VII SA/Wa 2535/23

VII SA/Wa 2535/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-03-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-10-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Ostrowska /sprawozdawca/
Joanna Gierak-Podsiadły /przewodniczący/
Justyna Wtulich-Gruszczyńska
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1472/24 - Wyrok NSA z 2024-12-16
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 62 ust. 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2017 poz 1332
art. 55 ust. 9
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 138 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły Sędziowie: sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.) asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska Protokolant: referent stażysta Oliwia Nawrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2024 r. sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. oraz P. S.A z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2023 r. nr KOC/421/Ar/23 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza na rzecz skarżących Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. oraz P. S.A z siedzibą we W. kwoty po 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 28 sierpnia 2023 r., znak: KOC/421/Ar/23, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: "SKO w Warszawie", "organ II instancji"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołań Wspólnoty Mieszkaniowej C. w W. oraz P. spółka akcyjna z siedzibą we W. od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] grudnia 2022 r., Nr [...], ustalającej warunki zabudowy – utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 24 marca 2020 r. Towarzystwo Budownictwa Społecznego W. sp. z o.o. z siedzibą w W. zwróciło się Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z możliwością lokalizowania usług w parterze budynku, z garażem podziemnym, miejscami parkingowymi naziemnymi oraz infrastrukturą towarzyszącą na działce ew. nr [...] z obrębu [...], a w zakresie wjazdu i infrastruktury technicznej na części działki nr [...] oraz na działce nr [...] z obrębu [...], położonych przy ul. P. w Dzielnicy Bemowo m.st. Warszawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., Nr [...], Zarząd Dzielnicy [...] m.st. Warszawy ustalił warunki zabudowy dla ww. inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji, z zachowaniem terminu ustawowego, wniosła Wspólnota Mieszkaniowa C. w W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia 8 listopada 2021 r. znak: KOC/3274/Ar/21 uchyliło zaskarżoną decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Zarząd Dzielnicy [...] m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] grudnia 2022 r., Nr [...], ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Odwołania od ww. decyzji zostały wniesione przez Wspólnotę Mieszkaniową C. w W. oraz P. spółka akcyjna z siedzibą we W. W wyniku ich rozpatrzenia, SKO decyzją z 28 sierpnia 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z [...] grudnia 2022 r.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że na gruncie 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji następuje w przypadku braku planu miejscowego. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w niniejszym przepisie warunków. W toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy organ jest zobowiązany do przeprowadzenia analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, a także analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu co wynika z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej: "rozporządzenie"). Organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy w razie braku planu zagospodarowania terenu dla obszaru objętego wnioskiem inwestora wyznacza na mapie w skali 1:500 lub 1:1000 granice obszaru w celu przeprowadzenia analizy i ustalenia czy możliwa jest realizacja planowanej inwestycji przy zachowaniu niezbędnych warunków wynikających z pkt 1 art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
SKO podkreśliło, że ze sporządzonej w sprawie analizy wynika, że organ I instancji za front działki uznał odcinek oznaczony literami AE, tj. miejsce, z którego odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Obszar analizowany ustalono w odległości trzykrotności frontu działki, tj. 246 m lekko go poszerzając aby uwzględnić całe działki ewidencyjne. W ocenie SKO, wyznaczenie obszaru analizowanego przez organ I instancji należało uznać za prawidłowe.
Organ II instancji podzielił także stanowisko organu I instancji, że projektowana inwestycja będzie nawiązywała charakterem do funkcji istniejącej w obszarze analizowanym.
SKO wskazało, że linia zabudowy na nieruchomościach w sąsiedztwie nie jest ustalona jednolicie. Stąd prawidłowo wyznaczono tę linię na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia.
Po dokonaniu analizy zebranego materiału dowodowego SKO stanęło na stanowisku, że zaproponowane rozwiązania przestrzenne, w tym wysokość budynku, wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki gruntu, szerokość elewacji frontowej, geometria dachu nawiązywać będą do bliskiego sąsiedztwa.
W ocenie organu II instancji, ustalony wskaźnik planowanej zabudowy odpowiada § 5 ust. 2 rozporządzenia, w myśl którego dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.
Organ podkreślił, że zgodnie z § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. Zdaniem SKO, wskaźnik ten ustalony został prawidłowo, co znajduje uzasadnienie w sporządzonej analizie.
W ocenie SKO, wskaźnik wysokości budynku ustalony na poziomie 20m. został ustalony prawidłowo, stosownie do § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia.
Organ II instancji wskazał, że w sposób nie budzący wątpliwości poprzez sporządzoną analizę wykazano, iż zamierzenie inwestycyjne spełnia warunek, określony w pkt 1 ust. 1 art. 61 u.p.z.p., bowiem istnieje odniesienie w zabudowie na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej do określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i form architektonicznej, obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.
SKO podzieliło opinię organu I instancji, iż zamierzenie inwestycyjne będące przedmiotem niniejszego postępowania spełnia pozostałe warunki określone w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p.: istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Organ wyjaśnił, że ze względu na fakt, że teren inwestycji stanowi działka stanowiąca użytki rolne klasy II wymaga ona wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Przy czym, ze względu na fakt położenia gruntów w granicach m.st. Warszawy nie wymaga ona zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze (art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2409)).
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa C. w Warszawie oraz P. S.A. z siedzibą we W.
Skarżąca P. S.A. we W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie:
- art. 107 § 3 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej Decyzji jej podstaw faktycznych i prawnych, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, w szczególności zaś brak wskazania podstaw, na których organ II instancji doszedł do przekonania, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym i w konsekwencji ustalił parametry zabudowy dla planowanej inwestycji, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy;
- art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak dokładnego i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz dokonanie jego całkowicie dowolnej, a nie swobodnej oceny, co skutkowało błędnym uznaniem, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania dla zawnioskowanej inwestycji, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie została spełniona tzw. "zasada dobrego sąsiedztwa" wyrażona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.;
- art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ II instancji kierował się przy załatwieniu sprawy oraz prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, tj. w sposób sprzeczny z zasadą równego traktowania.
Skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa C. w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak wnikliwego ustosunkowywania się w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji do zarzutów odwołania, w szczególności poprzez ograniczenie się do lakonicznego powtórzenia stanowiska organ I instancji bez odniesienia się do argumentacji przedstawioną przez skarżącą Wspólnotę.
Postanowieniem z dnia 15 lutego 2024 r., skargi Wspólnoty Mieszkaniowej C. w W. oraz P. S.A. z siedzibą we Wrocławiu, na podstawie art 111 § 1 p.p.s.a., zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2535/23.
W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej także jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skargi zasługują na uwzględnienie, albowiem - w ocenie Sądu- zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa.
Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2023r., utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy Nr [...] z dnia [...] grudnia 2022r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym, miejscami postojowymi naziemnymi oraz infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ew. [...] z obrębu [...], a w zakresie wjazdu i infrastruktury technicznej na części działki nr [...] oraz na działce nr ew. [...] z obrębu [...], położonych przy ul. P. w Dzielnicy [...] m.st. Warszawy.
Na wstępie należy wyjaśnić, że przed przystąpieniem do merytorycznej oceny decyzji organu I instancji na skutek wywiedzionego przez P. S.A. we W. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej C. w W. odwołania, organ odwoławczy winien był rozważyć czy istniały warunki formalnoprawne do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie.
Jak wynika z pisma skarżącej spółki P. popartej doniesieniami prasowymi, w dniu 5 lipca 2023r. ( a więc przed wydaniem decyzji organu II instancji), Minister Infrastruktury zatwierdził Plan Generalny lotniska Chopina na lata 2021 – 2040, który z dużym prawdopodobieństwem swoim obszarem obejmuje teren nieruchomości objęty decyzją organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy.
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2023, poz. 977 ze zm.) jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu.
Z kolei zgodnie z art. 55 ust. 9 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 2110) dla terenów objętych planem generalnym sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym - jest obowiązkowe, z uwzględnieniem przepisów dotyczących terenów zamkniętych. Jeżeli teren zamknięty objęty planem generalnym utraci status terenu zamkniętego, sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym dla tego terenu jest obowiązkowe.
Plan generalny to z kolei dokument stanowiący plan rozwoju lotniska użytku publicznego, sporządzony na okres nie krótszy niż 20 lat (art. 55 ust. 5). Określa m. in. obszar objęty planem, z określeniem dopuszczalnych gabarytów obiektów budowlanych i naturalnych (art. 55 ust. 6 pkt 1), koncepcję rozwoju przestrzennego wraz z zagospodarowaniem stref wokół lotniska (art. 55 ust. 6 pkt 4).
W świetle powyższego ustalenie, że nieruchomość będąca przedmiotem postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy znajduje się na terenie objętym planem generalnym, a w konsekwencji na terenie, dla którego obligatoryjne jest sporządzenie planu miejscowego (zgodnego z planem generalnym), powoduje konieczność zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia planu. Warunkiem zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego jest jednak uprzednie jednoznaczne ustalenie, że nieruchomość przeznaczona pod zabudowę znajduje się na terenie objętym planem generalnym. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie jest to niemożliwe bez wglądu do podstawowego dokumentu źródłowego, jakim jest Plan Generalny Lotniska Chopina na lata 2021-2040.
Nie był on jednak w ogóle przedmiotem analizy organu II instancji, który faktu zatwierdzenia powyższego planu nie zauważył.
SKO w Warszawie przy ponownym rozpoznaniu sprawy winno z treścią tego dokumentu się zapoznać, przy czym uprzedzając stanowisko spółki , że część tekstowa Planu nie podlega ujawnieniu z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa, wyjaśnić trzeba, że stanowiska takiego nie sposób podzielić.
Podkreślenia wymaga, że ewentualne zawieszenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie skutkuje istotnym ograniczeniem chronionego konstytucyjnie prawa do korzystania z własności (art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP). Niedopuszczalne jest więc jego ograniczenie na podstawie stanowiska Polskich Portów Lotniczych S.A. To organ administracji publicznej orzekający w danej sprawie, jako podmiot stosujący prawo, interpretuje przepisy prawa. Musi mieć więc wgląd do dokumentów, z których wywodzone są określone skutki prawne. Organ nie może uchylić się od obowiązku dotarcia do dokumentów mających decydujące znaczenie dla ustaleń faktycznych w sprawie tylko z tego powodu, że dany podmiot powołuje się bez uzasadnienia na tajemnicę przedsiębiorstwa.
Omawiany Plan Generalny, jakkolwiek opracowywany przez Polskie Porty Lotnicze S.A Port Lotniczy, dotyczy lotniska użytku publicznego (art. 55 ust. 5 p.lotn.), jest konsultowany z gminami, których tereny zostały objęte planem generalnym (art. 55 ust. 7), podlega zaopiniowaniu przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego i zatwierdzeniu przez ministra właściwego do spraw transportu w zakresie zgodności z polityką transportową kraju (art. 55 ust. 8). Plan ten ma więc niewątpliwie charakter dokumentu publicznego. W tej sytuacji trudno zasadnie twierdzić, że nie może zostać udostępniony organowi administracji publicznej.
Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 listopada 2020r. sygn.akt II OSK 1656/20 - tajemnica przedsiębiorstwa uregulowana jest w ustawie z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2022 r. poz. 1233). Zgodnie z art. 11 ust. 2 tej ustawy, przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Ujawnienie, wykorzystanie lub pozyskanie cudzych informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi czyn nieuczciwej konkurencji (ust. 1). Z definicji tej nie można wywieść wniosku, że w wyniku analizy treści Planu Generalnego pod kątem ustalenia granic jego obszaru, na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego dojdzie do naruszenia tajemnicy przedsiębiorstwa. Stwierdzić też należy, że nawet gdyby Plan Generalny zawierał informacje objęte tajemnicą państwową lub służbową, to organ orzekający w sprawie nie byłby pozbawiony dostępu do jego treści, ponieważ zastosowanie miałaby wtedy ustawa z dnia 5 sierpnia 2010 o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. z 2023 r. poz.756 ze zm), która wprowadza kwalifikowane formy ochrony informacji o szczególnej wadze dla interesów Rzeczypospolitej Polskiej, do których należy nadanie tym informacjom klauzuli "tajne". Warunkiem nadania informacjom niejawnym klauzuli "tajne" jest np. stwierdzenie przez organ administracji, że nieuprawnione ujawnienie tych informacji spowoduje poważną szkodę dla Rzeczypospolitej Polskiej w okolicznościach enumeratywnie wyliczonych w art. 5 ust. 2 ustawy.
Konkludując wskazać trzeba, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia tej sprawy konieczne jest samodzielne dokonanie przez organ odwoławczy analizy Planu Generalnego lotniska Chopina na lata 2021-2040, by na tej podstawie ustalić granice objętego nim obszaru, a w konsekwencji czy nieruchomość objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znajduje się w granicach tego obszaru. W przypadku odpowiedzi pozytywnej obowiązkiem organu będzie zawieszenie postępowaniu z uwagi na nakaz wynikający z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem z przepisu wynika, że organ prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy w sytuacji, w której stwierdzi, że wniosek dotyczy obszaru objętego obowiązkiem uchwalenia planu miejscowego, obowiązany jest to postępowanie zawiesić.
Przewidziany przepisami obowiązek zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy ma przy tym charakter bezwzględny, nie podlega uznaniu organu administracji publicznej ani ocenie pod kątem jego uciążliwości dla inwestora. Stanowczy zakaz kontynuowania tego rodzaju postępowań z woli ustawodawcy dotyczy każdej inwestycji położonej w granicach planu generalnego i wobec jednoznacznego brzmienia powołanych wcześniej przepisów nie podlega weryfikacji z punktu widzenia zasady proporcjonalności czy nadmiernego ograniczenia uprawnień właścicielskich. Przy czym w ocenie Sądu, skutek w postaci zawieszenia toczących się postępowań o ustalenie warunków zabudowy następuje już ze względu na samo wejście w życie planu generalnego lotniska.
Z tych wszystkich względów należało uznać, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w związku z art. art. 62 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji, rozstrzygnięcie o kosztach na które składa się wpisy od skarg w kwotach po 500 zł oraz koszty zastępstwa procesowego wraz opłatami od pełnomocnictwa ( 497 zł) , opierając na art. 200 i 205 § 2 przywołanej ustawy.
Na podstawie przepisu art. 153 p.p.s.a., organ zobowiązany będzie przy ponownym rozpoznaniu sprawy do uwzględnienia przedstawionej przez Sąd oceny prawnej. Zalecenia dla organu w toku ponownego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu.