VII SA/WA 2666/18

VII SA/Wa 2666/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-06-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-11-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kuś /przewodniczący/
Bogusław Cieśla /sprawozdawca/
Grzegorz Rudnicki
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 3670/19 - Wyrok NSA z 2022-12-02
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
art. 35 ust. 1 pkt 1
Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A. O. i A. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. O. i A. W. solidarnie kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Sygnatura akt VIISA/Wa 2666/18
UZASADNIENIE
Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2018 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...], pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o numerze [...] wraz z wewnętrzną instalacją elektroenergetyczną na dz. nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...].
W decyzji ustalił, że obszar oddziaływania obiektu o którym mowa w art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane, obejmuje nieruchomości: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...], gmina [...].
Uzasadniając decyzję organ podał, że w dniu 14.02.2018r. inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 20.02.2018 r. wezwano go do uzupełnienia braków formalnych. W dniu 28.02.2018r. inwestor uzupełnił braki formalne.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.
W tym kontekście Starosta wskazał, że działka na której projektowana jest inwestycja objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który w § 7 wskazuje przeznaczenie terenu MN jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z zakresu: domów jednorodzinnych wolno stojących oraz bliźniaczych jako funkcji podstawowej.
Na trenach MN plan dopuszcza zachowanie i rozwój funkcji usługowych z zakresu: handlu (za wyjątkiem stacji paliw), biur, administracji, rzemiosła, obsługi finansowej, kultury, turystyki, gastronomii, zdrowia, oświaty jako funkcji uzupełniających w stosunku do podstawowej.
Na terenach MN plan zakazuje lokalizowania zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, domów jednorodzinnych szeregowych, domów jednorodzinnych atrialnych, wolnostojących budynków usługowych, funkcji usługowych innych niż określone w pkt 2, usług uciążliwych oraz obiektów urządzeń uciążliwych, których uciążliwość wykracza poza granice lokalizacji.
Dalej wskazano, że projekt budowlany zawiera kwalifikację instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko, z której wynika, że dla przedstawionej przez inwestora konfiguracji anten sektorowych miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania żadnej z anten sektorowych, co potwierdzone zostało również rysunkami przedstawiającymi rzut poziomy i rzuty pionowe osi głównych wiązek promieniowania dla poszczególnych anten sektorowych.
Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dn. 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010r. nr 213, poz. 1397) rozpatrywana instalacja radiokomunikacyjna, nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie ma zatem obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia,
Nadto przepisy ustawy z dnia 7.05.2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w art. 46 ust. 1 wskazują, że plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Przedmiotowa inwestycja jest obiektem infrastruktury telekomunikacyjnej świadczącej usługi telefonii komórkowej oraz dostępu do internetu.
Reasumując organ uznał, że inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 i brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Od powyższej decyzji Starosty [...], odwołanie wnieśli A. W. i A. O. oraz A. D.
W odwołaniu A. W. i A. O. wskazano, że organ udzielił zgody pomimo braku podstawowych dokumentów i niezbędnych ekspertyz. m. in. decyzji środowiskowej. Stacja bazowa znajduję się kilka metrów od granicy ich działki. W wyniku inwestycji wartość ich działki spadnie, a wybudowanie domu jednorodzinnego nie będzie już możliwe.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 - dalej K.p.a.), w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202), po rozpatrzeniu odwołania A. W., A. O. i A. D. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2018 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...], pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Nr [...] wraz z wewnętrzną instalacją elektroenergetyczną na działce nr ew. [...] w miejscowości [...] gmina [...] - utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2018 r.
Organ odwoławczy wskazał, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt. 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego i spełnia wymagania § 8 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462) oraz jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi.
Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia.
Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego.
Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant bierze pełną odpowiedzialność za zgodność projektu z prawem.
Przedmiotowa inwestycja polega na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...]. Na projektowanej wieży rurowej planuje się instalację trzech anten sektorowych pracujących w paśmie częstotliwości 900 Mhz.
Działka inwestycyjna nr ew. [...] we wsi [...] gmina [...] objęta jest Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego dla terenów położonych we wsi [...] część I i część II w Gminie [...], zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2004 r.
Zgodnie z zapisami ww. planu, działka na której zlokalizowana jest stacja bazowa znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem C4.2 MN, którego przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna.
Działka nr ew. [...] należąca do A. W. i A. O., graniczy z działką inwestycyjną. Natomiast A. D. jest współwłaścicielką działki o nr ew. [...].
Po przeanalizowaniu dokumentacji Wojewoda [...] uznał, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami planu miejscowego, który obejmuje teren na którym zlokalizowana jest stacja bazowa.
Zgodnie z § 64 pkt 2 ww. planu miejscowego - ustala się maksymalną wysokość zabudowy 11 m oraz maksymalną liczbę kondygnacji 2,5.
Wysokość zabudowy dopuszczona przez plan miejscowy powoduje, że nie znajdzie się ona w polu oddziaływania wiązek promieniowania anten sektorowych.
W najbliższej okolicy stacji bazowej znajdują się niskie zabudowania, stacja jest tak zaprojektowana, by wykluczyć występowanie obszarów o przekroczonej wartości granicznej promieniowania w miejscu, w którym mogą przebywać ludzie. Miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten sektorowych.
Powyższe stwierdzenie poparte jest graficznie - rysunkami wyników obliczeń, rysunkami zasięgów osi głównych wiązek promieniowania dla każdej anteny w płaszczyźnie poziomej oraz rysunkami obrazującymi wyniki obliczeń odległości miejsc dostępnych dla ludności, od osi głównej wiązki promieniowania i na całej jej długości dla każdej z anten w płaszczyźnie pionowej.
Stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2013r., sygn. akt. II OSK 59/13).
Ponadto zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. (j. t. Dz. U z 2010r. nr 102, poz. 651 z późn. zm.), stacje bazowe należy zaliczać do urządzeń infrastruktury technicznej. Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych.
W myśl art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 t.j.).
Dyspozycja art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego obliguje organ do sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.
Ustawa z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko - w art. 59 ust. 1 przewiduje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli ten obowiązek został stwierdzony na podstawie art. 61 ust. 3 tej ustawy przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Istotne było ustalenie, czy projektowana inwestycja zaliczona jest do grupy zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko.
W przypadku stacji bazowych telefonii komórkowych kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z dnia 2016 r., poz. 71), to jest w oparciu o:
- równoważną moc promieniowana izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny (z wyłączeniem radiolinii),
- odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na. środowisko do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:
- 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
- 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
- 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
- 20 000 W
przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:
- 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny
- 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
- 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
- 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
- 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
- 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
- 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny
przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się w myśl art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 799) wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego.
Środek elektryczny anteny to miejsce będące środkiem układu współrzędnych, względem którego wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny, a odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego to odcinek prostej, którą wyznacza się w osi głównej wiązki promieniowania anteny, czyli wiązki zawierającej kierunek maksymalnego promieniowania. Przy wyznaczaniu odległości miejsc dostępnych dla ludności uwzględnić należy zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, za przestrzeń dostępną dla ludności należy, rozumieć przestrzeń, w której z punktu widzenia doświadczenia życiowego ludzie mogą rzeczywiście, realnie stale przebywać.
Dla 2 anten sektorowych (azymuty 210°, 290°) wypadkowa równoważna moc promieniowana izotropowo zawiera się w przedziale 100 - 500 W.
Na rysunkach przedstawiono rzut poziomy i rzuty pionowe osi głównej wiązki promieniowania w odległości 20 metrów od środka elektrycznego każdej anteny sektorowej. Zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek 0° jak i maksymalnych pochyleń wiązek 10° dla azymutów 210°, 290° brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 20 m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny.
Dla 1 anteny sektorowej (azymut 260°) wypadkowa równoważna moc promieniowana izotropowo zawiera się w przedziale 500 - 1000 W.
Na rysunkach przedstawiono rzut poziomy i rzuty pionowe osi głównej wiązki promieniowania w odległości 40 metrów od środka elektrycznego każdej anteny sektorowej, Zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek 0° jak i maksymalnych pochyleń wiązek 10° dla azymutów 260° brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 40 m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny.
W przypadku niniejszej stacji bazowej, zagrożeniem dla środowiska jest emisja pola elekromagnetycznego niejonizującego, którego źródłami są sektorowe anteny nadawcze oraz anteny radioliniowe.
Z uwagi na rozwiązania zastosowane projektowe można stwierdzić, że ludność nie będzie miała dostępu do obszaru, dla którego został przekroczony dopuszczalny poziom elekromagnetycznego promieniowania niejonizującego.
Ponadnormatywne promieniowanie anten będzie rozchodzić się w wolnej przestrzeni w miejscach niedostępnych dla ludności. Zabudowa, nie znajduje się w polu oddziaływania wiązek promieniowania anten sektorowych. ,
W najbliższej okolicy stacji bazowej znajdują się niskie zabudowania, stacja zaś jest tak zaprojektowana, by wykluczyć występowanie obszarów przekroczonej wartości granicznej promieniowania w miejscu, w którym mogą przebywać ludzie.
W ocenie Wojewody [...] nie było potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - dla przedmiotowej inwestycji.
Inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko jak też nie wprowadzi ograniczeń dla skarżących w swobodnym korzystaniu z nieruchomości do której posiadają tytuł prawny. Nie stwarza również zagrożenia dla działek sąsiednich.
Stacja nie będzie ani źródłem hałasu, ani zanieczyszczenia środowiska. Nie będzie także oddziaływać w negatywny sposób na powietrze, glebę, wody powierzchniowe i podziemne, klimat akustyczny oraz świat roślinny i zwierzęcy Remonty oraz okresowe przeglądy techniczne również nie będą wprowadzały żadnych zanieczyszczeń.
W sąsiedztwie nie jest zlokalizowana inna stacja bazowa, co niosłoby za sobą możliwość niekorzystnego dla środowiska zdrowia ludzi sumowania się oddziaływania stacji bazowych.
Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego braku decyzji środowiskowej organ wskazał, że na podstawie kwalifikacji wykonanej przez mgr inż. U. K. specjalistę ds. systemów ochrony atmosfery stwierdzono, że w przypadku przedstawionej konfiguracji anten sektorowych nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
Zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.
Realizacja powyższej inwestycji nie wpłynie negatywnie na możliwość przyszłej zabudowy sąsiedniej z uwagi na fakt, iż pole elektromagnetyczne o wartościach 0,1 W/m2 przy maksymalnym pochyleniu wiązek będzie występować na wysokości 31,1 m (azymut 260°), 34,8 m (azymut 210°) i 34,7 (azymut 290°).
A. W. i A. O. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2018 r.
Domagali się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz organu I instancji, ewentualnie ich uchylenia.
Zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy; tj.:
- art. 10 k.p.a., poprzez zaniechanie umożliwienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania (m.in. brak doręczenia pełnomocnikowi pism) jak również wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji.
- art. 7, art. 8, 9 i 11 k.p.a., brak wyjaśnienia stronie przesłanek, którymi kierowano się przy wydaniu decyzji, co podważa zaufanie obywatela do organu. Naruszenie prawa własności (ograniczenia w zabudowie i przebywaniu na terenie nieruchomości). Obniżenie wartości rynkowej nieruchomości, prawa do spokojnego, niezakłóconego mieszkania, prawo do odpoczynku, do życia w sposób zgodny z własnym życzeniem, narażenie zdrowia i życia człowieka.
- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne rozpatrzenie oraz zaniechanie zebrania dodatkowego materiału dowodowego. Oparcie się wyłącznie i bezkrytycznie na dokumentacji przedstawionej przez inwestora. Powielenie wniosków z niej płynących bez własnych ustaleń.
- art. 15 k.p.a., poprzez nierozpoznanie dwukrotnie sprawy przez dwa różne organy administracji, zaniechanie rozpatrzenia żądań strony i ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu decyzji. Organ zlekceważył pisma pełnomocnika strony z dnia 28 sierpnia 2018 r. i 31 sierpnia 2018 r., które zawierały obszerne stanowisko strony wraz z wnioskami dowodowymi. Wbrew obowiązkowi z art. 40 § 2 k.p.a., nie doręczał mu żadnych pism.
- art. 63 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko,
- art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przez błędne niezastosowanie, polegające na uznaniu, że w sprawie nie zachodzi potrzeba uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
W skardze wskazano, że organ wydał pozwolenie na budowę i zatwierdził projekt budowlany rażąco sprzeczny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych we wsi [...] część I, część II w Gminie [...] (Dziennik Urzędowy Województwa [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] grudnia 2004 r.).
Najważniejszy dla oceny inwestycji był parametr EIRP (EIRP - równoważna moc promieniowana) w dokumentacji inwestora wskazano, że wynosi tylko 345,30 W lub 863,18 W. Kwestia tego parametru wymagała gruntownego wyjaśnienia.
Kluczowe było ustalenie jaka jest rzeczywista równoważna moc promieniowana izotropowo tych anten. Należało zsumować moc anten oraz określić ich moc maksymalną. Inwestor nie przedstawił w tym zakresie żadnych dowodów poza gołosłownymi stwierdzeniami osób pracujących na jego zlecenie. Strona kwestionowała dokumentację w tym zakresie.
Organ II instancji pominął pełnomocnika podczas postępowania administracyjnego, przez co naruszył art. 40 § 2 k.p.a., ale również uniemożliwił stronie czynny udział w każdym stadium postępowania.
Strona i pełnomocnik byli przekonani, że stanowisko zaprezentowane w pismach pełnomocnika z dnia 28 sierpnia i 31 sierpnia 2018 r., znajdzie pozytywną reakcję ze strony organu. Organ, bez szansy wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, wydał decyzję i nie odniósł się do zgłoszonych żądań.
Kwalifikacja przedsięwzięcia opracowana przez U. K. z września 2017 r., nie dokonuje kumulacji pół elektromagnetycznych, lecz podaje tylko parametry dla pojedynczej anteny. Nie podaje maksymalnego możliwego emitowania pola (EIRP) z jednego urządzenia jak również z trzech planowanych.
Organ zaniechał weryfikacji informacji o obszarze oddziaływania obiektu. Z informacji przedstawionej przez projektanta wynikało, że obiekt będzie oddziaływał wyłącznie na działkę [...]. Projektant oparł swoje twierdzenia m.in. na opracowaniu graficznym modelu obszaru oddziaływania. Opracowanie to nie zostało załączone do projektu.
Stosownie do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] października 2004 roku, budowa stacji telekomunikacyjnej, na terenach oznaczonych MN, nie jest dozwolona.
W § 7 pkt. 3 jest zapisanie "Na terenach MN plan zakazuje lokalizowania zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, domów jednorodzinnych szeregowych, domów jednorodzinnych atrialnych, wolno stojących budynków usługowych, funkcji usługowych innych niż określone w pkt 2, usług uciążliwych oraz obiektów i urządzeń uciążliwych, których uciążliwość wykracza poza granice lokalizacji."
Co istotne maksymalna wysokość zabudowy zgodnie z planem może wynosić 11 metrów. Natomiast z projektu stacji wynika, że jej wysokość jest przewidziana na 40,3 metra lub 43 metry (rozbieżne dane w dokumentacji).
Powoływanie się na art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r., o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jest nieuzasadnione.
Inwestor zamierza wybudować stację bazową obok działek budowlanych dla domów jednorodzinnych. Jest to sprzeczne z planem miejscowym, zasadami współżycia społecznego ale również z "prawem sąsiedzkim" (art. 143 -154 kodeksu cywilnego).
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").
Skarga była zasadna i została uwzględniona.
Sąd uznał, że kontrolowana decyzja i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem prawa.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W tym kontekście organy wskazały, że działka inwestycyjna nr ew. [...] we wsi [...] gmina [...] objęta jest Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego dla terenów położonych we wsi [...] - część I i część II w Gminie [...], zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2004 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] grudnia 2004 r.).
Zgodnie z zapisami ww. planu, działka na której zlokalizowano stację bazową znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem C4.2 MN, o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.
W § 64 pkt 2 ww. planu miejscowego – dla przedmiotowego terenu ustalono maksymalną wysokość zabudowy 11 m oraz maksymalną liczbę kondygnacji 2,5.
Przepis art. 35 ust 1 określa zakres obowiązków organu administracji architektoniczno - budowlanej, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania o wydanie pozwolenia na budowę.
Podstawowym obowiązkiem organu było zbadanie zgodności zamiaru inwestycyjnego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego.
Analiza ta miała fundamentalne znaczenie, gdyż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w sposób wiążący określa, m.in. przeznaczenie terenu, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i inne, które wpływają na sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.
Negatywny wynik ustaleń organu co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykluczał możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa (wyrok NSA z dnia 2 października 2015 r., sygn. II OSK 215/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).
Przedmiotowa inwestycja polegała na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...]. Na projektowanej wieży rurowej o wysokości 40,3 m zaplanowano instalację trzech anten sektorowych pracujących w paśmie częstotliwości 900 Mhz.
Organy uznały, że występuje zgodność zamierzenia inwestycyjnego objętego przedłożonym projektem budowlanym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych we wsi [...] - część I i część II w Gminie [...], zatwierdzonego Uchwałą [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2004 r.
Jednak ustalenia te - w zaskarżonej decyzji dokonane były w sposób nieprawidłowy i pobieżny (organ skoncentrował się bowiem na braku potrzeby uzyskania decyzji środowiskowej), w uzasadnieniu decyzji organu I instancji dokonane zostały nieprawidłowo.
Wskazano bowiem na przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2062, dalej: "ustawa o wspieraniu").
Zdaniem organu zastosowanie miał art. 46 ww. ustawy który stanowi, że: 1. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
2. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.
Zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy obowiązywał na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to w takich wypadkach zastosowanie ma art. 46.
Nie ulega wątpliwości, że planowana inwestycja mieści się w definicji inwestycji celu publicznego (art. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stanowi "inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej", o której mowa w ust. 2 art. 46 ustawy o wspieraniu.
Jednak art. 46 ustawy o wspieraniu nie daje nieograniczonej możliwości sytuowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Analiza ustępu 2 tego artykułu prowadzi bowiem do wniosku, że lokalizacja takiej inwestycji nie może naruszać ustanowionych w planie ograniczeń. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2359/14 (CBOSA) i pogląd ten Sąd rozpoznający skargę w pełni podziela.
W art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu - ustawodawca przesądził, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.
Natomiast zgodnie z art. 2 pkt. 4 ustawy o wspieraniu, przez "infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu" należy rozumieć enumeratywnie wymienione: kanalizację kablową, linię kablową podziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000.
W art. 46 ust. 2 zd. 2 in fine ustawy o wspieraniu, ustawodawca wyraźnie wskazał, kiedy przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej - tylko wówczas, gdy jest to infrastruktura o nieznacznym oddziaływaniu. Przepis powyższy powinien być wykładany w kontekście całej regulacji artykułu 46.
Ustawodawca, w ust. 2 art. 46 ww. ustawy wprowadził ogólną zasadę, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, ale przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.
Zatem, określił, jakie musi być przeznaczenie terenu, aby nie występowała sprzeczność z lokalizacją inwestycji celu publicznego. Zróżnicował jednak brak takiej sprzeczności dla terenu przeznaczonego na cele zabudowy jednorodzinnej, uznając, że takie przeznaczenie nie jest sprzeczne wyłącznie z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.
Z ustawowej definicji pojęcia infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu, wynika wyraźnie że planowana inwestycja (stacja bazowa telefonii komórkowej - wieża wsporcza o wysokość ponad 40 m i anteny) w tym pojęciu się nie mieści.
Podkreślić zatem należy, iż wbrew stanowisku inwestora (wyrażonym w opisie projektu) zasada, o jakiej mowa w art. 46 ust. 1 ww. ustawy, nie daje podstaw do przyjęcia, że inwestycje tzw. "telekomunikacyjne" mogą być realizowane na danym terenie niezależnie od treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Z treści art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie można wyprowadzać normy prawnej, która całkowicie pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzenie zakazów, czy ograniczeń zabudowy, inwestor powołując te przepisy nie może żądać, aby obszar objęty planem był bezwarunkowo otwarty na jego inwestycje.
Istotą wprowadzenia regulacji z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jest stworzenie zasady prawnej, która ma na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Zasada ta pozwala na dokonywanie oceny celowości wprowadzonych w planie miejscowym zakazów i ograniczeń, co jednocześnie wymaga wykazania, że w przeciwnym razie obowiązująca treść planu miejscowego będzie prowadziła do powstawania obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych - a więc sprzecznych z celami ustawy.
Zdaniem Sądu organ dokonał wadliwych ustaleń, co do zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, naruszył tym samym art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
Biorąc pod uwagę przedstawioną wyżej ocenę, nie miało decydującego znaczenia, to czy rozpatrywana instalacja radiokomunikacyjna, zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Mimo to brak było przesłanek do zakwestionowania dokumentacji przedłożonej przez inwestora, a ta wskazywała, że nie istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
Słuszny był zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji jest niewystraczające, niezgodne z regułami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a.
W toku powtórnego rozpatrzenia sprawy organ zobowiązany będzie do uwzględnienia przedstawionego w niniejszym wyroku stanowiska Sądu, co do wykładni przepisów planu miejscowego w realiach niniejszej sprawy.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
O kosztach postępowania (punkt drugi sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. W ich skład wchodzą: uiszczony wis od skargi (500zł), koszty pełnomocnika (480 zł) oraz opłata od pełnomocnictwa (17 zł).