VII SA/WA 2700/22

VII SA/Wa 2700/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-02-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Milicka-Stojek
Grzegorz Rudnicki
Tomasz Janeczko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1538
art. 7 ust. 4
Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Asesor WSA Anna Milicka-Stojek, , Protokolant sekr. sąd. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2023 r. sprawy ze skargi A. Z. na uchwałę Rady Miejskiej w N. z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. J. (budynki "A" i "B") w N. oddala skargę
Uzasadnienie
Rada Miejska w N. (dalej: "Rada", "organ") podjęła w dniu [...] października 2022 r. uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ulicy J. (Budynki "A" i "B") w N..
Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r. poz. 559 ze zm., dalej: "u.s.g.") oraz art. 7 ust. 4 i art. 8 ust. 1-3 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2021 r. poz. 1538) (dalej: "specustawa mieszkaniowa", "specustawa").
Rada Miejska w N. mocą powyższej uchwały ustaliła lokalizację inwestycji mieszkaniowej polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych "A" i "B" z garażami podziemnymi i elementami zagospodarowania terenu, na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] przy ul. J. w N..
W uzasadnieniu uchwały wskazano, że podstawowym warunkiem przystąpienia do ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej jest wniosek inwestora o czym stanowi art. 7 ust. 1 specustawy mieszkaniowej.
W dniu 20 lipca 2020 r. spółka [...] Sp. z o.o. Sp. k. ( dalej: "inwestor") wystąpiła z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej polegającej na budowie dwóch budynków wielorodzinnych "A" i "B" z garażami podziemnymi i elementami zagospodarowania terenu przy ul. J. w N.
Wniosek został uznany za kompletny i zawierający wymagane przepisami prawa załączniki.
Podczas XXIII Nadzwyczajnej Sesji Rady Miejskiej w N. w dniu [...] czerwca 2021 r., Rada Miejska odrzuciła projekt uchwały w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. J. (Budynek A i B) w N..
W dniu [...] września 2021 r. podczas XXV Sesji Rady Miejskiej w N. zatwierdzono uchwałę w sprawie odmowy lokalizacji ww. inwestycji mieszkaniowej.
Dnia 20 października 2021 r. inwestor wniósł skargę na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] września 2021 roku w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. J. (Budynek A i B) w N..
Dnia 3 marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały (Sygn. akt VII SA/Wa 2375/21) wskazując na braki w jej uzasadnieniu.
Wobec powyższego uzupełniono postępowanie o wskazówki Sądu. Zbadano aktualność i kompletność wniosku oraz na tej podstawie zweryfikowano go ponownie, przychylając się jednocześnie do rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Pismem z dnia 3 października 2022 r. inwestor uzupełnił braki formalne wniosku (dostarczenie aktualnego oświadczenia inwestora, że nie zachodzi kolizja lokalizacji inwestycji mieszkaniowej z inwestycjami, o których mowa w art. 4 pkt 1-13 w specustawie mieszkaniowej oraz poprzez określenie planowanej minimalnej i maksymalnej powierzchni użytkowej mieszkań). Jednocześnie poinformował organ, że z dniem 22 września 2022 r. spółka [...] Spółka z o.o. spółka komandytowa w N. zmieniła nazwę na [...] Spółka z o.o. w N..
Skargę na powyższą uchwałę wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. uchwałę wniósł A. Z. ( dalej: "skarżący") reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.
Uchwałę zaskarżono w całości zarzucając uchwale naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
1. przepisu art. 7 ust. 4 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP, poprzez jego wadliwe zastosowanie w ten sposób, że Rada Miejska, podejmując zaskarżoną uchwałę, nie przeprowadziła analizy stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych i nie wzięła pod uwagę wyników oceny stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, nie wyjaśniając w treści uzasadnienia do projektu zaskarżonej uchwały swojego stanowiska, nie dokonując szczegółowej analizy oraz przedstawienia wyników badania dokonanego w tym zakresie, podczas gdy z przyjętej w orzecznictwie i judykaturze wykładni tego przepisu przyjmuje się, że organ powinien przeprowadzić badanie stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych i wskazać wynikające z niego wnioski, a analiza w tym zakresie powinna szczegółowo znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej uchwały;
2. przepisu art. 5 ust. 3 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że teren przeznaczony pod planowaną inwestycję spełnia przesłanki z art. 5 ust. 3 ww. ustawy, podczas gdy przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna ze studium, co stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej uchwały lokalizacyjnej;
3. przepisu art. 5 ust. 3 i art. 7 ust. 7 pkt 12 o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących poprzez błędną interpretację pojęcia "niesprzeczności" ze studium, a w konsekwencji błędne założenie, że inwestycja objęta wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej jest zgodna z zapisami obowiązującego studium;
4. przepisu art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.s.g. oraz art. 7 w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że uzasadnienie do projektu uchwały jest wystarczającym wyjaśnieniem motywów, którymi kierowała się Rada Miejska w N. podejmując uchwałę odmowną, podczas gdy z ukształtowanego w tym zakresie orzecznictwa sądów administracyjnych bezsprzecznie wynika, że uzasadnienia do projektu uchwały nie można traktować jako substytutu uzasadnienia samej uchwały, zaś możliwość zapoznania się z projektem uchwały przez każdego zainteresowanego nie zwalnia organu z obowiązku uzasadnienia samej uchwały;
5. przepisu art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145) poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji naruszenie prawa własności skarżącego poprzez ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, wobec rzekomego spełnienia przez teren objęty inwestycją wymogu z art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej, podczas gdy bezpodstawne wydanie przez organ pozytywnego rozstrzygnięcia stanowi daleko idące ograniczenie w zakresie swobodnego korzystania przez skarżącego z przysługującego mu prawa własności nieruchomości;
6. przepisu § 19 ust. 1 pkt 2 tiret b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez umożliwienie realizacji inwestycji w sytuacji, gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 6 metrów od granicy z działkami sąsiednimi, w sytuacji gdy inwestor nie wykazał, by odległości te zostały zachowane, co uniemożliwia realizację inwestycji w kształcie określonym we wniosku, a w konsekwencji w kwestionowanej uchwale.
Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
1. art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez pozbawienie skarżącego przez niepełne i niewystarczające uzasadnienie uchwały o ustaleniu inwestycji mieszkaniowej prawa do obrony praw przysługujących mu z ustawy oraz prawa do poznania motywów, jakimi kierował się organ przy podejmowaniu uchwały, co czyni sądową kontrolę legalności działalności organów administracji publicznej iluzoryczną oraz niewyjaśnienie w treści uzasadnienia do projektu uchwały przesłanek, którymi kierował się organ, podejmując przedmiotową uchwałę, która została wydana w ramach uznania administracyjnego.
Powołując się na powyższe, wniesiono o:
1. stwierdzenie nieważności uchwały z dnia [...] października 2022 r., NR [...] w całości;
2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych oraz kwoty 17 zł. tytułem poniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa;
3. jednocześnie wniesiono o uznanie załączonej prywatnej opinii sporządzonej przez dr inż. arch. D. M., jako rozwinięcia stanowiska skarżącego, która to opinia potwierdza, że przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta N. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej N. z dnia [...] grudnia 1999 r.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący posiada tytuł prawny do działki nr [...] z wybudowanym domem mieszkalnym, która sąsiaduje bezpośrednio z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja objęta uchwałą. Zaskarżona uchwała przewiduje lokalizację inwestycji mieszkaniowej, na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] przy ul. J. w N.. Część mieszkalna została podzielona 2 niezależne budynki, z możliwością realizacji w dwóch etapach, zlokalizowana na ośmiu kondygnacjach nadziemnych (budynek "A") i pięciu kondygnacjach nadziemnych (budynek "B"). Liczba mieszkań minimalna - 130, maksymalna - 160. Wysokość budynku (górna krawędź attyki od poziomu najniżej położonego wejścia dla budynku "A": 24,31 m, dla budynku "B": 15,40 m.
Wskazano, że u podstaw legitymacji skargowej leży aktualny interes prawny. Podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy. W niniejszej sprawie przeznaczenie terenu pod zabudowę wielorodzinną wpływa na sposób korzystania z prawa własności działek bezpośrednio sąsiadujących z tym obszarem, w tym z nieruchomością stanowiącą własność skarżącego. Nadto wiąże się to ze znoszeniem uciążliwości oraz ograniczeń w swobodnym użytkowaniu nieruchomości przez skarżącego. Już sam fakt bezpośredniego sąsiedztwa terenu przeznaczonego pod zabudowę wielorodzinną bez wątpienia ma realny wpływ na wykonywanie prawa własności przez skarżącego jako właściciela nieruchomości sąsiedniej. Zgodnie zaś z poglądem prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, skoro skarżona uchwała daje właścicielowi nieruchomości sąsiedniej w stosunku do nieruchomości wnoszących skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym możliwość szerszego wykonywania swojego prawa własności, to ma to wpływ na zakres wykonywania prawa własności przez skarżących, gdyż tym samym muszą oni więcej znosić.
Istotne znaczenie w sprawie ma fakt, że wskutek podjęcia zaskarżonego aktu dojdzie do naruszenia konkretnego interesu prawnego skarżącego wynikającego z przepisów prawa cywilnego. W szczególności wskazano na możliwość zacieniania domu mieszkalnego przez wysoką zabudowę, ryzyko zalewania wód opadowych pochodzących z nieruchomości inwestora (różnica w terenie pomiędzy gruntami jest bardzo znacząca i ryzyko to jest realne), ryzyko wystąpienia immisji wynikające z możliwości generowania znacznego hałasu. Obszar oddziaływania wykracza poza obszar działki inwestycyjnej i wchodzi w teren działek zabudowanych domami jednorodzinnymi tj. [...], a także niezabudowanych, ale przewidzianych do zabudowy jednorodzinnej [...]. Działki o nr ew. [...], jako sąsiadujące z nieruchomością inwestycyjną, będą musiały spełnić wymogi dotyczące odległości od parkingu wielostanowiskowego, co w sposób znaczny ograniczy swobodę zabudowy tych działek i skutkuje objęciem tych działek obszarem oddziaływania inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Realizacja placu zabaw we wskazanym w koncepcji miejscu, ograniczy możliwość pełnego wykorzystania inwestycyjnego działki o nr ew. [...]. Tym samym realizacja inwestycji będzie się wiązać z ograniczeniami zabudowy na działkach sąsiednich od strony zachodniej, co organ zupełnie pominął. Skarżący powołał się na przepis art. 144 Kodeksu cywilnego. Wskazał, że budowa miejsc postojowych bezpośrednio przy granicy z nieruchomością skarżącego oraz związana z tym różnica poziomów obu działek stwarza poważne zagrożenie spływania wód opadowych z działki inwestycyjnej na działkę sąsiednią stanowiącą własność skarżącego, co może wiązać się z naruszeniem stosunków wodnych w rozumieniu ustawy Prawo wodne. Zmiana charakteru zagospodarowania sąsiedniej działki skutkować będzie zmianą poziomu hałasu, - ze względu na dopuszczoną zabudowę jednorodzinną maksymalny poziom hałasu może wynosić 61 dB, po zmianie na sąsiedniej działce (która stanie się wtedy zabudową mieszkaniową wielorodzinną i zamieszkania zbiorowego będzie wynosił 65 dB, co niekorzystnie wpływa na nieruchomość skarżącego.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że plan miejscowy może naruszać interes prawny właścicieli nieruchomości nawet wtedy, gdy nieruchomości te nie są objęte tym planem miejscowym. Naruszenie przez plan miejscowy interesu prawnego właścicieli nieruchomości znajdujących się pozo obszarem objętym planem wynika ze znaczenia jakie ma plan miejscowy dla prawa sąsiedzkiego.
Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy i ocenę interesu skarżącego w sprawach dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, status strony w postępowaniu, co do zasady, powinni mieć właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji, zwłaszcza gdy jej realizacja wiąże się z możliwością powstania konkretnych uciążliwości dla sąsiednich terenów, jak wywiedziono powyżej.
Uzasadniając zarzuty skargi podniesiono, że na poparcie stanowiska skarżącego w odniesieniu do zarzutu sformułowanego w pkt 2 oraz 3 skargi przedłożono dokument w postaci opinii prywatnej, a mianowicie opinii sporządzonej w listopadzie 2022 r. przez dr inż. arch. D. M..
Wniesiono o uznanie załączonej opinii prywatnej jako "rozwinięcia stanowiska skarżącego", której treść potwierdza niezgodność przedmiotowej inwestycji ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a co za tym idzie naruszenie przez organ art. 5 ust. 3 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że teren przeznaczony pod planowaną inwestycję spełnia przesłanki z art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej podczas gdy inwestycja jest sprzeczna ze studium, co stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej uchwały lokalizacyjnej.
Podniesiono, że obowiązkiem organu jest przeprowadzenie oceny zasadności ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej na podstawie art. 7 ust. 4 zd. 2 specustawy mieszkaniowej tj., biorąc pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zaznaczono, że wskazane w tym przepisie przesłanki mają bardzo ogólny charakter, a ich zastosowanie ma charakter uznaniowy. Inaczej mówiąc, także w razie ziszczenia się przesłanek określonych w art. 7 ust. 4 ustawy rada gminy nie ma obowiązku podjęcia pozytywnej uchwały w przedmiocie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej.
Przyjęte w art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej rozwiązanie, pozwalające na lokalizowanie zabudowy mieszkaniowej, "niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego", ma charakter zupełnie wyjątkowy, uzasadniony celami tej ustawy. Właśnie z uwagi na ten "szczególny" charakter omawianego uregulowania, mając nadto na uwadze zasady konstytucyjne, wskazano, że ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, która narusza obowiązujący porządek planistyczny na terenie gminy, winno być uzasadnione nadzwyczajnymi okolicznościami konkretnej sprawy. Zgodnie z powszechnie przyjętymi regułami wykładni przepisów prawa, to wyjątkowe unormowanie nie może podlegać wykładni rozszerzającej, lecz powinno być interpretowane w sposób ścisły. Mając na względzie, wyinterpretowaną z zasady demokratycznego państwa prawnego, zasadę pewności prawa, która dotyczy także przepisów prawa miejscowego, odejście od reguł określonych w akcie prawa powszechnie obowiązującego, jakim jest - na terenie gminy - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wymaga wykazania, że jest to absolutnie niezbędne - w ocenie rady gminy - w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, występujących na terenie gminy, w kontekście potrzeb i możliwości rozwoju gminy określonych w studium (art. 7 ust. 4 zd. 2 specustawy).
Zaznaczono, że zgodnie z wolą ustawodawcy, zakres uznania rady gminy przy podejmowaniu uchwały o odmowie bądź o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej nie jest nieograniczony - rada musi uwzględniać stanowisko społeczności lokalnej - mieszkańców gminy. Dzieje się tak niewątpliwie dlatego, że to właśnie mieszkańcy gminy, którzy tworzą - z mocy prawa - wspólnotę samorządową (art. 1 ust. 1 u.s.g.), sprawują w gminie władzę - poprzez swoich przedstawicieli, co wynika z art. 4 ust. 2 Konstytucji.
W zaskarżonej uchwale nie odniesiono się do konkretnych zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta N. dla terenu inwestycji, jak również nie wskazano jakie są potrzeby i możliwości rozwoju gminy dla przedmiotowej lokalizacji ani jaki jest stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy. Spełnienie przesłanki istnienia niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, nie musi automatycznie oznaczać konieczności podjęcia uchwały pozytywnej dla inwestora. Uchwała rady gminy ma charakter uznaniowy, z uwagi na samodzielność gminy i przysługujące jej władztwo planistyczne, także w ramach przepisów specustawy. Przepis art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej należy rozumieć w ten sposób, że mimo istnienia niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych gmina może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w miejscu, w którym takiego ustalenia domaga się inwestor, jeżeli przemawiają za tym uzasadnione okoliczności. Nie bez znaczenia mogą być wydane w sprawie opinie czy uwagi mieszkańców, z tym zastrzeżeniem, że w pierwszej kolejności należy kierować się zaistnieniem przesłanki z art. 7 ust. 4 specustawy, co oczywiście winno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu, bądź co najmniej wynikać z akt sprawy. Takie stanowisko wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyr. z dnia 3 marca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2375/21 stwierdzającym nieważność poprzedniej uchwały (z wniosku Inwestora) Rady Miejskiej w N.
Jak wykazano powyżej, podjęcie pozytywnej lub negatywnej uchwały w zakresie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej dokonywane jest w ramach uznania administracyjnego, którego granice zakreślają konieczność zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium.
Istotne znaczenie w sprawie ma również fakt, że uchwalony na terenie miasta miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego umożliwia realizację inwestycji mieszkaniowych wielorodzinnych w kilku niezależnych od siebie obszarach, a zatem planowana inwestycja nie jest niezbędna dla zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych mieszkańców miasta, skoro istnieje możliwość zaspokojenia tych potrzeb zgodnie z uregulowaniami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie z art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej, inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod warunkiem, że nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwałą o utworzeniu parku kulturowego.
Podniesiono, że pojęcie "niesprzeczności ze studium" użyte w art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej musi być rozumiane jako sytuacja, w której inwestycja mieszkaniowa stanowi kontynuację ogólnych zasad zagospodarowania terenu i nie doprowadzi do zmiany kierunków zagospodarowania i użytkowania terenów.
Wskazano, że oczywistym jest, w razie ustalenia, że planowana inwestycja mieszkaniowa jest sprzeczna ze studium, to nie jest konieczne badanie innych aspektów podjęcia uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Ze sformułowania art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej, stanowiącego, że inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem, że nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwałą o utworzeniu parku kulturowego, wynika, że warunek niesprzeczności inwestycji mieszkaniowej ze studium jest bezwzględnie obowiązujący, co powoduje, że ocena innych przesłanek podjęcia uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej jest zbędna. To właśnie w studium uwzględnia się bowiem uwarunkowania wynikające z potrzeb i możliwości rozwoju gminy (art. 10 ust. 1 u.p.z.p). Nadto w studium określa się w szczególności kierunki rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Ze wskazanego powyżej przepisu wynika, że w treści studium zostają zawarte zagadnienia dotyczące potrzeb i możliwości rozwoju gminy, co w konsekwencji pozwala w sposób odmienny niż w przypadku stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w sposób precyzyjny, obiektywny ustalić potrzeby i możliwości rozwoju gminy. Powyższe oznacza, że organy gminy nie mogą na potrzeby prowadzonego postępowania o ustalenie lokalizacji mieszkaniowej tworzyć ad hoc nowych potrzeb rozwoju gminy. Te muszą jednoznacznie, w sposób wyraźny wynikać z treści studium, dopiero wówczas możliwe jest ich uwzględnienie w ramach omawianej przesłanki wynikającej z art. 7 ust. 4 ww. ustawy.
W sprawie zaistniała negatywna przesłanka braku sprzeczności inwestycji mieszkaniowej ze studium - bezwzględnie obowiązującym warunkiem, co potwierdza opinia urbanistyczna. Dokonując analizy pod kątem art. 5 ust. 3 u.u.p.r.i. autorzy wywodzą, że:
- z samego faktu ustalenia określonego przeznaczenia (funkcji) wynika zakaz realizacji inwestycji, których dominująca funkcja jest odmienna,
- lokalizacja inwestycji mieszkaniowej na terenach przeznaczonych wg studium uikzp na:
- usługi sportu i rekreacji z dużą ilością terenów zieleni,
- tereny zielone, objęte działaniami ochronnymi jest sprzeczna z ustaleniami studium uikzp;
- inwestycje mieszkaniowe można lokalizować na terenach, które w studium uikzp zostały przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe. Równocześnie jednak często występuje dodatkowe zastrzeżenie, że w przypadku gdy inwestycja polega na budowie budynku(ów) wielorodzinnego(ych) nie jest wystarczające przeznaczenie w studium uikzp pod budownictwo mieszkalne jednorodzinne - konieczne jest przeznaczenie pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne. Celem ustawodawcy, jak wskazano powyżej, było bowiem zapewnienie ułatwień w zakresie realizacji inwestycji mieszkaniowych (min. poprzez brak konieczności sporządzania miejscowych planów ewentualnie brak konieczności zmieniania nieaktualnych miejscowych planów), a jednocześnie zachowaniu elementarnego ładu przestrzennego (poprzez respektowanie dyspozycji funkcjonalno-przestrzennej ustalonej w studium uikzp). Możliwość powstawania zabudowy wielorodzinnej w dowolnym miejscu byłaby nie tylko sprzeczna z elementarną logiką (oraz prowadziło do jeszcze większego chaosu w zagospodarowaniu przestrzeni względem stanu istniejącego) w tym w szczególności na terenach przeznaczonych w studium uikzp, będącym podstawowym dokumentem określającym kierunki rozwoju gminy jako tereny zielone czy osiedle zabudowy jednorodzinnej. Analiza wykazała, że ok. 80% powierzchni dz. ew. [...] znajduje się w granicach terenu, który na Załączniku nr 4A został oznaczony jako "zieleń tworzącą system przyrodniczy miasta (lasy, ogrody działkowe, zieleń na terenach usług)", co z kolei na Załączniku nr 3A odpowiada terenowi oznaczonemu jako: "zieleń tworząca podstawowy system przyrodniczy miasta", bez zaliczenia do którejkolwiek z podkategorii. Zdaniem autorów już sama nazwa "zieleń tworząca podstawowy system przyrodniczy miasta" w oczywisty sposób wskazuje na niebudowlany charakter terenu.
Autorzy opinii zwracają uwagę, że legenda rysunku nr 1 studium wyszczególnia "Tereny rozwojowe" oznaczone czarnym szrafem, tj. ukośnym kreskowaniem. Analiza Załącznika nr 3A oraz całości rysunku nr 1 studium MNDM wskazuje, że takie oznaczenie jest stosowane dla wielu terenów w mieście, przy czym jest to oznaczenie w pełni rozłączne względem oznaczenia terenów zieleni tworzącej podstawowy system przyrodniczy miasta. Nie występuje sytuacja, w której oznaczenie "tereny rozwojowe" zastosowano łącznie z oznaczeniem terenów zieleni (co oznaczałoby, że takie tereny można przekształcić w tereny rozwojowe). Powyższe stanowi potwierdzenie konkluzji, że tereny zieleni nie stanowiły terenów rozwojowych.
Jak wynika z uikzp "Proponowane kierunki rozwoju przestrzennego miasta wynikające z walorów środowiska przyrodniczego sprowadzają się do dwóch systemów kształtowania przestrzeni ekologicznej w dostosowaniu do istniejących warunków środowiska oraz planowanych funkcji obszaru.
Jeden system przyrodniczy "zewnętrzny" - to przestrzenie związane z rzeką - obszar międzywala W. i N. z odnogą doliny [...], drugi system "wewnętrzny" obejmujący tereny biologicznie czynne wewnątrz układu urbanistycznego". Jak wynika z powyższego zapisu wyróżniono dwa systemy przyrodnicze: zewnętrzny oraz wewnętrzny. Pierwszy zdefiniowano jako "tereny biologicznie czynne wewnątrz układu urbanistycznego". Istotą tego systemu jest wyłączenie określonych obszarów z intensywnej urbanizacji w celu zwiększenia możliwości funkcjonowania przyrody w środowisku zurbanizowanym, a tym samym poprawienie jakości życia mieszkańców. Zasada zagospodarowania terenów w obrębie tego systemu powinno być minimalizowanie zainwestowania. Dotyczy to zarówno ograniczenia zabudowy jak i przekształcania powierzchni biologicznie czynnych w powierzchnie sztucznie utwardzane, należy dążyć do maksymalizowania pokrycia tych terenów zielenią. Proponuje się dla terenów tworzących system jako podstawową zasadę utrzymanie dotychczasowych przeznaczeń. Dotyczy to: zieleni urządzonej, lasów wód otwartych, zespołów roślinności naturalnej nadwodnej dla pozostałych terenów należy opracować wskaźniki dopuszczalnego zainwestowania oraz doprecyzować standardy środowiska co w procesie planowania przestrzennego doprowadzi do osiągnięcia zamierzonych celów polityki środowiskowej".
A zatem podstawowe zasady zagospodarowania wynikające ze studium to wyłączenie możliwości intensywnej urbanizacji, minimalizacja zainwestowania, maksymalizacja pokrycia terenów zielenią. Powyższe zapisy korelują z rysunkiem nr 2 studium MNDM, który w systemie przyrodniczym miasta wyróżnia "Tereny wskazane do ochrony", na które to składają się m.in. "zieleń tworząca system przyrodniczy miasta". Konkludując autorzy wskazują, że regułą dla tych terenów jest minimalizacja zainwestowania, w tym w szczególności wykluczenie intensywnej urbanizacji.
Jak wskazano powyżej planowana inwestycja stanowi zabudowę wielorodzinną o wysokim stopniu intensywności - w dwóch budynkach przewidziano łącznie maksymalną liczbę 160 mieszkań. Zdaniem autorów zważywszy, że zgodnie z ustaleniami studium MNDM ok. 80% powierzchni dz. ew. [...] znajduje się w granicach terenu "Zieleń tworząca podstawowy system przyrodniczy miasta", to już prima facie należy stwierdzić ewidentną, wręcz rażącą, sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami studium MNDM. Zdaniem autorów ekspertyzy jest sprzeczne z elementarną logiką, aby zabudowa wielorodzinna o wysokim stopniu intensywności była realizowana na terenach określonych jako podstawowy system przyrodniczy miasta. W studium MNDM wykluczono bowiem dla takich terenów możliwość intensywnej urbanizacji, a nadto wskazano jako kierunek minimalizację zainwestowania. Ponadto tereny zieleni tworzącej podstawowy system przyrodniczy miasta na rysunku nr 1 studium MNDM nie zostały wskazane jako tereny rozwojowe, natomiast na rysunku nr 2 studium MNDM przedmiotowe tereny zostały określone jako "Tereny wskazane do ochrony".
Autorzy odnieśli się również do argumentacji inwestora przedstawionej we wniosku o ustalenia przedmiotowej lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, zgodnie z którym w przedmiotowej sprawie nie można mówić o sprzeczności zamierzonej inwestycji ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, bowiem sprzeczność taka zachodzi tylko wówczas, gdy treść studium wyraźnie i jednoznacznie wyklucza możliwość zrealizowania planowanej inwestycji, budowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych. W tym przypadku taka sprzeczność nie zachodzi. Zatem treść studium nie pozostaje w sprzeczności z zamierzeniem inwestycyjnym - warunek spełniony. Powyższe rozumowanie w opinii autorów opinii i skarżącego jest całkowicie błędne, co potwierdza orzecznictwo przywołane w tym zakresie w opinii, zgodnie z którym okoliczność, że w studium brak jest wprost wyrażonego zakazu lokalizowania zabudowy mieszkaniowej nie może automatycznie oznaczać, że zabudowa mieszkaniowa nie pozostaje w kolizji z ustaleniami studium. Wskazano, że ta linia orzecznicza jest dominująca.
Ponadto zakwestionowano stanowisko inwestora zgodnie z którym w Studium w dziedzinie rozwoju funkcji mieszkaniowej przyjmuje się generalną zasadę lokalizacji nowego budownictwa wielorodzinnego w rejonie ciągu ulic, w tym ulicy W. (M.). Tak więc, w zamierzeniu studium jest zabudowa intensywna w rejonie ulicy W. (M.) tworząca układ pasmowy. I dalej: studium proponuje dla terenów tworzących zielone ciągi powiązań przyrodniczych, utrzymanie dotychczasowych przeznaczeń, ale dotyczy to wyłącznie zieleni urządzonej, lasów, wód otwartych, zespołów roślinności nadwodnej. Dla pozostałych trenów studium sugeruje opracowanie wskaźników dopuszczalnego zainwestowania. Na terenie planowanej inwestycji nie ma zieleni urządzonej, lasów i wód otwartych. Studium nie określa dopuszczalnego wskaźnika zainwestowania dla tego terenu.
Jak wskazują autorzy opinii omawiany fragment odnosi się do ustalenia tekstu studium MNDM, str. 28: "Generalną zasadą lokalizacji nowego budownictwa wielorodzinnego jest rejon ciągu ulic W. – P. – W.(...), a zatem w zamierzeniu studium - zabudowa intensywna rozbudowywana będzie wzdłuż ulic W., P., W., tworząc pasmowy układ". Autorzy wskazują, że tekst oraz rysunek studium uikzp należy odczytywać łącznie. Powyższe ustalenia tekstowe nie oznaczają, że studium MNDM ustala ciąg zabudowy wzdłuż całej al. W.(obecnie ul. M.), a jedynie w zasięgu wskazanym na rysunku -por. Załącznik nr 3A i 3B, w zakresie wyznaczonych na rysunku nr 1 studium MNDM lokalizacji: terenów intensywnej zabudowy mieszkaniowej (wypełnienie koloru brązowego); terenów rozwojowych (czarny szraf, tj. kreskowanie koloru czarnego). Jak słusznie zauważa się w ww. opinii dz. ew. [...] w bardzo znaczącej części, bo ok. 80% powierzchni, znajduje się poza terenami przeznaczonymi do zainwestowania. Nadto cytowany powyżej fragment wniosku wskazuje: "Studium proponuje dla terenów tworzących zielone ciągi powiązań przyrodniczych, utrzymanie dotychczasowych przeznaczeń, ale dotyczy to wyłącznie zieleni urządzonej, lasów, wód otwartych, zespołów roślinności nadwodnej". Tymczasem fragment wniosku błędnie odwołuje się do "terenów tworzących zielone ciągi powiązań przyrodniczych", podczas gdy "analizowana nieruchomość w przeważającej części znajduje się w granicach terenu - "Zieleń tworząca podstawowy system przyrodniczy miasta". Jak wynika z opinii, pominięto bezpośrednio poprzedzający fragment tekstu studium MNDM wskazujący na: wyłączenie możliwości intensywnej urbanizacji, minimalizację zainwestowaniu. Nadto pominięto, że tereny "Zieleni tworzącej podstawowy system przyrodniczy miasta" nie są oznaczone na rysunku nr 1 studium MNDM jako "tereny rozwojowe", że zgodnie z rysunkiem nr 2 studium MNDM tereny "Zieleni tworzącej system przyrodniczy miasta" stanowią "tereny wskazane do ochrony".
A zatem jak wynika z powyższego, zdaniem autorów powyższe w oczywisty sposób wyklucza zainwestowanie terenów zieleni w formie zabudowy wielorodzinnej o wysokim stopniu intensywności.
Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej wskazuje, że dz. ew. [...] objęta jest zasięgiem planu z 2003 r., przy czym planowana inwestycja jest sprzeczna z tym planem - zgodnie z rysunkiem planu dz. ew. [...] znajduje się w granicach terenu oznaczonego symbolem 4.16 MN - J teren zabudowy jednorodzinnej. Następnie na str. 8 wniosku wskazano: jeśli z założenia MPZP jest zgodny ze studium i wyznacza na tym terenie wskaźniki zabudowy (możliwość zainwestowania i zabudowy) to planowana inwestycja jest również zgodna ze Studium. Zdaniem autorów z powyższym nie można się zgodzić. Po pierwsze z faktu ustalenia w miejscowym planie terenu zabudowy jednorodzinnej błędnie wywiedziono dopuszczalność realizacji planowanej inwestycji, tj. zabudowy wielorodzinnej o wysokim stopniu intensywności (dwa budynki o maksymalnej łącznie liczbie 160 mieszkań), tj. inwestycji o całkowicie odmiennej charakterystyce przestrzennej. Powyższe wnioskowanie jest sprzeczne zarówno z logiką jak i podstawowymi zasadami planowania przestrzennego; a mianowicie na gruncie art. 5 ust. 3 u.u.p.r.i. orzecznictwo odróżnia zabudowę mieszkaniową jednorodzinną od zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - z dopuszczalności realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie jest możliwe wywodzenie spełnienia warunku niesprzeczności ze studium uikzp dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Nadto w opinii autorów na gruncie przedmiotowej sprawy spójność planu z 2003 r. ze studium MNDM budzi daleko idące wątpliwości, a mianowicie dla analizowanej nieruchomości (oraz nieruchomości sąsiednich) teren, oznaczony w studium jako "tereny zieleni tworzącej podstawowy system przyrodniczy miasta" na rysunku planu z 2003 r., jest w całości terenem budowlanym, nie wyznaczono w ogóle jakichkolwiek terenów zieleni. Powyższe nie stanowi potwierdzenia, że studium MNDM umożliwia zainwestowanie terenów "zieleni tworzącej podstawowy system przyrodniczy miasta", a zarazem wskazuje na brak spójności ustaleń planu z 2003 r.
Nadto we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przedstawienie kształtu dz. ew. [...] oraz określenie lokalizacji ww. działki na rysunku nr 1 studium MNDM - obarczone są błędami. Ww. błędy stwarzają mylne wrażenie, że ok. 50% powierzchni dz. ew. [...] znajduje się w terenach przeznaczonych w studium MNDM do zainwestowania, podczas gdy w rzeczywistości jest to zaledwie ok. 20%.
W konkluzji autorzy opinii wskazali, że: Planowana inwestycja - budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych na dz. ew. [...] obr. [...] w N. jest w oczywisty sposób sprzeczna z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta N. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej N. z dn. [...] grudniu 1999 r. Rysunek ww. studium przedstawiający kierunki zagospodarowania przestrzennego dla 80% powierzchni przedmiotowej nieruchomości ustala tereny zieleni tworzącej podstawowy system przyrodniczy miasta. Powyższe już prima focie wskazuje na sprzeczność planowanej inwestycji, tj. zabudowy wielorodzinnej o wysokim stopniu intensywności z ustaleniami studium MNDM. Zgodnie z ustaleniami tekstu studium MNDM przedmiotowe tereny należy "wyłączyć z intensywnej urbanizacji oraz minimalizować ich zainwestowanie, co oznacza zagospodarowanie ekstensywne z dużym udziałem zieleni tj. takie aby tereny pełniły czynną rolę w systemie przyrodniczym miasta zgodnie z ustalonymi celami polityki przestrzennej. Ponadto:
- rysunek nr 1 studium MNDM dla takich terenów nie wskazuje lokalizacji terenów rozwojowych,
- rysunek nr 2 studium MNDM takie tereny określa jako " Tereny wskazane do ochrony".
W uzasadnieniu projektu uchwały wskazano, że dnia 3 marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały (Sygn. akt VII SA/Wa 2375/21) wskazując na braki w jej uzasadnieniu. A następnie, że wobec powyższego uzupełniono postępowanie o wskazówki Sądu, zbadano aktualność i kompletność wniosku oraz na tej podstawie zweryfikowano go ponownie, przychylając się jednocześnie do rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Przy badaniu stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeb i możliwości rozwoju gminy wynikających z ustaleń studium, organ gminy działając w granicach oraz na podstawie prawa, ma obowiązek przedstawienia motywów, które pozwalają uznać, że gmina dołożyła należytej staranności przy ocenie tej przesłanki, a jej działanie nie było arbitralne. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy - analizując projekt uchwały, a w szczególności jej uzasadnienie trudno jest przyjąć, że organ dołożył należytej staranności badając ziszczenie się przesłanki z art. 7 ust. 4 ustawy. Wprawdzie uzasadnienie projektu uchwały jest "szersze" w porównaniu z uzasadnieniem poprzedniej uchwały wyeliminowanej z obrotu prawnego, to organ poprzestał na opisaniu stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie oraz informacjach w przedmiocie uzupełnienia postępowania o wskazówki Sądu zawarte w ww. wyr. WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2022 r.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem pozbawiona właściwego uzasadnienia uchwała w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej czy to pozytywna, czy to negatywna rażąco ogranicza możliwość skutecznej realizacji przez obywatela konstytucyjnego prawa do zaskarżenia tego typu aktu organu władzy publicznej do sądu. Nadto przedstawienie w uzasadnieniu uchwały istotnych przesłanek jej podjęcia oraz stanowisk zgłoszonych w procesie uzgadniania uchwały pełni nie tylko funkcję polemiczną, ale też informacyjną, to znaczy zawiera ocenę potrzeb mieszkaniowych mieszkańców gminy oraz wskazanie kierunków jej rozwoju, czego w przedmiotowej sprawie - nie można stwierdzić.
Wyrokiem z dnia 3 marca 2022 r., Sygn. akt VII SA/Wa 2375/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w N. z dnia [...] września 2021 r., Nr [...]. Jednocześnie Sąd stwierdził, że organ rozpatrując ponownie wniosek inwestora winien: zbadać aktualność i kompletność dotychczas zgromadzonych dokumentów i podjętych czynności, rozważyć wszystkie przesłanki ustawowe brane z urzędu pod rozwagę co do ewentualnej treści uchwały, uzasadnić uchwałę w taki sposób, żeby wynikały z niej rzeczywiste, obiektywne przyczyny rozstrzygnięcia, zgodne z obowiązującym prawem.
Jak wynika z powyższego organ, mimo wytycznych zawartych w ww. wyr. z dnia 3 marca 2022 r., nie zastosował się do wszystkich wskazań Sądu zawartych w wyr., a mianowicie - nie uzasadnił uchwały w taki sposób, żeby wynikały z niej rzeczywiste, obiektywne przyczyny rozstrzygnięcia, zgodne z obowiązującym prawem.
W myśl art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwały organu sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Według bowiem art. 91 ust. 4 u.s.g. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. W ustawie nie zdefiniowano jednak obu naruszeń. Konieczne jest zatem sięgnięcie do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i orzecznictwie. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się między innymi naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał.
Jak wywiedziono w niniejszej skardze, zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem przepisów prawa, a zatem zaistniały podstawy do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta w N. wniosła o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., a przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o jej oddalenie w na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Organ wskazał, że stoi na stanowisku, że strona skarżąca nie wykazała, że zaskarżona uchwała narusza jej własny, indywidualny i aktualny interes prawny.
Odnosząc się do wniosku skarżącego o uznanie załączonej prywatnej opinii sporządzonej przez dr inż. arch. D. M., jako rozwinięcie stanowiska skarżącego, wniesiono o nieuwzględnianie wniosku.
Organ wskazał ponadto, że uzupełnił postępowanie o wskazówki WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2375/21. Zbadano aktualność i kompletność wniosku oraz na tej podstawie zweryfikowano go ponownie. Nadto, pismem z dnia 3 października 2022 r. inwestor uzupełnił braki formalne dotyczących wniosku poprzez dostarczenie aktualnego oświadczenia inwestora, że nie zachodzi kolizja lokalizacji inwestycji mieszkaniowej z inwestycjami, o których mowa w art. 4 pkt 1-13 w specustawie mieszkaniowej oraz poprzez określenie planowanej minimalnej i maksymalnej powierzchni użytkowej mieszkań.
W ocenie organu, w sprawie nie zachodzi przesłanka określona w art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej. Nietrafny okazał się zarzut naruszenia art 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej poprzez niewzięcie przez Radę Gminy pod uwagę wyników oceny stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeb i możliwości rozwoju gminy. Podkreślić należy, że gmina ma możliwość zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych także na innych terenach, zaś na tym konkretnym przewiduje utworzenie zorganizowanych terenów zieleni wypoczynku biernego i czynnego, które niewątpliwie mają na celu poprawę zdrowia, komfortu życia mieszkańców. Gmina dołożyła zatem należytej staranności w ocenie tej przesłanki, a jej działanie nie było arbitralne.
Podniesiono, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta N. Sprzeczność taka zachodzi tylko wówczas, gdy treść Studium wyraźnie i jednoznacznie wyklucza możliwość zrealizowania planowanej inwestycji, budowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych. W przedmiotowym przypadku taka sprzeczność nie zachodzi.
Zdaniem organu, z akt sprawy wynika, że rada miasta wzięła pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.
O oddalenie skargi, wniósł również inwestor w piśmie z dnia 22 grudnia 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.")., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na uchwałę, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 6, stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. W przeciwnym razie Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).
Wymaga w tym miejscu wyjaśnienia, że jedynie istotne naruszenie prawa może być podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Ustawodawca nie zdefiniował bliżej, jakie naruszenie prawa może być uznane za istotne, a jakie za nieistotne.
Należy zatem odwołać się w tym zakresie do stanowiska wypracowanego w doktrynie i w orzecznictwie sądów administracyjnych. Analiza prezentowanych tam poglądów wskazuje, że za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienia prowadzące do takich skutków, które nie mogą zostać zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym, które wpływają na treść uchwały lub zarządzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, publ. OwSS 1996/3/90/90; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 625/11, opubl. LEX nr 1273175). Takim uchybieniem jest między innymi naruszenie przepisów prawa wyznaczających kompetencje do wydania aktu lub podstawę prawną, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie nie nastąpiło (M. Stahl, Z. Kmieciak. Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny. Samorząd terytorialny 2001, z.1-2).
W judykaturze za istotne naruszenie prawa (będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu) przyjmuje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, publ. OwSS 1998/3/79; z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 679/12 oraz z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 997/12, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 k.p.a.
Uwzględniając przytoczone zasady kontroli legalności - obowiązujące w postępowaniu sądowo-administracyjnym, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona uchwała nie narusza prawa.
Przedmiotem skargi jest Uchwała Rady Miasta N. z dnia [...] października 2022 r. Nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ulicy J. (Budynki "A" i "B") w N..
Zaskarżona Uchwała została podjęta na podstawie art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej.
Tytułem wstępu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 3 tej ustawy, inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem, że nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwałą o utworzeniu parku kulturowego. Nadto obowiązkiem Rady Miasta było przeprowadzenie oceny zasadności ustalenia lokalizacji wspomnianej inwestycji mieszkaniowej na podstawie art. 7 ust. 4 zd. 2 specustawy. Przepis ten stanowi, że rada gminy podejmując uchwałę o lokalizacji lub o odmowie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub inwestycji towarzyszącej, bierze pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.
Podkreślenia wymaga, że wskazane w tym przepisie przesłanki mają bardzo ogólny charakter, a ich zastosowanie ma charakter uznaniowy. Tak sformułowany przepis pozwala radzie gminy odmówić zgody na lokalizację inwestycji w trybie specustawy mieszkaniowej, nawet, gdy wniosek jest prawidłowy pod względem formalnym, zgodnie z art. 7 ust. 7 i 8 specustawy oraz spełnione zostały pozostałe wymagane tą ustawą warunki, w tym określone w jej art. 7 ust. 1-3, 6 i 9-19 oraz w art. 17.
W pierwszej kolejności należy się odnieść do kwestii posiadania przez skarżącego interesu prawnego w zaskarżaniu wspomnianej wyżej uchwały.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym jest właśnie art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Skarżący wywodzi swój interes prawny z faktu posiadania tytułu prawnego do działki nr [...] z wybudowanym domem mieszkalnym, która sąsiaduje bezpośrednio z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja objęta uchwałą.
Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 23 marca 2021 r., II OSK 472/21, LEX nr 3159747, "nie można zatem przy ocenie interesu prawnego podmiotu pominąć charakteru zaskarżonej uchwały, która pełni funkcję analogiczną do ustaleń planu miejscowego (rozważania w tym przedmiocie czynione wyżej) lub decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do konkretnej inwestycji. Art. 25 ust. 5 specustawy wprost wskazuje, że ilekroć w przepisach ustawy Prawo budowlane jest mowa o decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, rozumie się przez to także uchwałę o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. W sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy, status strony w postępowaniu, co do zasady, powinni mieć właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji, zwłaszcza gdy jej realizacja wiąże się z możliwością powstania konkretnych uciążliwości dla sąsiednich terenów, a na takie skarżący się powołują".
Podkreślić należy, że NSA wskazuje, że już sama możliwość negatywnego oddziaływania inwestycji, determinuje przyznanie statusu strony podmiotowi posiadającemu tytuł prawny do działki sąsiadującej z planowaną inwestycją. Podkreślenia wymaga również, że w uzasadnieniu przytoczonego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przeznaczenie określonego terenu pod zabudowę wielorodzinną wpływa na sposób korzystania z prawa własności działek bezpośrednio sąsiadujących z tym obszarem, a wiąże się to chociażby ze znoszeniem uciążliwości czy ograniczeń w swobodnym użytkowaniu nieruchomości i to niezależnie od tego, czy uciążliwości te będą się mieściły w granicach norm.
Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy zatem, że w odniesieniu do skarżącego, nie ma podstaw do odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.
W dalszej kolejności wskazać należy, że Sąd w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a., oddalił zawarty w skardze wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z opinii prywatnej sporządzonej w listopadzie 2022 r. przez dr inż. arch. D. M. Opinia ta stanowić miała rozwinięcie stanowiska skarżącego i potwierdzić, że planowana inwestycja, jest sprzeczna z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta N. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] grudnia 1999 r. (dalej: "Studium").
Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 marca 2020 r., II OSK 448/19, LEX nr 3038268, opowiedział się za stanowiskiem, że nie mają waloru dowodu z dokumentu takie dowody, które w istocie mają charakter opinii biegłego (tak m.in. wyrok NSA z dnia 25 września 2000 r., FSA 1/00, ONSA 2001/1, poz. 1, B. Dauter w Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek. Wydanie 6, str. 496 i n.). NSA wskazał, że w pełni podziela ten pogląd, zaś przyjęcie odmiennego stanowiska mogłoby prowadzić do obejścia przepisu o zakazach dowodowych.
Również Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, przychyla się do powyższego stanowiska, a zatem zawarta w opinii ocena, nie została uwzględniona.
Nie jest zasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7 ust. 4 specustawy dotyczący nieprzeprowadzenia przez Radę analizy stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, nieuwzględnienia wyników oceny stanu zaspokojenia tych potrzeb oraz niewskazania swojego stanowiska w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.
Wskazać bowiem należy, że szczegółowe uzasadnienie uchwały w tym zakresie, nie jest konieczne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2521/20, LEX nr 3230020, wyraził pogląd, że uwzględniając przepisy ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, w szczególności art. 14, brak jest podstaw do przyjęcia, że uchwała, o której mowa w art. 7 ust. 4 powołanej ustawy, powinna być podjęta z uzasadnieniem. Podczas wykładni przepisów prawa w pierwszej kolejności należy uwzględnić literalne brzmienie przepisów. Nie można było więc pominąć, że ustawodawca w ustawie o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących nie przewidział, aby uchwała w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej była uchwalana wraz z jej uzasadnieniem, mimo że w systemie prawa występują lub występowały przepisy stanowiące wyraźnie o obowiązku uzasadnienia uchwały lub projektu uchwały podejmowanej przez radę gminy w materii podobnej do tej, której dotyczy uchwała w przedmiocie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej.
Z kolei w wyroku z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II OSK 3942/19, LEX nr 3070320, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że brak uzasadnienia uchwały nie w każdym przypadku stanowi na tyle istotną wadę, że jej wystąpienie rodzi konieczność wyeliminowania takiego aktu z obiegu prawnego. NSA wskazał, że jak trafnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, dopiero jednoczesny brak uzasadnienia uchwały oraz całkowity brak w aktach sprawy jakichkolwiek informacji dotyczących merytorycznych powodów podjęcia aktu przez organ gminy powoduje istotną wadliwość uchwały uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w takim wypadku sąd administracyjny powinien ustalić powody podjęcia przez organ zaskarżonej uchwały w oparciu o stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę oraz stanowiska stron zaprezentowane w toku postępowania sądowo-administracyjnego.
Skoro zatem w świetle przytoczonego orzecznictwa, nawet brak uzasadnienia uchwały nie może automatycznie skutkować jej nieważnością, to tym bardziej w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały podstawy zarówno do stwierdzenia nieważności uchwały, jak też stwierdzenia jej wadliwości w tym zakresie.
Ponadto, jak wynika z akt sprawy, Rada Gminy, podejmując uchwałę, wzięła pod uwagę możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Z dokumentacji jasno wynika, jakimi przesłankami kierowała się Rada Miejska w N. przy wydawaniu zaskarżonej uchwały. Również ze zgromadzonych w aktach planistycznych dokumentów, wynika bezspornie, jakie przesłanki legły u podstaw uchwały w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej.
Nie można podzielić argumentacji zawartej w skardze, zgodnie z którą uchwalony na terenie miasta miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego umożliwia realizację inwestycji mieszkaniowych wielorodzinnych w kilku niezależnych od siebie obszarach ( nieruchomości w okolicy Osiedla [...] przy ul. D., ul. Z. czy ul. J. przy ul. P./B., ul. I./P. i innych), a zatem planowana inwestycja nie jest niezbędna dla zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych mieszkańców miasta, skoro istnieje możliwość zaspokojenia tych potrzeb zgodnie z uregulowaniami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Jeszcze raz przypomnieć należy, że uchwała Rady ma charakter uznaniowy, zaś materia polityki społecznej i gospodarczej organu administracji tylko w ograniczonym zakresie może być przedmiotem kontroli sądów administracyjnych. Rolą sądu jest bowiem ocena, czy rada gminy podejmując zaskarżoną uchwałę wykazała, że miała na uwadze stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające ze studium. W sytuacji, gdy organ uchwałodawczy rozważył powyższe, sąd nie ma kompetencji do polemizowania na temat poziomu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych mieszkańców gminy, ani potrzeb i możliwości rozwoju gminy określonych w studium (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 144/21, LEX nr 3208736). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2021 r., II OSK 2090/21, LEX nr 3331429, za podjęciem uchwały lokalizacyjnej może przemawiać stan niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, ale nawet w przypadkach wysokiego stopnia zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych można przyjąć uchwałę o lokalizacji inwestycji, jeśli na przykład za powiększeniem liczby mieszkań przemawiają szczególne zamierzone lub przewidywane kierunki rozwoju gminy bądź przewidywany wzrost zapotrzebowania na mieszkania, w związku z oczekiwaną nową inwestycją przemysłową itp. Odwrotnie, nawet w przypadku gdy potrzeby mieszkaniowe gminy nie są zaspokojone, to rada gminy nie ma obowiązku lokalizowania każdej wnioskowanej inwestycji mieszkaniowej.
Ponadto Rada uzupełniła postępowanie zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2375/21. Organ zbadał bowiem aktualność i kompletność wniosku oraz ponownie go zweryfikował. Ponadto pismem z dnia 3 października 2022 r. inwestor uzupełnił braki formalne wniosku dostarczając aktualne oświadczenie, że nie zachodzi kolizja lokalizacji inwestycji mieszkaniowej z inwestycjami, o których mowa w art. 4 pkt 1-13 w specustawy oraz poprzez określenie planowanej minimalnej i maksymalnej powierzchni użytkowej mieszkań.
Nie zasługuje również na uwzględnienie w ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 5 ust. 3 specustawy poprzez niezasadne przyjęcie przez organ, że planowana inwestycja jest niesprzeczna z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.
Niesprzeczność ze studium, jest podstawowym wymogiem realizacji inwestycji na podstawie specustawy mieszkaniowej.
W wyroku z dnia z dnia 28 października 2021 r., II OSK 1165/21, LEX nr 3309894, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że pojęcie "niesprzeczności ze studium" użyte w art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej musi być rozumiane jako sytuacja, w której inwestycja mieszkaniowa stanowi kontynuację ogólnych zasad zagospodarowania terenu i nie doprowadzi do zmiany kierunków zagospodarowania i użytkowania terenów.
Stanowisko takie prezentuje również doktryna (A. Lewińska-Karwecka, (w:) Specustawa mieszkaniowa. Komentarz, red. A. Jakubowski, Wyd. C. H. Beck 2019, s. 61).
W ocenie Sądu, planowana inwestycja nie jest sprzeczna ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta N. Sprzeczność taka zachodzi tylko wówczas, gdy treść Studium wyraźnie i jednoznacznie wyklucza możliwość zrealizowania planowanej inwestycji, budowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Tymczasem taka sytuacja nie występuje w rozpoznawanej sprawie, ponieważ planowana zabudowa wielorodzinna na tym obszarze jest dopuszczalna i stanowi kontynuację już powstającej zabudowy.
Projektowana zabudowa jest kontynuacją zabudowy "osiedla J.", stanowiąc część brakującego łącznika pomiędzy nowymi osiedlami wzdłuż ul. W., a stacją kolejową i starym centrum. Taki łącznik ulicy M. został zdefiniowany przez Studium.
Jak wynika z rysunku studium ,część działki [...] znajduje się w zieleni tworzącej podstawowy system przyrodniczy. Jednakże dopiero plany miejscowe, zaś w przedmiotowej sprawie decyzja lokalizacyjna uszczegóławiają granice przeznaczeń i określają warunki zabudowy i zagospodarowania. Zabudowa będzie realizowana od ul. J., a powierzchnie biologicznie czynne znajdą się w pasie zieleni. Z uwagi na sąsiedztwo i mocno zurbanizowany obszar wokół działki [...], funkcję terenu należy powiązać z terenami przyległymi. Stworzenie systemu zieleni przy obowiązującym terenie i istniejącym zagospodarowaniu nie jest już możliwe, skoro ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakładają w tym obszarze zabudowę mieszkaniową. System zieleni, może być realizowany wyłącznie poprzez zieleń ogrodów przydomowych. Za planowanym uzupełnieniem zabudowy wzdłuż ulicy M., przemawia wskazana w Studium zmiana proporcji terenów zabudowanych i niezabudowanych, która ma sprzyjać likwidacji rozproszenia przestrzennego struktury miasta.
Nadto, przeprowadzona analiza oddziaływania inwestycji wykazała brak oddziaływania inwestycji na sąsiadujące działki. Realizacja inwestycji przyczyni się bowiem do poprawy ogólnego klimatu akustycznego na działkach sąsiednich, gdyż ograniczy poziom hałasu od ulicy J. i ul. M. Nowa zabudowa odizoluje częściowo sąsiednie działki od ulic. Planowana inwestycja przewiduje również nasadzenia zieleni wzdłuż ciągów komunikacyjnych, która będzie stanowić naturalną ochronę przez hałasem. Wskazać należy również, że planowana inwestycja nie spowoduje podniesienia gruntu i nie wpłynie na zmianę kierunku spływu wód opadowych. Wody opadowe z terenów utwardzonych częściowo odprowadzane są do zbiornika wód opadowych, a częściowo z utwardzonych dojść pieszych, murków czy ogrodzeń powierzchniowo na przyległy teren działki własnej.
Nie jest również zasadny zarzut skarżącego dotyczący naruszenia § 19 ust. 1 pkt 2 tiret b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. poprzez umożliwienie realizacji inwestycji w sytuacji, gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 6 metrów od granicy z działkami sąsiednimi.
Parking dla przedmiotowej inwestycji jest bowiem zlokalizowany jest w odległości 7 m od granicy działki o nr ew. [...], a więc spełnia wymagania powyższego rozporządzenia. Droga do garażu podziemnego - zjazd, jest usytuowany 11,5 m od granicy z działką o nr ew. [...] i 11 m od granicy z działką [...].
Niezależnie od powyższego, wskazać należy, że inwestycja spełnia wymagania formalne określone w specustawie oraz realizuje cele w niej określone, a mianowicie znaczące przyspieszenie przygotowania i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących.
W tym stanie sprawy, uznając, że zaskarżona uchwała odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.