VII SA/Wa 2536/15

VII SA/Wa 2536/15 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-10-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-11-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Maria Tarnowska
Mirosława Kowalska
Tomasz Stawecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 134 par. 1,  art. 151,  art. 106 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 267
art. 10,  art. 73 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2015 poz 155
art. 102,  art. 103
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2016 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. znak [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], zwane dalej także "SKO", decyzją z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania M. D. (dalej: "skarżąca") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.[...] (dalej: "Prezydent") z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], orzekającą o zatrzymaniu skarżącej prawa jazdy kategorii B, nr [...], wydanego w dniu [...] lipca 2013 r. przez Prezydenta m.[...], na druku [...]. Zatrzymanie prawa jazdy nastąpiło na okres 3 (trzech) miesięcy, tj. od dnia [...] czerwca 2015 r. do dnia [...] września 2015 r. Decyzja SKO została wydana w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Jako podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji SKO wskazano art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), zwaną dalej "k.p.a." oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), a także art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 594).
Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Prezydent m.[...], decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., na podstawie art. 104 k.p.a., art. 102 ust. 1 pkt 4 oraz art. 102 ust. 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U z 2015 r., poz. 155 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o kierujących pojazdami", w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy kodeks karny oraz niektórych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 541), orzekł o zatrzymaniu M. D. prawa jazdy kategorii B na okres trzech miesięcy i nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Podstawę faktyczną powyższej decyzji stanowiło kierowanie pojazdem przez skarżącą w obszarze zabudowanym z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła skarżąca. Skarżąca wnosiła o dopuszczenie dowodu z przesłuchania policjantów dokonujących pomiaru prędkości, o zwrócenie się do policji o nadesłanie informacji o użytym sprzęcie pomiarowym, a także o dopuszczalnym zakresie błędu w pomiarze prędkości. Skarżąca wskazywała też na naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] września 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia [...] lipca 2015 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 135 ust 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.; zwanej dalej "p.r.d.") policjant zatrzymuje prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem na obszarze zabudowanym z prędkością przekraczającą dopuszczalną maksymalną prędkość o więcej niż 50 km/h. Zgodnie z art. 136 ust. 1 p.r.d., z zastrzeżeniem wyjątku określonego w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. c p.r.d., policja przekazuje niezwłocznie, nie później niż w ciągu 7 dni, według właściwości, sądowi uprawnionemu do rozpoznania sprawy o wykroczenie, prokuratorowi lub staroście.
Stosownie do przepisu art. 102 ust 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył na obszarze zabudowanym dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h.
Zgodnie z art. 102 ust 1c wymienionej ustawy starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 p.r.d.
Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] czerwca 2015 r. został wystawiony mandat karny nr [...] z powodu popełnienia przez skarżącą wykroczenia drogowego, polegającego na kierowaniu pojazdem na obszarze zabudowanym z prędkością przekraczającą dopuszczalną maksymalną prędkość o więcej niż 50 km/h. Strona w odwołaniu nie kwestionowała tego, że mandat został wystawiony. Podnosiła jednak, że w jej ocenie mandat nie jest w postępowaniu dowodem niepodważalnym i niekwestionowanym.
Organ wskazał na regulację art. 98 § 3 zd. 3 w związku z art. 98 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 395 z późn. zm.), stosownie do której mandat karny kredytowany wydawany ukaranemu za potwierdzeniem odbioru, staje się prawomocny z chwilą pokwitowania jego odbioru przez ukaranego. Skoro mandat wystawiony skarżącej jest prawomocny, to w niniejszej sprawie organy administracji publicznej są związane takim prawomocnym mandatem karnym. Wszelkie zarzuty dotyczące ujawnionego czynu zabronionego nie mogą być rozpatrywane w postępowaniu administracyjnym, lecz mogły być podnoszone w postępowaniu mandatowym. Nie jest również możliwe przeprowadzanie dowodów oraz dokonywanie przez organy ewentualnych ustaleń, dotyczących czynu zabronionego polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, ponieważ wiązałoby się to z naruszeniem właściwości policji i sądu w postępowaniu mandatowym.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. – organ poinformował stronę, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., o wszczęciu postępowania oraz możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Strona z tego uprawnienia nie skorzystała. Natomiast w odniesieniu do kwestii doręczenia decyzji Prezydenta z dnia [...] lipca 2015 r. skarżącej, a nie jej pełnomocnikowi, organ podkreślił, że pismo informujące o ustanowieniu pełnomocnika, do którego załączono pełnomocnictwo, zostało doręczone organowi w dniu [...] lipca 2015 r. Z tego względu w dniu wydania decyzji Kolegium nie posiadało informacji o ustanowieniu pełnomocnika, co w jego ocenie oznacza, że rozstrzygnięcie zostało prawidłowo doręczone stronie postępowania.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2015 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. D. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:
1. art. 10 k.p.a. poprzez wydanie decyzji organu pierwszej instancji bez uzyskania stanowiska skarżącej, mimo że takie stanowisko zostało wysłane w terminie wyznaczonym przez organ pierwszej instancji. Nie może się ostać twierdzenie, że decyzja została wydana przed wpływem tego pisma i jest to zgodne z prawem. Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organ administracji ma obowiązek zapewnienia czynnego udziału stronom w postępowaniu;
2. art. 73 § 3 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego w zakresie przekroczenia przez skarżącą przekroczenia prędkości powyżej 50 km/h;
Skarżąca wskazała ponadto na niekonstytucyjność przepisów, na podstawie których doszło do wydania kwestionowanych decyzji.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w sprawie nie przeprowadzono żadnego postępowania dowodowego, mimo zgłoszonego wniosku o zwrócenie się do odpowiedniej jednostki Policji o nadesłanie informacji, jakim urządzeniem pomiarowym był wykonany pomiar prędkości, oraz jaki dla tego urządzenia jest przyjęty margines błędu, a następnie przesłuchanie policjantów, którzy dokonywali pomiaru. Stoi to w sprzeczności z art. 73 § 3 k.p.a. oraz art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), który stanowi, że jedynie prawomocny wyrok karny skazujący wiąże sąd administracyjny. Tymczasem w tej sprawie nie było żadnego wyroku sądu, w związku z czym prowadzenie postępowania dowodowego nie jest wykluczone.
Skarżąca nie kwestionowała faktu przekroczenia prędkości w terenie zabudowanym, a zatem nie kwestionowała zasadności wystawienia mandatu i ukarania jej w postępowaniu wykroczeniowym, kwestionowała natomiast wielkość tego przekroczenia, które zrodziło postępowanie administracyjne. Odmowa przeprowadzenia tych dowodów miała zatem istotny wpływ na wynik sprawy, zaś brak jest podstawy prawnej do twierdzenia o niepodważalności treści mandatu w postępowaniu administracyjnym. Mandat jest dokumentem urzędowym, jednakże taki dokument, zgodnie z treścią art. 73 § 3 k.p.a., może być również podważany i w tym zakresie organ winien przeprowadzić jakiekolwiek postępowanie.
W nawiązaniu do zarzucanej niekonstytucyjności przepisów, na których zostało oparte rozstrzygnięcie organu, skarżąca wskazała, że od początku powoływała się na opinię Biura Legislacyjnego Sejmu załączoną do akt sprawy, a w skardze także na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich oraz Prokuratora Generalnego złożonego w Trybunale Konstytucyjnym pod numerem K 25/15 i argumentację tam zawartą o zbadanie konstytucyjności art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a p.r.d. w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. O kierujących pojazdami w zakresie, w jakim w jakim dopuszcza stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy oraz jednocześnie odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] – w odpowiedzi na skargę – wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdza, że skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m.[...] z dnia [...] lipca 2015 r., w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, jest bezzasadna.
Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji w [...] z [...] czerwca 2015 r. wynika, że w dniu [...] czerwca 2015 r. skarżąca kierowała pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a także iż w związku z ujawnionym przekroczeniem prędkości zatrzymane zostało prawo jazdy skarżącej o numerze [...].
Okoliczność ta zobowiązywała organ pierwszej instancji do wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącej prawa jazdy na okres 3 (trzech) miesięcy oraz do nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przepis art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy określa art. 102 ust. 1c tej ustawy, stanowiąc, że decyzję w powyższym przedmiocie wydaje się na okres 3 (trzech) miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Z powyższej regulacji wynika, że o zatrzymaniu prawa jazdy organ orzeka obligatoryjnie.
Sąd uznał, że ustawodawca jasno sprecyzował, co stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h. Zgodnie z treścią art. 7 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541) do dnia 3 stycznia 2016 r. podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy prawo o ruchu drogowym. Przepis ten przesądza, że jedyną i wyłączną okolicznością, która przesądza o obowiązku wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest ww. informacja.
W związku z powyższym oczywistym jest, że organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy prawo o ruchu drogowym. Tym samym organ prowadzący postępowanie o zatrzymanie prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, nie może ani powoływać z urzędu, ani na wniosek dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też weryfikacji treści zawartych w informacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy kodeks karny oraz niektórych innych ustaw.
Sąd zauważa, że omawiane wnioski dowodowe mogłyby być przedstawione w postępowaniu z zakresu prawa wykroczeń zakończonym wystawieniem przez policję i przyjętym przez skarżącą mandatem karnym. Z akt sprawy wynika jednak, że skarżąca na żadnym etapie postępowania w sprawach o wykroczenie nie kwestionowała ani tego, że dopuściła się wykroczenia o charakterze stwierdzonym przez policję (włącznie z zarejestrowaną prędkością przejazdu), ani tego, że mandat został wystawiony i przyjęty przez skarżącą.
Z powyższego względu, SKO jako organ drugiej instancji nie mógł uwzględnić wniosków dowodowych przedstawionych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji Prezydenta m.[...], wykonującego w tym przypadku kompetencje starosty wskazane w powołanych wyżej przepisach ustawowych, ani też wniosków dowodowych wskazanych w skardze do niniejszego Sądu. Z tych samych względów Sąd nie mógł również uznać zarzutów naruszenia przez SKO art. 10 k.p.a. oraz art. 73 § 3 k.p.a.
Sąd w niniejszej sprawie, badając zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2015 r. również nie mógł prowadzić w tym zakresie postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd może to uczynić jednak tylko wówczas, gdy istnieją podstawy prawne zarzucenia zaskarżonej decyzji nieprzeprowadzenia w pełni postępowania dowodowego na etapie postepowania administracyjnego. Przesądzenie o prawidłowości postępowania dowodowego przeprowadzonego przez oba organy administracji, czyni wnioski dowodowe skarżącej niedopuszczalnymi.
Odnośnie zarzutu niekonstytucyjności przepisów stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji należy wskazać, że konstytucyjność przepisów przewidujących zatrzymanie prawa jazdy na okres trzech miesięcy w sytuacji przekroczenia dozwolonej prędkości o ponad 50 km/h na terenie zabudowanym, została oceniona w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt K 24/15, ogłoszonego publicznie w dniu 11 października 2016 r. oraz w: "Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego Zbiór Urzędowy", Seria A Warszawa, dnia 21 października 2016 r., Pozycja 77. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz.U.2016.627, ze zm.) w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, ze zm.):
a) w zakresie, w jakim przewiduje stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie, jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego dnia 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz.U.2003.42.364) i art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (Dz.U.1977.38.167),
b) w zakresie, w jakim nie przewiduje sytuacji usprawiedliwiających – ze względu na stan wyższej konieczności – kierowanie pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Ostatni akapit orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego jest kluczowy dla rozpatrywanej sprawy: zarzut niekonstytucyjności przepisów przyjętych za podstawę prawną decyzji administracyjnych wydanych wobec skarżącej mógłby być uzasadniony, gdyby zostało dowiedzione w innym postępowaniu, że ze względu na stan wyższej konieczności wystąpiły takie okoliczności faktyczne wykroczenia popełnionego przez skarżącą (np. szybka jazda z chorym do lekarza lub szpitala itp.) skarżąca przekroczyła znacznie dopuszczalną prędkość pojazdu na drodze publicznej. Z żadnych dowodów zgromadzonych w sprawie nie wynika wszak, aby takie okoliczności miały miejsce. Dlatego też Sąd w niniejszej sprawie musi uznać zarzuty postawione przez skarżącą za bezzasadne.
Stanowisko Trybunału wyrażało też ogólną zasadę, która legła u podstaw wydania powołanego orzeczenia. W kwestii zarzutu podwójnego karania za to samo wykroczenie, jako fundamentalnej wady rozwiązań prawnych mających zastosowanie do skarżącej, należy zwrócić uwagę na zasadniczą różnicę między karą za popełnienie wykroczenia, która jest środkiem karnym a konsekwencjami administracyjnymi takiego wykroczenia w postaci zatrzymania prawa jazdy, które środkiem karnym nie jest. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie w innych sprawach wypowiadał się w kwestii istoty kary administracyjnej, której główną funkcją jest prewencja, a nie odpłata za popełniony czyn zabroniony. Kara administracyjna jest wymierzana za naruszenie porządku prawnego, niezależnie od okoliczności tego naruszenia, co świadczy o prewencyjnej funkcji tej kary. Brak więc podstaw do twierdzenia, że skarżąca została "dwukrotnie ukarana za to samo wykroczenie" i w związku z tym do prowadzenia rozważań w przedmiocie konstytucyjności przepisów, na podstawie których orzekały organy w niniejszej sprawie.
Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja SKO jest prawidłowa, a skarga całkowicie niezasadna.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 r., poz. 270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.