VII SA/Wa 2681/15

VII SA/Wa 2681/15 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-10-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-11-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Maria Tarnowska
Mirosława Kowalska /sprawozdawca/
Tomasz Stawecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 156 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2016 r. sprawy ze skargi G. M., C. M., J. S., M. T., A. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2015r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania G. M., C. M., J. S., M. T. oraz A. Z. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015r., znak: [...]; odmawiającej stwierdzenia - na wniosek G. M., C. M., J. S., M. T. oraz A. Z. - nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2013r., nr [...], znak: [...]; zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. K. pozwolenia na budowę budynku usługowego, przeznaczonego na potrzeby przydomowej wędzarni o ograniczonej wielkości produkcji wraz z zewnętrznymi instalacjami: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, gazową, elektroenergetyczną na działce nr ew. [...], obręb ew. [...], gm. [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ drugiej instancji przybliżył istotę postępowania nieważnościowego, jako nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego. Podkreślił, że instytucja ta stoi w opozycji do jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a., może być stosowana jedynie po zaistnieniu przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją. O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie, przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Decyzja o pozwoleniu na budowę kontrolowana w trybie nieważnościowym podlega ocenie na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jej wydania.
W nawiązaniu do przedmiotowej w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzji o pozwoleniu na budowę, organ wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 z późn. zm., wg stanu na dzień 12 września 2013r.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy działka nr ew. [...] zlokalizowana jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2001r" nr [...] (Dz. Urzęd. Woj. [...] z 2002r. Nr [...], poz. [...]) symbolem [...] pismo Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...].03.2013r., znak: [...]). W planie dla terenu inwestycyjnego przewidziano zabudowę mieszkalno - usługową jednorodzinną w formie wolnostojącej lub bliźniaczej, a także wykonywanie usług nieuciążliwych. Jednocześnie przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na terenie oznaczonym symbolem [...] przewiduje powierzchnię zabudowy działki do 30%, wysokość zabudowy do 2,5 kondygnacji i 12,5 m do kalenicy, minimalną powierzchnię biologicznie czynną - 40% powierzchni działki, nieprzekraczalną linię zabudowy - 5 m od linii rozgraniczenia ulic lokalnych i dojazdowych oraz realizację dachów wysokich i symetrycznych przy kącie nachylenia połaci głównych 40°.
Organ wskazał, że inwestycję stanowi parterowy budynek przeznaczony na potrzeby przydomowej wędzarni. Zgodnie z projektem budowlanym powierzchnia działki nr ew. [...] wynosi 3497 m², w wyniku realizacji kwestionowanego budynku powierzchnia zabudowy (istniejącej i projektowanej) tej nieruchomości wynosić będzie 270,44 m², jej powierzchnia biologicznie czynna została przewidziana na poziomie 2748,38 m² (opis techniczny - str. 6 projektu budowlanego), wysokość przedmiotowego budynku wynosić ma 5,59 m (przekrój A-A - rys. nr 4), kąt nachylenia połaci głównych wynosić ma 40° (rzut dachu - rys. nr 3) natomiast odległość projektowanego budynku od linii rozgraniczenia ulic lokalnych i dojazdowych wynosić będzie powyżej 5 m (projekt zagospodarowania terenu).W świetle projektu budowlanego przewidywane wędzenie ryb w nowopowstałym budynku odbywać się będzie w ograniczonej wielkości do 150 kg tygodniowo (opis techniczny - str. 4 projektu budowlanego), co oznacza, że w skali rocznej w projektowanym budynku odbywać się będzie wędzenie ok. 7,8 ton ryb.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie zostało zdefiniowane pojęcie usług nieuciążliwych. Pojęcie to jest niedookreślone. Zgodnie z przepisem § 3 ust. 1 pkt 92 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010r., Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) do przedsięwzięć mogących potencji lnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do przetwórstwa owoców, warzyw, ryb lub produktów pochodzenia zwierzęcego, z wyłączeniem tłuszczów zwierzęcych, o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 50t na rok. Tym samym, mając na uwadze powyższe ustalenia jak również fakt, że w wyniku powstania przedmiotowej wędzarni ryb nie przewiduje się nadmiernej emisji gazów, zapachów, pyłów do atmosfery, a także wprowadzania żadnych substancji do gleby i wody oraz emisji hałasu i drgań wykraczającej poza przestrzeń zamkniętą budynku (opis techniczny - str. 4 projektu budowlanego) stwierdzić należy - usługi prowadzone w projektowanym budynku można zaliczyć do usług nieuciążliwych. Sporna inwestycja nie narusza zatem rażąco ustaleń ww. planu miejscowego.
Następnie organ podniósł, że jak wynika z projektu budowlanego kwestionowanego przedsięwzięcia sporny budynek zaprojektowany został ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 3 m od granicy z działką nr ew. [...] oraz w odległości 5,38 m od granicy z działką nr ew. [...] ścianą z otworami okiennymi (projekt zagospodarowania terenu, rzut parteru - rys nr 2). Zgodnie zaś z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.), budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Ponadto, przedmiotowa inwestycja nie narusza również rażąco przepisów § 13 (przesłaniane obiektów budowlanych), § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i od granicy działki budowlanej), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i od granicy działki budowlanej) oraz § 271 (usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe) ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.
Na podstawie opisanej powyżej argumentacji organ ocenił, ze kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane .
Organ podkreślił także, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym w myśl art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r., o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013, poz. 1235 z późn. zm.) nie wymagała ona przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto, z akt przedmiotowej sprawy nie wynika aby w najbliższym otoczeniu działki inwestycyjnej znajdował się teren objęty ochroną obszaru Natura 2000.
Organ stwierdził także, że do wniosku o pozwolenie na budowę spornej inwestycji inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką inwestycyjną na cele budowlane. Tym samym w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił również – kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.
Powołując się na tak przedstawioną argumentację Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. należało utrzymać w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015r., znak: [...]; odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2013r., nr [...], znak: [...].
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wnieśli G. M., C. M., J. S., M. T. oraz A. Z.
Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy poprzez nie zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. uznanie przez organ, że nie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa w związku z wydaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r. zezwalającej P.K. na wykonanie przydomowej wędzarni, gdyż rzeczona inwestycja nie oddziałuje znaczącą na środowisko, w sytuacji gdy, jak wskazują skarżący, inwestycja w niewątpliwie znaczący sposób oddziałuje na środowisko, jest uciążliwa dla wszystkich sąsiadów; 2) prawa materialnego w postaci § 3 ust. 1 pkt 92 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, oraz w postaci art. 63 ust. 1 i art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, albowiem zdaniem skarżących budowa wędzarni ryb na działce gruntu nr [...], obręb ewidencyjny [...], należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wbrew stanowisku organu, który uznała, że oddziaływanie rzeczonej inwestycji zamyka się w granicach działki, na której inwestycja ta znajduje się.
Skarżących wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] września 2013 r., oraz zasądzenie od pozwanego organu na rzecz skarżących kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że użyte w części opisowej projektu określenia : "nie przewiduje się" oraz "obszar oddziaływania zamykać się będzie w obrębie działki" całkowicie odbiegają od stanu faktycznego. Wędzarnia jest dużym obiektem, wg pomiarów dokonanych przez skarżących, jej odległość od granicy działki jest mniejsza niż 3 m. Wędzarnia zasłania działkę skarżących T. i Z. Korzystanie z ogrodu utrudnia im hałas, dym i brak słońca. W czasie wędzenia wydziela się dym i bardzo intensywny, nieprzyjemny zapach. Urządzenie pracuje głośno. Dym z kominów leci prawie zawsze w kierunku skarżących. Inwestor jako rybak doskonale orientuje się w kierunkach wiatrów zatem można sądzić, że ta lokalizacja wędzarni nie jest przypadkowa. Działka inwestorów ma 3497m2, wędzarnia mogła powstać bliżej budynku mieszkalnego właściciela. Ponadto, skarżący T. oboje chorują na astmę, a w domu skarżących M. jest osoba; w bardzo podeszłym wieku, stale leżąca, dla której otwarte okno to jedyna możliwość dostarczania świeżego powietrza.
Skarżący wskazali, że w projekcie w części dotyczącej warunków bezpieczeństwa p/poż. zawarto informację cyt. ,,... odległość projektowanego budynku produkcyjnego od budynku mieszkalnego na terenie działki (mowa tu o domu inwestora) wynosi ponad 33m a od budynków na terenie działek sąsiednich więcej i jest większa od minimalnej wymaganej" - nie podano jednak ile wynosi wymagana. a podana 33m jest błędna faktycznie jest 23m.
Ponadto, skarżący wskazali, że w części opisowej projektu mówi się o ograniczonej do 150 kg tygodniowo wielkości wędzenia ryb. Nigdzie w dokumentach nie wyjaśniono jednak w jaki sposób lub kto będzie tą wielkość określał i kontrolował. Zawarte w dokumentacji związanej z inwestycją argumenty mówiące o braku uciążliwości nie mają potwierdzenia w stanie faktycznym.
Skarżący podnieśli również, że inwestor w ciągu zaledwie miesiąca otrzymał pozwolenie na budowę, a urzędnicy jak i projektant potwierdzając słuszność swoich decyzji zawsze przywołują i odnoszą się do szeroko pojętego środowiska - ochrony wody, gleby, powietrza, ptaków, zapominając o sąsiadach, ludziach mieszkających obok. Tymczasem inwestycja w postaci "przydomowej wędzarni" znacząco oddziałuje na środowisko, a zatem jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego określonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., z którego wynika, że na nieruchomości objętej inwestycją może być realizowana zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz usługi nieuciążliwe.
Zdaniem skarżących decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, w tym prawa miejscowego, a zatem jest nieważna, stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.
Uczestnik postępowania P. K. – inwestor na rozprawie wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w piśmie procesowym złożonym do akt sprawy. Tu podniósł w szczególności, że inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymagała sporządzenia raportu oddziaływania. Wskazał na jej przeznaczenie - 150 kg tygodniowo, podczas gdy w świetle powołanego w skardze rozporządzenia w § 3 ust.1.pkt 92 mowa jest o instalacjach, których zdolność produkcyjna wynosi 50 ton na rok. Podkreślił, że dla produkcji o ograniczonej jak wyżej wielkości wydana została pozytywna decyzja rejestrująca Państwowego lekarza Weterynarii w szczecinie z dnia [...] kwietnia 2015r., a proces produkcji dokumentowany jest każdorazowo w księdze HACCP i podlega kontroli lekarza weterynarii także w zakresie wielkości produktu. Rozpoczęcie produkcji nastąpiło [...] czerwca 2015r., w okresie do dnia [...] września miały miejsce dziesięć widzeń o łącznej wadze produktu 483 kg. Cały proces dymienia o zredukowanym obiegu dymu przy zamkniętej komorze spalania trwa 30 – 60 minut zakończony 5 minutowym wyrzutem dymu przez komin wyposażony w system zraszaczy i filtrów cząstek zapachowych. Inwestor wskazał na przykładowe kierunki wiatrów, które nie mają dominującej specyfiki, a on określając lokalizację wbrew zarzutom skargi nie kierował się takimi parametrami. Obiekt posadowiono zgodnie z projektem po wytyczeniu przez geodetę , jego usytuowanie zachowuje wymogi w szczególności § 12 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 j.t.). położony jest ponad 23 m od najbliższych budynków sąsiednich i dodatkowo oddzielony szpalerem drzew. Skarżący nie udowodnili też rzekomej uciążliwości zapachów, nie przedłożyli wiarygodnych opracowań technicznych olfaktometrycznych, które potwierdziłyby słuszność stawianych zarzutów.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd kontrolował decyzję organu drugiej instancji utrzymującej w mocy orzeczenie pierwszoinstancyjne odmawiającą stwierdzenia nieważności przedmiotowej w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę przydomowej wędzarni.
Sąd w pełni podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - kontrolowana w postepowaniu nieważnościowym decyzja nie jest dotknięta żadną z wad nieważnościowych przewidzianych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie zaistniały tym samym podstawy do wyeliminowania tej decyzji przez stwierdzenie jej nieważności.
Sąd w pełni podziela argumentację organu, która legła u podstaw jego rozstrzygnięcia. Ocenia ją za wyczerpującą i przyjmuje za własną.
Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Wbrew zarzutom skargi decyzja pozwolenia na budowę nie zapadła z obrazą art. 35ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W szczególności nie dotyczyła inwestycji oddziałującej znaczącą na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 92).
Podnoszony przez skarżących zarzut oddziaływanie na środowisko należy ocenić jako potoczny, wynikający z subiektywnych sąsiedzkich odczuć związanych z eksploatacją inwestycji takich jak zapach czy dym. Tymczasem parametry techniczne obiektu jego przeznaczenie w świetle projektu wykluczają spełnienie wymogu ww. przepisu § 3 ust. 1 pkt 92 w zw. ze zdolnością produkcyjna mniejszą od 50 ton na rok.
Skarżący podnoszą - inwestycja cyt. "zasłania działkę skarżących T. i Z." należy wskazać, że zacienienie nieruchomości gruntowej nie jest objęte ochrona prawną , ta odnosi się jedynie do wpływu obiektów budowlanych na dostęp do światła dziennego w pomieszczeniach budynków sąsiednich.
Także wbrew zarzutom skargi poza kontrolą w sprawie niniejszej jest ocena sytuowania obiektu pod względem kierunku wiatrów, nie ma prawnej regulacji w tym zakresie. O lokalizacji inwestycji na działce decyduje li tylko inwestor. O ile w tym zakresie zachowa wymogi wynikające z rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 j.t.), ewentualnie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie ma żadnych podstaw do kwestionowania tego na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym bardziej gdy chodzi o postępowanie nieważnościowe. Projekt budowlany został uzgodniony także pod względem bezpieczeństwa przeciw pożarowego .
Skarżący bezpodstawnie oceniają także inwestycję jako niezgodną z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2001 r.) Sąd w tym zakresie podziela w pełni wskazania przedstawione w uzasadnieniu zaskrzonej decyzji.
Dodatkowo sąd wskazuje - w sprawie niniejszej kontroli w nadzwyczajnym postępowaniu nieważnościowym podlegała decyzja o pozwoleniu na budowę, tym samym dokumenty istotne dla jej wydania, zaś stan faktyczny istniejący obecnie pozostaje poza wpływem na te kontrolę i jej ocenę.
Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2016 r., poz. 718 tj.).