy organ podmiotu habilitującego ma przymiot decyzji administracyjnej, winna zawierać ona oznaczenie tego organu, wskazanie osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, w stosunku do której jest ona wydawana, rozstrzygnięcie rozumiane, jako nadanie albo odmowa nadania stopnia doktora habilitowanego oraz podpis właściwej osoby. Jak wynika z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. zaskarżona uchwała winna być podpisana przez wszystkie osoby, które brały udział w jej podjęciu, a nie wyłącznie Przewodniczącego organu I instancji. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych podpis upoważnionego do wydania decyzji pracownika organu ma zasadnicze znaczenie dla strony postępowania, bowiem potwierdza wyrażoną w rozstrzygnięciu wolę organu. Jednym z podstawowych wymogów konstytutywnych decyzji, od spełnienia którego uzależnione jest nadanie decyzji bytu prawnego, jest podpis. W przypadku organu kolegialnego, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, podpis wszystkich członków organu kolegialnego, Brak odręcznego podpisu pod decyzją wszystkich osób zobowiązanych do jej podpisania sprawia, że decyzję tę należy uznać za wydaną z rażącym naruszeniem prawa, bowiem nie zawiera ona jednego z istotnych jej elementów. Wada taka nie może być też usunięta poprzez uzupełnienie podpisu po doręczeniu decyzji stronie, ponieważ nie przewidują tego przepisy dotyczące prostowania i uzupełniania decyzji, zawarte w art. 111-113 k.p.a. Decyzja taka winna być zatem zweryfikowana w trybie instancyjnym lub unieważniona.
Ponadto, naruszenie przez organ I instancji art. 20 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych poprzez zastosowanie przepisów § 7 załącznika nr 1 do uchwały nr [...] Senatu [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] z [...] kwietnia 2021 r. "Zasady i tryb postępowania w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego w [...] Uniwersytecie Medycznych w [...]", stanowi w istocie naruszenie przepisów o właściwości, które w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. winno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały organu I instancji - stosownie do art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Chodzi tu o każdego rodzaju właściwość: rzeczową, miejscową, instancyjną i funkcjonalną. Podstawą stwierdzenia nieważności jest więc jakiekolwiek naruszenie przepisów wyznaczających właściwość organów orzekających w postępowaniu administracyjnym, niezależnie od zakresu, stopnia naruszenia, oraz prawidłowości merytorycznej rozstrzygnięcia.
Rada Dyscypliny Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego w [...], podobnie jak poprzedni organ I instancji, w ramach ponownego rozpatrywania sprawy naruszyła art. 136 § 2 oraz art. 80 kpa w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych w zw. z art. 179 ust. 2 Przepisów wprowadzających - polegające na braku wykonania wytycznych oraz uwzględnienia wiążącej wykładni przepisów prawa normujących postępowanie habilitacyjne zawartych w decyzji nr [...] Rady Doskonałości Naukowej z [...] czerwca 2022 r., a także poprzedzającej ją decyzji nr [...] Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] grudnia 2020 r. Brak zastosowana się do wiążących wytycznych organów odwoławczych przez organ I instancji skutkuje naruszeniem unormowań dotyczących rozstrzygania sprawy na podstawie całości zgromadzonego materiału dowodowego, bowiem pominięte zostają przedmiotowe wytyczne.
W tym kontekście aktualne pozostają zarzuty naruszenia przepisów w postępowaniu habilitacyjnym, podniesione w obu przytoczonych decyzjach organów odwoławczych, gdyż nie zostały one wyeliminowane w ramach ponownego rozpatrywania sprawy przez organy I instancji.
Poszczególne naruszenia, które zostały powyżej przedstawione, nawet w przypadku uznania wystąpienia wyłącznie jednego z nich, dają podstawę, a wręcz obowiązek uchylenia zaskarżonej uchwały, niezależnie od zaistnienia znacznie liczniejszych uchybień procesowych, ale także materialnych, które zostały podniesione na wstępie niniejszej skargi.
Rada w sposób rażący naruszyła obowiązujące przepisy poprzez całkowite pominięcie w dokonanej ocenie materiału dowodowego przedmiotowych okoliczności, które wszak z materiału tego wynikały.
Zaskarżona decyzja narusza także art. 107 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż nie jest pewnym, z jaką datą została ona wydana, gdyż opatrzona została zarówno datą [...] września 2023 r., jak i datą [...] maja 2023 r. Rozbieżność ta nie została wyjaśniona w treści samej decyzji. Ponadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wewnętrznie sprzeczne. Jak wskazano na s. 9 uzasadnienie tej decyzji, w pkt. 4, w głosowaniu nad podjęciem uchwały nr [...] Rady Dyscypliny Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] z [...] listopada 2022 r. brali udział wszyscy uprawnieni, zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy, członkowie tego organu, podczas, gdy sam organ I instancji powołał się na przepisy wskazujące na to, że w przedmiotowym głosowaniu brali udział wyłącznie profesorowie i profesorowie uczelni. Tym samym organ II instancji całkowicie zignorował okoliczność, że organ I instancji zastosował w sprawie przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a przede wszystkim przepisy wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 221 ust. 14 tej ustawy, które znajdują zastosowanie wyłącznie do postępowań wszczynanych od 1 października 2019 r. Kwestię tę potwierdził także recenzent powołany przez Radę Doskonałości Naukowej, prof. A. W., wskazując na to na s. 2 sporządzonej opinii z 3 kwietnia 2023 r.
Organ II instancji wskazuje także, s. 10 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że uchybienia formalne Rady Naukowej [...] Uniwersytetu Medycznego zostały w toku postępowania przez organ I instancji naprawione. Twierdzenie to należy uznać za gołosłowne - organ II instancji nie wyjaśnia przy tym, na czym owa naprawa miałaby polegać - i nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materialne dowodowym.
Poważne zastrzeżenia budzi także przeprowadzone przez organ II instancji postępowanie wyjaśniające. Jak wynika z protokołu posiedzenia Zespołu Nauk Medycznych i Nauk o Zdrowiu Rady Doskonałości Naukowej z 9 maja 2023 r. gremium to poddało pod głosowanie wniosek w sprawie wyrażenia opinii dotyczącej zasadności wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr. hab. J. S. tytułu profesora. W wyniku przeprowadzenia tajnego głosowania Zespół ten wyraził opinię popierającą zasadność wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr. hab. J. S. tytułu profesora w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu, dyscyplinie nauki medyczne. Ponadto, wbrew art. 68 § 1 kpa, z protokołu tego posiedzenia nie wynika, którzy członkowie tego gremium zajęli stanowisko w sprawie, i jakie było to stanowisko. Brak jest bowiem przytoczenia wypowiedzi poszczególnych członków organu II instancji. W konsekwencji należy uznać, że w sposób istotny naruszone zostały także przepisy statutu Rady Doskonałości Naukowej, które nakazują zasięgnięcia w danej sprawie, rozstrzyganej przez Prezydium Rady Doskonałości Naukowej, opinii właściwego Zespołu.
Twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie znajdują potwierdzenia w protokole posiedzenia Prezydium Rady Doskonałości Naukowej z 29 maja 2023 r., na którym to posiedzeniu decyzja ta została podjęta. Przedmiotowy protokół, poza powieleniem części treści protokołu posiedzenia Zespołu Nauk Medycznych i Nauk o Zdrowiu Rady Doskonałości Naukowej z 9 maja 2023 r., nie zawiera żadnych stanowisk, ani twierdzeń członków organu II instancji, które zostały wyrażone w zaskarżonej decyzji. Brak jest przytoczenia jakichkolwiek wypowiedzi poszczególnych członków Prezydium Rady Doskonałości Naukowej. Kodeks postępowania administracyjnego dotyczy także postępowania toczącego się przed organami kolegialnymi. Wskazują na to wprost przepisy art. 27, 87, 93 i 176 § 1 tego kodeksu. Poza tymi przepisami w Kodeksie postępowania administracyjnego nie ma przepisów szczególnych, które odnosiłyby się wyłącznie do organów kolegialnych i określały warunki odmienne niż dla organów jednoosobowych. Poza przepisami kodeksu postępowania administracyjnego tryb wydawania decyzji administracyjnych przez organ kolegialny określają przepisy szczególne, regulujące organizację i działanie organu kolegialnego, w tym zwłaszcza przesłanki ważności uchwał podejmowanych na posiedzeniach plenarnych. Przesłanki te mają zatem znaczenie również dla ważności decyzji administracyjnych organów kolegialnych, wydawanych w formie uchwał. To, czy przesłanki te zostały spełnione, wynikać powinno z protokołu posiedzenia sporządzonego zgodnie z przepisami o trybie działania organu kolegialnego. Z drugiej jednak strony powstaje niewątpliwa trudność w sporządzeniu uzasadnienia decyzji zgodnego z wymaganiami przepisu art. 107 § 3 kpa, jeżeli decyzja organu kolegialnego została podjęta w głosowaniu tajnym; wówczas bowiem nie są znane motywy, którymi kierowała się większość głosujących. Tym samym szczególnie istotnym staje się ujawnienie oceny spełnienia warunków awansu naukowego przez daną osobę ubiegającą się o jego uzyskanie przez poszczególnych członków organu podmiotu orzekającego przed przystąpieniem do głosowania. Wyrażenie w trakcie posiedzenia właściwego organu tej oceny daje możliwość ustalenia motywów, jakimi kierował się organ, podejmując określone rozstrzygnięcie, gdy znany będzie już wynik głosowania. Dyskusja podczas posiedzenia organu powinna być prowadzona przy tym z uwzględnieniem kwestii dotyczących właściwego ustalenia faktycznego sprawy, a zatem rzeczywistych osiągnięć przedłożonych do oceny w danym postępowaniu, oraz prawnego - przez co należy rozumieć ustalenie i dokonanie prawidłowej wykładni przede wszystkim przepisów warunkujących dany awans naukowy z uwzględnieniem konkretnej i indywidualnej sprawy. Nie ulega wątpliwości, że reguły te nie zostały dochowane przez organ II instancji. Można wręcz z dużą dozą pewności domniemać, że zarówno Zespół Nauk Medycznych i Nauk o Zdrowiu Rady Doskonałości Naukowej, jak i Prezydium Rady Doskonałości Naukowej rozpatrzyły sprawę w sposób pobieżny, nie dokonując jej należytej analizy, opierając się wyłącznie na sporządzonej recenzji - podczas gdy w recenzji tej wskazano, że ocena określonych kwestii formalnych, jak i wykładni przepisów prawa musi być dokonana przez Radę Doskonałości Naukowej - a uzasadnienie wydanej przez organ II instancji decyzji zostało sporządzone w czasie późniejszym, wyłącznie na potrzeby zachowania pozorów zadośćuczynienia przepisom k.p.a. Tego typu działanie winno wzbudzać daleko idący sprzeciw w demokratycznym państwie prawnym.
W obszernej odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady podtrzymała wyrażone w decyzji stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2024 r., poz.935), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszały prawa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Rady Doskonałości Naukowej (następcy prawnego Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów) z [...] maja 2023 r. znak [...] utrzymująca w mocy uchwałę nr [...] Rady Dyscypliny Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] z [...] listopada 2022 r. w przedmiocie odmowy nadania J. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego nie narusza obowiązujących przepisów prawa.
Na wstępie wyjaśnić należy, że pomimo uchylenia z dniem 1 października 2018 r. (art. 169 pkt 2 ustawy z 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, Dz.U. z 2018 r., poz. 1669) ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t. jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1789, dalej "u.s.n."), zgodnie z zasadą przejściowego stosowania dotychczasowych przepisów, wyrażona w art. 179 ust. 1 ustawy uchylającej przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, są przeprowadzane na zasadach dotychczasowych, z tym że jeżeli nadanie stopnia doktora, stopnia doktora habilitowanego lub tytułu profesora następuje po dniu 30 kwietnia 2019 r., stopień lub tytuł nadaje się w dziedzinach i dyscyplinach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 3 tej ustawy.
Zgodnie z art. 29 ust. 1 u.s.n. w postępowaniach o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego, albo tytułu profesora oraz nadanie, ograniczenie, zawieszenie i pozbawienie uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w tejże ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W judykaturze podkreśla się, że postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika z tego również ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Rady, ani własnej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie tytułu doktora habilitowanego oraz tego, czy posiada ona odpowiednie osiągnięcia naukowe. Kontrola sądowa ogranicza się tym samym jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Radą nie doszło do naruszenia norm postępowania wynikających z przepisów u.s.n. lub odpowiednio stosowanych przepisów k.p.a. (tak np. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 września 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 2752/21, z15 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 275/17, z 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1436/16, CBOSA).
Zdaniem Sądu, z uwagi na fakt, iż postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest jednak postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów k.p.a., z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych, zamieszczonych w u.s.n., nie ulega wątpliwości, że powinno ono być prowadzone zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego. Przede wszystkim, zgodnie z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., Rada ma obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, aby w ten sposób móc poprawnie zastosować przepisy prawa materialnego, zawarte w u.s.n.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Rada nie dopuściła się mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego; w szczególności art. 6, art. 7, art. 9, art. 12., art. 36, art. 68 § 1 i 2, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n., gdyż w sposób dostatecznie precyzyjny wyjaśniła w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego w ocenie tego organu dorobek skarżącej nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 u.s.n. Wyjaśnić też należy, że Rada dokonała prawidłowych ustaleń w zakresie przesłanek, o których mowa w art. 16 ust. 1 u.s.n.
Rada prawidłowo (co wynika z analizy akt sprawy) wyjaśniła w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że postępowanie habilitacyjne przeprowadzone zostało w sposób formalnie prawidłowy, a skarżąca nie ma osiągnięć naukowych, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1 u.s.n., a więc stanowiących znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej, a także, dlaczego nie wykazuje się istotną aktywnością naukową. W tym zakresie Rada kierowała się recenzjami, sporządzonymi w toku postępowania habilitacyjnego. Wprawdzie Rada nie jest bezwzględnie związana opiniami recenzentów, ale nie może ich pominąć przy rozstrzyganiu sprawy, zwłaszcza wówczas, gdy dorobek naukowy kandydata został negatywnie oceniony przez recenzentów, jako niespełniający wymagań określonych w art. 16 ust. 1 u.s.n. z uwagi na to, że nie stanowi znacznego wkładu w rozwój dyscypliny nauki medyczne.
W sprawie niniejszej to, że Rada wzięła pod uwagę wszystkie recenzje (co wprost wynika z uzasadnienia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją uchwały RDNM Uniwersytetu Medycznego w [...], wskazuje na należytą staranność organu w ocenie całości zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), co w efekcie miało znaczenie przy zastosowaniu przez organ II instancji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Trafnie też podnosi Rada w odpowiedzi na skargę, że postępowanie dowodowe przed tym organem odwoławczym ograniczone jest zasadniczo tylko do uzyskania opinii recenzentów Rady, co też w tej sprawie miało miejsce. Opinia sporządzona przez rzeczoznawcę Rady prof. dr hab. K. K. była negatywna dla skarżącej, a więc Rada – nie znajdując podstaw do zakwestionowania tej opinii – uznała ją za istotna przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji
Nie bez znaczenia w tej sprawie – zdaniem tut. Sądu – było dokonane przez Radę podsumowanie starań skarżącej o uzyskanie habilitacji. W tym zakresie Rada w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazała, że na wniosek skarżącej 19 września 2019 r. powołano w Uniwersytecie [...] 3 członków komisji habilitacyjnej, a 14 października 2019 r. Centralna Komisja powołała komisję habilitacyjną w 7-osobowym składzie, w tym 3 recenzentów i na podstawie recenzji (jedna negatywna) oraz opinii pozostałych członków i dyskusji 28 lutego 2020 r. Komisja habilitacyjna wyraziła pozytywną opinię na temat osiągnięć J. S. i podjęła uchwałę w sprawie nadania jej stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk medycznych w dyscyplinie medycyna. Rada Naukowa Dyscypliny Nauki Medyczne Uniwersytetu [...] natomiast podjęła [...] czerwca 2020 r. uchwałę o odmowie nadania skarżącej stopnia naukowego doktora habilitowanego – jednomyślnie przy 17 głosach. Centralna Komisja natomiast, po uzyskaniu pozytywnej opinii z 22 listopada 2020 r. dr. hab. M. G., recenzenta powołanego przez siebie, decyzją z [...] grudnia 2020 r. uchyliła tą uchwałę do ponownego rozpatrzenia [...] Uniwersytetowi Medycznemu. [...] września 2021 r. Rada Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego podjęła większością głosów uchwałę w sprawie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki medyczne skarżącej z uwagi na negatywną ocenę jej osiągnięć naukowych. W wyniku odwołania skarżącej, Rada powołała do oceny odwołania recenzenta prof. D. N., który uznał je za bezzasadne obszernie swe stanowisko uzasadniając.
Rada [...] czerwca 2022 r. uchyliła ww. uchwałę Rady Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego, ale z przyczyn formalnych, do ponownego rozpatrzenia [...] Uniwersytetowi Medycznemu w [...]. Rada Dyscypliny Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] pierwszoinstancyjną uchwałą nr [...] z [...] listopada 2022 r. również odmówiła nadania J. S. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk medycznych.
Uznać należy po analizie akt sprawy, że Rada – w ocenie tut. Sądu - prawidłowo dokonała oceny zastosowania przez organ I instancji zarówno przepisów formalnych, regulujących postępowanie habilitacyjne, jak i norm prawa materialnego wyrażonych w u.s.n. oraz w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, brak jest podstaw prawnych do wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji Rady, jak i poprzedzającej ją uchwały.
Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów powołanych w skardze stwierdzić należy, co następuje.
Organ nie naruszył art. 136 § 2 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 2 Przepisów wprowadzających "poprzez pominięcie wiążących wytycznych zawartych w decyzji nr [...] Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2020 r., które to wytyczne miały wiążący charakter dla organu I instancji, jak i komisji habilitacyjnej". Wyjaśnić należę, że z uzasadnienia skargi nie wynika, o jakich "wiążących wytycznych" pisze skarżąca. Ponadto, wskazania zawarte w decyzji Centralnej Komisji z [...] grudnia 2020 r. skierowane były nie do organu I instancji w sprawie niniejszej, ale do Rady Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego. Sformułowany więc przez skarżącą zarzut nie może mieć odniesienia do uchwały nr [...] Rady Dyscypliny Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] (z [...] listopada 2022 r., a tym bardziej zaskarżonej uchwały organu II instancji.
Nie został w sprawie naruszony art. 20 ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 2 Przepisów "poprzez zastosowanie przez organ I instancji przepisów załącznika nr 1 do uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu Medycznego w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. "Zasady i tryb postępowania w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego", w szczególności § 7 ust. 2 tych przepisów dopuszczając do głosowania wyłącznie profesorów i profesorów uczelni, a zatem kręgu osób niezgodnego z art. 20 ust. 2 ustawy". Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 u.s.n. uchwały, o których mowa w art. 18a ust. 11, są podejmowane w głosowaniu tajnym i zapadają bezwzględną większością oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania. Do głosowania, o którym mowa w ust. 1, są uprawnieni członkowie właściwej rady jednostki organizacyjnej posiadający tytuł profesora, stopień doktora habilitowanego oraz osoby, które nabyły uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a. Tym samym, postanowienia ww. uchwały Senatu zasady i tryb postępowania w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego – kształtowane w ramach autonomii szkół wyższych – nawet, jeśli uprawniają do głosowania w postępowaniu habilitacyjnych wyłącznie profesorów w żadnej mierze nie są sprzeczne z ust. 2 art. 20 u.s.n.
Nie został również naruszony art. 21 ust. 2 u.s.n. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18a ust. 8 i 11 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 2 Przepisów wprowadzających "poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas, gdy komisja habilitacyjna wydała uchwałę "o przedłożeniu wniosku w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego dr n. med. J. S.", a zatem uchwałę niezgodną z przepisami regulującymi jej wydanie". Po pierwsze dlatego, że zgodnie z art. 21 ust. 2 u.s.n. po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja (obecnie: Rada) albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej. Tak też Rada postąpiła. Po drugie dlatego, że przedmiotem kontroli Sąd w sprawie niniejszej nie jest (nawet w trybie art. 135 p.p.s.a.) uchwała komisji habilitacyjnej, ale Rady i organu I instancji (Rady Dyscypliny Nauk Medycznych [...] Uniwersytetu Medycznego w [...]).
Dodatkowo, zgodnie z art. 18a ust. 8 u.s.n., po przedstawieniu recenzji i zapoznaniu się z autoreferatem członkowie komisji habilitacyjnej w głosowaniu jawnym podejmują uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego. Przepis ten nie stanowi o wiążącej prawnie (semantycznej) nazwie uchwały komisji habilitacyjnej, ale o jej treści, w której ma być zamieszczona opinia. Ust. 11 tego artykułu stanowi, że komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, o której mowa w ust. 8, wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzjami osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. Taka tez uchwała komisji habilitacyjnej została organowi I instancji przedstawiona i nie ma tu prawnego znaczenia, jak została nazwana.
Nie został też naruszony art. 21 ust. 2 u.s.n. w zw. z art. 80 k.p.a. "poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w przypadku, gdy recenzja prof. dr. hab. M. M. została sporządzona w trybie warunkowym tj. uzależnionym od rozmowy przeprowadzonej z osobą ubiegającą się o nadanie stopnia doktora habilitowanego". Ten zarzut podnosiła skarżąca już w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Tym niemniej, powołany przez Radę recenzent prof. A. W., który negatywnie zaopiniował zasadność odwołania, wyraźnie stwierdził, że opinia prof. M. M. nie jest wydana w trybie warunkowym, ale wskazuje ona wyraźnie, że ten recenzent nie może podjąć decyzji z powodu braku we wniosku o nadanie stopnia doktora habilitowanego ważnych informacji dla wyrażenia przez niego oceny.
W ocenie Sądu nie został też naruszony art. 21 ust. 2 u.s.n. w zw. z art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 20 ust. 1 u.s.n. "poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, który przyjął w trybie nieprzewidzianym przepisami prawa, że treść dokumentów w postaci uzasadnienia uchwały komisji habilitacyjnej oraz protokołu posiedzenia tego gremium, a także samej uchwały została ostatecznie zatwierdzona, podczas gdy dokumenty te zostały podpisane jedynie przez przewodniczącego i sekretarza komisji habilitacyjnej". Art. 124 § 1 k.p.a. dotyczy postanowień, a uchwała komisji habilitacyjnej postanowieniem nie jest. Art. 20 ust. 1 u.s.n. stanowi, że uchwały, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11 tej ustawy, są podejmowane w głosowaniu tajnym i zapadają bezwzględną większością oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania. Przepis ten stanowi więc o sposobie podejmowania uchwał, a nie o tym, kto uchwałę podpisuje.
Wyjaśnić też należy, że posiedzenie organu I instancji, na którym podjęto uchwałę pierwszoinstancyjną, odbyło się [...] listopada 2022 r. w trybie on-line, "z wykorzystaniem urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie go na odległość" (co wynika z rozesłanych zaproszeń do członków RDNM i skarżącej). W takim wypadku zastosowanie miał art. 189 ust. 1b Przepisów wprowadzających, zgodnie z którym uchwały podjęte w trakcie posiedzenia przeprowadzonego przy użyciu środków komunikacji elektronicznej podpisuje przewodniczący Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (czyli i jej następcy RDNM), a w przypadku jego nieobecności - sekretarz Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.
Tajność głosowania wyłącza też możliwość sporządzenia dostępnego dla osób trzecich załącznika do takiej uchwały, zawierającego podpisy głosujących przy treści oddanego głosu.
Nie został tym samym naruszony i art. 21 ust. 2 u.s.n. w zw. z art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. "poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji, która została podpisana wyłącznie przez przewodniczącego tego organu".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia w odniesieniu do dodatkowo ujętych w tym punkcie zarzutów nr 1 – 3 (naruszenia "przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię lub zastosowanie"), że analiza akt sprawy – w szczególności postępowania przed organem I instancji i uzasadnienia jego uchwały – nie potwierdza stanowiska skarżącej o "uznaniu znacznego zwiększenia dorobku naukowego po uzyskaniu stopnia doktora" za przesłankę decyzji. Przyczyną uchwały odmownej były bowiem (co wykazano w uzasadnieniu) istotne ograniczenia metodologiczne i niedociągnięcia merytoryczne monografii będącej podstawą ubiegania się o stopień naukowy doktora habilitowanego polegające na przeprowadzeniu wyłącznie badań ankietowych, które umożliwiły tylko ilościowy opis częstości występowania analizowanych zmiennych w badanej populacji bez możliwości wyjaśnienia mechanizmów tych zjawisk, brak przeprowadzenia badań polisomnograficznych, w tym EEG, EKG i EMG, które stanowią podstawę badania snu i umożliwiają analizę procesów zachodzących w organizmie człowieka podczas snu, brak grupy kontrolnej. Jak wskazał też organ I instancji, "poważne zastrzeżenia dotyczyły również pozostałego dorobku naukowego dr J. S., który nie spełniał głównych przesłanek wymaganych do nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego, w tym między innymi, bardzo niskiego dorobku naukowego, braku znacznego powiększenia dorobku po doktoracie". Kwestia więc "braku znacznego powiększenia dorobku po doktoracie" nie była per se przesadzająca, natomiast poza kognicją tut. Sądu jest ocena, czy dorobek naukowy skarżącej po uzyskaniu doktoratu wykazuje osiągnięcia naukowe, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną (art. 16 ust. 1 u.s.n.). Wbrew jednak skarżącej, ta przesłanka jest wyraźnie wymieniona w ww. przepisie.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 20 ust. 1 i 2 u.s.n. "poprzez przyjęcie, że organ I instancji mógł powołać się w wydanej przez siebie decyzji na § 7 załącznika nr 1 do uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu Medycznego w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. "Zasady i tryb postępowania w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego", które stanowią, że organ I instancji podejmuje decyzje w jawnym głosowaniu zwykłą większością głosów, co wobec treści wyciągu z protokołu posiedzenia tego organu z dnia [...] listopada 2022 r. uniemożliwia rzeczywiste odtworzenie prawidłowości zastosowanych przez organ I instancji przepisów" stwierdzić należy, że uczelnie wyższe mogą w ramach swej autonomii podejmować uchwały co do zasad i trybu postępowania, w tym postępowania habilitacyjnego – o ile nie będą one sprzeczne z ustawą. Nie jest też zrozumiałe twierdzenie skarżącej (nie zostało ono szerzej uzasadnione w skardze) o "naruszeniu przepisów o właściwości", powodujących nieważność uchwały pierwszoinstancyjnej, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.
Odnośnie zaś zarzutu naruszenia art. 20 ust. 2 u.s.n. "poprzez przyjęcie, że wyłącznie osoby zatrudnione na stanowisku profesora i profesora uczelni organu I instancji są uprawnione do głosowania nad uchwałą odmawiającą nadania stopnia doktora habilitowanego, a zatem także potencjalne osoby legitymujące się wyłącznie stopniem doktora, przy jednoczesnym pominięciu i niedopuszczeniu do głosowania osób legitymujących się stopniem doktora habilitowanego, a niezatrudnionych na stanowisku profesora uczelni". była już o tym mowa we wcześniejszej części uzasadnienia wyroku.
Skoro Rada uznała, że skarżąca nie spełnia wymogu art. 16 u.s.n., gdyż jej osiągnięcia naukowe nie stanowiły znacznego wkładu w rozwój dyscypliny nauki medyczne, negatywnie oceniając w tym zakresie przedstawiony przez habilitantkę dorobek, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie ma możliwości kwestionowania takiego merytorycznego stanowiska, ani wyrażenia własnej opinii w tym zakresie.
W ocenie tut. Sądu, Rada uzasadniła przekonująco swoje stanowisko, nie naruszając przy tym granic swobodnej oceny dowodów, zaś wydane rozstrzygnięcie zawierało niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 k.p.a., z uwzględnieniem specyfiki postępowania habilitacyjnego, zaś uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia Rady w sposób prawidłowy odnosi się do przesłanek stanowiących podstawę do zastosowania art. 21 ust. 2 u.s.n. i utrzymania w mocy uchwały pierwszoinstancyjnej. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż w jej treści organ wyraźnie wskazał, dlaczego - pomimo podnoszonych przez skarżącą argumentów - zasadna była odmowa przyznania jej stopnia naukowego doktora habilitowanego.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.