VII SA/Wa 2529/22

VII SA/Wa 2529/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Elżbieta Granatowska
Paweł Groński /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Janeczko
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko, asesor WSA Elżbieta Granatowska, , po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.J. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 października 2022r. nr 942/OPON/2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu rozbiórki i udzielenia pozwolenia na zbiórkę oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 14 października 2022 r. Wojewoda Mazowiecki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: "Kpa") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351), po rozpatrzeniu odwołania M. J. (dalej: "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 10 sierpnia 2022 r., nr 70/A/2022 zatwierdzającej projekt rozbiórki i udzielającej P. z siedzibą przy ul. G. [...] w L. pozwolenia na rozbiórkę elektroenergetycznej sieci napowietrznej SN-15 kV na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...] , [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] w [...].
Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy.
17 maja 2022 r. do Prezydenta m.st. Warszawy wpłynął wniosek P.reprezentowanego o pozwolenie na rozbiórkę przedmiotowej elektroenergetycznej sieci napowietrznej SN-15 kV.
Pismem z 6 czerwca 2022 r. Prezydent m.st. Warszawy zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania administracyjnego.
Skarżący 17 czerwca 2022 r. zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o odrzucenie wniosku Inwestora o pozwolenie na rozbiórkę elektroenergetycznej sieci napowietrznej SN-15 kV.
Z uwagi na powyższe, organ I instancji pismem z 29 czerwca 2022 r. wezwał Inwestora do przedłożenia wyjaśnień dotyczących parametrów linii elektroenergetycznej sieci napowietrznej będącej przedmiotem rozbiórki. W odpowiedzi, przy piśmie z 29 lipca 2022 r. inwestor przedstawił dokumenty wskazujące na parametry przedmiotowej linii oraz decyzje administracyjne jakie zostały wydane w tym zakresie.
Postanowieniem z 6 lipca 2022 r., nr 153/A/2022 Prezydent m. st. Warszawy nałożył także na Inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę sieci napowietrznej poprzez wpisanie właściwych numerów obrębów, nazwy dzielnicy i uaktualnienie dokumentacji adekwatnie do wprowadzonych zmian w druku wniosku. Inwestor uzupełnił wniosek przy piśmie z [...] lipca 2022 r.
Prezydent m.st. Warszawy decyzją z 10 sierpnia 2022 r. zatwierdził projekt rozbiórki i udzielił P. z siedzibą przy ul. G. [...] w L. pozwolenia na rozbiórkę elektroenergetycznej sieci napowietrznej SN-15 kV.
Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji.
Powołaną na wstępie zaskarżoną decyzją Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że warunki uzyskania pozwolenia na rozbiórkę zostały określone w art. 32 ust. 1 oraz art. 33 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Z przepisów tych wynika, że pozwolenie na rozbiórkę jest szczególnym rodzajem pozwolenia na budowę, a decyzja o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego, będąca podstawowym środkiem reglamentacji prawno - budowlanej, stanowi decyzję o charakterze związanym, tj. przesłanki do jej wydania są ściśle określone przepisami prawa, co wyłącza działanie organu w warunkach luzu decyzyjnego na etapie rozstrzygania.
Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie organ I instancji zasadnie zatwierdził projekt rozbiórki i udzielił pozwolenia na rozbiórkę..
Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że w niniejszej sprawie ze względu na charakter obiektu podlegającego rozbiórce elektroenergetycznej sieci napowietrznej SN-15 kV nie ma zastosowania art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego, ponieważ wykonanie objętych wnioskiem robót budowlanych ze względu na charakter sieci nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów oraz wyrażenia zgody przez ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, albowiem rozbiórka nie dotyczy budowy gazociągów o zasięgu krajowym a także budowa ta nie wynika z umów międzynarodowych. Obowiązkiem inwestora jest w związku z tym dołączenie do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę wyłącznie dokumentów wymienionych w art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego, co inwestor uczynił.
Organ zwrócił uwagę, że przedłożony egzemplarz projektu rozbiórki został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnia budowlane oraz wpisaną na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Dokumentacja ta zawiera elementy wskazane w art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego, tj.: mapę z zaznaczonym usytuowaniem rozbieranej elektroenergetycznej sieci napowietrznej SN-15 kV, opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia a także oświadczenie projektanta sporządzone w myśl art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Ponadto Inwestor przedstawił zgodę właściciela obiektu na rozbiórkę sieci na działkach wskazanych powyższej.
W opinii Wojewody Mazowieckiego przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty są wiarygodne i nie budzą wątpliwości co do prawidłowości ich wykonania, a zawarte w nich informacje są spójne i pozwalają organowi na zbadanie omawianych kwestii w sposób wystarczający do oceny zgodności projektowanej rozbiórki z przepisami prawa. Zaznaczył przy tym, że inwestor nie miał obowiązku załączać do wniosku oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie takie wymagane jest bowiem wyłącznie przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę, a nie o pozwolenie na rozbiórkę, co wynika wprost z art. 33 ust. 2 (który wymienia takie oświadczenie jako załącznik wniosku o pozwolenie na budowę) i art. 33 ust. 4 (który zamiast takiego oświadczenia wymaga przy wniosku o pozwolenie na rozbiórkę jedynie zgody właściciela obiektu). Wynika to z porównania treści obu powołanych przepisów.
Odnosząc się do zarzutów Skarżącego, iż "przez działkę przy ul. P. [...] przebiega linia wysokiego napięcia, dwutorowa, energetyczna, napowietrzna 110kV" organ wskazał, że inwestor przedłożył pismo z 30 grudnia 1981 r., zgodnie z którym "ze względu na duże moce przesyłowe i związane z tym przekroje przewodów linia jest realizowana w gabarytach/konstrukcje wsporcze i izolacje/ linii 110 kV, jednak będzie pracowała wyłącznie w napięciu 15 kV". Powyższe świadczy o zgodności zamierzenia inwestycyjnego wskazanego w projekcie rozbiórki ze stanem faktycznym.
Organ zwrócił także uwagę, że pełną odpowiedzialność za zgodność projektu rozbiórki z prawem ponoszą projektanci. Organ architektoniczno-budowlany poza przeprowadzoną kontrolą zgodnie z przepisami prawa, nie ma obowiązku prowadzenia ani dodatkowych badań, ani ustaleń pod względem możliwości technicznych jego wykonania. Ponadto odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii odszkodowania organ wyjaśnił, że Prawo budowlane nie daje organowi orzekającemu kompetencji do rozstrzygania kwestii odszkodowawczych.
W konsekwencji organ stwierdził, że decyzja organu I instancji nie budzi zastrzeżeń pod względem prawa zarówno procesowego jak i materialnego, a postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie było prowadzone prawidłowo i jest zgodne z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.
Skarżący na powyższą decyzje złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie w całości, jak i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił rażące naruszenie:
przepisów postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 107 § 3 k.p.a., polegającym na tym, że organ administracji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazał z jakich powodów dowodom powołanym przez skarżącego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co sprawia, że Skarżący nie jest w stanie zweryfikować toku rozumowania oraz przyjętego przez organ stanu faktycznego. W tym stanie rzeczy odwołanie od decyzji jest również utrudnione, ponieważ musi domyślać się co organ administracji miał na myśli lub jakim dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,
przepisów postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 123 § 1 K.p.a., polegające na niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie. Ponadto organ błędnie przyjął, że 10 sierpnia 2022 r. Skarżący zapoznał się z aktami przedmiotowej sprawy, co stoi w sprzeczności z zebranym w sprawie materiale dowodowym.
prawa materialnego tj. art. 32 ustawy Prawo budowlane, polegające na niezastosowaniu ww. przepisu.
W uzasadnieniu Skarżący przedstawił argumentacje mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych w niej zarzutów. W tym zakresie zwrócił uwagę, że inwestor winien załączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością. Ponadto powołując się na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wskazał, że właścicielom, których grunty przez wiele lat były zarezerwowane pod inwestycje publiczne, mają prawo do odszkodowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Mazowieckiego z 14 października 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy zatwierdzającej projekt rozbiórki i udzielającej pozwolenia na rozbiórkę elektroenergetycznej sieci napowietrznej SN-15 kV.
W pierwszej kolejności podnieść należy, że decyzja jaką stanowi pozwolenie na rozbiórkę nie ma charakteru decyzji uznaniowej. Jeśli zostały spełnione wymagania określone w przepisach ustawy Prawo budowlane organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. Jest to typowy przykład normy prawnej o charakterze związanym, kiedy organ nie ma żadnego "luzu decyzyjnego" i jeśli spełnione są przesłanki przewidziane przepisami prawa, to nie może wydać decyzji odmownej.
Jak wskazał organ w zaskarżonej decyzji warunki uzyskania pozwolenia na rozbiórkę zostały określone w art. 32 ust. 1 oraz art. 33 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Zwrócić jednakże trzeba uwagę, że na dzień składania wniosku o rozbiórkę (17 maja 2022 r.) ust. 4 art. 33 ustawy, określający jakie dokumenty inwestor winien złożyć w celu uzyskania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, już nie obowiązywał. Został on uchylony z dniem 4 lutego 2021 r. Tym samym organ błędnie powołał się na ten przepis przy wydawaniu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu pomimo, że powyższa okoliczność świadczy o naruszeniu prawa, uznać należy, że nie miało to żadnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. 4 lutego 2021 r. wszedł bowiem w życie art. 30b, który w ust. 3 zawierał tożsame wymogi wniosku o rozbiórkę jak w poprzednim stanie prawnym. Tym samym nieprawidłowe powołanie się przez organ na nieobowiązujący już przepis, w sytuacji gdy w aktualnie obowiązującym stanie prawnym znajduje on swój odpowiednik, nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W przypadku ewentualnego uchylenia decyzji, organ wziąłby pod uwagę analogiczne warunki do uzyskania pozwolenia na rozbiórkę, jak w zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z treścią art. 30b ust. 1 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dołącza się:
1) zgodę właściciela obiektu budowlanego lub jej kopię;
2) szkic usytuowania obiektu budowlanego;
3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych;
4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia;
5) pozwolenia, uzgodnienia, opinie i inne dokumenty, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopie tych pozwoleń, uzgodnień, opinii i innych dokumentów - nie dotyczy to uzgodnień i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000;
6) projekt rozbiórki lub jego kopię - w zależności od potrzeb.
Analiza akt prowadzi do wniosku, że inwestor spełnił warunki do udzielenia mu pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowej elektroenergetycznej sieci napowietrznej. Do wniosku załączył bowiem wszystkie prawem wymagane dokumenty do uzyskania przedmiotowego pozwolenia. Inwestor przedstawił projekt rozbiórki, sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane oraz wpisaną na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, zawierający opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, (str. 10 -12), opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia (str. 12-13) jak również szkic sytuacyjny obiektu. Ponadto załączona została zgoda właściciela obiektu na jego rozbiórkę.
Wbrew stanowisku Skarżącego w niniejszej sprawie inwestor nie miał obowiązku legitymować się zgodą właściciela nieruchomości na której znajduje się przedmiotowa sieć napowietrzna. Oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie zostało wymienione w katalogu załączników do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę. W przepisach regulujących pozwolenie na rozbiórkę ustawodawca także nie zawarł odesłania do art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, ustanawiającego wymóg przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (takie odesłanie zawarte zostało np. w art. 30 ust. 2a pkt 1, odnoszącym się do procedury zgłoszenia wykonywania robót budowlanych). Tym samym uznać należy, że zgoda właściciela nieruchomości na której znajduje się linia napowietrzna nie jest wymagana. Wyjaśnić przy tym trzeba, że w odniesieniu do urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa (tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie), prawo polskie wprowadza szczególny model regulacji. W świetle art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego nie stanowią one części składowej nieruchomości. Ich posadowienie, konserwacja oraz rozbiórka nie są uzależnione od woli właściciela nieruchomości, na której się znajdują. Wynika to z treści art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
W konsekwencji powyższego uznać należy, że inwestor spełnił wszelkie wymagania do uzyskania pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowej linii napowietrznej.
Zdaniem Sądu Wojewoda Mazowiecki właściwie uznał, iż w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego.
Z treści art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydana po uprzednim:
1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów;
3) wyrażeniu zgody przez ministra właściwego do spraw energii - w przypadku budowy lub rozbiórki gazociągu przesyłowego, linii przesyłowej elektroenergetycznej albo rurociągu dalekosiężnego ropy naftowej lub produktów naftowych, a także gazociągu, linii elektroenergetycznej albo rurociągu ropy naftowej lub produktów naftowych dochodzących do granicy Rzeczypospolitej Polskiej.
Wskazać należy, że dla przedsięwzięcia polegającego na rozbiórce elektroenergetycznej sieci napowietrznej SN-15 kV przepisy nie nakładają obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestor dla tego rodzaju przedsięwzięcia nie był także obowiązany do przedstawienia innych decyzji, uzgodnień lub opinii, które mogłyby być wymagane na podstawie przepisów odrębnych, gdyż takie przepisy nie znajdowały zastosowania w rozpatrywanym przypadku. Z uwagi na charakter inwestycji i jej położenie, nie zachodziła również konieczność uzyskania zgody ministra, o jakiej mowa w art. 32 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Dlatego też do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę inwestor obowiązany był załączyć jedynie dokumenty wskazane w ww. art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego.
Odnosząc się do podnoszonych obszernych wywodów zawartych w skardze dotyczących kwestii odszkodowania wyjaśnić należy, że wydając decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu rozbiórki i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę organ nie ma kompetencji do rozstrzygania kwestii odszkodowawczych. Pełnomocnik skarżącego zdaje się nie dostrzegać charakteru prowadzonego postępowania w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego jak i prawnych możliwości organu przy wydawaniu rozstrzygnięcia w tym postępowaniu. Wydając decyzję w przedmiotowej sprawie organ był bowiem jedynie obowiązany do ustalenia, czy zostały spełnione warunki do udzielenia pozwolenia na rozbiórkę określone w ustawie Prawo budowlane, jak i w rozporządzeniach wydanych na jej podstawie i w tym zakresie wydać pozwolenie na rozbiórkę, bądź jej odmówić.
Końcowo wskazać należy, że wbrew zarzutom skargi, w niniejszej sprawie nie można uznać, aby przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył art. 7, art. 75, art. 77 § 1 oraz art. 78 k.p.a. przez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W toku postępowania wyjaśniającego organy bowiem zgromadziły wszystkie dokumenty i informacje, które były istotne przy ustaleniu, czy spełnione zostały warunki do udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. Organ wziął także pod uwagę wątpliwości Skarżącego, co do parametrów przedmiotowej linii elektroenergetycznej, i podjął działania mające na celu wyjaśnienie tej kwestii – w tym zakresie ustalił, że linia jest realizowana w "gabarytach/konstrukcje wsporcze i izolacje/ linii 110 kV" jednak pracuje w napięciu 15 kV. W ocenie Sądu jednoznaczny stan faktyczny oraz prawidłowa ocena dowodów pozwoliły na wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podkreślić przy tym należy, że Skarżący nie sprecyzował jakie istotne dowody zostały pominięte przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się zaś dodatkowo do zarzutu, że organ błędnie przyjął, iż 10 sierpnia 2022 r. Skarżący zapoznał się z aktami sprawy, zauważenia wymaga, że w aktach znajduje się pismo Skarżącego datowane na 10 sierpnia 2022 r., z którego wynika, że tego dnia złożył osobiście wniosek o wgląd i kopie dokumentów. Tego samego też dnia Skarżący pokwitował otrzymanie żądanych dokumentów. Tym samym nie można uznać, aby nie zapoznał się z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy właśnie w dniu 10 sierpnia 2022 r..
Za bezpodstawny uznać także trzeba zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia bowiem wymogi zawarte w tym przepisie. Organ jednoznacznie wyjaśnił dlaczego przyjął, że w sprawie zostały spełnione warunki do wydania decyzji o nakazie rozbiórki. Okoliczność, że Skarżący nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu nie może samo w sobie świadczyć o wadliwości decyzji.
Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), orzekł jak w sentencji.