VII SA/Wa 2610/15

VII SA/Wa 2610/15 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-12-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-11-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wilczewska-Rzepecka /przewodniczący/
Elżbieta Zielińska-Śpiewak /sprawozdawca/
Tadeusz Nowak
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 774/17 - Wyrok NSA z 2017-12-13
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 28, 145 par. 1 pkt 4, 151
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Nowak, sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant ref. staż. Agata Abramowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2016 r. ze skargi [...] sp. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu. oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia 1 lipca 2015 r. Prezydenta [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 2998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 595 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m. st. Warszawy (Dz.U Nr 41 poz. 361 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta [...]z dnia [...]października 2013 r. o pozwoleniu na rozbiórkę altany sezonowej baru przy ul. [...] w [...]– odmówił uchylenia decyzji z dnia [...]października 2013 r.
W uzasadnieniu organu wskazał, iż [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...]reprezentowana przez P. R. pismem z dnia [...]listopada 2013 r. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na rozbiórkę z dnia [...]października 2013 r. podnosząc, iż będąc stroną bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu.
Postanowieniem z dnia [...]stycznia 2014 r. odmówiono wznowienia postępowania. Postanowienie to zostało uchylone przez organ odwoławczy, w związku z czym w dniu [...]maja 2015 r. wznowiono postępowanie. W jego toku ustalono, iż na wniosek Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami dla [...]decyzją z dnia [...]października 2013 r. udzielono pozwolenia na rozbiórkę altany sezonowej baru przy ul. [...]w [...]na działce nr [...]z obr. [...]. Wnioskodawca złożył oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania działką nr [...]wskazując iż właścicielem tej nieruchomości jest [...], co wynika z księgi wieczystej nr. [...]. Działka ta użytkowana była jako ogródek całoroczny przyległy do lokalu gastronomicznego na podstawie umowy najmu z dnia [...] maja 2002 r. nr [...]zawartej pomiędzy Zarządem [...] [...], a M. M. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą "[...]". Umowa zawarta została na czas określony tj. do [...]kwietnia 2005 r. Wynikało z niej nadto, że obiekty budowlane wzniesione na wynajmowanym przez najemcę terenie i nie zabrane w chwili zakończenia umowy zostaną usunięte przez wynajmującego na koszt i ryzyko najemcy.
Organ nadto wskazał, że z przedłożonego przez wnioskodawcę wyroku Sądu Okręgowego w [...]z dnia [...] czerwca 2009 r. nie wynikał, że [...]sp. z o.o. przysługuje jakikolwiek tytuł prawny do działki nr [...]oraz usytuowanej na niej altany sezonowej.
Podsumowując Prezydent [...]uznał, że [...]sp. z o.o. na dzień złożenia wniosku o rozbiórkę nie była właścicielem wyżej wymienionej nieruchomości, jak również znajdującej się na niej altany.
Wojewoda [...]decyzją nr [...]z dnia [...] września 2015 r. po rozpatrzeniu odwołania [...]sp. z o.o. od decyzji Prezydenta [...]nr [...]z dnia [...]lipca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...]Nr. [...]z dnia [...]października 2013 r.
Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji.
Wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania oparty o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa powoduje konieczność wznowienia postępowania, w którego toku może być zweryfikowane twierdzenie wnioskodawcy, co do posiadania przez niego przymiotu strony.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, ze [...]sp. z o.o. nigdy nie była właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości objętej decyzji z dnia [...]października 2013 r. o pozwoleniu na rozbiórkę. Z księgi wieczystej nr [...]prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...]w [...][...]wynika, że właścicielem działki nr [...]obr[...]jest [...], w imieniu którego działał Inwestor.
Ponieważ [...]sp. z o.o. nie wykazała swojego interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa do występowania w charakterze strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...]października 2013 r. brak było podstaw do przyjęcia, iż zaistniała przesłanka do wznowienia tego postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Skargę od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...]z dnia [...]września 2015 r. wniosła [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Decyzji zarzucono:
1. naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia odwołania [...]sp. z o.o. od decyzji Prezydenta [...]z dnia [...]lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...]z dnia [...]października 2013 r. nr [...] wydanej w sprawie pozwolenia na rozbiórkę altany sezonowej baru zlokalizowanej na dz. ew. nr [...]z obrębu [...]przy ul. [...]w [...],
2. naruszeni art. 28 kpa w zw. z art. 33 ust 4 ustawy – Prawo budowlane poprzez uznanie, iż skarżącej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta [...]nr [...] z dnia [...]października 2013 r.,
3. naruszenie art. 7 kpa przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz wadliwą wykładnię przepisów, prowadząca do błędnego uznania, że odwołującemu nie przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...]nr [...]z dnia [...]października 2013 r.
Rozwijając powyższe zarzuty skarżąca wskazała, iż była użytkownikiem nieruchomości oraz właścicielem naniesień w postaci drewnianej altany sezonowej baru przy ul. [...], na dz. nr. ew. [...]z obrębu [...]w [...].
Organ w sposób niedokładny ustalił stan faktyczny sprawy, co skutkowało wydaniem wadliwej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Sąd kontrolował decyzję Wojewody [...]z dnia [...]września 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta [...]z dnia [...]października 2013 r. o pozwoleniu na rozbiórkę.
Kontroli Sądu podlega zatem zasadność odmowy uchylenia decyzji z dnia [...]października 2013 r. o pozwoleniu na rozbiórkę, po wznowieniu postępowania na wniosek skarżącej Spółki z uwagi na to, że zdaniem organów administracyjnych nie zaistniała przesłanka stanowiąca podstawę wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Na wstępie wyjaśnić należy, że postępowanie w przedmiocie wznowienia ma charakter nadzwyczajny i stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną.
Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 kpa.).
Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w trybie zwykłym (por. uchwala Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 grudnia 2002 r., sygn.. akt OPS 11/02 ONSA 2003/3/86).
W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania można podzielić na dwie fazy. W pierwszej z nich bada się formalne podstawy wznowienia (zachowanie terminu do zgłoszenia żądania wznowienia postępowania oraz wskazanie przesłanki wznowieniowej). W tej fazie organ kontroluje również, czy nie występują negatywne przesłanki do wznowienia postępowania (przedmiotowe oraz czy wniosek pochodzi od strony postępowania). Podkreślić należy, że niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych będzie miała miejsce jedynie wówczas, gdy z żądaniem wznowienia postępowania wystąpi podmiot, który nie będzie w ogóle powoływał się na swój interes prawny, lub brak interesu prawnego będzie oczywisty, nie wymagający przeprowadzenia w tym względzie jakichkolwiek ustaleń ( por. wyrok z dnia 11 grudnia 2013 r., II SA/Kr 608/13 lex 1493108). Natomiast w drugiej, organ po przeprowadzonym postępowaniu, wydaje decyzję na podstawie art. 151 kpa.
Podkreślić należy, że interes prawny, o którym stanowi art. 28 kpa, a którego istnienie statuuje pozycję strony postępowania administracyjnego można wywodzić nie tylko z materialnych norm prawa administracyjnego ale także z prawa cywilnego.
Taki interes prawny musi być rozumiany jako obiektywna, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes prawny charakteryzuje się następującymi cechami: jest indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania prawa materialnego.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ prawidłowo wznowił na wniosek skarżącej Spółki postępowanie. Następnie badając wystąpienie podstawy wznowienia, więc zaistnienie przesłanki z art. 145 §1 pkt 4 kpa niewadliwie uznał, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawca [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...], będąc stroną bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta [...]z dnia [...]października 2013 r.
Wskazać należy na znajdujący się w aktach wyrok Sądu Okręgowego w [...][...]z dnia [...]września 2009 r. sygn. akt [...], którym na skutek apelacji [...]sp. z o.o. w [...]zmieniono wyrok Sądu Rejonowego [...]z dnia [...]lutego 2009 r. i oddalono powództwo [...]przeciwko [...]sp. z o.o. o wydanie nieruchomości (dz. nr ew. [...]obr. [...]). Z treści uzasadnienia wyroku m. in. wynika, że powód nie wykazał, iż [...]sp. z o.o. faktycznie włada przedmiotową nieruchomością. Apelujący [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...]zaś konsekwentnie, w toku całego postępowania sądowego zaprzeczał, iż jest posiadaczem tego terenu i znajdującej się na nim altany. Z kolei w postępowaniu przed Sądem administracyjnym prezes Spółki [...]sp. z o.o. w [...]utrzymywał, iż zawarł z M. M. umowę podnajmu tego terenu oraz znajdującej się na nim sezonowej altany baru. Na potwierdzenie tej argumentacji nie przedstawiono zarówno w toku postępowania administracyjnego jak i przed Sądem żadnego dowodu. Na rozprawie w dniu [...]grudnia 2016 r. reprezentujący skarżącego pełnomocnik oświadczył, że M. M. miał zawartą umowę najmu terenu z [...]z przeznaczeniem na całoroczny ogródek przyległy do lokalu gastronomicznego (obecnie działka [...]). Skarżąca [...]Sp. z o.o. zawarła z M. M. umowę podnajmu tego terenu i dokonała naniesień na gruncie w postaci altany sezonowej baru, która została już rozebrana.
W tym kontekście oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, co do braku przymiotu strony skarżącego, a tym samym braku wystąpienia przesłanki wznowieniowej.
Z tych przyczyn działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.