VII SA/Wa 2512/14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA w Warszawie odrzucił skargę na postanowienie GINB odmawiające uzupełnienia innego postanowienia, uznając skargę za niedopuszczalną z powodu braku możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na podstawie art. 111 § 1 k.p.a.
Skarżący wnieśli skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiające uzupełnienia wcześniejszego postanowienia organu. Organ wniósł o odrzucenie skargi, argumentując, że postanowienie wydane na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Sąd uznał, że postanowienie o odmowie uzupełnienia nie ma samodzielnego bytu prawnego i nie kończy postępowania, a zatem skarga była niedopuszczalna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę wniesioną przez D. W., M. W., M. W. i J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., które odmawiało uzupełnienia postanowienia tego organu z dnia [...] czerwca 2014 r. Skarga została wniesiona na podstawie art. 111 § 1 w związku z art. 126 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, podnosząc argument, że postanowienie wydane na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Sąd, badając dopuszczalność skargi, odwołał się do przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), wskazując, że skarga może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Sąd podkreślił, że postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji lub postanowienia nie ma samodzielnego bytu prawnego i nie kończy postępowania, a jedynie wpływa na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia od głównego aktu. W związku z tym, że postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie podlegało zaskarżeniu do sądu administracyjnego, skarga została uznana za niedopuszczalną i odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Uzasadnienie
Postanowienie o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia postanowienia nie ma samodzielnego bytu prawnego, pozostaje częścią aktu administracyjnego i nie kończy postępowania. Termin do wniesienia środka zaskarżenia od głównego aktu biegnie od dnia doręczenia odpowiedzi na żądanie uzupełnienia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (4)
Główne
k.p.a. art. 111 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Przepis stosuje się odpowiednio do postanowień na mocy art. 126 k.p.a. Postanowienie wydane na jego podstawie nie jest samodzielnie zaskarżalne.
p.p.s.a. art. 58 § § 1 pkt 6
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Skarga podlega odrzuceniu, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż brak wyczerpania środków zaskarżenia.
Pomocnicze
k.p.a. art. 126
Kodeks postępowania administracyjnego
p.p.s.a. art. 52 § § 1 i § 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Postanowienie wydane na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Godne uwagi sformułowania
Postępowanie prowadzone na skutek wniesienia żądania na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, zaś postanowienie wydane po jego rozpatrzeniu ma charakter incydentalny. Konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji (postanowienia) powoduje, iż orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona, w tym również dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym).
Skład orzekający
Włodzimierz Kowalczyk
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ugruntowana interpretacja przepisów k.p.a. i p.p.s.a. dotyczących zaskarżalności postanowień o odmowie uzupełnienia."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji odmowy uzupełnienia postanowienia na podstawie art. 111 § 1 k.p.a.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnych związanych z dopuszczalnością skargi, co jest istotne dla prawników procesowych, ale nie zawiera elementów zaskakujących ani szerokiego zainteresowania.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyVII SA/Wa 2512/14 - Postanowienie WSA w Warszawie Data orzeczenia 2015-06-30 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2014-11-04 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Włodzimierz Kowalczyk /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz Hasła tematyczne Odrzucenie skargi Sygn. powiązane II OZ 507/15 - Postanowienie NSA z 2015-06-11 II OZ 1047/15 - Postanowienie NSA z 2015-11-03 Skarżony organ Inspektor Nadzoru Budowlanego Treść wyniku Odrzucono skargę Powołane przepisy Dz.U. 2013 poz 267 art. 111 § 1 Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity Dz.U. 2012 poz 270 art. 58 § 1 pkt 6 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W., M. W., M. W. i J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia postanawia: odrzucić skargę. Uzasadnienie Pismem z dnia 16 października 2014 r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...]. Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 111 § 1 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej jako: k.p.a., organ odmówił uzupełnienia własnego postanowienia z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że na postanowienie wydane na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest sprawdzić, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu, a także czy skarga jest dopuszczalna ze względów formalnych. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – dalej jako: p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Należy przez to rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Pominięcie opisanej procedury czyni rozpatrywaną skargę niedopuszczalną i skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi wskazanym przez skarżących jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...], odmawiające uzupełnienia postanowienia tego organu z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...]. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 111 § 1 k.p.a., zgodnie z którym strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Powyższy przepis, na mocy art. 126 k.p.a., stosuje się odpowiednio do postanowień. Postępowanie prowadzone na skutek wniesienia żądania na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, zaś postanowienie wydane po jego rozpatrzeniu ma charakter incydentalny. Konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji (postanowienia) powoduje, iż orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona, w tym również dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Jego wydanie ma tylko ten skutek, iż termin dla strony do wniesienia odwołania (zażalenia), powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi (art. 111 § 2 w związku z art. 126 k.p.a.). Oznacza to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji lub postanowienia nie służy zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonym postanowieniu zasadnie wskazał na niezaskarżalność w administracyjnym toku instancji postanowienia w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia, jak również że na wydane postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Pouczenie w tym zakresie było jasne i precyzyjne. Mimo to, pismem z dnia 16 października 2014 r. skarżący wnieśli skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...]. Zaskarżone postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie posiada kompetencji do rozpoznania merytorycznego i oceny przedmiotowego postanowienia wydanego na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. Wniesiona skarga jako niedopuszczalna podlega zatem odrzuceniu w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI