Orzeczenie · 2023-04-04

VII SA/Wa 2589/22

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Miejsce

Warszawa

Data

2023-04-04

NSAbudowlaneWysokawsa

pozwolenie na budowęstwierdzenie nieważnościprawo budowlanewarunki zabudowywskaźnik intensywności zabudowywysokość budynkuzasada praworządnościpewność obrotu prawnegoterminykontrola administracyjna

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę spółki "W" sp. j. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z 23 maja 2018 r., która uchyliła decyzję Wojewody stwierdzającą naruszenie prawa przy wydaniu pozwolenia na budowę z 1999 r. przez Prezydenta Miasta. Spółka domagała się stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę, argumentując, że naruszenia przepisów Prawa budowlanego (dotyczące wskaźnika zabudowy i wysokości budynku) były rażące. Wojewoda początkowo stwierdził naruszenie prawa, ale GINB uchylił tę decyzję. GINB uznał, że mimo przekroczenia dopuszczalnego wskaźnika zabudowy (0,79 zamiast 0,46) i wysokości budynku (11,45 m zamiast 8 m), naruszenie to nie było rażące, ponieważ od wydania decyzji upłynęło ponad 18 lat, a skutki społeczno-gospodarcze były możliwe do zaakceptowania w państwie prawa. Sąd administracyjny, związany wcześniejszymi orzeczeniami NSA, podzielił stanowisko GINB. Stwierdził, że choć naruszenie przepisów Prawa budowlanego miało miejsce, nie miało ono charakteru rażącego, co wyklucza stwierdzenie nieważności decyzji z 1999 r. Sąd podkreślił znaczenie zasady pewności obrotu prawnego i stabilizacji stanów faktycznych po upływie długiego czasu. W konsekwencji, sąd oddalił skargę spółki.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Wysoka

Do czego można powołać

Interpretacja pojęcia 'rażącego naruszenia prawa' w kontekście stwierdzania nieważności decyzji administracyjnych, zwłaszcza w sprawach budowlanych, z uwzględnieniem upływu czasu i skutków społeczno-gospodarczych.

Ograniczenia stosowania

Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji, w której naruszenie przepisów prawa budowlanego miało miejsce wiele lat temu, a ocena rażącego charakteru naruszenia jest kluczowa.

Zagadnienia prawne (3)

Czy naruszenie przepisów Prawa budowlanego dotyczących wskaźnika intensywności zabudowy i wysokości budynku przy wydawaniu pozwolenia na budowę, które miało miejsce ponad 18 lat temu, stanowi rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, naruszenie przepisów Prawa budowlanego dotyczących wskaźnika intensywności zabudowy i wysokości budynku, które miało miejsce ponad 18 lat temu, nie stanowi rażącego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji, jeśli skutki społeczno-gospodarcze są możliwe do zaakceptowania w państwie prawa.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że mimo stwierdzenia naruszenia przepisów Prawa budowlanego (wskaźnik zabudowy 0,79 zamiast 0,46, wysokość budynku 11,45 m zamiast 8 m), upływ ponad 18 lat od wydania decyzji oraz brak niemożliwych do zaakceptowania skutków społeczno-gospodarczych wykluczają uznanie naruszenia za rażące. Podkreślono znaczenie zasady pewności obrotu prawnego i stabilizacji stanów faktycznych.

Czy organ administracji architektoniczno-budowlanej był uprawniony do kwestionowania tytułu prawnego inwestora do nieruchomości przy wydawaniu pozwolenia na budowę?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę nie był uprawniony do kwestionowania tytułu prawnego inwestora do nieruchomości, jeśli wynikał on w sposób niewątpliwy z przedłożonych dokumentów (np. umowy dzierżawy).

Uzasadnienie

Sąd podzielił ocenę GINB, że organ wydający pozwolenie na budowę nie miał podstaw do kwestionowania tytułu prawnego inwestora, który wynikał z przedłożonej umowy dzierżawy.

Czy brak projektu zagospodarowania terenu w aktach sprawy uniemożliwia ocenę zgodności inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy?

Odpowiedź sądu

Brak projektu zagospodarowania terenu może utrudniać lub uniemożliwiać pełną weryfikację zgodności inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy, jednak nie zawsze prowadzi to do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, zwłaszcza przy ocenie skutków społeczno-gospodarczych.

Uzasadnienie

Sąd wskazał, że braki w materiale dowodowym, takie jak brak projektu zagospodarowania, mogą utrudniać ocenę, ale nie przesądzają o rażącym naruszeniu prawa, jeśli inne przesłanki (np. upływ czasu, skutki) przemawiają przeciwko stwierdzeniu nieważności.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Oddalono skargę

Oddalono skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...].

Przepisy (16)

Główne

k.p.a. art. 156 § 1

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 156 § 2

Kodeks postępowania administracyjnego

P.b. art. 35 § 1

Prawo budowlane

Pomocnicze

k.p.a. art. 104 § 1

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 157 § 1

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 157 § 2

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 158 § 2

Kodeks postępowania administracyjnego

P.b. art. 32 § 4

Prawo budowlane

P.b. art. 33 § 2

Prawo budowlane

p.p.s.a. art. 3 § 1