VII SA/WA 2559/18

VII SA/Wa 2559/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-05-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Krystyna Tomaszewska
Marta Kołtun-Kulik
Włodzimierz Kowalczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Sygn. powiązane
II OSK 3423/19 - Wyrok NSA z 2022-11-03
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej powoływany jako GINB), utrzymał
w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], nakazującą [...] S.A. usunięcie, w terminie do dnia [...] sierpnia 2019 r., nieprawidłowości w stanie technicznym budynku [...].
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.
Jak wynika z akt sprawy organ przeprowadził kontrolę utrzymania budynku [...], usytuowanego w [...], przy ul. [...]. W dniu [...] czerwca 2018 r., upoważnieni pracownicy Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego
w [...], w obecności upoważnionego przedstawiciela zarządzającego obiektem, przeprowadzili kontrolę utrzymania budynku [...]. W wyniku dokonanych czynności kontrolnych sporządzono protokół, w którym opisano występujące nieprawidłowości w stanie technicznym kontrolowanego obiektu oraz stwierdzono brak realizacji zaleceń z kontroli okresowych rocznych i pięcioletnich.
W trakcie kontroli ustalono, że budynek [...]został oddany do użytkowania w 1921 r., zlokalizowany jest przy linii kolejowej w bezpośrednim sąsiedztwie peronu kolejowego. Jest budynkiem wolnostojącym, murowanym, dach kryty blachą, poddasza nieocieplone. Stolarka okienna i drzwiowa drewniana, w części parterowej w kilku oknach zamontowane kraty stalowe, na piętrze stolarka okienna
w części z PCV. Obiekt wyposażony w instalacje: wodno-kanalizacyjną w części mieszkalnej na parterze i elektryczną, ogrzewanie elektryczne i piece kaflowe. Jedno pomieszczone na parterze było wykorzystane na poczekalnię dla podróżnych. Zgodnie z oświadczeniem upoważnionego przedstawiciela zarządcy obiekt nie jest wpisany do rejestru zabytków i nie jest objęty ochroną konserwatora zabytków. Dworzec nie jest użytkowany.
Podczas kontroli oraz na podstawie okazanych protokołów kontroli okresowych rocznej i pięcioletniej stanu technicznego budynku [...], zgłoszono uwagi do stanu technicznego i estetyki przedmiotowego budynku: miejscowe spękania i odspojenia tynku i powłoki malarskiej na gzymsach i na części elewacji budynku, ślady zawilgocenia przy rynnach i rurach spustowych, zabrudzenia
i zacieki; pokrycie dachowe - blacha stalowa miejscami skorodowana, rury spustowe miejscami nieszczelne i uszkodzone, na rynnach i pasach podrynnowych ślady korozji; stolarka okienna drewniana - wypaczenia, brak szczelności, złuszczenia farby, kraty w otworach okiennych skorodowane, stolarka drzwiowa nieszczelna, wypaczona, (w części mieszkalnej częściowo nowe otwory okienne PCV), miejscowe wykruszenia i spękania stopni schodowych i podestów, wykruszenia i spękania opaski wokół budynku, instalacja odgromowa miejscowo uszkodzona (luźno wiszące na dachu przewody odprowadzające, wyrwane ze ściany uchwyty ścienne na drut), nierówności nawierzchni na drodze i dojściach do budynku od strony peronu i od strony wejścia do poczekalni, spękane i wykruszone gazony przed budynkiem.
Podczas tych oględzin stwierdzono ponadto następujące nieprawidłowości: pokrycie konstrukcji dachu z blachy - miejscowa korozja pokrycia dachowego, ściany zewnętrzne - zawilgocenia, spękania i wykruszenia gzymsów szczególnie w miejscach przejścia rur spustowych, zawilgocone i odpadające płaty tynku na elewacji budynku, zacieki i przebarwienia powłoki malarskiej na części elewacji, stolarka okienna drewniana - nieszczelna i wypaczona, brak konserwacji, odpryski i złuszczenia farby, spękane i zarysowane szyby, stolarka drzwiowa - nieszczelna, złuszczenia
i przebarwienia powłoki malarskiej, brak samozamykaczy; na ścianie w poczekalni [...] - złuszczenia i odpryski farby, spękania i wykruszenia tynku, schody zewnętrzne - wykruszenia betonu, nierówności i deformacje stopni schodowych, brak poręczy przy schodach do piwnicy, cokół - miejscowe odparzenia tynku przy łączeniach z traktem pieszym, drogi i dojścia do budynku - nierówności nawierzchni przed wejściem do budynku od strony peronu i od ulicy oraz od strony wejścia do części mieszkalnej, miejscowy brak i wykruszenia opaski wokół budynku, estetyka otoczenia - ubytki i nierówności płytek betonowych (zagłębienia w nawierzchni powodujące zastoiska wody opadowej w miejscach zaniżenia), spękania i odpryski betonu ustawionych przed budynkiem [...].
W związku ze stwierdzeniem nieodpowiedniego stanu technicznego budynku [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej powoływany jako [...] WINB), działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 oraz art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej powoływany jako kpa - Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, wszczętego z urzędu w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku [...] w miejscowości [...], wydał decyzję nakazującą [...] S.A. usunięcie, w terminie do dnia [...] sierpnia 2019 r., nieprawidłowości w stanie technicznym budynku [...] usytuowanego w miejscowości [...] przy ul. [...], działka ewidencyjna nr [...], obręb ewidencyjny [...], stwierdzonych podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2018 r.
w obecności upoważnionego przedstawiciela zarządzającego obiektem w celu doraźnego zabezpieczenia konstrukcji [...] poprzez:
– wykonanie naprawy uszkodzonych elementów pokrycia dachowego w miejscach występowania nieszczelności;
– uszczelnienie łączenia rynien z rurami spustowymi, zlikwidowanie zacieków na ścianach oraz wykonanie odprowadzenia wód opadowych od ścian budynku na własny teren;
– uzupełnienie miejscowo spękane i wykruszone gzymsy, szczególnie
w miejscach przejścia rur spustowych oraz wykonanie napraw tynków
i uzupełnienie ich malowania w miejscach zawilgocenia i złuszczenia farby na elewacji budynku;
– przeprowadzenie konserwacji i malowanie stolarki okiennej i drzwiowej wraz
z uzupełnieniem oszklenia;
– na ścianach w poczekalni budynku [...] uzupełnienie tynków i powłoki malarskie oraz uzupełnienie okładziny ściennej;
– uzupełnienie nierówności i wykruszeń na podestach i stopniach schodowych;
– na cokole wokół budynku uzupełnienie tynków w miejscach łączenia z traktem pieszym;
– uzupełnienie opaski wokół budynku;
– na dojazdach i dojściach zlikwidowanie nierówności i usunięcie zanieczyszczenia oraz uzupełnienie powłoki betonowej gazonów ustawionych przed ww. budynkiem [...].
Zdaniem organu I instancji wyżej wymienione nieprawidłowości świadczą
o nieodpowiednim stanie technicznym budynku [...] i wskazują na niewywiązywanie się zarządcy: [...] S.A. Oddział [...] w [...] z obowiązku, który na nim spoczywa w myśl art. 5 ust. 2, w związku
z art. 61 ustawy Prawo budowlane, w zakresie utrzymania i użytkowania obiektu
w sposób zgodny z jego przeznaczeniem, wymaganiami bezpieczeństwa użytkowania oraz utrzymania w należytym stanie technicznym i estetycznym obiektu i nie dopuszczania do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej.
Ponadto organ wskazał, że zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...] poinformowano [...] S.A. w [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu, oraz o pouczył o przysługujących uprawnieniach.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że zgodnie
z art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, ma obowiązek, w drodze decyzji, nakazać usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.
Na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] lipca 2018 r. nr [...] [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] wniosły w terminie odwołanie.
W uzasadnieniu odwołania wskazano, że na podstawie uchwały Zarządu [...] S.A.
z dnia [...] grudnia 2016 r. w sprawie przyjęcia Programu Inwestycji [...] S.A. na lata 2016-2023 dokonano założenia w Centrum Unijnych Projektów [...], zarządzającym funduszami pochodzącymi z Unii Europejskiej, przeznaczonymi na wspieranie inwestycji infrastrukturalnych w obszarze transportu kolejowego oraz przyjęto projekt pt. "Modernizacja wybranych [...] przy [...] nr [...] na odcinku [...]-[...] wraz z [...] na [...] położonym przy linii nr [...] [...]-[...]. Program ten został zmodyfikowany na mocy uchwały Zarządu [...] S.A. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], a dworzec kolejowy został pozytywnie zweryfikowany w liście obiektów przewidzianych do kompleksowej przebudowy w ramach tego projektu. Ponadto podkreślono, że
w ramach tego rozwiązania obecny dworzec uległby fizycznej likwidacji.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Spółki Akcyjnej [...] Oddział [...] w [...] od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...], nakazującej [...] S.A. usunięcie, w terminie do [...] sierpnia 2019 r. nieprawidłowości w stanie technicznym budynku [...] w miejscowości [...], stwierdzonych podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2018 r., w obecności upoważnionego przedstawiciela zarządzającego obiektem, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r.
nr [...].
Rozpoznając odwołanie GINB wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2018r. znak: [...], nakazał [...] S.A. usunięcie, w terminie do [...] sierpnia
2019 r., nieprawidłowości w stanie technicznym budynku [...]
w miejscowości [...], stwierdzonych podczas kontroli przeprowadzonej w dniu
[...] czerwca 2018 r., w obecności upoważnionego przedstawiciela zarządzającego obiektem.
Organ podkreślił, że przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018r. poz. 1202 ze zm.), w przypadku stwierdzenia, że budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym, stanowi nie tylko upoważnienie dla organu nadzoru budowlanego do wydania stosownej decyzji, lecz wręcz statuuje obowiązek wydania takiej decyzji przez powołany do tego organ, a zaniechanie wydania takiej decyzji stanowiłoby naruszenie prawa.
Organ wskazał, że zły stan techniczny budynku był sygnalizowany w protokołach z kontroli okresowych i nie jest przez [...] S.A. Oddział [...] w [...] kwestionowany. Natomiast skala i rodzaj występujących nieprawidłowości w pełni uzasadnia nałożenie, w trybie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy
z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wskazanych w decyzji robót budowlanych.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlana podniósł ponadto, że pozostawienie budynku z powyższymi nieprawidłowościami spowoduje jego dalszą degradację. Natomiast nierówności nawierzchni przed wejściem do budynku od strony peronu i od ulicy oraz od strony wejścia do części mieszkalnej mogą powodować zagrożenie dla ludzi.
Ponadto organ II instancji podkreślił, że organ wojewódzki prawidłowo zgromadził informacje o stanie technicznym budynku [...] oraz miał podstawy do sformułowania obowiązków w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.
Odpowiadając na argumenty dotyczące planowania i finansowania budowy nowych dworców w ramach "Programu Inwestycji [...] S.A. na lata 2016 - 2023", organ II instancji stwierdził, że to na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego spoczywa, zgodnie z art. 61 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, obowiązek utrzymania obiektu budowlanego m. in. w należytym stanie technicznym. Oczywistym jest, że zapewnienie utrzymywania i użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z zasadami określonymi w wyżej powołanej ustawie łączy się
z koniecznością ponoszenia z tego tytułu nakładów finansowych. Organ ponadto wskazał, że wyłączenie obiektu z eksploatacji nie zwalnia organu nadzoru budowlanego z działań mających na celu doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu technicznego zgodnego z prawem.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że plany remontowo-finansowe zarządcy nie mogą stanowić, w aspekcie celu wynikającego z art. 66 ustawy Prawo budowlane, którym jest przede wszystkim zapewnienie bezpiecznego użytkowania
i utrzymania w należytym stanie technicznym obiektu budowlanego, argumentu przemawiającego za zmianą decyzji. W kontekście planu budowy nowych [...], organ stwierdził, że [...] S.A. jedynie wskazały, że złożyły wniosek w Centrum Unijnych Projektów [...]. Tak nieprecyzyjne i odległe plany nie mogą być, zdaniem organu, uwzględnione przez organ nadzoru budowlanego. Argument dotyczący budowy nowego [...] w [...], nie może być uwzględniony, ponieważ organy nadzoru budowlanego nie mogą opierać swojego rozstrzygnięcia o deklarowane zdarzenia przyszłe, jak pozyskanie funduszy z Unii Europejskiej na wsparcie inwestycji, lecz obowiązane są uwzględniać wyłącznie obiektywnie ustalony stan prawny i faktyczny.
Nie zgadzając się z powyższą argumentacją [...] S.A
w [...] wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r.
nr [...].
W uzasadnieniu skargi wskazano, że organy I i II instancji nie uwzględnił stanowiska skarżącej, iż [...] w [...] znalazł się na liście obiektów przeznaczonych do kompleksowej przebudowy, w wyniku której przedmiotowy obiekt budowlany, w aktualnej postaci likwidacji, w miejsce którego powstałby zupełnie nowy, zmodernizowany obiekt. Skarżący podkreślił, że budynek [...] w [...] został wyłączony przez [...] S.A. z użytkowania i zabezpieczony.
Zdaniem strony skarżącej, organ nadzoru budowlanego powinien dokonać oceny interesu [...] S.A. w [...] oraz ewentualnie interesu społecznego w kontekście braku zamiaru utrzymywania przez skarżącą obiektu budowlanego nieprzydatnego w obecnym kształcie, z którego korzystać nie może, wyłączył go z użytkowania i zamierza w jego miejsce wykonać zupełnie inny, nowy obiekt.
W dalszej kolejności skarżąca Spółka podkreśliła, że biorąc pod uwagę ekonomicznie uzasadnienie naprawy obiektu budowlanego przeznaczonego do likwidacji, to wykonanie decyzji jest zupełnie bezcelowe oraz naraża skarżącą na niepotrzebne koszty, które miałby ponieść dwukrotnie. W wyznaczonym terminie,
a następnie w ramach zaplanowanej inwestycji. Za wykonaniem decyzji nie przemawia również, żaden interes społeczny, albowiem skoro celem rozstrzygnięcia ma być usunięcie zagrożenia i złego stanu technicznego, to realizacja tego celu jest możliwa również w drodze całkowitej modernizacji i wykonania nowego budynku, a nie tylko poprzez usunięcie stwierdzonych ostateczną decyzją nieprawidłowości.
Ponadto [...] S.A. kwestionuje zakres nakazanych prac, które wykraczają poza zakres niezbędnych robót mających na celu doprowadzenie obiektu do należytego stanu technicznego. Nakazane roboty mają doprowadzić do umożliwienia właścicielowi korzystanie z budynku i jego użytkowanie, pomimo że właściciel budynku nie chce użytkować budynku w obecnym kształcie i planuje w miejsce aktualnie istniejącego obiektu wykonanie nowego [...]. Zdaniem skarżącej, organ nadzoru budowlanego nie oparł się ponadto na żadnej ekspertyzie technicznej, ograniczając się do własnej oceny stanu budynku ustalonego na podstawie kontroli. Tymczasem określenie złego stanu technicznego, jak i koniecznych robót niezbędnych do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości wymaga wiadomości specjalnych. Organ nadzoru budowlanego powinien zatem, zdaniem skarżącego, zlecić wykonanie odpowiedniej ekspertyzy
i dopiero w oparciu o jej ustalenia sprecyzować zakres prac niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do należytego stanu technicznego.
Skarżąca Spółka wskazała ponadto, że termin wyznaczony przez organ nadzoru budowlanego jest zbyt krótki, nie uwzględnia bowiem czasu trwania postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie, jak również to, że [...] S.A. jest spółką Skarbu Państwa, zobowiązaną do stosowania m.in. procedury zamówień publicznych. Na rewitalizację dworców przeznaczane są również środki specjalne pochodzące z dotacji celowych Skarbu Państwa i funduszy europejskich, których wydatkowanie opiera się na harmonogramach zatwierdzanych przez właściwe instytucje. Przeprowadzenie całego postępowania, wyłonienie wykonawcy, uruchomienie środków i ich rozliczenia wymaga znacznie dłuższego czasu niż wyznaczony.
W oparciu o powyższe zarzuty [...] S.A. wniosły
o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r.
nr [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad
w postępowaniu administracyjnym.
W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego też skargę należało oddalić.
Zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zapadły w oparciu o art. 66 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego.
Przesłanką zastosowania przez organy art. 66 ustawy Prawo budowlane winno być jedynie ustalenie przez ten organ, że obiekt budowlany:
1. może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska,
2. jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku,
3. jest w nieodpowiednim stanie technicznym,
4. powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia.
Ponadto organ miał mieć na uwadze to, że na podstawie art. 66 ww. ustawy organ nadzoru budowlanego mógł nakazać właścicielowi lub zarządcy budynku jedynie usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.
Zauważyć należy, iż art. 66 Prawa budowlanego stanowi najdonioślejszy przykład konkretyzacji nakazu przestrzegania obowiązku utrzymywania i użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z zasadami sformułowanymi w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego. Obliguje on właściwy organ do wszczęcia postępowania administracyjnego w przypadku zaistnienia jednej z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Pomimo, iż art. 66 Prawa budowlanego wymaga uprzedniego stwierdzenia określonych nieprawidłowości należy przyjąć, iż chodzi tu o sytuację, w której niejako prima facie istnieje przekonanie, iż przesłanki z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego zostały spełnione. Obiektywne i definitywne stwierdzenie ich powstania jest bowiem możliwe dopiero w toku postępowania (opartego na odpowiednich dowodach - dokumentach, zeznaniach świadków, opiniach biegłych czy oględzinach (art. 75 § 1 k.p.a.)) ( wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2001 r., IV SA 1103/99, LEX nr 53388), które będzie się kończyć wydaniem decyzji administracyjnej nakazującej ich usunięcie.
Zaistnienie przesłanek obligujących organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji w oparciu o art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego musi wynikać z ustaleń poczynionych przez ten organ w przeprowadzonym postępowaniu i następnie znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Do wydania decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu nie wystarczy tylko ogólne stwierdzenie przez organ, że zachodzą przesłanki określone w art. 66 ust. 1. Dlatego też organ nadzoru budowlanego opierając decyzję na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 musi jednoznacznie sprecyzować, jakie nieprawidłowości występują oraz któremu z dóbr wymienionych w pkt 1 zagrażają i dlaczego. Przesłanka ta dotyczy sytuacji,
w której obiekt budowlany samym swoim istnieniem powoduje opisane w niniejszym przepisie zagrożenie. Jednocześnie należy mieć na względzie, że zagrożenie to musi istnieć w momencie orzekania przez organ, gdyż przepisu nie można stosować
w sytuacji, w której zagrożenie jeszcze nie powstało.
Nie powinno również budzić wątpliwości, że przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane dotyczy takich stanów faktycznych, kiedy to obiekt budowlany ze względu na jego niewłaściwe użytkowanie został doprowadzony do takiego stanu, iż znalazł się w nieodpowiednim stanie technicznym, który wymaga wydania przez organ nadzoru budowlanego stosownego nakazu usuwającego stwierdzone nieprawidłowości.
Wskazać należy, iż art. 66 ustawy Prawo budowlane znajduje się w Rozdziale 6 tej ustawy zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". Przez pojęcie "utrzymanie" należy rozumieć zachowanie w dobrej sprawności, zachowanie w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym. Przepis ten służy więc usunięciu nieprawidłowości (nieodpowiedniego stanu technicznego) powstałych w trakcie użytkowania obiektu, które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Należy zauważyć, że przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane nie tworzy dla właściciela czy zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz tylko precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 przywołanej ustawy. Roboty budowlane objęte nakazem wydanym na tej podstawie nie wymagają wydania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.
W przypadku złego stanu obiektu budowlanego przepis art. 66 ust. 1 wyżej powołanej ustawy zezwala wyłącznie na doprowadzenie obiektu do odpowiedniego stanu, a jego celem jest jedynie utrzymanie obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym, dlatego też decyzja wydana w celu korygowania stwierdzonych nieprawidłowości powinna dokładnie określać czynności, które właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest zobowiązany wykonać i ograniczać się jedynie do nałożenia obowiązku usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.
Podstawę rozstrzygnięcia organu podejmowanego na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane powinny stanowić właśnie ustalenia poczynione w wyniku kontroli obiektu budowlanego, a koniecznym elementem dowodowym będzie też ekspertyza stanu technicznego, która będzie zawierała ocenę stanu technicznego obiektu oraz będzie określała zakres i sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (zob. A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 859).
Dokładnie takie dowody zostały przeprowadzone przez organ nadzoru budowlanego w przedmiotowej sprawie.
W sprawie niniejszej organ przeprowadził kontrolę, a jej najistotniejszym elementem ustalenia stanu faktycznego było stwierdzająca nieprawidłowości w stanie technicznym budynku [...] zlokalizowanego w miejscowości [...],
z której wniosków jednoznacznie wynika nieodpowiedni stan techniczny budynku oraz brak realizacji zaleceń z kontroli okresowych rocznych i pięcioletnich. Przeprowadzający kontrolę, na podstawie oceny aktualnego stanu technicznego obiektu w zakresie charakteru i rozmiaru powstałych uszkodzeń, dokonali określenia stanu zagrożenia bezpieczeństwa użytkowania obiektu, ustalili przyczyny zaistniałego stanu rzeczy (miejscowa korozja pokrycia dachowego, zawilgocenia, spękania, wykruszanie gzymsów, odpadające płaty tynku na elewacji budynku, nieszczelna i wypaczona stolarka okienna i drzwiowa, spękane i zarysowane szyby) oraz sprecyzowali wnioski
i zalecenia dotyczące naprawy oraz dalszej eksploatacji budynku [...]. Stan techniczny elementów budynku został określony jako średni. Wskazano na konieczność przeprowadzenia remontu bieżącego, polegającego na drobnych naprawach, uzupełnieniach, konserwacji i impregnacji elementów składowych obiektu.
Wskazać należy, że Sąd nie podziela zarzutów strony skarżącej zawartych
w skardze, a dotyczących niedokonania przez organ oceny interesu [...] S.A oraz ewentualnego interesu społecznego ani zakresu przeprowadzenia nakazanych prac.
Należy zgodzić się z organem, że same plany remontowo-finansowe zarządcy nie mogą stanowić, w aspekcie celu wynikającego z art. 66 ustawy Prawo budowlane, którym jest przede wszystkim zapewnienie bezpiecznego użytkowania i utrzymania
w należytym stanie technicznym obiektu budowlanego, argumentu przemawiającego za uchyleniem zaskarżonej decyzji. Natomiast w kontekście planu budowy nowych dworców, stwierdzić należy, że [...] S.A. jedynie wskazały, że złożyły wniosek w Centrum Unijnych Projektów [...] dlatego też tak nieprecyzyjne i odległe czasowo plany nie mogły zostać uwzględnione albowiem organy nadzoru budowlanego nie mogą opierać swojego rozstrzygnięcia o deklarowane zdarzenia przyszłe (pozyskanie funduszy z Unii Europejskiej na wsparcie inwestycji), lecz obowiązane są uwzględniać wyłącznie obiektywnie ustalony stan prawny
i faktyczny, co też uczyniły.
Z prawidłowo ustalonych okoliczności niniejszej sprawy, wynika ponad wszelką wątpliwość, niewłaściwy stan techniczny obiektu budowlanego, jakim jest budynek [...], co uzasadniało z całą pewnością wydanie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości wobec skarżącej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Faktyczne wyłączenie z eksploatacji przedmiotowego budynku nie zwalniało w żadnym razie organów nadzoru budowlanego z obowiązku wydania decyzji. Decyzje wydawane na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane zaliczane są do kategorii tzw. decyzji związanych i organ ma obowiązek je wydać w sytuacji wystąpienia chociażby jednej z określonych w tym przepisie przesłanek. I właśnie taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie ustalenia terminu wykonania nałożonych przez organ obowiązków - ostatecznie do dnia [...] sierpnia 2019 r., Sąd wskazuje, iż jest to termin uwzględniający z jednej strony pilną potrzebę wykonania określonych prac przy obiekcie, których celem jest przede wszystko jego zabezpieczenie przed dalszą degradacją oraz usunięcia zagrożeń dla podróżnych,
z drugiej strony możliwości skarżącej spółki oraz okres technologicznie niezbędny do ich wykonania. Ponadto wskazać należy, że stan obiektu był niewątpliwie znany stronie skarżącej i przeprowadzenie stosownych prac zabezpieczających strona skarżąca winna uwzględnić w swym działaniu jeszcze przed wszczęciem z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku [...], czyli przed 2018 r. Był to więc wystarczający czas na zgromadzenie odpowiednich środków finansowych oraz zaplanowanie zarówno wydatków jak
i odpowiednich robót budowlanych realizujących obowiązki nałożone przez organy nadzoru budowlanego.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U
z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji.