VII SA/Wa 2558/12

VII SA/Wa 2558/12 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2013-06-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-10-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Joanna Gierak-Podsiadły /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OZ 95/13 - Postanowienie NSA z 2013-02-22
II OZ 214/13 - Postanowienie NSA z 2013-03-28
II OZ 1229/13 - Postanowienie NSA z 2014-01-14
II OSK 1546/14 - Wyrok NSA z 2014-08-21
II OZ 361/14 - Postanowienie NSA z 2014-04-15
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 721
art. 24 ust. 1
Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia (...) w (...) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2012 r. znak (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez Stowarzyszenie (...) w (...) jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) sierpnia 2012 r. znak (...), wydana po ponownym rozpatrzeniu -w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 maja 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 646/11- odwołania Stowarzyszenia (...) w (...) od decyzji Wojewody (...) z (...) czerwca 2009 r. Nr (...) (zmienionej decyzją z (...) kwietnia 2012 r. znak: (...)), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad , Oddział w (...), pozwolenia na budowę autostrady A1 na odcinku (...) (bez węzła) – (...) (z węzłem) od km 475+909 do km 490+427 oraz nadającej jej rygor natychmiastowej wykonalności.
Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), utrzymał ww. decyzję organu I instancji w mocy.
W uzasadnieniu orzeczenia (przedstawiając przebieg postępowania) organ II instancji podał, że decyzją z (...) sierpnia 2009 r. znak: (...), uchylił decyzję Wojewody (...) z (...) czerwca 2009 r. Nr (...) w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (prawomocnym) wyrokiem z 27 maja 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 646/11 uchylił ww. decyzję GINB wskazując w uzasadnieniu, że ponownie rozpatrując sprawę GINB powinien ustosunkować się do wniosków i uwag zgłoszonych przez Stowarzyszenie, a kwestionujących prawidłowość ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
I dalej, mając na uwadze ww. orzeczenie Sądu oraz treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), organ ustosunkował się do podniesionych przez Stowarzyszenie zarzutów, zawartych w załączniku do odwołania, tj. w piśmie z 10 marca 2009 r., a dotyczących postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) z (...) kwietnia 2009 r. znak (...). Stwierdził na wstępie, że stanowią one powtórzenie tych zarzutów, które zostały podniesione przez Stowarzyszenie w trakcie postępowania w sprawie ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, do których to szczegółowo odniesiono się w uzasadnieniu ww. postanowienia z (...) kwietnia 2009 r. Wskazał też, że brak jest możliwości ustosunkowania się do tych zarzutów, które dotyczą nie tego odcinka inwestycji, co objęty przedmiotową w sprawie decyzją Wojewody.
Odnosząc się merytorycznie do zarzutów Stowarzyszenia, organ II instancji w zakresie kwestii nałożenia na wykonawcę obowiązku lokalizacji baz i zaplecza technicznego budowy poza miejscami występowania płazów wskazał, że w postanowieniu z (...) kwietnia 2009 r. nałożono szereg obowiązków mających na celu zapewnić jak najmniejsze uciążliwości dla środowiska naturalnego. W szczególności w pkt I.13 i I.14 wskazana została konieczność realizacji inwestycji w sposób zapewniający jak największe poszanowanie dla flory i fauny. Dodał, że w pkt I.13 nałożony został na inwestora obowiązek realizacji inwestycji w sposób mający uniemożliwić powstawanie pułapek, z których ucieczka zwierząt będzie niemożliwa. Ponadto, zastrzeżono, że w wypadku gdy nie będzie możliwa ucieczka, zwierzęta dorosłe i młodociane formy rozwojowe należy przenieść do odpowiednich siedlisk poza rejon objęty inwestycją, wskazany przez osobę pełniącą funkcję nadzoru przyrodniczego.
Odnosząc się do żądania nałożenia na inwestora obowiązku uzupełnienia inwentaryzacji przyrodniczej, organ wskazał, że z raportu oddziaływania na środowisko (tom II, str. 138-139) wynika, że do jego sporządzenia wykorzystano dużą ilość opracowań, materiałów, dokumentacji, ekspertyz, zestawień i analiz. Zarzut o niekompletnej wiedzy o gatunkach na odcinku od km 484+000 do km 487+100 ma zaś charakter ogólny; skarżący nie wskazał bowiem na czym polega ta niekompletność. Również twierdzenia Stowarzyszenia, że nieprawdziwe są informacje podane w raporcie o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, iż zbiorniki w km 487+150 nie tworzą powierzchni przyrodniczych zajętych przez gniazdujące ptactwo wodno-błotne nie są poparte (jak stwierdził organ) żadnymi merytorycznymi argumentami.
Następnie, organ wskazał, że Stowarzyszenie nie przedstawiło merytorycznie uzasadnionych przesłanek pozwalających uwzględnić budowę alternatywnych zbiorników w km 485+650 po wschodniej stronie projektowanej drogi, mających skompensować utratę miejsc rozrodu płazów.
Organ wskazał też, że na odcinku autostrady o podwyższonym ryzyku kolizji z płazami i innymi małymi zwierzętami zaprojektowano dodatkowe zabezpieczenia, spełniające funkcje ogrodzeń ochronno-naprowadzających dla małych zwierząt. Wysokość części nadziemnej tego ogrodzenia wynosi 0,5 m i będzie ono wkopane na głębokość 10 cm. Ponadto, w postanowieniu z (...) kwietnia 2009 r., po oddaniu autostrady do eksploatacji, został nałożony obowiązek prowadzenia przez 5 lat monitoringu stopnia wykorzystania przejść dla zwierząt oraz skuteczności urządzeń zapobiegających przed wtargnięciem zwierząt.
Odnosząc się do zarzutów oznaczonych nr 13, 14 i 18 organ wskazał, że teren budowy będzie znajdował się po dopieką nadzoru przyrodniczego.
Pozostałe zarzuty, podniesione przez Stowarzyszenie, organ uznał za nie mające wpływu na ww. postanowienie z (...) kwietnia 2009 r. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...).
Reasumując organ II instancji wskazał, że zarzuty Stowarzyszenia nie pozwoliły na zakwestionowanie prawidłowości przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Organ wskazał także, że bez wpływu na prawidłowość przeprowadzenia ponownej oceny odziaływania na środowisko pozostaje fakt zmiany decyzji z (...) czerwca 2009 r. Nr (...), decyzją z (...) kwietnia 2012 r. znak: (...).
W dalszej części uzasadnienia GINB podał, że nie stwierdził w sprawie żadnych innych nieprawidłowości. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę i prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – zgodne ze wzorem zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1127 ze zm.), czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Ponadto, inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 tej ustawy. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z wymaganiami ostatecznej decyzji Wojewody (...) z (...) września 2005 r. znak: (...) ustalającej lokalizację autostrady płatnej A1 na odcinku od (...) (km 459+200) do (km 490+427) wraz z odcinkiem drogi ekspresowej S1 łączącej węzeł (...) z węzłem (...0 (km 0+00 – km 2+158). Ponadto, spełnia warunki zawarte w decyzji Wojewody (...) z (...) lutego 2008 r. znak: (...) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, pn. budowa autostrady A1 od (...) (bez węzła) w km 475+327.65 do (...) (bez węzła) w km 510+530=510+502.95 oraz postanowienia RDOŚ z (...) kwietnia 2009 r. uzgadniającego warunki dla realizacji przedsięwzięcia, pn. budowa autostrady A1 na odcinku (...) (bez węzła) – (...), w ramach przeprowadzonej ponownej oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko. Wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy właściwy organ zobligowany był do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, strona skarżąca – Stowarzyszenie Przyrodników w (...) reprezentowane przez M. S. nie zgodziła się z wydanym orzeczeniem (bez przedstawienia na tym etapie konkretnych zarzutów).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
W piśmie procesowym z 6 maja 2013 r. Stowarzyszenie zadeklarowało uzupełnienie uzasadnienia skargi, wskazując jednocześnie, że podtrzymuje argumenty kwestionujące uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...).
W piśmie procesowym z 11 czerwca 2013 r. Stowarzyszenie wskazało, że dokonało oceny zastosowanych rozwiązań projektowych przewidzianych dla autostrady A1, odcinka (...). Wyniki wykonanych analiz przedstawiono w dokumentacji fotograficznej, wykonanej w lutym i czerwcu 2013 r., zapisanej na dołączonej płycie DVD. Wskazało też, że w projekcie budowlanym znalazły się błędy projektowe oraz rozwiązania, które wymagają modyfikacji. Najistotniejsze błędy dotyczą niewłaściwej adaptacji otoczenia wylotów przepustów dla zwierząt. Stowarzyszenie przypomniało jednocześnie, iż w postępowaniu podnosiło konieczność przeprowadzenia dodatkowych inwentaryzacji przyrodniczych, koncentrując się na dolinie rzeki (...) w (...). Stowarzyszenie podtrzymało zarzuty w tym zakresie wskazując, iż postanowienie uzgodnieniowe zostało wydane na podstawie niekompletnych materiałów i nie ma w tej sytuacji gwarancji, że jest ono prawidłowe. Wskazało również na to, że dokonana przez przedstawiciela Stowarzyszenia "kontrola" w dniu 23 października 2011 r., nie potwierdziła, aby inwestycja była realizowana pod stałym nadzorem przyrodniczym. Wskazało nadto, że w roku 2012 obserwowano śmiertelność płazów na jezdni autostrady w rejonie doliny (...) oraz stwierdzono płazy w urządzeniach odwodnienia, stanowiących dla płazów śmiertelną pułapkę. Stowarzyszenie dostrzegło też, że inwestor, poza obowiązkami wynikającymi z decyzji RDOŚ, wykonał na przedmiotowym odcinku autostrady cztery zbiorniki kompensacyjne. Wadą tych zbiorników jest zbyt bliska lokalizacja względem pasa drogowego.
W kolejnym piśmie z 17 czerwca 2013 r. (złożonym do akt po rozprawie mającej miejsce 14 czerwca 2013 r., jako załącznik do protokołu), Stowarzyszenie w sposób obszerny uzupełniło swoje stanowisko w sprawie o dodatkowe, nie podnoszone dotychczas zarzuty i argumenty. Wskazało m. in. na to, że postanowienie uzgodnieniowe nie nakłada na inwestora obowiązku wykonania zbiorników kompensacyjnych, a ich wykonanie należy uznać za uzasadnione zwłaszcza w dolinie (...). Podało, że RDOŚ w (...) nie ustalił stanu faktycznego, bo organ ten oparł się na niekompletnym materiale i nie miał w efekcie wiedzy o miejscach rozrodu płazów w dolinie (...). Stowarzyszenie podkreśliło, iż błędy, które dostrzega są wynikiem wadliwej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia i wadliwe opracowanego raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Ponowny raport, wykonany w ramach procedury ponownej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko odnosił się do wykonywanego już projektu budowlanego. Projekt ten zawierał szereg niepoprawnych rozwiązań, które starano się zmodyfikować w końcowym etapie realizacji inwestycji.
W dniu 19 czerwca 2013 r. uczestnik postępowania – Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad złożyła pismo procesowe stanowiące załącznik do protokołu z rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec czego skarga podlegała oddaleniu.
Przypomnieć należy, iż przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) sierpnia 2012 r. znak: (...), utrzymująca w mocy decyzję Wojewody (...) z (...) czerwca 2009 r. Nr (...) (zmienioną decyzją Wojewody (...) z (...) kwietnia 2012 r. znak: (...), w trybie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego), zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w (...) pozwolenia na budowę autostrady A1 na odcinku (...) (bez węzła) – (...) (z węzłem), od km 476+561,84 do km 491+079,84 (po zmianie wprowadzonej ww. decyzją z (...) kwietnia 2012 r.) oraz nadającą tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Decyzja ta zapadła na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 maja 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 646/11 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 2365/10. Mocą wskazanych wyroków doszło do uchylenia uprzednio wydanej w sprawie, po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia (...), decyzji GINB z (...) sierpnia 2009 r. i przesądzenia, że skarżące Stowarzyszenie miało prawo kwestionować postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) z (...) kwietnia 2009 r. uzgadniające warunki dla realizacji przedsięwzięcia pod nazwą budowa autostrady A1 w odwołaniu od decyzji Wojewody (...) z (...) czerwca 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę niniejszej autostrady. Wskazano bowiem, iż zgodnie z art. 90 ust. 8 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, do postanowienia w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wydanego po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro ustawodawca, regulując procedurę ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą współdziałanie organów administracji publicznej, o którym mowa w art. 106 § 1 k.p.a., wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie, to oznacza, że zgodnie z art. 142 k.p.a. postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia może zostać zaskarżone w odwołaniu od decyzji. Tym samym, Sąd I instancji w wyroku prawomocnym z 27 maja 2011 r. (podzielając stanowisko NSA zwarte w orzeczeniu z 14 stycznia 2011 r.), wskazał na to, iż "ponownie rozpatrując odwołanie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien ustosunkować się do zgłoszonych przez Stowarzyszenie (...) wniosków i uwag kwestionujących prawidłowość ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko". Orzeczeniem tym i zawartymi w nim wskazaniami co do dalszego postępowania tak organ orzekający w sprawie, jak i Sąd obecnie kontrolujący zaskarżoną decyzję był związany, o czym stanowi art. 153 p.p.s.a. Zatem, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając ponownie w sprawie, obwiązany został do rozważenia wszystkich zarzutów podniesionych w rozpatrywanym odwołaniu Stowarzyszenia (...) w (...), w tym także tych, które nie tyle odnoszą się do decyzji I instancji, co dotyczą postanowienia poprzedzającego jej wydanie, tj. postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) z (...) kwietnia 2009 r. Zauważyć przy tym trzeba, iż w odwołaniu do decyzji Wojewody (...) o pozwoleniu na budowę, Stowarzyszenie podniosło w istocie jedynie zarzuty dotyczące ponownej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i tylko te aspekty w sprawie kwestionowało.
Niemniej, przed odniesieniem się do kwestii istotnych dla skarżącego Stowarzyszenia trzeba dostrzec, że podstawę materialnoprawną orzeczenia organu administracji I instancji stanowił przepis art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. - o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r., Nr 80 poz. 721 ze zm.) oraz przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.).
Stosownie do tych przepisów obowiązkiem organu w postępowaniu o pozwolenie na budowę była ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w art. 32 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane .
Z treści art. 32 ust. 1 i ust. 4 wynika m. in., iż pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, złożeniu wniosku w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; złożeniu oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Z kolei, zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń.
Jak wynika z akt sprawy inwestor spełnił wszystkie wymogi z art. 32 ust. 1 i ust. 4, a organ wypełnił obowiązki wynikające z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W szczególności stwierdzić trzeba (z uwagi na kwestie sporne w sprawie), że inwestor przedłożył decyzję Wojewody (...) z (...) lutego 2008 r. znak: (...) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia, a także postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) z (...) kwietnia 2009 r. uzgadniające realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Projekt budowlany spełnia zaś wymogi wynikające z ww. decyzji środowiskowej. Warto też dodać, że w decyzji z (...) czerwca 2009 r. Wojewoda (...) nakazał uwzględnić warunki zawarte w ww. postanowieniu z (...) kwietnia 2009 r. o uzgodnieniu realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, które (jak orzekł) stanowi integralną części tej decyzji.
Powyższe słusznie zostało wskazane i ocenione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Główny Inspektor prawidłowo także zwrócił uwagę na to, że inwestor spełnił również inne wymogi wynikające z przepisów, a w efekcie organ na podstawie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego zobligowany był do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W konsekwencji, Sąd stwierdza, iż orzekając w niniejszej sprawie nie dopatrzył się nieprawidłowości w kontekście wskazanych powyżej przepisów Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, w okolicznościach sprawy zachodziła podstawa do zastosowania art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Jednocześnie Sąd uznał, iż zarzuty i argumenty skarżącego Stowarzyszenia, rozważone (na skutek zapadłych wyroków) przez organ odwoławczy, nie mogły skutecznie podważyć rozstrzygnięcia organu I instancji, co zostało prawidłowo ocenione przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji.
Rozwijając powyższe wskazać trzeba, iż Główny Inspektor działał w sprawie na skutek odwołania Stowarzyszenia (...) w (...), które już przed organem I instancji zostało dopuszczone postanowieniem Wojewody (...) z (...) marca 2009 r. (wydanym w oparciu o art. 31 § 1 – 3 k.p.a.) do udziału w postępowaniu. Na tym też już etapie skarżące Stowarzyszenie mogło wnosić swoje uwagi i z tego też uprawnienia korzystało. Co istotne, Stowarzyszenie przedstawiło swoje stanowisko na etapie ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w (...) wziął pod uwagę zastrzeżenia zgłoszone przez skarżące Stowarzyszenie, dysponował bowiem pismem Stowarzyszenia z 10 marca 2009 r. (zawierającym wnioski i spostrzeżenia Stowarzyszenia), do którego w sposób obszerny i staranny odniósł się w uzasadnieniu wydanego postanowienia uzgodnieniowego. Należy wskazać, iż w ww. piśmie z 10 marca 2009 r. Stowarzyszenie: wnosiło o zobowiązanie inwestora do lokalizacji baz i zaplecza technicznego budowy poza miejscami występowania płazów; wskazywało na konieczności uzupełnienia inwentaryzacji przyrodniczej i na niekompletny stan wiedzy o gatunkach, na które wpływ będzie miała planowana inwestycja; podnosiło konieczność wykonania zbiorników alternatywnych, które skompensują utratę miejsc rozrodu płazów lub dostępu do nich w konkretnych km; wskazywało także na to, iż lokalizacja przepustów winna odbywać się w oparciu o szczegółowe badania terenowe, wnosiło też o wykonanie nowych przepustów dla drobnych zwierząt i wskazywało na konieczność weryfikacji lokalizacji siatek o małej średnicy oczek. W uzasadnieniu postanowienia uzgodnieniowego organ środowiskowy powyższe zastrzeżenia miał na względzie i wbrew stanowisku skarżącego, nie wszystkie kwestie poruszone przez Stowarzyszenie zostały przez ten organ odrzucone. I tak, organ środowiskowy wskazał przede wszystkim na to, że projektowana autostrada nie przecina korytarzy ekologicznych o znaczeniu regionalnym lub ponadregionalnym. Przecina natomiast lokalne szlaki migracyjne zwierząt. W celu ograniczenia negatywnego oddziaływania inwestycji na faunę i siedliska, w projekcie budowlanym, zgodnie z warunkami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, przewidziano odpowiednie przejścia dla zwierząt, a lokalizacja przejść i parametry były uzgadniane i konsultowane z Nadleśnictwem (...) i Nadleśnictwem (...) oraz organizacjami ekologicznymi, m. in. Pracownią(...), a także Wojewódzką (...). W postanowieniu lokalizacja przejść została doprecyzowana z uwzględnieniem rzeczywistych, możliwych szlaków migracji zwierząt i warunków technicznych. Nadto, w postanowieniu przewidziano dodatkowe przepusty w stosunku do tych, określonych w decyzji środowiskowej. Jednocześnie w odniesieniu do innych obiektów drogowych, nałożono warunki umożliwiające ich wykorzystanie przez migrujące zwierzęta (jako przejścia zintegrowane). Dla zabezpieczenia przed kolizją zwierząt z pojazdami zaprojektowano ogrodzenie autostrady siatką z dogęszczeniem oczek w dolnych częściach, co uniemożliwi wejścia dużych i drobnych zwierząt na arterię. Miejsca migracji płazów zostaną dodatkowo zabezpieczone siatką o drobnych oczkach 0,5 cm x 0,5 cm, na odcinkach wskazanych w pkt I ppkt 30 sentencji postanowienia. W kontekście już konkretnych zarzutów m. in. skarżącego Stowarzyszenia podniesiono, że w pkt III.1 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (uwzględnionym w postanowieniu), inwestor został zobowiązany do lokalizacji zaplecza budowy i baz materiałowo-sprzętowych oraz organizacji dróg technicznych w sposób zapewniający oszczędne korzystanie z terenu i minimalne przekształcenie jego powierzchni. Nałożono też szereg obowiązków chroniących siedliska przyrodnicze i lokalne populacje zwierząt, a w szczególności wymóg realizacji robót w sposób niepowodujący powstawania pułapek dla zwierząt, jak i przenoszenia osobników dorosłych i form rozwojowych zwierząt gatunków chronionych poza rejony zagrożenia. Odnosząc się do niekompletności dokumentacji, jak i niekompletnej wiedzy o siedliskach i gatunkach oraz zarzutu dotyczącego konieczności przeprowadzenia dodatkowych inwentaryzacji przyrodniczych, RDOŚ w (...) wskazał, iż analizując sprawę i wpływ planowanej budowy na elementy środowiska przyrodniczego brano pod uwagę zarówno ustalenia raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jak i dokumentację stanu przyrody, będącą w dyspozycji służb ochrony przyrody województwa (...). Ww. organ wskazał również, że raport został sporządzony w oparciu o terenową inwentaryzację przyrodniczą oraz dane dotyczące występowania rzadkich zagrożonych i chronionych siedlisk i gatunków pochodzące z publikacji, które to zostały w tym miejscy wymienione, w tym wymieniono Inwentaryzację siedlisk przyrodniczych i gatunków w aspekcie obszarów Natura 2000 – Autostrada A1 odcinek (...), Instytutu Ochrony Środowiska z 2007 r. Organ wskazał też na szereg innych inwentaryzacji przyrodniczych i badań eksperckich, które analizując sprawę uwzględniono wykazując w ten sposób brak podstaw do podważenia m. in. ustaleń raportu. Organ środowiskowy zaznaczył jednocześnie, że Stowarzyszenie nie przedstawiło żadnych danych merytorycznych, naukowych, które potwierdziłyby zastrzeżenia skarżącego w tym zakresie, tj. co do kompletności raportu i dokumentacji o stanie przyrody w rejonie inwestycji. Organ środowiskowy odniósł się także do innych zarzutów i uwag Stowarzyszenia, w istocie dotyczących ilości i lokalizacji przepustów, wskazując konkretnie jakie wygrodzenia na spornym terenie zaprojektowano (str. 23 i 24 uzasadnienia postanowienia).
Z powyższego, w ocenie Sądu, jednoznacznie wynika, że żadne z zastrzeżeń podniesionych przez skarżące Stowarzyszenie a mogących mieć wpływ na wynik sprawy, nie zostało pominięte i -co więcej- zostało należycie rozważone, z powołaniem się na konkretne dane i przyjęte rozwiązania. Argumenty te, zostały jedynie powtórzone w odwołaniu, a organ II instancji raz jeszcze dokonał ich analizy, wskazując w szczególności zasadnie na to, że nie zostały one poparte merytoryczną oceną i stanowią w istocie subiektywne stanowisko Stowarzyszenia. W tej sytuacji, Sąd uznał, iż Główny Inspektor wykonał wytyczne wynikające z wyroku Sądu z 27 maja 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 646/11 i nie naruszył art. 153 p.p.s.a., ani przepisów procesowych, w tym art. 7 i art. 15 k.p.a. W takim zakresie, w jakim Stowarzyszenie zgłosiło swoje zastrzeżenia na etapie odwołania, organ II instancji raz jeszcze dokonał analizy. Przede wszystkim zasadnie przyjął, wobec materiału zgromadzonego w sprawie, iż nie ma żadnych podstaw do tego, aby podzielić zarzut dotyczący "niekompletności materiału" i konieczności wykonania uzupełniających inwentaryzacji przyrodniczych.
Zatem, w odwołaniu od decyzji Wojewody (...), Stowarzyszenie podtrzymało, a właściwie -bez dodatkowej argumentacji- powtórzyło uwagi zgłoszone na etapie ponownej oceny odziaływania na środowisko. Wobec ogólności stanowiska Stowarzyszenia przedstawionego w odwołaniu, w którym nie wskazano w sposób konkretny jakie nieprawidłowości przy wydawaniu postanowienia w dniu (...) kwietnia 2009 r. popełniono, Sąd uznał, iż Główny Inspektor dokonał prawidłowego rozważenia zarzutów Stowarzyszenia i prawidłowo w efekcie przyjął, że nie dają one podstaw do skutecznego podważenia prawidłowości przeprowadzenia ponownej oceny na środowisko. Raz jeszcze warto w tym miejscu dostrzec, iż w postępowaniu odwoławczym żadne nowe okoliczności oprócz tych znanych organowi środowiskowemu, nie zostały przez Stowarzyszenie podniesione, a te przedstawione raz jeszcze (w załącznikach do odwołania, w szczególności w piśmie z 10 marca 2009 r.), znalazły swoje odzwierciedlenie w postanowieniu z (...) kwietnia 2009 r. i brak było podstaw do tego, aby dokonać ich innej oceny, od tej przedstawionej we wskazanym postanowieniu.
Jednocześnie Sąd dodatkowo zauważa, iż postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) z (...) kwietnia 2009 r. zapadło z zachowaniem wymogów formalnych przewidzianych w art. 90 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227). Określa ono dodatkowo -w pkt I- kilkadziesiąt warunków, które należy zachować na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia uzupełniając w ten sposób wymogi wynikające z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dostrzec warto, że taki też był cel tego postanowienia – tj., aby uzupełnić to, czego nie można było na wcześniejszym etapie inwestycji przewidzieć. Ponowna analiza występowania i możliwych szlaków migracji płazów, pozwoliła na przykład na doprecyzowanie lokalizacji przejść oraz na zaprojektowanie nowych przepustów. W omawianym postanowieniu, przewidziano także szereg innych dodatkowych rozwiązań mających na celu zminimalizowanie negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym również w zakresie akcentowanym przez Stowarzyszenie. Nadto, co ważne (m. in. z uwagi na zarzuty Stowarzyszenia, w tym te podniesione dopiero w postępowaniu sądowym), w omawianym postanowieniu w pkt II orzeczono, iż przedsięwzięcie można zrealizować pod warunkiem zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tym też punkcie wskazano, iż po oddaniu autostrady do eksploatacji, przez okres 5 lat należy prowadzić monitoring stopnia wykorzystania przejść dla zwierząt oraz skuteczności urządzeń zapobiegających przed wtargnięciem zwierząt na jezdnię, a także – analizę przypadków padnięć ptaków w wyniku kolizji z ekranami. W załączniku do postanowienia przedstawiono zaś harmonogram i zasady prowadzenia monitoringu przyrodniczego. Trzeba też wskazać na to, że postanowienie wprowadza możliwość wykonywania pewnego rodzaju prac tylko pod nadzorem przyrodniczym – v. pkt I ppkt 14. Reasumując, w ocenie Sądu, postanowienie zawiera szereg dodatkowych rozwiązań mających zminimalizować negatywne oddziaływanie autostrady na środowisko, a zbyt ogólnikowe zarzuty skarżącego Stowarzyszenia zgłoszone w postępowaniu odwoławczym nie mogły zaważyć na jego prawidłowości.
Na koniec, w kontekście zarzutów, które Stowarzyszenie podniosło dopiero w toku postępowania sądowo-administracyjnym (bo nawet nie w samej skardze), Sąd w szczególności zauważa, iż nie może (bo nie jest to jego rolą) zastępować organu i odnosić się do uwag, które dotyczą postanowienia z (...) kwietnia 2009 r., ale w postępowaniu nie zostały (pomimo istnienia takiej możliwości) zgłoszone. Jednocześnie Sąd zauważa, iż organ II instancji, orzekając na skutek odwołania Stowarzyszenia, miał obowiązek odnieść się do uwag strony odwołującej się, w tym też tych dotyczących postanowienia uzgodnieniowego. Wytyczne takie wynikały z prawomocnego wyroku Sądu I instancji z 27 maja 2011 r., którymi organ był związany, i do których się zastosował. Stowarzyszenie miało więc wystarczająco dużo czasu, aby dobrze przygotować swoje stanowisko w sprawie, zważywszy na fakt, iż pomiędzy ww. wyrokiem Sądu a decyzją II instancji minęło kilkanaście miesięcy. Nic nie stało zatem na przeszkodzie, aby Stowarzyszenie złożyło pismo uzupełniające odwołanie, a nie czekało z tym do kolejnej rozprawy przed Sądem.
Sąd zauważa również, iż sprawując wymiar sprawiedliwości ma obowiązek dokonać kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawnym z daty jego wydania. Wszelkie więc okoliczności mające miejsce po jego wydaniu, nie mogą mieć wpływu na prawidłowość tego orzeczenia. Już tylko z tego powodu Sąd za bezzasadne uznał te zarzuty, które odwołują się do okoliczności faktycznych z 2012 i 2013 r., mających potwierdzać zarzut niekompletności raportu oddziaływania na środowisko. Sąd nie mógł uwzględnić także tych zarzutów, które dotyczą nie tyle wydanych w sprawie rozstrzygnięć, co związane są ze sposobem ich wykonania (realizacji – w tym w zakresie nadzoru przyrodniczego). Ta bowiem kwestia na prawidłowość zaskarżonej decyzji, jak i postanowienia uzgodnieniowego nie mogła również w żaden sposób wpłynąć.
Z wymienionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.