VII SA/Wa 2587/22

VII SA/Wa 2587/22 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-04-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Tomasz Janeczko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6361 Rejestr  zabytków
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku
Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 280, art. 232 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Janeczko po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 listopada 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 598/20 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego; zwrócić B. J. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi o wznowienie postępowania sądowego.
Uzasadnienie
B. J. (dalej: "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 listopada 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 598/20.
W skardze o wznowienie postępowania sądowego wskazała, że w związku z nowym dowodem - otrzymanym 3 października 2022 r. z akt Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. - odpisu uchwały Rady Miasta S. Nr ...] z [...] sierpnia 2004 r. stanowiącej dowód przerobienia (sfałszowania) przez władze Miasta S. załącznika decyzji WKZ Nr [...] z [...] lutego 1979 r., a zatem dowodzącej nieważności decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 9 marca 2010 r. i następnych oraz nieważności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 listopada 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 598/20.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargę o wznowienie należało odrzucić.
Na wstępie należy zaznaczyć, że wznowienie postępowania sądowego ma charakter nadzwyczajny, a przez to jest oparte na wąsko określonych podstawach. Przepisy regulujące tę instytucję nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej.
Zgodnie z art. 270 p.p.s.a. wznowienie postępowania przysługuje od orzeczeń prawomocnych. Termin orzeczenie obejmuje zarówno wyroki, jak i postanowienia. Podstawy do wznowienia zostały przez ustawodawcę enumeratywnie wymienione w art. 271 - 274 p.p.s.a.
Na posiedzeniu niejawnym Sąd bada, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, a także czy została wniesiona w stosunku do prawomocnie zakończonego postępowania sądowego. Niespełnienie choćby jednego z wymienionych wyżej warunków powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania sądowego.
Zgodnie z art. 273 p.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Zgodnie § 2 przedmiotowego przepisu można żądać wznowienia postępowania także w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Natomiast, § 3 wprowadza uprawnienie do żądania wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Zgodnie zaś z art. 274 p.p.s.a. z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów.
Dalej należy wskazać, że zgodnie z orzecznictwem sądów oraz poglądami doktryny, brak ustawowych podstaw wznowienia nie wynika tylko z braku przytoczenia określonego przepisu, ale również z braku okoliczności pozwalających na ustalenie, że w konkretnej sprawie wskazana podstawa wznowienia postępowania istnieje. j
Jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa wznowienia postępowania nie zachodzi, to taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2006 r. sygn. akt I OSK 1006/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania, bowiem nie została spełniona przesłanka wskazania ustawowej podstawy wznowienia postępowania, warunkująca dopuszczalność wznowienia postępowania sądowego. W przedmiotowej sprawie, Skarżąca wskazała, że w dniu 3 października 2022 r. uzyskała z akt Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. nowy dowód - odpis uchwały Rady Miasta S. Nr [...] z [...] sierpnia 2004 r., który to dowodzi, że władze Miasta S. przerobiły (sfałszowały) załącznik do decyzji WKZ Nr [...] z [...] lutego 1979 r. W konsekwencji powyższa okoliczność dowodzi nieważności decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 9 marca 2010 r. i decyzji następnych oraz nieważności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 listopada 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 598/20.
Rozpoznając powyższy wniosek wskazać należy, że z treści art. 273 § 1 w zw. z art. 274 p.p.s.a. wynika, że wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego można żądać wyłącznie wtedy, gdy wystąpienie przesłanek z pierwszego z wymienionych przepisów zostało ustalone prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że podstawą żądania musi być dokument podrobiony lub przerobiony, a fakt ten musi być w chwili składania skargi o wznowienie prawomocnie stwierdzony przez właściwy organ po przeprowadzeniu postępowania karnego. Złożenie takiej skargi przed prawomocnym stwierdzeniem owego fałszerstwa jest więc przedwczesne.
Skarżąca nie wskazała, by w niniejszej sprawie w chwili składania skargi o wznowienie w sprawie zapadł prawomocny wyrok w którym stwierdzono, że dana osoba lub organ posłużył się sfałszowanym dokumentem. Sąd podkreśla, że wznowienia postępowania sądowo-administracyjnego na podstawie podrobienia lub przerobienia dokumentu, na którym zostało oparte orzeczenie można żądać jedynie wówczas, gdy zostało to ustalone prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowania nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 274 p.p.s.a.). Nie stanowi więc podstawy wznowieniowej, o której mowa w art. 273 § 1 p.p.s.a. subiektywne przekonanie strony o podrobieniu czy przerobieniu dokumentu. Strona nie wskazuje, aby wszczęto postępowanie w tym przedmiocie, które zakończyłoby się wyrokiem skazującym.
W rezultacie skargę taką należy odrzucić, gdyż wystąpienie przesłanek z pierwszego z wymienionych przepisów nie zostało ustalone prawomocnym wyrokiem skazującym.
Na podstawie art. 280 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. O zwrocie Skarżącej uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.