VII SA/Wa 2618/19

VII SA/Wa 2618/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-08-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-11-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska /przewodniczący/
Monika Kramek
Tomasz Stawecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6034 Zjazdy z dróg publicznych
Sygn. powiązane
II GSK 274/21 - Wyrok NSA z 2024-06-20
Skarżony organ
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek, sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi R C na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego oddala skargę
Uzasadnienie
1. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "GDDKiA") decyzją z [...] września 2019 r., znak: [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku R C (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lipca 2019 r., znak: [...], o odmowie udzielenia zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego na odcinku drogi krajowej nr [...] (dalej: "DK nr [...]") oznaczonym jako km 235+675.
Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
2. W dniu 6 maja 2019 r. do Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w [...] wpłynął wniosek skarżącego o wydanie zezwolenia na przebudowę wspólnego zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego na odcinku DK nr [...] ([...]-[...]), oznaczonym jako km 235+675. Zjazd miał prowadzić do nieruchomości składającej się z działek o numerach ewid. [...],[...] obręb [...] , w miejscowości [...], gmina [...]. Należąca do wnioskodawcy (skarżącego) nieruchomość jest wykorzystywana na cele mieszkalno-usługowe. Skarżący prowadzi tam warsztat tartaczno-stolarski.
Organ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, w szczególności poprzez wskazanie, że istniejący zjazd indywidualny stanowi zjazd wspólny i jest urządzony dla dwóch działek, tj. nr ewid. [...] i [...]. Organ wezwał również do nadesłania dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do działki o nr ewid. [...].
W dniu 25 marca 2019 r. do Urzędu Gminy w [...] wpłynęło pismo zbiorowe Z C, A A i Z S, zamieszkałych na działce sąsiedniej oraz następnej w stosunku do działki skarżącego. W piśmie tym wyjaśniono, że wniosek skarżącego jest wynikiem konfliktu rodzinnego między współwłaścicielami nieruchomości. Dlatego też autorzy pisma nie wyrażają zgody na przebudowę zjazdu do ich nieruchomości.
W dniu 21 czerwca 2019 r. przedstawiciel GDDKiA dokonał wizji lokalnej w miejscowości [...] gromadząc dokumentację fotograficzna niezbędną dla podjęcia decyzji w przedmiocie wniosku.
3. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z [...] lipca 2019 r. odmówił udzielenia zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego dla działek nr ewid. [...] i [...]położonych w miejscowości [...], gmina [...] .
GDDKiA wydał powyższą decyzję na podstawie art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.; dalej: "u.d.p.") oraz § 9 ust. 1 pkt 3, § 55 ust. 1 pkt 3, § 78 i § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 124; dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"), a także art. 7 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.").
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że analiza materiału zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wykazała, że nieruchomość, na której planowana jest przebudowa zjazdu, bezpośrednio przylega do pasa drogowego drogi krajowej nr [...]. Na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego w przypadku braku planu miejscowego dla przedmiotowego terenu wymagałaby ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji.
Skarżący ubiegał się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek biurowo-socjalny, zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek produkcyjny, budowie budynku gospodarczego przeznaczonego do przechowywania narzędzi rolniczych oraz budowie urządzeń technicznych zapewniających użytkowanie budynków na terenie działek o nr ewid. [...] i [...] . GDDKiA odmówił uzgodnienia przesłanego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji.
We wniosku o wydanie zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego skarżący wskazał, że działka nr ewid. [...] jest wykorzystywana na cele mieszkalno-usługowe. Przeprowadzona przez organ wizja lokalna nie potwierdziła tej okoliczności. Nieruchomość jest zabudowana budynkiem mieszkalnym oraz budynkami gospodarczymi. Stan obiektów istniejących nie wskazuje, aby w nich była prowadzona działalność usługowa (brak jakiejkolwiek informacji o działalności usługowej), jak również brak ruchu pojazdów wskazujący na prowadzoną działalność usługową.
Organ wyjaśnił, że dokonana wizja w terenie potwierdza, że miejsce, w którym jest zlokalizowany zjazd stanowi miejsce szczególnie niebezpieczne (w myśl § 113 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Istniejący wspólny zjazd indywidualny znajduje się po wewnętrznej stronie łuku poziomego, a profil DK nr [...] jest w pochyleniu podłużnym ze spadkiem ok. 3%. Na przedmiotowym odcinku DK nr [...] jest zastosowana linia podwójna ciągła - znak P-4.
W ocenie GDDKiA ochrona życia i bezpieczeństwa użytkowników DK nr [...] stanowi nadrzędny interes publiczny. Na przedmiotowym odcinku DK nr [...] (km 235+675), według danych za 2015 r. natężenie ruchu drogowego wynosiło 6.444 poj./dobę, co w ocenie zarządcy drogi stanowi znaczne natężenie ruchu.
Wobec powyższego, w ocenie GDDKiA nie ma możliwości zapewnienia działce nr ewid. [...] obsługi komunikacyjnej poprzez przebudowę istniejącego wspólnego zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego bez szkody dla poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego na DK nr [...] .
4. Pismem z 29 lipca 2019 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GDDKiA z [...] lipca 2019 r. Skarżący zarzucił powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 104 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez odmowę udzielenia zezwolenia na przebudowę istniejącego wspólnego zjazdu publicznego na podstawie niekompletnej i błędnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz nieprzeprowadzenie czynności zmierzających do wyjaśnienia okoliczności sprawy.
5. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, GDDKiA decyzją z [...] września 2019 r. utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lipca 2019 r. Organ wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 29 ust.1 i ust. 4 u.p.d. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a.
Uzasadniając swoją decyzję GDDKiA wskazał, że chociaż przedmiotowe postępowanie dotyczy przebudowy zjazdu indywidualnego, należy mieć na uwadze, że kryteria udzielenia zezwolenia zarówno na budowę zjazdu publicznego, jak i przebudowę zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego są bardziej rygorystyczne niż w przypadku zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego. Wynika to z tego względu, że zjazd publiczny z uwagi na swój charakter i przeznaczenie przenosi z drogi i na drogę znacznie większy ruch niż zjazd indywidualny. Dlatego też istnienie zjazdu indywidualnego nie stanowi podstawy do udzielenia zezwolenia na przebudowę tego zjazdu do parametrów zjazdu publicznego. Przesądzają o tym odmienne kryteria oceny wpływu każdego z tych zjazdów na bezpieczeństwo ruchu drogowego.
Zdaniem GDDKiA w rozpatrywanej sprawie należało mieć na uwadze fakt dużego natężenia ruchu drogowego na DK nr [...] a także treść § 113 ust. 7 w zw. z § 78 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych zabraniającego usytuowania zjazdów publicznych w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Dotyczy to w szczególności miejsc, w których nie jest zapewniona odpowiednia widoczność, bądź miejsc obciążonych znacznym natężeniem ruchu drogowego. Taki charakter ma odcinek drogi wskazany przez skarżącego jako miejsce lokalizacji planowanego zjazdu publicznego. W takich przypadkach pozytywne rozpatrzenie wniosku oznaczałoby jednak oczywiste naruszenie powołanych przepisów. Dlatego też GDDKiA nie może pozytywnie rozpatrzyć wniosku skarżącego.
Zdaniem organu nietrafny był również argument skarżącego dotyczący niepoinformowania skarżącego o przeprowadzeniu oględzin drogi, w wyniku czego skarżący nie mógł wziąć czynnego udziału w oględzinach, nie mógł też przekazać swoich uwag oraz stanowiska w sprawie. Skarżący przed wydaniem zaskarżonej decyzji, pismem z dnia 13 maja 2019 r. został jednak zawiadomiony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów (w tym uzyskanych w toku przeprowadzonej wizji lokalnej) oraz zgłoszonych żądań. W opinii organu skarżący miał zatem zapewnioną możliwość czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, co powoduje, że podniesiony zarzut jest niezasadny.
W opinii GDDKiA na uwzględnienie nie zasługiwał również argument skarżącego, w którym kwestionuje on uznanie odcinka drogi zlokalizowanego na wysokości nieruchomości skarżącego jako szczególnie niebezpiecznego. GDDKiA będący zarządcą drogi jest organem wyspecjalizowanym i posiada wiadomości specjalne w zakresie dróg, w tym odnoszące się do bezpieczeństwa ruchu drogowego, zarządzania ruchem oraz kwestii technicznych związanych z użytkowaniem dróg (w tym ocena stanu drogi, rodzaju nawierzchni etc.). Fakty dotyczące potencjalnego niebezpieczeństwa dla ruchu drogowego, jakie stanowią zjazdy z dróg krajowych klasy GP, są znane GDDKiA jako organowi specjalistycznemu z racji realizacji zadań w zakresie inżynierii ruchu. W związku z tym w rozpatrywanej sprawie zastosowanie znalazł art. 77 § 4 k.p.a., w świetle którego fakty znane organowi z urzędu nie wymagają przeprowadzenia dowodu.
6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący pismem z 14 października 2019 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Ponadto, skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 75, art. 77 § 1, art. 79, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:
a) niewywiązanie się przez organ z obowiązku szczególnego, wnikliwego i zindywidualizowanego ustalenia okoliczności sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia popartego uzasadnieniem, które spełniałoby kryteria opisane w art. 107 § 3 k.p.a.,
b) "nieskrupulatną analizę, a właściwie jej brak", w kwestii jakie skutki dla ruchu i jaki wpływ na bezpieczeństwo w ruchu będzie powodowało wydanie zgody na przebudowę istniejącego zjazdu do parametrów zjazdu publicznego, kiedy tylko analiza w tym wąskim zakresie i tylko jej wyniki powinny być jedyną i decydującą przesłanką lub okolicznością decydującą o zezwoleniu lub odmowie przebudowy,
c) uznanie, że przebudowa istniejącego zjazdu z nieruchomości wiąże się z zagrożeniem dla bezpieczeństwa w ruchu bez wskazania podstaw faktycznych takiego twierdzenia,
d) dokonanie tylko dowolnej i fragmentarycznej oceny materiału dowodowego, bez wyjaśnienia w dostateczny i przekonujący sposób przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydaniu decyzji i wbrew dyrektywie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestnika do organów,
e) uniemożliwienie skarżącemu uczestnictwa w postępowaniu dowodowym poprzez nie zawiadomienie go o "wizji w terenie", co spowodowało, że strona została pozbawiona prawa zadawania pytań i składania wyjaśnień;
Skarżący podniósł też zarzuty naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, tj.:
a) naruszenie art. 29 ust. 1, ust. 3, ust. 4, art. 35 ust. 3 u.d.p. w związku z § 9 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez ich błędną wykładnię skutkującą błędnym uznaniem, że przebudowa istniejącego wspólnego zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego wiązałaby się z pogorszeniem warunków bezpieczeństwa ruchu na drodze oraz dużym zagrożeniem dla bezpieczeństwa ruchu. Tymczasem istniejący zjazd wspólny indywidualny jest od przeszło 34 lat wykorzystywany na cele związane z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą i w ocenie skarżącego jego parametry techniczne spełniają warunki techniczne, jakim powinien odpowiadać zjazd publiczny (szerokość, nachylenie itd.). Jeżeli według organu warunki techniczne nie są spełnione to przebudowa zjazdu do takich parametrów de facto spowodowałaby poprawę warunków bezpieczeństwa ruchu na drodze na tym odcinku, ponadto istniejący zjazd nie zagraża bezpieczeństwu ruchu i nigdy w związku z jego korzystaniem nie doszło do jakiegokolwiek zdarzenia drogowego (wypadku, kolizji);
b) naruszenie § 113 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez jego zastosowanie w sytuacji kiedy w toku postępowania nie wykazano, że usytuowanie zjazdu, o którego przebudowę wnosi skarżący znajduje się w punkcie gdzie nie ma wymaganej widoczności;
c) naruszenie § 195 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, bowiem przepisów tego rozporządzenia nie stosuje się do dróg wobec których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub został złożony wniosek o wydanie takiej decyzji w sytuacji, kiedy zarówno DK nr [...] , jak i zjazd, o którego przebudowę wystąpił skarżący pełni funkcję związaną z obsługą prowadzonej przez niego działalności od przeszło 34 lat, a więc przed wejściem w życie ww. rozporządzenia i samej ustawy o drogach publicznych;
d) naruszenie § 55 ust. l pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez jego zastosowanie w sprawie (jako podstawy skarżonego rozstrzygnięcia), kiedy w ocenie skarżącego nie powinien mieć on zastosowania w sprawie.
7. Odpowiadając w dniu 13 listopada 2019 r. na ww. skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
8. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne.
9. Sąd oddalił skargę uznając, że zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że przepisy ustawy o ruchu drogowym przyznają zarządcy drogi upoważnienie do wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub na jego przebudowę, albo na odmowę wydania takiego zezwolenia. W tym zakresie zarządcy drogi przysługuje swobodne uznanie co do treści podjętej decyzji. Taka swoboda nie ma jednak charakteru dowolności, gdyż przepisy prawa, w szczególności art. 29 ust. 4 u.d.p. wymagają, aby zarządca drogi wziął pod uwagę wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne.
Kluczowym obowiązkiem zarządcy drogi jest zapewnienie wymaganego niezbędnego) poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego na tym odcinku drogi, którego dotyczy toczące się postępowanie administracyjne. W tym zakresie § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wskazuje, że na drodze głównej (droga klasy GP) powinny być zachowane odstępy między skrzyżowaniami nie mniejsze niż 600 m.
Dodatkowo, stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy nie ma innej możliwości dojazdu lub gdy nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie, albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub klasy L do obsługi przyległych nieruchomości. Przepisy prawa wyraźnie stanowią zatem, że zgoda na urządzenie zjazdu publicznego z drogi głównej, tj. drogi klasy GP, lub przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny mają charakter wyjątku od reguły. Takie zezwolenie zarządcy drogi może więc być wydane tylko wówczas, gdy inny sposób skomunikowania nieruchomości z drogą publiczną nie jest możliwy. Decydującym kryterium oceny jest zatem bezpieczeństwo ruchu drogowej oceniane w odniesieniu do tego odcinka drogi publicznej, na którym miałby powstać zjazd publiczny.
O tym, jak ważny jest czynnik bezpieczeństwa przesądza również, co najmniej pośrednio, § 78 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przepis ten wskazuje, że w przypadku m.in. drogi klasy GP, co do której został złożony wniosek o urządzenie zjazdu publicznego lub przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny, w razie stwierdzenia uzasadnionych potrzeb bezpieczeństwa ruchu można nawet wyposażyć drogę w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z tej drogi. Takie rozwiązanie nie musi mieć bezpośredniego zastosowania w rozpatrywanej sprawie, gdyż natężenie ruchu na przedmiotowym odcinku drogi DK nr [...] nie przekracza 400 pojazdów na godzinę. Powołany przepis wskazuje jednak wyraźną dyrektywę, którą zarządca ruchu powinien się kierować rozpatrując sprawy z wniosków o zezwolenie na urządzenie zjazdu publicznego lub przebudowę zjazdu indywidualnego.
10. W sprawie z wniosku skarżącego ma natomiast zastosowanie bezpośrednie § 113 ust. 7 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Przepis ten przewiduje wyraźny zakaz sytuowania zjazdów z drogi do obiektów leżących poza nią oraz wjazdów na drogę publiczną w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w miejscach, w których nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę. Oznacza to, że ogólne kryterium bezpieczeństwa zostało uszczegółowione poprzez wskazanie okoliczności fatycznej jaką jest ograniczona widoczność wjazdu na drogę dla pojazdów poruszających się po tej drodze.
Ta ostatnia okoliczność ma istotne znaczenie w rozpatrywanej sprawie. Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, a przede wszystkim fragment mapy geodezyjnej (karta 184 akt admin. organu I instancji), a także materiał fotograficzny zamieszczony na kartach 137-140 akt admin., wyraźnie wskazują, że istniejący zjazd indywidualny znajduje się praktycznie na łuku drogi krajowej nr [...]. Niewątpliwie z tego powodu widoczność w obu kierunkach jest ograniczona. Nawet jeżeli na danym odcinku drogi obowiązuje ograniczenie maksymalnej prędkości pojazdów, to nadal należy uznać istnienie zagrożenia polegającego na kolizji jadącego z pełną prędkością pojazdu z pojazdem wyjeżdżającym z nieruchomości skarżącego lub zjeżdżającym na tę nieruchomość z minimalną prędkością. Zarządca drogi był świadom występowania takiego zagrożenia już wcześniej, ponieważ na omawianym odcinku drogi wprowadził podwójną ciągłą linię oznaczającą zakaz wyprzedzania pojazdów w obu kierunkach (patrz dokumentacja fotograficzna).
W przedstawionym stanie rzeczy przywołane względy bezpieczeństwa ruchu drogowego nie mogą więc być uważane za nieistotne. Nie ma wątpliwości, że na przedmiotowym odcinku drogi występuje zagrożenie ruchu drogowego wynikające z ograniczonej widoczności drogi dla kierowców poruszających się nią, a także z koniecznego usytuowania wzdłuż tej drogi kolejnych zjazdów indywidualnych. Z tego względu Sąd w pełni podziela ocenę bezpieczeństwa ruchu drogowego przyjętą przez organ i uznaje za uzasadnioną odmowę udzielenia zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego.
W przedstawionym kontekście Sąd nie uznaje zarzutów braku "skrupulatnej analizy" za rzeczywistą wadę postępowania prowadzonego przez GDDKiA. W opinii Sądu zgromadzony w sprawie materiał w zupełności pozwalał na rozstrzygnięcie sprawy.
11. W dalszej kolejności, analizując argumenty podnoszone przez strony w niniejszej sprawie należy uznać, że nietrafny jest również zarzut, że odmowa przebudowy istniejącego zjazdu indywidualnego prowadzącego do nieruchomości skarżącego została wydana bez wskazania podstaw faktycznych takiego rozstrzygnięcia. Organ powołał się bowiem zarówno na istniejące znaki poziome na odcinku drogi przylegającym do nieruchomości skarżącego (znak P-4 "linia podwójna ciągła"), a także na znak typu U-3a, który stosuje się w celu uprzedzenia kierującego pojazdem o koniecznej zmianie kierunku jazdy na szczególnie niebezpiecznych łukach poziomych i skrzyżowaniach typu "T". Przede wszystkim jednak organ wskazał, że na rozpatrywanym DK nr [...][...]-[...]występuje znaczne natężenie ruchu drogowego, które według Generalnego Pomiaru Ruchu z 2015 r. wyniosło 6.444 pojazdów na dobę (ok. 268 pojazdów na godzinę) , w tym 1.403 pojazdy ciężarowe, co stanowi około 22% średniego dobowego natężenia ruchu drogowego. W porównaniu z rokiem 2010 natężenie ruchu wzrosło o około 36%.
W tej sytuacji zarzut postawiony przez skarżącego o braku podstaw faktycznych przyjętego rozstrzygnięcia jest bezpodstawny. Informacjom przedstawionym przez organ w odniesieniu do bezpieczeństwa ruchu nie można też przeciwstawić skutecznie opinii skarżącego, że przebudowa zjazdu z pewnością nie będzie zagrażać bezpieczeństwu ruchu, gdyż nigdy w omawianym miejscu nie doszło do niebezpiecznego zdarzenia drogowego (wypadku, kolizji itp.). Intuicyjna wiedza skarżącego, nie oparta na profesjonalnych badaniach, nie może bowiem skutecznie podważyć argumentacji organu. Z tego samego powodu Sąd uznaje za nietrafny argument skarżącego o błędnym wniosku co do braku widoczności na omawianym odcinku drogi. Materiały fotograficzne zgromadzone w aktach nie pozostawiają wątpliwości, że ocena dokonana przez organ jest zasadna.
Niezrozumiały jest natomiast zarzut skarżącego, że w rozpatrywanej sprawie błędnie został zastosowany § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przepis ten zawiera definicję legalną terminu "zjazd publiczny", wskazującą, ze jest to taki zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza lub działalność o charakterze publicznym. Niejasność tego zarzutu bierze się stąd, że sam skarżący wielokrotnie podkreślał, że od 34 lat prowadzi warsztat stolarski (tartaczny), a obecnie zamierza nawet rozwijać działalność usługową w tym zakresie. Powołanie zatem § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych służyło bowiem organowi do ustalenia, jakim celom ma służyć zjazd publiczny wnioskowany przez skarżącego. Na takiej podstawie organ bowiem oceniał, jak może zmienić się ruch drogowy polegający na korzystaniu z projektowanego zjazdu w stosunku do stanu obecnego. Zdaniem Sądu powołanie się przez organ na powyższy przepis jako część hipotezy normy prawnej będącej podstawą rozstrzygnięcia było w pełni zasadne.
Za błędny również należy uznać zarzut skarżącego dotyczący naruszenia § 195 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przepis ten zawierający regułę kolizyjną (intertemporalną, tj. międzyczasową) przesądza o niestosowaniu przepisów rozporządzenia do dróg, wobec których przed wejściem w życie rozporządzenia została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że warunki dotyczące budowy dróg określone w obecnie obowiązującym rozporządzeniu nie mogą być stosowane retroaktywnie, to jest wstecz, w stosunku do dróg już istniejących. Z powołanego przepisu nie można jednak wyprowadzać wniosku o niestosowaniu przepisów rozporządzenia do zjazdów indywidualnych i publicznych prowadzących do dróg istniejących przed 1999 r., dodajmy: zjazdów które miałyby być teraz urządzane lub przebudowywane. Przedstawioną interpretację potwierdza w pełni jednoznacznie orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego z ostatnich kilkunastu lat.
12. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna.
Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.