VII SA/WA 2531/22

VII SA/Wa 2531/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-03-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla
Elżbieta Granatowska
Mirosław Montowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 58 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Bogusław Cieśla, asesor WSA Elżbieta Granatowska, , po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 6 października 2022 r. nr KOC/4110/Ar/22 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę
Uzasadnienie
Postanowieniem z 6 października 2022 r., znak: KOC/4110/Ar/22, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: "SKO", "Kolegium"), działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 559 ze zm., dalej: "u.s.g.") oraz art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 503, dalej: "u.p.z.p."), po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. – utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy (dalej także: "organ I instancji") z 21 czerwca 2022 r., nr 77/BIA/22 zawieszające do dnia 8 czerwca 2023 r. postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] na działce o nr ew. [...] z obr. [...], położonej przy ul. [...] w W.
Do wydania ww. postanowienia Kolegium doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez organy.
W dniu 8 czerwca 2022 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także: "Spółka" bądź "skarżąca") wystąpiła do Prezydenta m.st. Warszawy z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla opisanego wyżej zamierzenia. Organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, o czym zawiadomił strony pismem z 13 czerwca 2022 r. oraz poprzez obwieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej oraz na Elektronicznej Tablicy Ogłoszeń Urzędu m.st. Warszawy.
Postanowieniem z 21 czerwca 2022 r. nr 77/BIA/22 Prezydent m.st. Warszawy zawiesił wszczęte w sprawie postępowanie na okres dwunastu miesięcy od dnia złożenia wniosku, tj. do dnia 8 czerwca 2023 r.
Organ I instancji podkreślił, że teren planowanej inwestycji znajduje się w obszarze, dla którego, na podstawie uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., sporządzany jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...]. Działka o nr ew. [...] z obr. [...] położona jest w projektowym obszarze oznaczonym symbolem D2ZP/US, zdefiniowanym jako "zieleń urządzona - park lub usługi sportu i rekreacji" z dopuszczeniem lokalizacji niekubaturowych budowli sportowo-rekreacyjnych o maksymalnej wysokości 3,5 m oraz tymczasowych obiektów handlowo- usługowych. Tereny wzdłuż ul. [...] w połączeniu z terenami usług oświaty są główną osią kompozycyjną i stanowią element centralny osiedla [...], wpisując się w jego historyczne założenia. Lokalizacja stacji bazowej stoi w kolizji z planowanymi w projekcie planu wzdłuż ul. [...] grupami lub rzędami drzew.
Organ I instancji wskazał ponadto, że prace nad projektem planu są na zaawansowanym etapie i znajdują się w fazie przygotowania projektu do opiniowania i uzgadniania przez właściwe organy. Powołał się na treść art. 58 ust. 1 u.p.z.p., dającego możliwość zawieszenia postępowania na okres 12 miesięcy od dnia złożenia kompletnego wniosku w rozpoznawanej sprawie.
Spółka, z zachowaniem ustawowego terminu, złożyła zażalenie na ww. postanowienie organu I instancji.
Wspomnianym na wstępie postanowieniem z 6 października 2022 r., Kolegium utrzymało w mocy orzeczenie Prezydenta m.st. Warszawy.
SKO wskazało, że wbrew zarzutom zażalenia, organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego, albowiem zawieszając postępowanie w sprawie kierował się faktem dalekiego zaawansowania prac nad uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego teren projektowanej inwestycji budowlanej i potencjalnej sprzeczności tegoż zamierzenia z ustaleniami przyszłego planu. Wskazał przy tym, że stosownie do art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 884) - jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Kolegium uznało natomiast, że projektowana inwestycja pozostaje w oczywistej sprzeczności z planowanym przeznaczeniem terenu w powstającym planie miejscowym, jej realizacja zatem po wejściu w życie planu nie będzie możliwa, nawet w oparciu o art. 46 powołanej ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. SKO wskazało, że interes prywatny musi ustąpić interesowi publicznemu, chronionemu m.in. przez art. 58 ust. 1 u.p.z.p., dającym szansę na ukończenie prac związanych z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przed realizacją sprzecznej z jego ustaleniami inwestycji.
Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zaskarżonemu postanowieniu Kolegium zarzuca naruszenie:
1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 58 ust. 1 u.p.z.p., z uwagi na zastosowanie ich w niniejszej sprawie, podczas gdy nie wystąpiły uzasadnione przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego;
2) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a., poprzez nieprawidłowe wskazanie daty, do której organ I instancji zawiesił postępowanie, tj. 8 czerwca 2022 r. (zarówno w treści postanowienia, jak i w uzasadnieniu postanowienia), podczas gdy zgodnie z postanowieniem Prezydenta m.st. Warszawy z 21 czerwca 2022 r. nr 77/BIA/22 zostało ono zawieszone do dnia 8 czerwca 2023 r., co nie daje skarżącej gwarancji, iż organ odwoławczy w całości od początku szczegółowo przeanalizował materiał dowodowy i poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, nie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego;
3) art 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie postanowienia, które nie zawiera wyczerpującego wskazania motywów, jakimi kierował się organ odwoławczy i ogranicza się de facto do przywołania treści przepisów prawa oraz stanowiska organu I instancji, co wzbudza wątpliwości co do tego, czy organ odwoławczy ponownie rozpoznał niniejszą sprawę zgodnie z art. 15 k.p.a.;
4) art. 58 ust. 1 u.p.z.p. poprzez zawieszenie postępowania, gdy przeprowadzenie i zakończenie procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w terminie zawieszenia postępowania jest mało realne oraz w sytuacji, gdy konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w powyższym przepisie daje organowi prowadzącemu postępowanie podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, które nie jest w niniejszej sprawie uzasadnione.
Z uwagi na powyższe zarzuty skarżąca wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zwrot od organu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Kolegium dwukrotnie wskazało błędną datę, do której zostało zawieszone niniejsze postępowanie, tj. 8 czerwca 2022 r. zamiast 8 czerwca 2023 r., co nie daje Spółce gwarancji, iż organ odwoławczy w całości od początku szczegółowo przeanalizował materiał dowodowy i poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Ponadto uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz wyczerpującego wskazania motywów, jakimi kierował się organ odwoławczy i ogranicza się de facto do przywołania treści przepisów prawa oraz stanowiska organu I instancji, co wzbudza wątpliwości co do tego, czy organ odwoławczy ponownie rozpoznał niniejszą sprawę zgodnie z art. 15 k.p.a.
Zdaniem skarżącej, użyty w art. 58 ust. 1 u.p.z.p. zwrot "można zawiesić" nie powinien być interpretowany jako przyznający organowi niczym nieograniczoną swobodę decydowania o wstrzymaniu biegu postępowania. Interpretując powyższy zwrot, skarżąca odwołuje się do orzecznictwa sądów administracyjnych, w których wskazuje się, że zakres uznania organów administracji ograniczony jest zawsze ogólnymi zasadami postępowania, określonymi w art. 7 i innych przepisach k.p.a.
Spółka wskazuje ponadto na brzmienie art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zgodnie z którym, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Biorąc pod uwagę, że opracowywany plan musi być zgodny z ww. przepisem regulującym procedurę planistyczną, w ocenie skarżącej należy z dużym prawdopodobieństwem przyjąć, że plan ten nie będzie ustanawiał zakazów lokowania infrastruktury telekomunikacyjnej - inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, gdyż takowe rozwiązania są możliwe jedynie na podstawie przepisów odrębnych, zaś pełnomocnikowi Spółki nie są znane żadne przepisy odrębne, które uniemożliwiałyby lokowanie planowanej inwestycji na przedmiotowej działce.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja lub postanowienie są zgodne z prawem, uchylenie ich przez sąd jest niedopuszczalne.
Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.
Działając w tak wyznaczonych ramach, Sąd oddalił skargę, gdyż uznał, że kwestionowane przez skarżącą postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 6 października 2022 r., znak: KOC/4110/Ar/22, utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z 21 czerwca 2022 r., nr 77/BIA/22 o zawieszeniu do dnia 8 czerwca 2023 r. postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] na działce o nr ew. [...] z obr. [...], przy ul. [...] w W., nie narusza prawa.
Podstawę materialnoprawną orzeczeń organów stanowił przepis art. 58 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.z.p., wedle którego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego można zawiesić na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Jednocześnie przepis ten w zdaniu drugim stanowi, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli:
1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo
2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono planu miejscowego lub jego zmiany.
Jak wskazuje się w nauce przedmiotu, przywołany przepis art. 58 ust. 1 wprowadza dodatkową przesłankę zawieszenia postępowania, nieznaną przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Jest to niewątpliwie fakultatywna podstawa zawieszenia postępowania i zależy od uznania organu prowadzącego postępowanie. Zawieszenie postępowania ma umożliwić gminie uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ukształtowanie w ten sposób polityki przestrzennej. Rację ma przy tym skarżąca podnosząc, że fakultatywność zawieszenia postępowania w żadnym razie nie oznacza dowolności jego zawieszenia. Postanowienie o zawieszeniu podejmowane w ramach uznania administracyjnego musi zawierać szczegółowe uzasadnienie. Skorzystanie przez organ wykonawczy gminy z instytucji zawieszenia postępowania jest więc możliwe wówczas, gdy istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy ustaleniami nowo uchwalonego planu, a decyzją o warunkach zabudowy, która to sprzeczność skutkowałaby ewentualną koniecznością stwierdzenia wygaśnięcia decyzji na podstawie art. 65 ust. 1 pkt. 2 u.p.z.p. Każdorazowo więc przed podjęciem ewentualnej decyzji o skorzystaniu z tej instytucji na prowadzącym postępowanie organie spoczywa obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy zaawansowania procedury planistycznej pod kątem orientacyjnego terminu jej zakończenia i wstępnej oceny materiałów planistycznych co do zgodności lub ewentualnej kolizji z żądaniem przyszłego inwestora, który złożył wniosek o warunki zabudowy (zob. A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2021).
W orzecznictwie dotyczącym art. 58 ust. 1 u.p.z.p. (i zbliżonej do niego regulacji art. 62 ust. 1 u.p.z.p.) trafnie przyjmuje się, że kompetencję do zawieszenia postępowania należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak też ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu (por. wyroki NSA: z dnia 8 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 1713/21, LEX nr 3508611, z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2685/15, LEX nr 2342053).
W każdym jednak przypadku przed podjęciem decyzji o zawieszeniu postępowania w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, na organie orzekającym spoczywa obowiązek po pierwsze, analizy zaawansowania procedury planistycznej pod kątem orientacyjnego czasu jej zakończenia, a po drugie weryfikacji dokumentacji planistycznej w celu stwierdzenia, czy żądanie wnioskującego o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie pozostaje w kolizji z rozwiązaniami planistycznymi przewidywanymi w projekcie planu dla terenu objętego wnioskiem (tak WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 892/20, LEX nr 3185071).
W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, organy obu instancji dokonały takiej właśnie rzeczowej analizy stanu zaawansowania procedury planistycznej rozpoczętej uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. i nie bez racji przyjęły, że projektowane przez skarżącą Spółkę zamierzenie może pozostawać w kolizji z przewidywanymi rozwiązaniami procedowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego teren działki o nr ew. [...] z obr. [...], przy ul. [...] w W.
Po pierwsze, z ustaleń organów w sposób jednoznaczny wynika, że nieruchomość objęta planowaną przez skarżącą inwestycją znajduje się na terenie oznaczonym w projekcie planu miejscowego symbolem D2ZP/US, dla którego ustalono przeznaczenie "zieleń urządzona - park lub usługi sportu i rekreacji". Jako dopuszczalną wskazano w projekcie planu lokalizację niekubaturowych budowli sportowo-rekreacyjnych (o max. wysokości 3,5 m) oraz tymczasowych obiektów handlowo-usługowych. Tym samym, projekt planu nie przewiduje na danym terenie realizacji przedsięwzięć o charakterze projektowanym przez Spółkę. Jednocześnie organ I instancji wyjaśnił, że według załącznika graficznego do projektu planu, teren D2ZP/US stanowi część projektowanego terenu zieleni w formie pasa biegnącego z południa na północ wzdłuż ul. [...], w centralnej część obszaru objętego sporządzeniem planu miejscowego. Projekt planu zakłada, że tereny wzdłuż ul. [...] (ZP, ZP/US oraz Up) w połączeniu z terenami usług oświaty stanowić będą główną oś kompozycyjną i element centralny osiedla [...] wpisując się w jego historyczne założenia. Według zapisów procedowanego planu "na terenach ZP/US ustala się lokalizację grup lub rzędów drzew, na stykach z pasami drogowymi, komponowanych jako zwarte szpalery wygradzające wizualnie przestrzeń". Co więcej, na wysokości dz. ew. nr [...] pas "zieleni urządzonej/usług sportu i rekreacji" ma projektowaną szerokość 26 m. Tymczasem, słusznie zwraca uwagę Prezydent m.st. Warszawy, że z projektu załączonego do wniosku Spółki o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wynika, że wymiary samej podstawy planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej wynoszą 10 m x 10 m, co oznacza, że jej realizacja zajęłaby blisko połowę szerokości (26 m) projektowanego terenu zieleni urządzonej lub usług sportu i rekreacji. W konsekwencji jako oczywisty jawi się wniosek, że lokalizacja przedmiotowej stacji bazowej koliduje z planowanymi w projekcie planu miejscowego wzdłuż ul. [...] założeniem realizacji grup lub rzędów drzew.
Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia organów, Sąd nie podzielił twierdzeń skarżącej, że wydane przez organy postanowienia uznające potrzebę zawieszenia postępowania z wniosku Spółki były dowolne i nie mieściły się w ramach uznania administracyjnego. Bez wątpienia argumentacja organów znajduje potwierdzenie w procedowanych postanowieniach planu miejscowego. W razie zaś uchwalenia planu w projektowanym kształcie, zamierzenie skarżącej byłoby niezgodne z założeniami polityki przestrzennej Miasta, których realizację zamierza ono osiągnąć poprzez przyjęcie wskazanej uchwały planistycznej.
Zarazem organy wyjaśniły stan przebiegu procedury uchwalania planu, wskazując, że prace są na zaawansowanym etapie i znajdują się w fazie przygotowania projektu do opiniowania i uzgadniania przez właściwe organy. Prezydent m.st. Warszawy podkreślił, że najbliższym planowanym etapem jest wystąpienie o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Po otrzymaniu opinii i uzgodnień, projekt zostanie przygotowany do wyłożenia do publicznego wglądu (na okres co najmniej 21 dni) i zbierania uwag (14 dni od daty zakończenia wyłożenia). Następnie uwagi zostaną rozpatrzone, a niezbędne korekty i zmiany wprowadzone do projektu planu. W razie braku konieczności ponownych uzgodnień i ponownego wyłożenia do publicznego wglądu, projekt zostanie przekazany do uchwalenia, co zdaniem organu I instancji pozwala stwierdzić, że okres 12 miesięcy jest realnym terminem przedłożenia projektu planu do uchwalenia.
Skarżąca w żadnym razie nie podważyła zasadności powyższej oceny Prezydenta m.st. Warszawy, a i Sąd z urzędu nie znalazł podstaw do przyjęcia, że opisane przez organ I instancji w postanowieniu z 21 czerwca 2022 r. założenia przebiegu procedury uchwalania planu są nierealistyczne.
Ustosunkowując się natomiast do argumentacji skargi wskazującej na treść art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, Sąd czuje się w obowiązku wyjaśnić, że brzmienie tego przepisu należy interpretować łącznie z dyspozycją ust. 2 tego artykułu.
Przepis art. 46 ust. 1 ww. ustawy faktycznie stanowi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Niemniej, jednocześnie w ust. 2 ustawodawca wskazał, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.
Na gruncie wykładni powołanych wyżej norm prawnych dominujący jest pogląd, który tutejszy Sąd w pełni podziela i uznaje za własny, że o ile – w świetle ww. przepisów – plan miejscowy nie może wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to jednak nie oznacza to, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią (zob. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 544/19, LEX nr 3360954).
Jak podkreślił NSA w wyroku z 22 czerwca 2021 r. (sygn. akt II OSK 2717/18, LEX nr 3210338), treść zacytowanego art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych co do zasady nie pozbawia gminy prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy urządzeń łączności publicznej w tym telefonii komórkowej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten określa tak zwane władztwo planistyczne gminy, czyli jej kompetencje do samodzielnego ustalania przeznaczenia terenów, rozmieszczania inwestycji celu publicznego zgodnie z jej interesami oraz zapewnieniem ładu przestrzennego kształtowania polityki przestrzennej.
Wbrew zarzutom skargi, przepis art. 46 ust. 1 cytowanej ustawy nie pozbawia zatem rady gminy do ustalenia takiego przeznaczenia danego terenu, na którym nie będzie dopuszczalna możliwość realizacji inwestycji z zakresu realizacji określonych urządzeń sieci telekomunikacyjnych, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej. W szczególności zastrzeżenie to odnosić trzeba do zamierzeń o parametrach, które mogą stać w sprzeczności z zamiarami gminy zapewnienia na danym obszarze przyjętych zasad kształtowania ładu przestrzennego, wyznaczanego słusznym, interesem jej mieszkańców, które bezspornie mieści się w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego.
W okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy, tutejszy Sąd doszedł do przekonania, że z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w badanym przypadku, co rzetelnie uzasadniły organy orzekające wydając zaskarżone postanowienia, nie wykraczając przy tym poza zakres uznania administracyjnego.
Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie mogły odnieść zamierzonego skutku także te zarzuty skargi, w których wskazywane jest błędne określenie przez SKO daty, do której organ I instancji zawiesił przedmiotowe postępowanie. W rezultacie przedstawionych wyżej ustaleń, orzeczeniu SKO nie można postawić uzasadnionych zarzutów naruszenia norm prawa materialnego, jak i procesowego. Natomiast samo tylko oczywiście omyłkowe oznaczenie roku (2022 zamiast 2023) w dacie upływu terminu zawieszenia postępowania, wobec prawidłowego określenia tej daty w sentencji orzeczenia organu I instancji, nie mogło w żadnym razie rzutować na prawidłowość podjętych rozstrzygnięć.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku, albowiem wniesiona skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.