VII SA/Wa 2501/24

VII SA/Wa 2501/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-01-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Ostrowska
Lucyna Staniszewska
Tomasz Janeczko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art 145 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska, asesor WSA Lucyna Staniszewska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi R. Z. na postanowienie Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] maja 2024 r. znak: [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę
Uzasadnienie
Rada Doskonałości Naukowej (dalej: "organ", "Rada", "RDN") postanowieniem z [...]znak: [...], działając na podstawie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt I w zw. z art. 149 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "k.p.a".), utrzymała w mocy własne postanowienie z [...] znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego uchwałą Rady Wydziału Prawa Uniwersytetu w B. z 5 września 2017 r. o odmowie nadania R. Z.(dalej: "skarżący", "wnioskodawca") stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych.
Powyższe postanowienie, zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Pismem z dnia 30 października 2023 r., skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego uchwałą Rady Wydziału Prawa Uniwersytetu w B. z 5 września 2017 r. o odmowie nadania mu stopnia naukowego doktora Habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych. Jako podstawę wniosku o wznowienie, Wnioskodawca wskazał art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.
Postanowieniem z [...]. nr [...] Rada Doskonałości Naukowej odmówiła wznowienia postępowania zakończonego uchwałą Rady Wydziału Prawa Uniwersytetu w B. z 5 września 2017 r. o odmowie nadania Wnioskodawcy stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych.
Organ wskazał, że podstawę prawną ww. postanowienia stanowiły przepisy art. 149 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.
W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że wskazana przez Wnioskodawcę podstawa wznowienia wiąże organ i wyznacza granice nadzwyczajnego trybu postępowania. Związanie treścią wniosku o wznowienie oznacza, że organ nie może ani zmieniać, ani rozszerzyć żądania na inne podstawy wznowieniowe wskazane w art. 145 k.p.a.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Sfałszowanie dowodu musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Przez termin "inny organ" rozumie się w szczególności Trybunał Stanu, sądy dyscyplinarne, a także jakikolwiek inny organ, któremu akty prawne powierzają wykonanie funkcji orzeczniczych w powyższym zakresie.
Organ zaznaczył ponadto, że zgodnie z art. 145 § 2 k.p.a. z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Przepis ten dotyczy możliwości wznowienia, jeszcze przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu, jeżeli jest ono oczywiste, a wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Obie te sytuacje muszą wystąpić łącznie.
Wnioskodawca powołując się na przesłankę z 145 § 1 pkt 1 k.p.a. nie przedstawił dowodu w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Jednocześnie w sprawie nie ma zastosowania art. 145 § 2 k.p.a.
W odniesieniu do wskazania terminu, kiedy wnioskodawca dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania Rada przypomniała, że wnioskodawca wskazał datę 21 grudnia 2023 r. czyli datę późniejszą niż 30 października 2023 r. (data wniosku o wznowienie postępowania zakończonego uchwałą Rady Wydziału Prawa Uniwersytetu w B. z 5 września 2017 r. o odmowie nadania mu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych). Wnioskodawca nie udowodnił, kiedy dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania.
Organ wyjaśnił, że strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Zachowanie powyższego terminu musi być udowodnione przez stronę, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu miesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia.
Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania orgąn administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1, Praż czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148. Tylko w przypadku ujawnienia, że podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 bądź nie został zachowany termin jego złożenia przewidziany w art. 148 - organ administracji może ha podstawie art. 149 § 3 wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania.
Rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowania również przybiera formę postanowienia. Podstawy do jego wydania zachodzą przede wszystkim wtedy, gdy organ ma do czynienia z żądaniem, o którym mowa w art. 147, i zarazem stwierdza, że brakuje choćby jednej z przesłanek formalnych uruchomienia trybu wznowienia postępowania.
Od ww. postanowienia z [...]. wnioskodawca złożył zażalenie, które nadane zostało w dniu 9 kwietnia 2024 r. a następnie uzupełnione pismem z 11 kwietnia 2024 r.
W wyniku rozpoznania zażalenia, Rada wspomnianym na wstępie postanowieniem z dnia 27 maja 2024 r., utrzymała w mocy własne postanowienie z dnia [...].
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ wyjaśnił, że złożenie wniosku o Wznowienie postępowania nie prowadzi do wszczęcia postępowania, ale skutkuje podjęciem przez organ czynności proceduralnych podejmowanych poza ramami postępowania. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji powinien zbadać, czy podanie o wznowienie postępowania odpowiada Ogólnym wymogom k.p.a. dotyczącym podań w postępowaniu administracyjnym, czy został zachowany termin od dnia, w którym powzięto wiedzę o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, czy została w nim powołana choćby jedna z okoliczności, o której mowa w art. 145-145b k.p.a. i wreszcie, czy zostało wniesione przez osobę będącą stroną w sprawie. Dopiero kumulatywne spełnienie tych przesłanek prowadzi do wznowienia postępowania, a w jego następstwie, do merytorycznego rozpoznania wniosku.
Natomiast w przypadku, gdy organ oceni, że wniosek o wznowienie postępowania nie spełnia powołanych wyżej warunków jest zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, stosownie do art. 149 § 3 k.p.a.
Powyższe prowadzi do wniosku, że orzekanie w fazie poprzedzającej wszczęcie postępowania administracyjnego (wznowienie postępowania) sprowadza się do stwierdzenia przez organ podmiotowej i przedmiotowej dopuszczalności wznowienia postępowania na wniosek osoby, która o to w swoim podaniu wystąpiła.
Stwierdzenie ich zaistnienia uzasadnia odmowę wznowienia postępowania która zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. następuje w drodze postanowienia. W razie ich braku organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), które stosownie do art. 149 § 2 k.p.a. stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. :
Odmowa wznowienia postępowania na mocy art. 149 § 3 k.p.a. dotyczy tych przypadków, gdy wspomniane przeszkody są łatwo dostrzegalne, a ich stwierdzeń nie wymaga prowadzenia analiz lub uzyskania dodatkowych wyjaśnień.
Organ wskazał, że również w literaturze podkreśla się, że odmowa wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 k.p.a. następuje wtedy, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne, albo gdy uchybiono wymogom formalnym. Odmowa wznowienia może nastąpić zatem z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Może do niej dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń strony wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia, a treścią decyzji,.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy organ wskazał, wnioskodawca domagał się wznowienia postępowania, bowiem jego zdaniem dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Jednakże wnioskodawca powołując się na przesłankę z 145 § 1 pkt1 k.p.a. nie przedstawił dowodu w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany.
Zatem organ zauważył, że na pierwszy rzut oka, dostrzegalny jest brak spełnienia przesłanki określonej ww. przepisem.
Reasumując, zdaniem Rady zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą do odmowy wznowienia postępowania może dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty, bez konieczności dogłębnej analizy żądania można z twierdzeń strony wyprowadzić twierdzenie o braku jakiegokolwiek związku między formułowaną podstawą wznowienia a treścią decyzji.
Taka ocena nie ma charakteru merytorycznego, gdy odnosi się do ustalenia, że wniosek pomimo powoływania przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie spełnia wymagań formalnych.
Postanowienie o odmowie wznowienia postępowania wydaje się po dokonaniu czysto formalnej oceny podstaw wznowienia (po analizie, czy strona powołała w ogóle okoliczność, która mogłaby stanowić podstawę wznowienia), gdy w oczywisty sposób można wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego między wskazaną podstawą wznowienia a treścią decyzji ostatecznej kończącej postępowanie, a także gdy przeszkody do wznowienia są łatwo dostrzegalne, a ich stwierdzenie nie wymaga prowadzenia analiz lub uzyskiwania dodatkowych wyjaśnień. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie.
Zespół [...] zagłosował za utrzymaniem w mocy postanowienia o odmowie wznowienia postępowania habilitacyjnego (za - 33, przeciw - 1, wstrzymujące się - 0). Prezydium Rady Doskonałości Naukowej po wcześniejszym zapoznaniu się z pełną dokumentacją sprawy i po wysłuchaniu opinii Zespołu [...] utrzymało w mocy postanowienie Rady Doskonałości Naukowej z [...]. o odmowie wznowienia postępowania habilitacyjnego zakończonego uchwałą Rady Wydziału Prawa Uniwersytetu w B. z 5 września 2017 r. o odmowie nadania dr. R. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych (liczba Członków Prezydium RDN uprawnionych do głosowania: 14, liczba Członków Prezydium RDN obecnych na posiedzeniu: 14, liczba Członków Prezydium RDN biorących udział w głosowaniu: 14, wynik głosowania tajnego: za -14, przeciw - 0, wstrzymujące się - 0).
Prezydium Rady Doskonałości Naukowej utrzymało w mocy postanowienie Rady Doskonałości Naukowej z [...]. o odmowie wznowienia postępowania habilitacyjnego zakończonego uchwałą Rady Wydziału Prawa Uniwersytetu w B. z 5 września 2017 r. o odmowie nadania dr. R. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie złożył R. Z.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił:
- obrazę wiążących organ aktów prawnych regulujących zasady i tryb postępowania habilitacyjnego, wymienionych w treści zaskarżenia,
- uporczywe utrzymywanie w obrocie prawnym wadliwej Uchwały Wydziału Prawa Uniwersytetu w B. z 5 września 2017 r. o odmowie nadania stopnia dr hab: n. praw., bez enumeratywnego i kazuistycznego wykazania w uchwale wymaganego w procedurze habilitacyjnej dorobku naukowego habilitanta, zalegającej w aktach listy punktowanej oraz aktywności naukowej jako podstawy prawno - faktycznej odmowy nadania stopnia
- pomijanie w zaskarżonych postanowieniach jako faktów niewygodnych w obrazie prawa podnoszonych przez skarżącego notoryjnej wadliwości wydanej uchwały oraz legalizujących bezprawie w atmosferze solidarności zawodowej i skandalu przez pozwanego oraz cykliczne powoływanie, niejednomyślnych w glosowaniu, komisji dla pozaprawnego uzasadnienia i legalizacji bezprawnej wadliwej uchwały,
- naruszenie przez organ art. 149 § 2 k.p.a. poprzez pominiecie i zignorowanie wykazywanych przez skarżącego podstaw wznowienia postępowania habilitacyjnego po uprzednim uchyleniu wadliwej uchwały Rady Wydziału Uniwersytetu w B. oraz art. 7 i 8 k.p.a. w kierunku przeprowadzenia zgodnie z zasadami obiektywności, bezstronności i prawdy materialnej, pozbawionego wad prawnych i dowodowy postępowania habilitacyjnego (bez symptomów inkwizycyjności).
Mając na uwadze powyższą obrazę prawa "przez pozwanego", skarżący wniósł o:
uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia poprzez wykazanie wadliwości rozstrzygnięcia, z pominięciem wiążących regulacji prawnych określających zasady prowadzenia postępowania oraz przekazania postępowania do ponownego rozpoznania bez wad dowodowych i prawnych,
zobligowanie pozwanego do przeprowadzenia pozbawionego wad prawnych i dowodowych postępowania habilitacyjnego z obligatoryjnym uwidocznieniem w oparciu o analizę dorobku naukowego habilitanta podstaw odmowy nadania stopnia, których w zaskarżonym postanowieniu i uchwale brak,
rozstrzygniecie o kolizyjności interesów i wyłączenia Dziekania Wydziału Prawa
Uniwersytetu w B. prof. W. P. z etatową funkcją członka Komitetu Redakcyjnego "P.", części recenzowanego dorobku naukowego tego periodyka z listy MNiSzW, które pominął w podpisanej przez siebie uchwale z 5 września 2027 r., zastępując wymóg publikacji w uchwale ogólnikowym zwrotem braku spełnienia wymogów,
wyczerpanie przez Przewodniczącego organu art. 231 k.k. oraz działania dziekana i pozwanego na szkodę habilitanta, poprzez obrazę wiążących aktów prawnych i uskuteczniania inkwizycyjnego postępowania.
obciążenia pozwanego kosztami postępowania.
Rozwijając powyższe zarzuty skarżący podniósł, że przesłany dorobek naukowy skarżącego został całkowicie pominięty w uchwale Rady Wydziału Uniwersytetu w B., podpisanej przez prof. dr hab. W. P. oraz recenzentów (siedem rozdziałów monografii pominięto w recenzji z powodu braku wystarczającej wiedzy merytorycznej recenzentów), co narusza normy ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach i tytule naukowym (Dz.U z 2017 r. poz. 1789 ze zm.),
Skarżący zarzucił obrazę rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, gdyż w uchwale oraz w recenzjach w sposób lakoniczny wskazano niezgodnie z prawdą rzekomą niską aktywność naukową wartości naukowe publikowanych artykułów naukowych habilitanta.
Wskazał, że sama b. Centralna Komisja podzieliła konieczność i niezbędność Wykonania rozwiązań prawnych zawartych w opisanych źródłach. Kryteria te w sposób precyzyjny określały osiągnięcia, jakie należy uwzględnić podczas oceny dorobku naukowego kandydata. W szczególności zgodnie z tymi kryteriami, ocenie podlegały m.in. osiągnięcia naukowe kandydata w postaci artykułów naukowych i innych publikacji zamieszczonych w renomowanych czasopismach naukowych zgodnie z wykazem znajdującym się w aktach. Jedną z metod, pomocną przy ustalaniu, czy miejsce publikacji tekstu naukowego ma charakter renomowanego czasopisma naukowego, jest odwołanie się do listy czasopism punktowanych przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego.
W ocenie skarżącego zdyskredytowano z przyczyn partykularnych stanowisko Zawarte w piśmie z 2 czerwca 2020 r. Rzecznika Praw Obywatelskich, który w obronie praw i wolności obywatelskich stwierdził, że nieuwzględnienie w ocenie dorobku Naukowego wszystkich osiągnięć habilitanta, np. przez pominiecie niektórych z opublikowanych przez niego artykułów naukowych, może wpłynąć na wadliwość wydanych decyzji i stanowić podstawę do kwestionowania ich prawidłowości. Wymienione w opisanych tu powszechnych źródłach prawa normy (art. 87 ust. 1 Konstytucji) zostały w sposób rażący naruszone W uchwale Rady Wydziału Prawa i przez organ, co stanowi podstawę uchylenia uchwały i wznowienia postępowania habilitacyjnego.
Naruszenie prawa wymienione w art. 145 § 1 ust. 1b i 2 w zw. z art.154 § 1 i c, art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w wyniku notoryjnego i oportunistycznego naruszenia przepisów prawa tu opisanych warunkuje stwierdzenie nieważności uchwały Wydziału Prawa i konieczność wznowienia, pozbawionego wad prawnych i dowodowych
postępowania habilitacyjnego.
Skarżący podniósł, że organ ignoruje w zaskarżonych postanowieniach, że prof. dr hab. W. P. będąc aktywnym funkcyjnym decydentem wartości naukowej recenzowanych artykułów przez dwóch dr hab., jako członek Komitetu Redakcyjnego uznawanego periodyka naukowego "P.", podlegał z mocy prawa wyłączeniu jako organ na zasadzie art. 24 § 2 pkt-5 k.p.a., w warunkach istniejącej trwałej przeszkody prawnej (członek Komitetu Redakcyjnego "P. i równocześnie Dziekan Wydziału Prawa podpisujący uchwałę). Swoją podstawą bezspornie i notoryjnie doprowadził do powstania nieusuwalnej przeszkody prawnej (kolizji interesów), w zakresie wątpliwości co do bezstronności podpisanej uchwały.
Dalej skarżący wskazał, że podpisujący zaskarżone postanowienie prof. dr hab; B.S. raz jako sekretarz d. Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów, a obecnie jako przewodniczący Rady Doskonałości Naukowej, w zaskarżonym postanowieniu zmienił radykalnie stanowisko zaprzeczając samemu sobie i wprowadzając celowo i rozmyślnie Sąd w błąd.
Wskazał, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania określony z art. 148 § 2 k.p.a., nie został naruszony bowiem kwestionował w piśmie wadliwość uchwały Uniwersytetu w B.. Obecnie wykazywanie i dowodzenie przez pozwanego naruszenia tego terminu jako przeszkody wyłącznie formalnej do wznowienia postępowania oraz braku podstaw wznowienia postępowania tylko w oportunizmie i destrukcji urzędniczej ośmiesza ten organ i osobiście przewodniczącego. Decyzja winna zawierać całościowa analizę dorobku naukowego habilitanta poprzez jej enumeratywne wymienienie, a następnie odmowę. Do tej pory nie bardzo wiadomo na jakiej podstawie odmówiono skarżącemu nadania stopnia.
Skarżący wskazał, że domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości z powodu obrazy przez pozwanego (organ) ustawy i rozporządzenia określonych w odwołaniu a nie oceny merytorycznej poziomu recenzji do których Sąd nie ma prerogatyw i kognicji. Zaznaczył, że fakt permanentnych odwołań i arogancji organu w odmowie uchylenia wadliwej uchwały, to przejaw bezprawia w ramach solidarności zawodowej i panicznego strachu przed przyznaniem się do błędu i kompromitacji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Skarżący swoje stanowisko podtrzymał w piśmie procesowym z 4 listopada 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują Wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, §dy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd Stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Przeprowadzona w tak zakreślonych ramach sądowa kontrola legalności zaskarżonego postanowienia, doprowadziła do uznania, że nie narusza ono prawa.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Rady Doskonałości Naukowej z dnia 27 maja 2024 r., znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...]. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego uchwałą Rady Wydziału Prawa Uniwersytetu w B. z dnia 5 września 2017 r. o odmowie nadania R. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych.
Wyjaśnić na wstępie należy, że kontrolowane postanowienie zostało wydane w jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych, a mianowicie w trybie wznowienia postępowania.
Stosownie do art. 126 k.p.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art- 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Wskazany tryb nadzwyczajny, ma więc tak jak w niniejszej sprawie zastosowanie także do postanowień.
Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapada, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w przepisach art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a.
Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwa etapy.
Pierwszy etap polega na badaniu formalnych podstaw wznowienie postępowania i kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art; 149 § 1 k.p.a.) lub postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 §3 k.p.a.).
Oceniając formalne podstawy wznowienia postępowania organ sprawdza, czy wniosek pochodzi od strony, czy strona powołała się na przyczyny wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 k.p.a.
Podczas drugiego etapu tj. po wznowieniu postępowania, organ przeprowadza postępowanie, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy? Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie stanowiący przedmiot wznowienia było dotknięte kwalifikowanymi wadami, o których mowa w art..
145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a, i w jakim zakresie wadliwość postępowania wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej, doprowadzenie do jej uchylenia i wydanie nowej decyzji, rozstrzygającej o istocie sprawy, albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 §1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.).
? Zdaniem Sądu, postępowanie w niniejszej sprawie, zasadnie zakończone zostało już na wspomnianym pierwszym etapie, postanowieniem o odmowie wznowienia postępowania.
Wniosek skarżącego o wznowienie postępowania, z dnia 30 października 2023 r., oparty został na przesłance z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.
Wskazana przez skarżącego podstawa prawna wznowienia, była wiążąca dla organu i wyznaczała granice nadzwyczajnego postępowania, a zatem organ nie mógł ani zmieniać, ani rozszerzyć żądania na inne podstawy wznowieniowe wskazane w art. 145 k.p.a.
Jak trafnie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 listopada
2021 r., sygn . akt II OSK 3335/18 ( wszystkie powołane orzeczenia publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl), w sytuacji, gdy postępowanie wznowieniowe prowadzone jest na wniosek strony, organ jest związany podstawami wznowieniowymi zawartymi we wniosku inicjującym takie postępowanie i nie może odnosić się do innych podstaw nie wskazanych przez stronę, podana przez stronę w podaniu o wznowienie postępowania podstawa tego wznowienia wiążąco wyznacza granice tego nadzwyczajnego postępowania.
Zgodnie ze wskazaną przez skarżącego podstawą wznowienia postępowania, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.
W odniesieniu do przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., konieczne jest łączne zaistnienie trzech warunków: po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej powinno mieć miejsce wystąpienie fałszywego dowodu; po drugie, sfałszowanie dowodu powinno zostać stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu i po trzecie, fałszywy dowód powinien stanowić podstawę ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2022 r., sygn akt II OSK 3096/19).
Przez termin "inny organ" rozumie się w szczególności Trybunał Stanu, sądy dyscyplinarne, a także jakikolwiek inny organ, któremu akty prawne powierzają wykonanie funkcji orzeczniczych w powyższym zakresie (por. E. Mzyk, Wznowienie postępowania administracyjnego (w świetle orzecznictwa SN i NSA), Warszawa- Zielona Góra 1994, s. 73; por. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 1991 r., sygn. akt II SA 640/91, ONSA 1992/3-4, poz. 66, s. 140, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2016 r" sygn. akt I OSK 1663/16). s
Wskazać należy na treść art. 145 § 2 k.p.a., zgodnie z którym z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego.
Powyższy przepis przewiduje możliwość wznowienia postępowania jeszcze przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu, ale tylko wtedy gdy sfałszowanie jest oczywiste, a wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życią lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Obie te przesłanki musza być łącznie spełnione.
Fałszerstwo dowodu musi być bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, a do stwierdzenia tego faktu nie trzeba dysponować specjalistyczną wiedzą z danego zakresu ani prowadzić postępowania wyjaśniającego w tej sprawie (wyrok NSA z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 678/12).
Odnosząc powyższe do realiów rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że skarżący powołując się na przesłankę z 145 § 1 pkt 1 k.p.a., nie przedstawił orzeczenia sądowego stwierdzającego, że jakikolwiek dowód w postępowaniu zakończonym uchwałą Rady Wydziału Prawa Uniwersytetu w B. z dnia 5 września 2017 r. o odmowie nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych, został sfałszowany. Ponadto w rozpoznawanej sprawie, nie ma zastosowania art. 145 § 2 k.p.a.
W odniesieniu do wskazania terminu dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, skarżący wskazał datę 21 grudnia 2023 r., a jest to data późniejsza niż data złożenia wniosku o wznowienie postępowania (30 października 2023 r.).
Przypomnieć zatem w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią arat. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zachowanie powyższego terminu musi być udowodnione przez stronę, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu miesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Tymczasem Skarżący nie udowodnił kiedy dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia.
Jak już wcześniej wspomniano, na pierwszym etapie postępowania wznowieniowego, organ bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1, oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148. W przypadku stwierdzenia, że podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 bądź nie został zachowany termin jego złożenia przewidziany w art. 148 - organ Administracji zobowiązany jest na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Odmowa wznowienia postępowania na mocy art. 149 § 3 k.p.a. dotyczy tych przypadków, gdy wspomniane przeszkody są łatwo dostrzegalne, a ich stwierdzenie nie wymaga prowadzenia analiz tub uzyskania dodatkowych wyjaśnień (wyrok NSA z dnia 18 września 2019 r., sygn.. akt II OSK 1833/19).
Taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie ponieważ skarżący po pierwsze nie przedstawił orzeczenia sądowego stwierdzającego
fałszerstwo dowodu po drugie zaś nie wykazał zachowania terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Powyższe okoliczności są łatwo dostrzegalne, a ich stwierdzenie nie wymaga prowadzenia analiz lub uzyskiwania dodatkowych wyjaśnień.
W skardze podniesiono natomiast zarzuty oraz przedstawiono argumentację nie mającą związku z wydanymi w postępowaniu wznowieniowym rozstrzygnięciami i wskazującą szereg zarzutów pod adresem kwestionowanej uchwały Rady Wydziału Prawa Uniwersytetu w B. z dnia 5 września 2017 r. o odmowie nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych, która była już przedmiotem kontroli sądowej (wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1246/19).
Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
-----------------------
śygn. akt VII SA/Wa 2501/24
sygn. akt VII SA/Wa 2501/24
Strona # z 14
Strona # z 14
śygn. akt VII SA/Wa 2501/24
śygn. akt VII SA/Wa 2501/24
Strona # z 14
Strona # z 14
śygn. akt VII SA/Wa 2501/24
śygn. akt VII SA/Wa 2501/24
Strona # z 14
Strona # z 14
sygn. akt VII SA/Wa 2501/24 >
sygn. akt VII SA/Wa 2501/24 >
śygn. akt VII SA/Wa 2501/24
sygn. akt VII SA/Wa 2501/24
Strona # z 14
Strona # z 14
sygn. akt VII SA/Wa 2501/24
sygn. akt VII SA/Wa 2501/24
sygn. akt VII SA/Wa 2501/24 <
śygn. akt VII SA/Wa 2501/24
Strona # z 14
<.1
Strona # z 14
sygn. akt VII SA/Wa 2501/24
sygn. akt VII SA/Wa 2501/24